ไฟแค้นเพลิงพิศวาส

ตอนที่ 14 : #14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 93
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    20 มิ.ย. 59

          สองเดือนแล้วที่ปานกมลมาอยู่ที่จ.ลำปาง  แถมยังไม่มีคราวคราวจากคนฝั่งคนของตัวเองเลย  มันเลยยิ่งทำให้ตัวเองรู้สึกแปลกใจสงสัยมากขึ้นทุกที  ยิ่งพอรู้ว่าแดนนี่ปักใจคนที่ฆ่าพ่อของเขาเป็นคนฝั่งของตัวเองมันก็ยิ่งทวีความสงสัยหนักขึ้น  เพราะถ้าหากเป็นพ่อของตัวเอง  ปานกมลก็เชื่อว่าพ่อจะต้องออกมาเผชิญหน้ากับแดนนี่มานานหลายปีแล้ว  คงไม่ปล่อยให้ยึดเยื้อมาอยู่ทุกวันนี้
          แล้วถ้าเป็นใครบางคน  ปานกมลก็เชื่อว่าพ่อต้องส่งคนๆนั้นมาให้อีกเหมือนกัน  แต่ทำไมมาคราวนี้พ่อถึงไม่ส่งคนๆนั้นออกมาหรือว่ามันมีอะไรมากกว่านั้น?  นอกเสียจากว่า..คนๆนั้นก็คือ?..ฐิติดล!  พี่ชายของเธอเอง  ยิ่งนานวันปานกมลก็เริ่มปักใจเชื่อว่าคนที่แดนนี่ต้องการตัวก็คือฐิติดลพี่ชายของเธอนั้นเอง
          "คิดอะไรอยู่คะ"  ปานกมลหันไปตามเสียงเรียกแทบจะทันทีเมื่อเห็นว่าเป็นคนของตัวเองที่เดินออกมาจากพุ่มไม้อีกด้านนึง
          "ป้า..ได้ดอกไม้ตามที่บอกหรือเปล่าคะ"  วันนี้ทั้งสองคนใช้เวลาว่างอยู่ด้วยกัน  หลังจากที่ปานกมลไม่ต้องตัวติดกันกับแดนนี่เหมือนทุกครั้งไป
          "เจอแล้วคะอยู่เลยหลังพุ่มไม้นั้นไป"  ปราณีชี้ไปที่พุ่มไม้ไกลออกไป  ทำให้ปานกมลตรงดิ่งไปทางนั้นแทบจะทันที  พอพ้นพุ่มไม้ได้ไม่ไกลก็มีเสียงหนึ่งที่ทำให้ตัวเองถึงกับชะงักแทบจะทันที
          "ปาน!.."   ปานกมลหันขวับมาตามเสียงเรียกด้วยหน้าตาตื่นเพราะจำได้ดีว่าเป็นเสียงเรียกของใคร
          "พี่ดล!..นั้นพี่ใช่หรือเปล่า"  ตัวเองถามไปก็มองหาแทบจะทันที  แล้วมันก็ทำให้ตัวเองเห็นร่างๆหนึ่งกำลังหมอบอยู่ใกล้พุ่มดอกไม้ที่ปราณีบอกไว้
          "ปานทำตัวให้เป็นปรกติเข้าไว้  อย่าให้คนสังเกตุได้ว่าพี่อยู่ตรงนี้"
           "คะ!"  ปานกมลทำตัวตามปรกติอย่างที่ฐิติดลบอก  ซ้ำยังทำท่าทำทางทำทีเป็นชื่นชมดอกไม้เพื่อไม่ให้คนที่ยืนคุมอยู่ทั่วๆไปสังเกตุถึงความผิดปรกติได้
          "ปาน  พี่มากับคนสนิทของพี่  แล้วตอนนี้พี่ก็ปลอมเป็นคนส่งของอยู่  ตอนนี้พี่อยากให้ปานกับป้าปราณีเตรียมตัวกันไว้  พี่จะเข้ามารับตัวปานออกไปจากที่นี้"  ฐิติดลมองไปทั่วใบหน้าของน้องสาว  ที่ไม่ได้เจอะเจอกันมานานด้วยความห่วงใย  ส่วนปราณีเองก็เป็นอีกคนที่เดินเข้ามาสมทบทำท่าทำทางก้มๆเงยๆ  ทำเหมือนเลือกดอกไม้เพื่อช่วยบดบังสายตาคนอื่นๆอีกทีนึง
