129 KIHAE's DAY :: our LOVE is REAL

ตอนที่ 8 : [129 KIHAE] :: HAE [BER] #4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,036
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    29 ส.ค. 53



                หลังจากวันที่กลับมาจากแคมป์คู่รักนั่นจนถึงตอนนี้สองอาทิตย์ได้แล้วล่ะ และมันก็เกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นมาไม่น้อยด้วย

                แต่ไม่ใช่ในทางที่ดีขึ้นหรอกนะ เรียกว่าย่ำแย่ถึงขีดสุดซะมากกว่า เพราะตั้งแต่กลับมา ทงเฮก็พยายามหลบหน้าคิบอมมาโดยตลอด

                ถึงแม้ว่าแอมเบอร์รวมทั้งซอลลี่จะเพียรมาขอร้องสักแค่ไหนก็ตามเถอะ แต่ทงเฮก็ยังสามารถหาเหตุผลต่างๆมาบ่ายเบี่ยงออกไปได้ทุกที

                สาเหตุของมันทงเฮเองก็ยังไม่สามารถหาคำตอบได้มากนักหรอก รู้แต่ว่าตัวเองยังไม่อยากเจอหน้าหรือได้ยินเสียงของคิบอม แค่คิดขึ้นมามันก็เจ็บแปลบๆที่หัวใจยังไงไม่รู้

                นี่ก็เลยกลายเป็นว่าเค้าไม่ได้เจอคิบอมมาแล้วเกินสิบกว่าวันล่ะ ไม่รู้ว่าทางนั้นจะว่ายังไงบ้าง ไอ้แอมอีก ไม่รู้มันจะหาเรื่องอะไรไปอ้างกับเค้า

 

                เฮ้อ...

                ไม่น่าหาเรื่องใส่ตัวเองตั้งแต่แรกแล้วว่ะไอ้ทงเฮเอ๊ย...

 

                วันนี้หลังจากกลับมาจากมหาลัยตั้งแต่เที่ยง ทงเฮก็ไม่ได้ทำอะไรนอกไปจากนอนคิดอะไรฟุ้งซ่านอยู่บนเตียงนอนของตัวเอง

                แต่ยิ่งคิดมันก็ยิ่งไปกันใหญ่ เลยเถิดไปไหนก็ไหนแล้วก็ไม่รู้

               

                โอ๊ย! เลิกคิดซะทีสิวะ ไอ้ทงเฮ!! เพ้อเจ้ออยู่นั่นล่ะ เค้ารักไอแอมเว้ย! ไม่ใช่เอ็ง เลิกฝันซะที.... ดิ้นตะกุยตะกายอยู่บนเตียงนั่นล่ะ

                นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่วะเนี่ย วันๆไม่เป็นอันทำอะไร มีแต่หน้าไอ้หมอนั่นลอยขึ้นมาเต็มไปหมด ทำอะไรก็ไม่เป็นตัวของตัวเอง

                ปกติไปไหนมาไหนคนเดียวก็ไม่เป็นไร จะไปคิดทำไมว่าจะมีคนมาส่งอีกมั้ย เคยเก่งแค่ไหนใครๆก็รู้ ทำไมตอนนี้มาตกม้าตายเอาง่ายๆวะเนี่ย

                คิดแล้วก็กลุ้ม!!!

 

                ก๊อก!...ก๊อก!...... เสียงเคาะที่ประตูทำให้ทงเฮต้องหยุดนิ่งและหันไปมองที่ต้นเสียง

                แอมเองเฮีย...ขอเข้าไปนะ...

