129 KIHAE's DAY :: our LOVE is REAL

ตอนที่ 17 : [129 KIHAE] :: [Memory]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 709
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    6 พ.ย. 53

                “รู้สึกว่าทุกเรื่องนี่ ไอ้คิบอมมันจะเจ้าเล่ห์จังเลยนะ” ฮยอคแจอดพูดตามที่คิดออกมาไม่ได้

                “นายอย่ามาว่าน้องชายชั้นนะ” วิญญาณหวงคิบอมเข้าสิงคิม ฮีชอลทันที

                “เอ๊า! หรือพี่คิดว่าไม่จริงล่ะ เหมือนว่าไอ้เจ้าทงเฮจะฉลาดนะ แต่ความจริงแล้วคิบอมต่างหากที่ฉลาดที่สุด” ฮยอคแจยักไหล่

 

                ตอนนี้พวกเค้าก็ยังคงนั่งเพลิดเพลินกันอยู่ที่ห้องอาหารเกาหลีของโรงแรมดุสิต สถานที่ๆแทบจะกลายเป็นบ้านของพวกเค้าไปแลว ทุกครั้งที่มาประเทศไทย

                แล้วหัวข้อตอนนี้ก็คือ เรื่องราวฟิคชั่นของซองมินที่เพิ่งจะจบไป

                “แต่ผมว่าแฟนคลับที่แต่งเรื่องนี้ขึ้นมา คงจะเอาความรู้สึกจริงของตัวเองเข้ามาร่วมแต่งแน่เลย” ซีวอนปรบมืออย่างชอบใจ

                “ฮะๆ แต่จะว่าไป เวลาที่ไอ้เจ้าทงเฮมันปลื้มใคร มันก็จะมีท่าทางอยู่ไม่สุขเหมือนกันนะ” ฮันเกิงขอออกความเห็นบ้าง

                “ใช่ๆ เหมือนเวลาไปจีนนะ...ถ้าได้เจอคนดังที่ตัวเองชื่นชอบ อื้อหือ...อย่าให้ได้บรรยายเลยล่ะครับ พี่ทงเฮบางทีก็สั่น...บางทีก็เขิน ผมล่ะไม่รู้จะปรามยังไง” มักแน่อย่างคยูฮยอนทำน้ำเสียงเบื่อหน่าย

                “อย่ามาตีหน้าเศร้านะคยูฮยอน ชั้นเห็นนายเองก็ดีใจยิ่งกว่าทงเฮอีกไม่ใช่หรอ เวลาเจอดาราน่ะ” ซองมินอดจะจิกกัดคนข้างๆตัวเองไม่ได้

 

                “แต่จะว่าไปแล้ว...คิบอมก็เป็นนักแสดงนี่เนอะ ไอ้เจ้าทงเฮมันดูละครที่แฟนมันเล่นบ้างรึเปล่า?” ฮันเกิงถาม           

                ฮยอคแจยักไหล่เบาๆ

                “ดูกี่รอบ...พี่ควรจะถามแบบนี้มากกว่านะครับพี่ฮัน” พูดจบก็ขำเล็กน้อย

                “พี่ทงเฮน่ะ มักจะแอบชื่นชมพี่คิบอมอยู่เงียบๆเสมอล่ะ อยู่ต่อหน้าก็เอาแต่บอกว่าไม่ว่าง ไม่มีเวลาดู แต่ที่ไหนได้ ถ้าไม่ได้ดูสดๆ ก็จะให้คนอัดไว้ให้ตลอดเลย นี่ล่ะน้า คนปากแข็ง” คยูฮยอนมาร่วมแจมอีกคน

 

                ฮีชอลมองไปรอบๆห้องอาหารแห่งนี้ แล้วก็บอกออกมา

                “จะว่าไป ที่นี่ก็ทำให้เกิดเรื่องราวเยอะแยะเหมือนกันนะ...”

                ทั้งวงจึงหันกลับมามองหน้านางพญาหน้าสวยของวง

                “ใช่แล้วล่ะ...จำตอนนั้นได้มั้ยที่เราเล่นน้ำกันในสระว่ายน้ำของที่นี่น่ะ” ซีวอนรีบหันไปถามคนใกล้ตัวที่สุดอย่างฮยอคแจ

                “จำได้สิ ครั้งนั้นที่พี่คังอินเล่าเรื่องผีในสระน้ำเพื่อแกล้งทงเฮน่ะ ทำเอาเจ้าปลาถึงกับกลัวไม่กล้าลงน้ำ ชั้นไปช่วยพูดเท่าไหร่ก็ไม่ยอมลง พอคิบอมไป

กล่อมเข้าให้หน่อยเดียวเท่านั้นล่ะ...ยอมลงมาทันที”

