129 KIHAE's DAY :: our LOVE is REAL

ตอนที่ 14 : [129 KIHAE] :: FAN [CLUB] #2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 709
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    12 ก.ย. 53

บริเวณจอดรถด้านหลังเวที

 

                ร่างบางของลี ทงเฮก้มผลุบๆโผล่ๆเพื่อสำรวจดูว่าในบริเวณนี้มีการ์ดหรือผู้รักษาความปลอดภัยของศิลปินทั้งหมดกี่คน

                ด้วยความที่คิบอมเพิ่งจะลงจากเวที ก็แน่ล่ะว่าการ์ดเกือบทั้งหมดจะต้องไปช่วยกันคุ้มกันศิลปิน

                ทั้งจากแฟนคลับแท้ๆ หรือแม้แต่จากแอนตี้แฟนก็ตาม

                ตอนนี้ในสายตาของทงเฮที่กวาดไปรอบแล้วรอบเล่านั้น ก็พบว่าเหลือการ์ดเพียงคนเดียวเท่านั้น แถมคนขับรถประจำตัวคิบอมอย่างลุงซกจินก็ยังไม่มาด้วย

 

                เสร็จเค้าล่ะ!!!

 

                ทงเฮค่อยๆยืดตัวขึ้นจนเต็วความสูงอันน้อยนิด(?)ของตัวเองแล้วเดินเข้าไปใกล้ๆการ์ดคนนั้น

                “พี่ครับๆ....” ทงเฮเรียกเบาๆ

                “เฮ้ย! เธอเข้ามาไหนส่วนนี้ได้ยังไงเนี่ย” ชายหนุ่มรูปร่างกำยำตกใจไม่น้อย

                “จุ๊ๆสิพี่...อย่าเอะอะไปสิ....” ทงเฮเอานิ้วชี้ชิดที่ปากตัวเองเอาไว้ เพื่อเป็นสัญญาณให้คนตรงหน้าเงียบๆ แถมยังทำสายตาลุกลี้ลุกลน

                “อะไรของเธอนี่.....” การ์ดหรี่ตามองอย่างไม่ไว้ใจ

                “ก็เพราะผมแอบเข้ามานี่ล่ะ ผมถึงต้องมีอาการแบบนี้ไงล่ะ พี่ต้องตั้งใจฟังนะ เพราะผมคงจะต้องรีบออกไปแล้ว ไม่งั้นจะซวยเอา...” ทงเฮยิ้งเพิ่มแอคติ้งให้มันสมจริงมากเข้าไปอีก

                “แล้วสรุปเธอมีอะไรล่ะ?” การ์ดเริ่มโอนอ่อนตามมากขึ้น

                “ผมน่ะเป็นแฟนคลับนัมเบอร์วันของคิบอมเลยนะ!” ร่างบางพูดด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

                “แล้วยังไง ถ้าจะมาขอเจอคุณคิบอมแล้วล่ะก็เลิกหวังซะเอะนะ” การ์ดคนนั้นทำท่าจะเดินหนีแต่ทงเฮก็ตามไปคว้าแขนเอาไว้จนได้

                “เฮ้ยพี่! ไม่ใช่แบบนั้นนะ ผมจะมาบอกพี่เพราะจากการที่ผมเป็นแฟนคลับชนิดเกาะติดหนึบสุดยอดของคิบอมนี่ล่ะ ทำให้ผมรู้อะไรบางอย่างมาล่ะ..”

                “รู้อะไร?”

                “วันนี้นะ พวกทีมงานของพี่น่ะ รู้รึเปล่าเถอะว่ามีพวกแอนตี้แฟนแฝงเข้ามาตั้งเท่าไหร่” ทงเฮแกหล้งทำหน้ามุ่ย

                “อะไรนะ?”

                “โธ่...ผมชอบคิบอมมาตั้งนาน แค่มองตาก็ดูรู้แล้วคนไหนแฟนคลับ คนไหนกระแส คนไหนแอนตี้...มีแต่พวกพี่นั่นล่ะที่ดูไม่ออกกัน ถ้าคิบอมเป็นอะไรขึ้นมา พี่จะรับผิดชอบกันยังไง”

                ใส่เข้าไปสิน้ำเสียงกดดัน ท่าทางเอาเรื่อง หน้าตาจริงจัง

                เดี๋ยวก็สำเร็จ!