                เออ เข้ามาสิ ทงเฮลุกขึ้นนั่งบนเตียงดีๆ เมื่ออีกฝ่ายนั่งลงข้างๆ

                วันนี้ซอลลี่ไม่มาหรอวะ?.... ทงเฮเห็นว่าน้องเข้ามาแล้วก็เงียบเลยหาเรื่องมาชวนคุย

                ไม่ล่ะ ไปเที่ยวกับแม่เค้า... แอมเบอร์ตอบแล้วก็เงียบไปอีกครั้ง

                เฮ้ย! นี่เอ็งเป็นอะไรของเอ็งวะ? มาห้องข้าแล้วมานั่งเงียบเป็นก้อนหินแบบนี้ งงนะเว้ย!!” ทงเฮพยายามหัวเราะกลบเกลื่อน

                แอมต่างหากควรจะเป็นฝ่ายถามเฮีย ตกลงเฮียเป็นอะไรกันแน่เนี่ย ทำไมหลังๆมาเนี่ยเฮียแปลกไปจังเลย ทำไม...มันเกิดอะไรขึ้น

                ก็...ไม่มีอะไรนี่กว่า ข้าก็ปกติดี

                ปกติกับผีอ่าดิ นี่เฮียไม่รู้ตัวเลยรึไงว่าเปลี่ยนไปแค่ไหน เฮียคนที่ขี้โวยวาย เอาแต่ใจ ร่าเริงคนนั้นของแอมหายไปไหนกัน เหลือแต่คนที่เอาแต่คิดมากแบบนี้ มีไรก็บอกกันดิพี่ เราเป็นพี่น้องกันนะเว้ย แอมเบอร์ระเบิดยาวมารวดเดียวเลยล่ะ

                เปล่า....ข้าแค่....

                จนถึงตอนนี้ยังจะเปล่าอีกหรอเฮีย แอมไม่ได้ว่าเพิ่งจะรู้จักเฮียมานะ เราโตมาด้วยกันนะเฮีย เรื่องอะไรที่เฮียคิดทำไมแอมจะไม่รู้...

                ข้ายังไม่รู้เลยว่าข้าเป็นอะไร แล้วเอ็งจะมารู้ได้ยังไงกัน ฮึ่ย... ทงเฮแสร้งทำเสียงเบื่อหน่าย

                เฮียไม่รู้จริงๆหรือเฮียแกล้งไม่รู้จริงๆเนี่ย

                เอ๊า! ไอ้นี่กวนตีนนะเว้ย...

                เฮีย!! ยอมรับมาเถอะว่าเฮียน่ะ รักพี่คิบอม!!!” แอมเบอร์โพล่งออกมาในที่สุด

 

                O[=]o!!!

 

                เอ็ง....ว่าอะไรนะ... ทงเฮเหลือกตากว้าง

                พอเถอะเฮีย แค่แอมเห็นอาการของเฮียก็รู้ไปถึงไหนแล้วล่ะ เฮียก็ยอมรับมันมาเถอะ

                จะให้ข้ายอมรับอะไรเล่า...

                ก็แค่ยอมรับในความรู้สึกของตัวเองเท่านั้นล่ะ เฮีย...พอเถอะนะ เลิกหลบหน้าพี่เค้าได้แล้ว ไม่สงสารพี่เค้าก็สงสารตัวเองเถอะ

                บะ...บ้า! ข้าเนี่ยนะจะไปชอบไอ้หมอนั่น เป็นไปไม่ได้หรอกเว้ย ทงเฮหันหน้าหนีแอมเบอร์ไปอีกทาง

                เฮีย...ทำไมถึงทำแบบนี้ เราเป็นพี่น้องกันนะ ตอนนี้เฮียรู้สึกยังไงก็บอกแอมมาเถอะ เอาแต่หนีต่อไปแบบนี้ไม่มีอะไรดีขึ้นหรอกนะ... แอมเบอร์เอื้อมมือข้างหนึ่งไปแตะไหล่พี่ชายคนสนิทเอาไว้

                ทงเฮถอนหายใจหนักๆแล้วหันกลับมาเผชิญหน้ากับลูกพี่ลูกน้องตัวเอง

                ทำไมวะแอมเบอร์...ทำไมข้ารู้สึกกระวนกระวายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน รู้สึกสูญเสียความเป็นตัวข้าเองไปจนหมด ทำไมวะ...ทำไมแค่คนๆเดียวถึงมีผลกับข้าขนาดนี้... ทงเฮพูดออกมาเจ็บปวดทั้งแววตาและน้ำเสียงจนแอมเบอร์ถึงกับเจ็บตามไปด้วย

                ข้าจะทำอะไร...จะกิน จะเรียน จะนอน ก็นึกถึงแต่หมอนั่น หาอะไรมาทำให้ยุ่งๆก็แล้ว ทำตัวบ้าๆบอๆก็แล้วมันก็ยังไม่เลิกคิดอีก ข้ากลัวตัวเองจนทนไม่ไหวแล้วว่ะ...