                “แต่ถึงอย่างนั้นลงมาแล้วก็ไม่ยอมออกห่างจากคิบอมเลยนะ” ซองมินพูดตามที่ตัวเองพอจะจำได้

                “คิบอมมันก็ทั้งโอ๋ ทั้งประคบประหงมเจ้าทงเฮเลยนี่นนา” ฮันเกิงสำทับอีกคน

                “ก็มันรักของมันนี่นา” ซีวอนผิวปากอารมณ์ดี

 

                ทั้งวงมองหน้ากันแต่ก็ไม่พูดอะไร มีเพียงรอยยิ้มเล็กๆน้อยๆที่เกิดขึ้นบริเวณมุมปากของแต่ละคนเท่านั้น

                เริ่มพอจะเข้าใจแล้วล่ะ ว่าทำไม...คิเฮ ถึงได้เป็นที่ชื่นชอบนัก

มันอาจจะเป็นเพราะความอบอุ่นอย่างไม่หวือหวา

                หรืออาจจะเป็นความหมายที่ทั้งสองคนนี้นส่งผ่านทางสายตาไปสู่กันและกันก็เป็นได้

                แต่ที่สุดแล้ว...ทุกๆความรุ้สึกนั้นก็มีเพียงใจของคนทั้งสองคนเท่านั้นที่จะรับรู้มันได้ดีที่สุด

 

                จะว่าไปนึกถึงปีก่อนนั้นที่ผมไปถ่ายรายการพร้อมกับคิบอมและทงเฮเลยนะครับ” ซีวอนพูดออกมา

                “ไอ้รายการ Super Summer อะไรนั่นน่ะนะ” ฮีชอลหันขวับมาถามทันที

                “ครับ...นั่นล่ะ เหมือนว่ารายการให้ผมไปทำงาน แล้วส่งคิบอมกับทงเฮไปฮันนีมูนกันซธมากกว่า” ซีวอนอดบ่นกระปอดกระแปดไม่ได้

                “ฮะๆ ชั้นดูอยู่ๆ ที่จะต้องชิงหัวใจผู้หญิงสวยๆคนนั้นมาให้ได้ใช่มั้ย? ชั้นว่ามันมีฉากที่ทำให้คิบอมทงเฮได้สวีทกันเยอะแยะเลยนะ ชั้นเองดูแล้วยังเขินแทนเลย” ซองมินยิ้ม

                “ก็นั่นล่ะครับ...ตอนที่ไปนั่งกินข้างด้วยกัน ผมนึกว่าจะซูมมาที่ผมกับแขกรับเชิญ ดันกลายเป็นว่าเด่นเอาตอนที่พิธีกรสั่งให้เจ้าสองคนนั้นป้อนกันและกัน แถมมีการมาอวยพรให้เสร็จสรรพด้วยว่า ขอให้คุณสองคนรักกันไปนานๆ”

                “ฮ่าๆๆๆ ไม่ได้รู้ความจริงเอาซะเล๊ย” ฮยอคแจตบเข่าอย่างชอบใจ

                “ยัง...ยังไม่หมดนะครับ” ซีวอนทำหน้าเหมือนอยากจะระบาย

                “เออ พูดมา พวกชั้นอยากรู้” ฮันเกิงทำสีหน้าอยากรู้มากขึ้น

                “ก็อย่างตอนที่ผมกับแขกรับเชิญไปทำกิจกรรมร่วมกัน เจ้าสองคนนี้ก็ได้ไปเดินเล่นด้วยกันใช่มั้ยล่ะ? ให้ตายเถอะมันให้ความรู้สึกเหมือนกับว่าผมมาทำงานคนเดียวจริงๆนะ เจ้าสองคนนี้เดินสวีทกัน จูงมือกัน ป้อนน้ำกันอย่างไม่เกรงใจสื่อเลย เฮ้อ....”

                “นายนี่เป็นเอามากนะซีวอน” ฮีชอลเหล่มอง

                “พี่ไม่เคยอิจฉาความหวานแบบแปลกๆของคิบอมกับทงเฮมั่งเลยรึไงล่ะ?” ซ๊วอนอดจะย้อนถามไม่ได้

                “เป็นประจำล่ะ” ฮีชอลทำหน้ายู่เมื่อนึกไปถึงช่วงที่ยังแชร์หออยู่กับคิบอมและฮันเกิง

                ลี ทงเฮที่อยู๋อีกหอ เป็นจะต้องมาแจมกับพวกเค้าที่ห้องทุกครั้งที่มีโอกาส      ปากก็เอาแต่บอกว่ามาหาเค้ากับฮันเกืง อต่ทุกคำที่พูดน่ะหรอ?

               

                ...พี่ครับ คิบอมไปไหนหรอครับ?...

                ...พี่ครับ วันนี้คิบอมมีงานหรอ?...