          "แต่..ที่นี้มีคนคุ้มกันเยอะมาก  พี่จะพาปานกับป้าออกไปได้ยังไงแถมยังมีแดนนี่อีก"  ปานกมลกระซิบเสียงแผ่วเบาออกมาเพื่อให้ได้ยินกันเพียงแค่สองคน
          "ปานก็ต้องช่วยพี่อีกแรง  เมื่อไหร่ที่มีโอกาส  ปานจะต้องเป็นคนบอกกับป้าปราณีมา  พี่จะเป็นคนพาเราออกไปจากที่นี้เอง  แล้วมันก็คงอีกไม่นาน  แต่ว่าตอนนี้พี่ต้องไปก่อน  เพราะพี่หายมานานแล้วเดี๋ยวไอ้พวกนั้นมันจะสงสัยเอา"  ปานกมลถึงกับน้ำตาคลอ  มองใบหน้าพี่ชายตัวเองที่มีหนวดเคราไม่เหลือเค้าหนุ่มเจ้าสำอางค์อีกเลยแล้วมันทำให้ตัวเองอยากจะร้องให้ออกมา
          "ระวังตัวเองดีๆนะพี่ดล..ปานรักพี่นะ"  ฐิติดลพยักหน้ารับ  ส่งสายตาความรักและความห่วงใยส่งออกไปให้กับน้องสาวคนเดียวที่เริ่มมีเค้าจะร้องให้ออกมา  มันทำให้ตัวเองรู้สึกแย่อยากจะเข้าไปกอดปลอบแต่ก็ทำไม่ได้  ทำได้ก็เพียงแต่ตัดใจรีบคลานออกกลับออกไปยังด้านหลังที่ตัวเองเข้ามาก่อนหน้านี้
          ฐิติดลกับคนของตัวเองต้องใช้เวลาเกือบเดือน  เพื่อทำให้เจ้าของร้านค้าไว้วางใจคนทั้งคู่  ทั้งคู่ทำทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นงานเล็กๆน้อยๆ  ช่วยคนแก่หรือว่าเด็กอยู่ในตลาดจนทำให้คนแถวๆนั้นเริ่มไว้วางใจ  แล้วก็ทำให้เจ้าของร้านมองเห็นคนทั้งคู่อยู่ในตลาดให้บ่อยมากที่สุด  พอเมื่อไหร่คนทางนั้นขาดบ่อยๆ  เจ้าของร้านค้าเองก็เริ่มจะหงุดหงิดรำคาญ  แล้วก็เลยตัดสินใจรับฐิติดลกับคนของตัวเองมาเป็นคนงานอยู่ตอนนี้  แล้วในที่สุดเจ้าของร้านก็เริ่มไว้วางใจปล่อยให้คนทั้งคู่เป็นคนขับรถมาส่งของเองโดยที่ไม่ต้องมีใครมาด้วย  ส่วนพวกเวรยามในไร่นี้ก็เริ่มคุ้นหน้ากับทั้งสองคนมากขึ้น  คนทั้งคู่มักจะทำงานกันเงียบๆไม่พูดจาหรือสุงสิงกับใคร  แต่หารู้ไม่ว่าคนทั้งคู่กลับคอยเงี่ยหูฟังเรื่องราวต่างๆที่มักจะมีออกมาให้ได้ยินอยู่บ่อยๆ  โดยเฉพาะกับเรื่องที่ปานกมลอยู่ห้องใหนแล้วปราณีอยู่ห้องใหน  แล้วนั้นก็เป็นโอกาสที่ทำให้ตัวเองได้ติดต่อกับปราณีได้ในวันหนึ่ง  เพื่อที่จะได้นัดแนะให้พาตัวปานกมลลงมาในสวนเพื่อที่จะได้พบกันวันนี้  หลังจากนี้เขาจะรอโอกาสที่เหมาะก็แค่นั้นเอง

                                              #########

2 ความคิดเห็น