                เฮีย...แล้วทำไมต้องหลบหน้าพี่คิบอมด้วย

                เค้า...ชอบเอ็งนะแอม.... ทงเฮตัดสินเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนท้ายของแคมป์คู่รักออกมาให้น้องได้ฟังจนหมด

                ตั้งแต่คำแรกที่คิบอมเริ่มสารภาพ จนถึงประโยคสุดท้ายที่บอกว่ารัก

                เฮ้อ...มันก็มีแค่นี้ล่ะเรื่องทั้งหมด ทงเฮเอนตัวลงนอนกับพื้นเตียงแล้วหลับตาด้วยความเหนื่อย

                แอมเบอร์มองพี่ชายตัวเองแล้วก็ตัดสินใจพูดออกมา

                เฮีย...จะผิดมั้ยถ้าแอมจะบอกอะไรบางอย่างให้เฮียรู้

                ทงเฮลืมตาขึ้นมองตอบ

                อะไร...?

                แอมไม่เคยเจอพี่คิบอมมาก่อน ไม่เคยเลยสักครั้ง การนัดเจอที่ภัตตาคารนั่นเป็นการนัดพบครั้งแรก ซึ่งคนที่พี่คิบอมเจอก็ไม่ใช่แอมแต่เป็นเฮียนั่นล่ะ พี่คิบอมไม่เคยเจอแอม เจอแต่เฮียคนเดียวเท่านั้น

                ทงเฮค่อยๆเลื่อนตัวขึ้นนั่งดีๆ แล้วทบทวนประโยคยาวๆทั้งหมดนั่นของแอมเบอร์

                เอ็งหมายความว่า...

                อื้ม...พี่คิบอมจะมาชอบแอมได้ยังไงในเมื่อไม่เคยเจอแอมเลยสักครั้ง ถ้าจะชอบ...ก็ต้องชอบเฮียสิ

                แม้จะไม่อยากเชื่อ แต่ใบหน้านี่มันแดงไปแล้วเรียบร้อย

                จ...จริงหรอวะ....

                แอมก็ตอบไม่ได้หรอกนะเฮีย แต่เฮียอย่าหลบหน้าพี่เค้าอีกเลย

                แต่ข้าว่าเค้าจะต้องโกรธข้ามากแน่ๆเลยว่ะ ที่ไปโกหกเค้าแบบนั้น ทงเฮกลับมาทำหน้ากลุ้มเหมือนเดิม

                แทนที่เฮียจะมัวมานั่งเดาไปเรื่อยแบบนี้นะ ไปบอกเค้าให้มันจบๆไปเลยดีกว่านะ แอมว่า...

                เฮ้ย! เอางั้นเลยหรอวะ..

                เออดิ ถ้าเค้ารักเฮียจริงๆ เค้าจะต้องรักทุกอย่างที่เฮียเป็น

                แล้วถ้าเค้ารับไม่ได้....

                เราก็กลับมาใช้ชีวิตปกติของเราเหมือนเดิม เฮียยังมีแอมนะ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นแอมจะอยู่ข้างๆเฮียเอง

                ขอบใจว่ะ.... ทงเฮดึงน้องเข้ามากอดเบาๆ

                นี่นะเฮีย....พี่เค้าอยู่คอนโดตามนี้ แอมไปหลอกถามแม่มาให้แล้ว แอมเบอร์ยื่นกระดาษโน้ตเล็กๆให้ทงเฮ

                ทงเฮรับมาแล้วมองดูเล็กน้อยก็ไม่ไกลจากมหาลัยสักเท่าไหร่นี่นา

                อืม...พรุ่งนี้เลิกจากมหาลัยข้าจะแวะไป ทงเฮจับกระดาษไว้แน่น

                สู้ๆนะเฮีย แอมกับซอลลี่จะคอยเป็นกำลังใจให้

                เออ ขอบใจเอ็งมาก

               