                ...พี่ครับ วันนี้คิบอมจะออกไปไหนรึเปล่า?....

               

                และอีกสารพัดสารพันประโยชน์ที่ต้องมีคำว่า “คิม คิบอม” เข้ามาเกี่ยวอยู่ทุกครั้ง แล้วยังจะปากแข็งบอกว่าเป็นแค่พี่น้องกันอีกนะเจ้าเด็กปากแข็งเอ๊ย!

 

                “เออ แล้วซีนสุดท้ายน่ะมันเป็นยังไงกันแน่หรอครับ พี่ซีวอน” คยูฮยอนยังอยากรู้อีกช่วงหนึ่งที่สำคัญของรายการนี้

                ภาพที่ออกมาก็พอจะทำให้เข้าใจอะไรๆอย่างชัดเจนบ้างล่ะ ถึงความสัมพันธ์ของคนสองคนนี้

                “อ่อ...ที่ไปติดเกาะอะไรนั่นน่ะนะ ยอมรับเลยล่ะว่าแอบงีบหลับจริง มันเหนื่อยมากๆเลยนะ” ซีวอนเล่าไปอายไป

                “แล้ว...สองคนนั้นนอนพิงกัน?” ซองมินเป็นคนถามคนถามนี้

                “อื้ม...เค้านั่งข้างกันอยู่ก่อนแล้ว พวกผมให้แขกรับเชิญผู้หญิงสาวอีกฝั่งหนึ่งที่มันสบายกว่าหน่อย แล้วสักพักทงเฮก็เอนตัวไปซบคิบอมนั่นล่ะ ผมว่าคงเป็นเพราะความเคยชินนั่นล่ะ”

                “แต่ภาพที่ออกมานี่ดังพอสมควรเลยนะ” ฮีชอลพูดตามที่จำได้ว่าวันนั้นเปิดเล่นคอมพิวเตอร์อยุ่ดีๆ ก็เห็นรูปที่ออกมาจากรายการนี้

                เหล่าแฟนคลับก็ช่างคิดกันจริงๆนะ รายการมีกิจกรรมให้ดูตั้งหลายช่วงก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมจะต้องมาตั้งหน้าตั้งตารอดูตอนที่คนสองคนจะเขยิบมาใกล้ๆกัน อยู่ชิดกัน

                เพื่ออะไรกันเนี่ย?

 

                “แต่เจ้าสองคนนี้ก็ยังไม่ยอมบอกความสัมพันธ์อะไรที่ชัดเจนเลยเนอะ” ฮันเกิงบอก

                “อืม...ก็รู้นิสัยทั้งสองคนดีนี่ครับพี่” ซองมินยิ้มบางๆ

                “แต่ผมว่าทงเฮน่ะ มันคิดมากเรื่องคิบอมอยู่ตลอดเวลาเลยนะครับ อย่างว่าล่ะอยู่ห่างกันแทบจะตลอดเวลาแบบนี้” ฮยอคแจก็อดสงสารเพื่อนตัวเองไม่ได้

                “อื้ม ผมว่ามันจะต้องอาศัยความเชื่อใจและมั่นคงสุดๆเลยนะ” คยูฮยอนกอดอกแล้วพูด

                “เชื่อใจหรอ?....ฮะฮะ...อืมนั่นสินะ” ฮีชอลหัวเราะให้กับบรรดาน้องๆของตัวเอง

                ตอนแรดดที่เจอกันนั้น มันยังเป็นเด็กที่วิ่งไล่กันอยู่เลย

                หรือแม้แต่เรื่องวรีระของร่างกายที่ทงเฮเองก็ยังสูงกว่าคิบอมด้วยซ้ำ พอเวลาเปลี่ยนอะไรก็เปลี่ยนสินะ เจ้าทงเฮตัวเล็กลงหรือจะเป็นเพราะว่าคิบอมสูงนำหน้าไปซะงั้น

                ความรู้สึกที่เก็บมาตั้งนาน พอนานวันเข้าเรื่อยๆ มันก็เริ่มที่จะเก็บเอาไว้ไม่ไหว

                แต่ก็ยังโชคดีที่ต่างฝ่ายต่างก็มีความรู้สึกที่เหมือนกัน

                เลยทำให้คำว่าคิเฮของแฟนคลับ กับคิเฮของวงเค้า

 

                “มันใกล้เคียงจนแทบจะเหมือนกัน”

 

                เพียงแต่บางเรื่องราวที่เป็นนิยาย มันก็ไม่สามารถเกิดขึ้นได้จริงบนโลกที่พวกเค้ากำลังเดินกันอยู่นี่

 

                ทั้งวงสนทนาเงียบลงอีกครั้ง ก่อนจะคยูฮยอนจะยกมือบอกสัญญาณว่าถึงเวลาที่คู่สุดท้ายจะต้องเล่าเรื่องของตัวเองแล้ว

