ไฟแค้นเพลิงพิศวาส

ตอนที่ 18 : #18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 119
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    13 ก.ค. 59

          ทันทีที่รถเคลื่อนผ่านประตูรั้วเข้ามา  แดนนี่ก็รับรู้ถึงความผิดปรกติได้เป็นอย่างดี  เพราะคนที่ดูแลประตูรั้วไม่แม้จะสบตาเขา  พอลงจากรถเดินออกมาได้  อัศนัยกับเจนนี่  และขจร  ก็มายืนรอรับด้วยสีหน้าที่กระอักกระอ่วนท่าทางดูแปลกๆเหมือนอยากจะหันหลังวิ่งหนีกันแทบจะทุกคน  แดนนี่มองดูทุกๆคนแล้วได้แต่รู้สึกแปลกใจก่อนที่จะถามคำถามที่ทำให้ทุกคนถึงกับสะดุ้ง
          "ปานกมลล่ะ  ปานอยู่ที่ใหน?"  แดนนี่กวาดตามองทั้งสามคน  ที่พากันหลบสายตาวูบวาบ  เจนนี่ที่เอาแต่มองมือตัวเองประสานกันนิ่ง  มีแต่อัศนัยที่พยายามสูดอากาศหายใจให้ได้มากที่สุดก่อนที่จะหันไปสบตาเต็มๆกับเพื่อน
          "เธอไปแล้ว.."  เป็นน้ำเสียงที่ดูจะแหบแห้งออกมา  อัศนัยรู้สึกผิดมากที่ต้องเป็นคนเอ่ยคำนี้ออกมาเพราะโดยหน้าที่แล้วความรับผิดชอบภายในทั้งหมดระหว่างที่แดนนี่ไม่อยู่ตัวเองจะเป็นคนรับผิดชอบทั้งหมด  
          แดนนี่ถึงกับเข่าอ่อนแทบจะหมดแรงทรุดฮวบลงกับพื้น  รู้สึกถึงขาที่เซไปข้างหลัง  หน้าซีดแทบจะทันที
          "ไปแล้ว..ไปใหน..!"  สมองที่ยังรับไม่ได้กับสิ่งที่ได้ยิน  อยากจะคิดว่าตัวเองฟังผิดไป  ทำให้ตัวเองไม่สนใจใครอีกเลยนอกจากวิ่งขึ้นไปบนห้องนอนของตัวเอง  ทำให้อีกสามคนที่มองตามต้องรีบวิ่งตามเข้าไปแทบจะทันที
         แต่ทันทีที่เปิดประตูห้องเข้าไปก็ต้องพบกับความอ้างว้างว่างเปล่า
กระเป๋าเสื้อผ้าหรือแม้กระทั้งของใช้ที่เคยตั้งวางอยู่ก็หายไปด้วย  ความสูญเสียมันเข้ามาเกาะกุมหัวใจแทบจะทันที  มันเหมือนกับของมีค่าที่สุดมันถูกกระชากหายไปจากมือ  สิ่งที่เขากังวลลึกๆอยู่มาตลอดตอนนี้มันเป็นความจริงแล้ว  ฝันร้ายของเขาเป็นเป็นลางบอกเหตุจริงๆ
          'ปาน..ทำไมละปาน  เธอไปจากฉันทำไม  ฉันกลับมาหาหาเธอแล้วยังไง!..มาบอกว่าฉันรักเธอแล้วไง!'  แดนนี่ได้แต่พูดกับตัวเองออกมา  เดินเหมือนกับคนหมดอาลัยตายอยาก  ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้อย่างหมดแรง  มองฝ่ามือที่สั่นระริกของตัวเองไปมา  ทำให้คนที่เห็นภาพนั้นถึงกับมองหน้ากันทำอะไรไม่ถูกกันไปนาน  คงมีแต่อัศนัยที่เป็นคนพูดออกมา
          "เอ็งไปได้สองวัน  เธอก็หายไปจากบ้านพร้อมกับคนของเธอ  เราพยายามออกตามหาจนทั่วแต่ก็ไม่พบเธอ  กว่าพวกเราจะรู้ว่าเธอหายตัวไป  ก็เกือบเย็น"  อัศนัยรายงานเสียงเรียบๆปนเศร้า  เขาเองก็รู้สึกไม่สบายใจที่ต้องมาเกิดเหตุการณ์แบบนี้  เพราะเขาเองที่ทำหน้าที่บกพร่องก็ว่าได้  แล้วยิ่งเห็นแดนนี่เป็นแบบนี้ยิ่งทำให้เขารู้สึกแย่มากเข้าไปอีก  เจนนี่เป็นอีกคนที่เห็นอาการของพี่ชายได้แต่ก้มหน้าหนักเข้าไปอีก