                ถึงแม้จะทำตัวเหมือนว่ามีความกล้ามากสักแค่ไหน แต่ในตอนนี้ตอนที่ยืนอยู่หน้าห้องของคิบอมแล้ว ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าความกล้าหาญทั้งหมดนั่นมันหายไปไหนกันหมดแล้ว

                เหลือเพียงความตื่นเต้นที่ค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นความกลัว

                แต่อย่างน้อยก็มาถึงขนาดนี้แล้ว จะเดินกลับมันก็คงไม่ทันแล้วล่ะ

                ทงเฮมองตัวเองทั้งหมด ในชุดนักศึกษาชาย แต่กลับมีวิกผมยาวสวมทับอยู่

                เค้าจะรับได้มั้ยวะเนี่ย.... แม้แต่ตัวเองยังรับไม่ค่อยได้เลยเถอะ

                เอาวะ!!” ทงเฮสูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อเรียกกำลังใจให้ตัวเอง

                มือบางเอื้อมมือไปกดกริ่ง

                และสักพักประตูห้องก็ถูกเปิดออกจนได้

                คิบอมเปิดประตูออกมาแล้วมีสีหน้าตกใจเล็กน้อยที่เห็นเค้ายืนอยู่ เค้าเองจึงทำได้เพียงส่งยิ้มบางๆไป

                สวัสดี....

                ร่างสูงไม่ได้ตอบรับคำทักทายนั้นแต่กลับคว้าเอวของทงเฮเข้ามากอดไว้แน่น

                อะ....เอ่อ.... ร่างบางก็ไปไม่ถูกเลยเหมือนกัน

                คิดถึง....มากๆเลย... คิบอมพูดประโยคแรกออกมาจนได้

                ทงเฮสอดมือเข้าที่เอวของคิบอมเพื่อตอบรับอ้อมกอดนั่นเช่นกัน แค่ได้รับรู้ถึงความอบอุ่นนี้เท่านั้น ความทุกข์ใดๆก็ตามที่สั่งสมมาหลายอาทิตย์มันเหมือนจะหายไปซะดื้อๆ

                เข้ามาในห้องก่อนเถอะครับ... คิบอมดึงมือทงเฮให้เข้ามาในห้องด้วยกัน ก่อนจะพามานั่งที่โซฟา ด้วยมีคิบอมนั่งลงตรงฝั่งตรงข้าม

                หายไปไหนมาครับ น้องแอมเบอร์? คิบอมเริ่มถาม

                คือวันนี้...ชั้นมีเรื่องที่ต้องการจะบอก... ทงเฮกำมือเข้าหากันแน่นมากขึ้น

                ครับ ผมก็คิดว่าน่าจะเป็นแบบนั้น... คิบอมยืดตัวขึ้นเล็กน้อย

                ชั้น...ชั้น.......

                ครับ?

                ชั้นชอบคิบอมนะ!” ทงเฮตัดสินใจพูดออกไปในที่สุด

                เกิดความนิ่งท่ามกลางห้องที่มีขนาดใหญ่พอสมควร เหงื่อชิ้นๆเริ่มผุดขึ้นมาบนใบหน้าเนียน

                คิบอมยังคงนิ่งอยู่แบบนั้นจนร่างบางชักจะใจเสีย

                พูดอะไรบ้างสิ.....

                หายไปสองอาทิตย์กว่าแบบนี้ แล้วอยู่ๆก็มาบอกชอบ ผมควรจะพูดอะไรล่ะ?

                กลายเป็นทงเฮแล้วที่ต้องนิ่งไป

                ชั้นมีเหตุผล....

                บอกผมไม่ได้หรอ?..