                “อ่า...เอาเรื่องไหนดีล่ะ?” ฮยอคแจหันไปถามซีวอน

                “นี่พวกนายว่างขนาดนั้นเลยรึ เหมือนจะอ่านเยอะนะ” ฮีชอลถาม

                “ก็ถ้ามีเวลาว่างก็จะอ่านด้วยกันบ้างนะ” ซีวอนยิ้ม

                “ดีเนอะไอ้คู่นี้ กิจกรรมร่วมกับคืออ่านฟิค” ฮันเกิงทำหน้าเหลือเชื่อ

                “ฮ่าๆ ดีออกพี่....” ซองมินอดขำด้วยไม่ได้

               

                “มีแต่คนเล่าเรื่องที่คิบอมเจ้าเล่ห์ๆ งั้นเอาที่มันซอฟท์ๆหน่อยดีมั้ย?” ซีวอนถามคนรัก

                “โห..ท่าทางจะอ่านหลายแนวนะเนี่ย” คยูฮยอนเหล่มอง

                “อ่อ...งั้นเอาเรื่องที่ร้านจาจังมยอนมั้ย?” ฮยอคแจรีบถาม

                “อื้อๆ เอาเลยๆ เรื่องนั้นล่ะ” ซีวอนพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

                “ร้านจาจังมยอน?” ฮีชอลทวนคำ

 

                “ครับ....” ฮยอคแจขำนิดๆ ก่อนจะหันไปสบตากับซีวอนแล้วเริ่มเล่าเรื่องที่ตัวเองชื่นชอบทันที

 

                “ความรักของคนโสด...มันก็เริ่มต้นจากร้านนี่ล่ะครับ...”





วันนี้วันดีปีใหม่ อ้ะ ไม่ช่าย!! ครบรอบลิงห้าขวบ :)
จากนี้มีกัน(เช่นเดิม)ตลอดไป ..

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

276 ความคิดเห็น

  1. #241 MyKiBum (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2553 / 21:19
    ตามต่อจ้าๆ

    รออยุ่น้า

    ><
    #241
    0
  2. #230 I' Saru,, (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2553 / 15:57
    5 ปีแล้ว
    คิเฮมีเรื่องให้เล่าเยอะจริงๆ ^_^
    รักกันตลอดไป
    #230
    0
  3. #228 Sarang(BuM)hae (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2553 / 20:20
    5 years of KIHAE ^^

    รอเรื่องต่อไป หุหุ

    เรื่องต่อไปคิบอมจะซื่อมั้ยเนี่ย
    #228
    0
  4. #227 ple_129 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2553 / 14:35
    เหมือนคนแก่มานั่งเล่าเรื่องความหลังเลย

    แต่จว่าไปเอสเจก็5ปีแล้วนี่เนอะ
    #227
    0
  5. #225 ขวัญ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2553 / 09:07
    ร๊ากกกกกก คิเฮ เช่นกัน
    #225
    0
  6. #224 UyunDH (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2553 / 21:33
    คุคุ..

    เหมือนรวบรวมบรรยากาศเก่าๆไว้เลย

    ...อ่า,, อ่านแล้วก็คิดถึงโมเม้นนั้นๆ



    KIHAE.



    ^3^
    #224
    0
  7. #223 lovekihae (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2553 / 13:50
    แต่ละคนเผากันเรื่องคิเฮสุดฤทธิ์

    รออ่านตอนต่อไปค่ะ
    #223
    0
  8. #222 -*- (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2553 / 23:49
    เย้ ๆ ดีใจด้วย ครบรอบห้าปีของเหล่าลิงรูปหล่อ+น่ารัก



    เอสเจครบห้าปีใช่ป่ะ แล้วคิเฮล่ะครบกี่ปีละเนี่ย



    ต่อจากนี้ไปภาวนาขอให้บอมกะด๊องออกงานคู่กันเยอะ ๆ



    เพราะบอมหายไปนานเลยคิดถึงมาก ๆๆๆ



    แล้วก้ถ่ายรูปคู่กันออกสื่อบ้างอะไรบ้าง



    อย่าให้น้อยหน้าคู่รักคู่อื่น ๆ เค้า เด๋วเรตติ้งตกจะหาว่าไม่เตือนนะจ๊ะ บอมจ่า



    และตอนนี้ก้จะมาลุ้นว่าบอมฉบับเจ้าเล่ห์น้อยเป้นยังไง ณ ร้านจาจังมยอน...
    #222
    0
  9. #221 superjuniorkimkihae (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2553 / 21:48
    #5yearswithsuju
    ห้าปีแล้ว มีกันและกันตลอดไป!!!
    เรื่องคิเฮมากมาย เพราะมันเรียล
    #221
    0