                การ์ดมีสีหน้าลังเลเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่เชื่อใจอยู่ดี ทำเอาทงเฮชักจะหงุดหงิด กลัวจะได้เวลาที่คิบอมจะมาที่รถซะก่อน

                “เออพี่ ผมแค่แวะมาบอกผมต้องรีบออกไปแล้ว แต่ทางที่ดี ตรงประตูทางที่ออกสอง ที่คิบอมจะออกมาน่ะ...ผมรู้มาว่าแผนของพวกแอนตี้แฟนก็คือจะรอให้คิบอมเดินออกมาก่อน แล้วแกล้งทำเป็นกรี๊ดกร๊าดแล้วหลังจากนั้นก็จะแฝงตัวในหมู่แฟนคลับจริงๆ ปาของใส่คิบอมนะ...”

                มาเป็นฉากๆยังกับสคริปต์หนังเลยทีเดียว

                “จริงเหรอ? นี่เธอไปรู้มาจากที่ไหน” การ์ดเริ่มมีใจเอนเอียงไปทางเชื่อมากกว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว

                “ก็บอกแล้วไงว่าผมเป็นแฟนคลับอันดับหนึ่ง อะไรที่เกี่ยวกับคิม คิบอมน่ะ ผมรู้ทั้งนั้น”

                “เอ่อ....แล้ว....เอาไงดีวะเนี่ย”

                “พี่ก็ต้องรีบไปบอกการ์ดคนอื่นยังไงล่ะ หรือพาคิบอมออกทางอื่นก็ได้...ทำไงก็ได้ให้คิบอมปลอดภัยนั่นล่ะ” ทงเฮกระตุกแขนอีกฝ่ายเพื่อเพิ่มแรงกดดันเข้าไปอีก

                การ์ดคนนั้นยืนนิ่งเล็กน้อย...

                “อย่าให้คิบอมเป็นอะไรนะพี่ บริษัทอุตส่าห์ไว้วางใจให้ทางพี่มาดูแลรักษาความปลอดภัยให้ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับศิลปินดังขนาดนนี้ล่ะก็...พี่กับทีมงานของพี่จะรับผิดชอบไหวเหรอ?”

                ทันทีที่ยกเรื่องการตกงานมาอ้าง การ์ดคนนี้ก็ยิ่งปักใจเชื่อไปเลยทันที

                “เฮ้อ............” ทงเฮแสร้งถอนหายใจแรงๆ

                “ตามใจพี่เถอะนะ ผมคงจะต้องรีบออกไปแล้ว...ไปล่ะฮะ” ว่าแล้วทงเฮก็รีบทำท่าลุกลี้ลุกรน หันกลับออกไป

                โดยที่การ์ดไม่ทันได้มองตามอย่างแน่ใจจนรู้ว่าที่แท้แล้วน่ะ ตัวเล็กๆของคนเจ้าแผนการณ์ได้กลับมาแอบที่หลังเสาต้นเดิมเรียบร้อยแล้ว

                “รีบไปสิวะ...มันต้องสำเร็จสิ...” ทงเฮภาวนาอยู่แบบนั้น

               

                การ์ดมองซ้ายมองขวาอยู่อีกเล็กน้อย...ก่อนจะรีบวิ่งออกไปจากบริเวณลานจอดรถ

                “เยส!” ทงเฮร้องด้วยความดีใจ ก่อนจะรีบออกมาจากที่ซ่อนตัววิ่งกลับไปที่รถอีกครั้ง

                ร่างบางค่อยๆปีนขึ้นไปยังเบาะหลัง ก่อนจะมองนาฬิกา

                คิบอมลงจากเวทีได้เกือบสิบห้านาทีแล้ว จากหลังเสตจมายังรถนี่ก็น่าจะสักสิบนาที แต่ถ้ารวมการเปลี่ยนเสื้อผ้าและล้างเครื่องสำอางค์ด้วยแล้วก็น่าจะสัก...ยี่สิบนาที

                เอาวะ...ซ่อนรออยู๋ในนี้ก็แล้วกัน

                ถ้าเกิดคิบอมมา เค้าก็จะทำเพียงยื่นของให้เงียบๆ แล้วเดินออกไปเลยนั่นล่ะ

                เค้ารู้มาว่าคิบอมไม่ชอบคนที่ทำเสียงวี๊ดว๊ายโทนแหลมๆใส่ ดังนั้นต่อให้ตื่นเต้นและดีใจมากแค่ไหนเค้าก็จะพยายามควบคุมอารมณ์เอาไว้ให้ได้!

                นั่งรอสิบนาทีก็แล้ว....

                สิบห้านาทีก็แล้ว....