                น้ำเสียงและแววตาของคิบอมที่มันเย็นชา ทำให้ทงเฮถึงกับน้ำซึมบางๆที่หางตา

                ได้! เพราะชั้นเป็นแบบนี้ยังไงล่ะ... ทงเฮใช้มือดึงวิกผมยาวสลวยนั่นลงข้างๆตัว

                กลับมาเป็นทงเฮ ผู้ชายหน้าหวาน ตัวเล็ก ผิวขาว ผมยาวประบ่า คนเดิม...ที่คิบอมไม่เคยเห็น

                เพราะชั้นเป็นผู้ชายยังไงล่ะ ชั้นไม่ได้ชื่อแอมเบอร์ แต่คือลี ทงเฮ นักศึกษามหาลัยเดียวกับนายนั่นล่ะ แถมยังเป็นรุ่นพี่นายปีนึงด้วย แอมเบอร์คู่หมั้นของนายน่ะเป็นลูกพี่ลูกน้องของชั้นเอง มันมาขอร้องให้ชั้นมาดูตัวกับนายแทน ชั้นก็เลยต้องปลอมตัวมา แล้วสุดท้ายชั้นก็เผลอใจไปรักนายยังล่ะ! พอใจรึยัง?

                ทงเฮปาดน้ำหูน้ำตาเล่าทุกอย่างออกมาจนหมด

                เอาวะ! รักไม่รักมันก็มีอยู่แค่สองคำนี้นั่นล่ะ

 

                คิบอมเอนหลังลงกับโซฟา แล้วขมวดคิ้วเข้าหากันก่อนจะถอนหายใจออกมาหนักๆ

                อะไรกันวะเนี่ย....

                ขอ...ขอโทษ.... ทงเฮรู้สึกว่าตัวเองหดเหลือไม่ถึงสองนิ้วได้เลยมั้ง

                เอ่อ.... คิบอมเหมือนจะยังปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดเข้ากันไม่ได้ดีนัก

                นาย...คงโกรธชั้นมากเลยสินะ ไม่เป็นไร ชั้น...ชั้นกลับก็ได้... ทงเฮผุดลุกขึ้นยืนทันที เตรียมกลับก่อนที่คิบอมจะออกปากไล่

                เห็นอาการคนตรงหน้าแล้วเค้าก็อยากจะร้องไห้ออกมาซะดื้อๆ

                มาพูดๆๆ แล้วจะชิ่งกลับแบบนี้ ผมว่า...มันง่ายมากเกินไปมั้ง

คิบอมลุกขึ้นอ้อมเดินมาจับแขนร่างบางเอาไว้

                ทงเฮก้มมือแขนตัวเองที่ถูกอีกฝ่ายเกาะกุมอยู่ด้วยแววตาตื่นๆ

                ก็...ก็ชั้นไม่อยากอยู่ให้นายรำคาญหรือลำบากใจนี่นา

                ผมพูดเมื่อไหร่ว่าลำบากใจหรือรำคาญ

                ก็....โอ๊ย!! นายจะกดดันชั้นทำไมล่ะ เออ! ขอโทษ ชั้นมันผิด มันโง่เอง ที่โกหกนาย ชั้นมันคนไม่ดี ขี้โวยวาย เอาแต่ใจ เออใช่!! แล้วไงล่ะ ก็ชั้นชอบนาย! มีอะไรมั้ย ชั้นชอบนาย อุ๊บ!!!!”

                 คิบอมจัดการรวบคนอวดเก่งนั้นให้เข้าอยู่ในวงแขน แล้วปิดปากทันที ด้วยริมฝีปากของตัวเอง

 

                สัมผัสนี้ใช่มั้ย? ที่ทำให้เค้าต้องเป็นบ้าเป็นหลังอยู่คนเดียว

                สัมผัสนี้ใช่มั้ย? ที่ทำให้เค้าสูญสิ้นความเป็นตัวเองจนหมดสิ้น

                สัมผัสนี้ใช่มั้ย? ที่ทำให้เค้าเข้าใจหัวใจตัวเองสักที

 