          "แล้วเธอขนของออกไปได้ยังไง  กระเป๋าเสื้อผ้าตั้งหลายใบ"  แดนนี่พูดเสียงข่มขื่นออกมา  แล้วก็เป็นอัศนัยเองที่เป็นคนตอบออกมา
          "คุณปานไม่ได้ขนอะไรไปทั้งนั้น  กระเป๋าหรือของใช้พวกนั้น  น้องเจนสั่งให้คนอื่นย้ายลงไปที่ห้องเก็บของ"  ทันทีที่เพื่อนพูดจบแดนนี่ถึงกับหันไปมองหน้าน้องสาวแทบจะทันที
          "เธอสั่งย้ายของๆปานไปทำไม!"  เจนนี่ถึงกับตกใจกับท่าทีที่พี่ตัวเองพูดเสียงดังออกมา  รู้สึกถึงความกระสับกระส่ายมือไม้มันพันกันไปมาเพราะเริ่มกลัวพี่ชายขึ้นมาแล้วจริงๆ
          "เจน..เจนนึกว่า  มันอาจจะเกะกะห้องของพี่  เพราะไม่มีคุณปานอยู่แล้ว  เพื่อว่าต่อไป..พี่อาจจะพาผู้หญิงคนอื่นขึ้นมาพักที่ห้องนี้อีก  แล้วอาจจะไปวุ่นวายกับเสื้อผ้าข้าวของของคุณปาน  เจน..ก็เลยขนย้ายออกไป"
          "ไม่มี!  จะไม่มีผู้หญิงคนใหนทั้งสิ้น!  เธอรีบสั่งให้คนรีบย้ายข้าวของของปานกมลกลับมาที่ห้องพี่ให้หมดเดี๋ยวนี้!  แล้วก็วางทุกชิ้นไว้ที่เดิมทั้งหมด!  วางให้เหมือนเก่าก่อนที่เธอจะไป!..เข้าใจไหม!"
          "ค่ะ!..ได้คะพี่แดน  เจนจะรีบจัดการให้"  เจนนี่รีบรับคำปากคอสั่นถอยหลังออกจากห้องแทบจะทันทีเพราะไม่เคยเห็นพี่ชายตัวเองเป็นแบบนี้มาก่อน  แดนนี่ไม่เคยที่จะดุเธอเลยสักครั้ง  แดนนี่เองก็เหมือนกับพึ่งรู้สึกตัวเมื่อเห็นอาการน้องสาวได้แต่เสยผมก้มหน้าสงบสติอารมณ์ตัวเองก่อนที่จะพูดด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิดออกมา
          "เจน..พี่ขอโทษ  ที่ใช้น้ำเสียงไม่ดีกับเจน"  เพียงแค่แดนนี่พูดออกมา  เจนนี่ก็วิ่งเข้าไปกอดพี่ชายแทบจะทันที  แดนนี่เลยกอดตอบน้องสาวอย่างหลวมๆก่อนที่เจนนี่จะพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักออกมา
          "พี่แดน..พี่ปานฝากของบางอย่างไว้ให้พี่ด้วย  พี่อยากดูหรือเปล่า"   แดนนี่ถึงกับตาลุกวาวดันน้องออกมาก่อนที่จะพยักหน้าให้อย่างรวดเร็ว
          "เจนจะไปเอามาให้คะ.."  เจนนี่รีบเดินออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว  เพราะรู้ดีว่าพี่ชายตัวเองรู้สึกเช่นไร  คงมีแต่อัศนัยที่ยืนมองอย่างเก้ๆกังในห้องเท่านั้น
          "ไอ้แดน..คือ..กู"  แดนนี่ยกมือห้ามเพื่อนแทบจะทันทีเพราะตอนนี้หัวใจตัวเองมันไม่อยากจะรับรู้อะไรไปมากกว่านี้แล้ว
          "อย่าเพิ่งพูดอะไรตอนนี้เลยไอ้นัย  ขอเวลาให้กูอยู่ตามลำพังสักพักเถอะ  ตอนนี้เอ็งออกไปก่อนเถอะน่ะ  ถือว่ากูขอร้อง  แล้ว..วันนี้กูไม่ลงไปกินข้าวด้วย  พวกเอ็งกินกันไปได้เลย"  อัศนียเลยได้แต่รับคำเพื่อนก่อนเดินออกไปเพื่อให้เพื่อนได้อยู่ตามลำพังอย่างที่ต้องการ

                                          ##########
          
          

2 ความคิดเห็น