                ไม่เอา... คิบอมกระซิบจนแทบชิดกับริมฝีปากนิ่ม

                อะ...ไร.... ร่างบางกลัว...ว่าร่างสูงจะปฏิเสธความรู้สึกนั้น

                ไม่ต้องชอบ...ไม่เอา.... คิยอมกระซิบอีกครั้ง

                แต่ชั้นชอบนายนี่นา...ชั้นชอบ!!” และอีกครั้งที่ทงเฮถูกช่วงชิงลมหายใจไปจนหมด

                ห้าม....ห้ามชอบผม...ห้ามพูดคำนี้.... คิบอมยกมือข้างหนึ่งขึ้นเสยผมของร่างบาง

                แต่ชั้นรู้สึกแบบนี้นี่นา... เหมือนว่าทงเฮจะยังไม่ค่อยเข้าใจที่คิบอมสื่อมากนัก

                เอาอีกคำ...ไม่ต้องชอบผม...เอาคำนั้น... ลิ้นหนาถูกนำออกมาใช้ไส้เสียความหวานบนริมฝีปากนั้น

                ทงเฮใช้สองมือเกี่ยวคอคิบอมเอาไว้ ดันหน้าผากเนียนของตนองชนเข้ากับหน้าผากโหนกของอีกฝ่าย

                ทงเฮเคล้าเคลียริมฝีปากตนเองกับของคิบอมแล้วพร่ำกระซิบเบาๆ

                ประโยคสั้นๆแต่ทำให้หัวใจที่แข็งกระด้างกลับอ่อนยวบเหมือนเหล็กถูกไฟหลอม

                ชั้นรักนาย...คิบอม...รัก...รักจังเลย...ชั้นรักคิบอม...

                ร่างสูงโอบกอดทงเฮเอาไว้แน่น...แทนคำขอบคุณที่ได้รับคำนี้

                ผมจะดูแลคุณให้ดีที่สุด..ทงเฮ



>////< มาดูแลเค้าด้วยก็ได้นะคิบอม (อินี่พูดจาไม่กลัวตาย) ฮ่าๆๆๆ
ส่งไฟล์หนังสือให้แก่โรงพิมพ์แล้วเรียบร้อย...อีกไม่นาน...จะได้มาครอบครองกันแล้วน้า ทุกค นนนนนนน

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

276 ความคิดเห็น

  1. #261 moomee (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2554 / 01:27
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด

    เขินแทนเฮ
    #261
    0
  2. #234 MyKiBum (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2553 / 19:24

    กรี๊ดดดดด

    คลั่งตายไปกะคู่คิเฮ

    ><

    #234
    0
  3. #205 KiHae_FF (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2553 / 02:44
    รักแอม รักด๊อง รักบอม

    ขอปาฏิหารณ์จงเกิด
    #205
    0
  4. #193 ple_129 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 กันยายน 2553 / 14:16
    สารภาพออกไปแล้ว
    #193
    0
  5. #129 wawary (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กันยายน 2553 / 23:39
    น่ารักอ่ะ เขินเเทนลีด๊องเลยอ่ะ 
    บอมน่ารักมากๆ 
    ไม่เอาคำว่าชอบ เเต่จะเอาคำว่ารัก 
    ในที่สุดก้อจบเเบบเเฮปปี้เอนดิ้ง
    #129
    0
  6. #124 UyunDH (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กันยายน 2553 / 21:18
    ป๊าด ด ด

    เราก็นึกว่าจะรู้ตั้งแต่แรก

    แต่รู้แล้วรับได้ก็โอเนอะ

    >//< คุคุ

    แอบเขิลลล ตอนเขาบอกรักกัน

    ๕๕๕๕



    :] ]]
    #124
    0
  7. #117 ::Kiss::Love:: (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 กันยายน 2553 / 21:36
    บอมไม่ได้รู้ตั้งแต่แรกหรอว่าด๊องปลอมเป็นแอม ?
    แต่แฮปปี้ทำซะซึ้งเลย
    #117
    0
  8. #116 I' Saru,, (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 กันยายน 2553 / 11:19
    กรี๊ดดดดดดดด
    น่ารักมากเลย
    ไม่ต้องชอบ
    แต่รัก
    เรารก็รักนะ คิเฮ
    #116
    0
  9. #115 ขวัญข้าว (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 กันยายน 2553 / 03:05
    อ๊าก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!



    สวนจีน ตอนนี้น่ารักมากๆๆๆๆๆ อ่านแล้วเขินไปสามรอบ

    เรื่องนี้เราจะได้วันคิเฮจริงๆใช่ไหมอ่ะ?

    หุหุหุหุหุ วันนั้นมีแต่เรื่องดีๆ



    ผิดหวังนิดหน่อยที่วันเกิดบอมไม่มีปาฎิหาริย์

    เพราะมันมีงานที่สำคัญรออยู่



    แต่แค่เพียงเค้าไปดูคอนด้วย ก็ดีใจมากๆแล้วหล่ะ



    พี่มาเวิ่นอะไรที่มันไม่เกี่ยวกับเรื่องเลยจริงๆ



    อ่านแล้วคิดถึง " คิเฮ " เว้ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    #115
    0
  10. #114 phon_zaa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กันยายน 2553 / 21:45
    ลงเอยด้วยความรัก   ดีใจจัง
    #114
    0
  11. #112 lovekihae (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กันยายน 2553 / 08:08
    ที่แท้บอมก็ชอบด๊องนี่เอง

    เคลียกันแล้ว มีความสุขกันมาก ๆ นะ
    #112
    0
  12. #111 kihae_real (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2553 / 20:36
    แอร๊ยย น่ารักเกินไปแล้ว ตอนแรกก็นั่งซึม นี่ถ้าไม่ได้แรงกระตุ้นจากน้องแอม



    คงยังนั่งห่อเหี่ยวเป็นปลาน้อยตากแห้งอยู่หล่ะสิ 5555 แต่ด๊องน่ารักอ่ะ แบบ



    ตอนที่จะไปสารภาพความจริงและความรัก คึคึ แอบไม่มั่นใจ แต่สุดท้าย



    แม้คิมคิจะงงๆ แต่ก็จบลงด้วยความสวยงามหล่ะน๊าาาาา ชื่นใจ คริๆ



    ขอบคุณสำหรับการอัพนะจ๊ะ^^
    #111
    0
  13. #110 P-UlzXii (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2553 / 19:57
    อ่านตอนนี้แล้วอยากจะกรี๊ด 5 5
    น่ารักไปไหนเนี่ยยยยย~!!
    อ๊ายยยย! เขินแทนเฮ 5 5
    #110
    0
  14. #109 ขวัญ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2553 / 16:06
    อ๊าย อาย อ่านไปเขินไป แทนด๊องอ่ะ
    #109
    0
  15. #108 -*- (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2553 / 23:03
    55+



    ตกลงบอมรุแต่แรกมั้ยว่าเป็นด๊องอ่ะ



    หึหึ



    แฮปปี้เอนดิ้ง ๆๆๆๆๆๆ
    #108
    0
  16. #107 princesjung (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2553 / 19:04
    น่ารักมากๆเลยนะเนี่ย
    ชอบตอนที่คิบอมพยายามให้เฮพูดว่ารักกัน
    น่ารักสุดๆ เหมือนคิบอมจะได้จูบหมวยเยอะเลยนะ

    เราเพิ่งได้เข้ามาอ่านเรื่องนี้ครั้งแรก
    ไรท์เตอร์เขียนสนุกมากเลยนะคะ
    เป็นกำลังใจให้เขียนต่อๆไปนะ
    #107
    0
  17. #106 kisshae (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2553 / 17:11
    อ่านแล้วยิ้มกริ่ม



    ทำไมน่ารักอย่างนี้
    #106
    0
  18. #105 Mint-ja (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2553 / 14:51
    น่ารักมาก ๆอ่ะ > <
    ชอบ ๆ
    #105
    0
  19. #104 ๏KyUMiN๏ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2553 / 14:05
    น่ารักกกกกกกกมากกกกกกกกก

    ตอนแรกคิดว่าคิบอมจะตกใจซะอีก
    #104
    0
  20. #103 Goy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2553 / 12:59
    ทงเฮคนขี้โวยวายกลับมาแล้ววววว

    เป็นการสารภาพรักที่น่ารักดีอ่ะ

    คิบอมดูเหมือนว่าจะเจ้าเล่ห์ๆ ไงชอบกลนะ !!!



    อิอิ
    #103
    0
  21. #102 ~sand~ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2553 / 08:15
    น่ารักกกก ไม่เอาคำนี้ จะเอาอีกคำนึง >////<
    #102
    0