                ครึ่งชั่วโมงผ่านไปก็แล้ว...

                ทำไมยังไม่มาอีกนะ?

                หรือว่าเค้าจะเข้าใจอะไรคลาดเคลื่อน? ก็ไม่ผิดนี่นา...คิบอมจะต้องขึ้นรถคันนี้ เลขทะเบียนก็ไม่ผิด

                ร่างบางรอไปได้อีกนิดหน่อย ตาก็เริ่มปรือแล้วล่ะ เพราะวันนี้ต้องตื่นแต่เช้ามืด เพื่อมานั่งจองที่

                ดวงตาคู่หวานๆมันก็เลยค่อยๆเบลอจนปิดลงพร้อมกับล้มตัวนอนบริเวณพื้นรถตู้ด้านหลังสุด

                คิบอม...ผมอยากเจอคุณจังเลย.

 

                “โธ่พี่ คราวนี้หน้าถ้าดันมีงานแทรกเข้ามาแล้วไม่บอกผมล่วงหน้าแบบนี้ผมก็ไม่ไหวเหมือนกันนะครับ...” เสียงทุ้มที่นุ่มลึกและชวนฟัง เอ่ยด้วยน้ำเสียงติดไม่พอใจนิดๆกับผู้จัดการส่วนตัวของตัวเอง

                ทันทีที่ลงจากเวที ก็นึกว่าจะได้กลับไปพักผ่อนที่คอนโด ที่ไหนได้ดันมีงานด่วนเป็นการสัมภาษณ์จากนิตยสารถึงสามเล่ม เล่นเอาเสียไปอีกเกือบสองชั่วโมงเลยนะเนี่ย...

                “อย่าบ่นมากนักเลย ช่วงนี้เป้นช่วงขาขึ้นของนายเลยนะ นายจะต้องสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับสื่อพวกนี้เอาไว้หน่อย...เอาล่ะ ขึ้นไปรอบนรถได้แล้ว” ผู้จัดการฮงส่งเล็กน้อยก่อนจะเดินแยกออกไปคุยกับคนขับรถ

                คิบอมถอนหายใจหนักๆเล็กน้อย ก่อนจะเปิดประต๔รถตู้เดินเข้าไปยังเบาะหลังสุด

                !!!!

                ก่อนที่ปลายเท้าจะสะกิดถูกกับวัตถุประหลาด(?)

                คิมหนาขมวดเข้าหากัน...นี่คนนี่นา?

                ร่างสูงชะโงกหน้าเข้าไปดูว่าเป็นใครกันแน่ พร้อมๆกับร่างบางที่นอนพลิกตัวหันกลับมาพอดี

 

                นาย...คนนั้น

 

                “มีอะไรรึเปล่าคิบอม?” เสียงผู้จัดการที่เห้นว่าคิบอมไม่ยอมเข้าไปนั่งสักที จึงตะโกนถามออกมาจากนอกรถ

                “เปล่าครับพี่” คิบอมตอบก่อนจะนำผ้ารวมทั้งของๆแฟนคลับมาบังตัวของทงเฮเอาไว้ แล้วรีบเข้าไปนั่งที่

                คิบอมมองบรรดาแล้วก็มองคนด้านล่าง

                หวังว่าคงจะไม่ตื่นขึ้นมากลางทางหรอกนะ...

 

                หลังจากนั้นไม่นาน ผู้จัดการฮงก็ก้าวขึ้นมาบนรถ แถมยังทำท่าว่าจะมานั่งข้างๆคิบอมอีกด้วย

                “หยุดเลยพี่! ผมอยากนั่งคนเดียว” ร่างสูงแกล้งทำเสียงเข้ม

                “อะไรอีกวะ นี่นายยังไม่หายเคืองพี่อีกรึไง เออ เอาน่ารับรองว่าคราวหน้าไม่มีแบบนี้แน่”

                คิบอมยังคงทำหน้าไม่สนใจ แกล้งเสมองออกไปนอกหน้าต่าง

                “เออๆ อยากนั่งคนเดียวก็ตามใจ” ผจก.ถอนหายใจหนักๆแล้วก้าวขึ้นมานั่งด้านหน้ารถ

                พอรถเริ่มออกตัว ร่างบางก็ขยับตัวไปมา ร่างสูงที่มองลงมาก็เริ่มเครียด...แสบแล้วยังนอนดิ้นอีก

                ถ้าเกิดว่าผจก.รู้ขึ้นมานะ อย่าคิดว่าจะได้โผล่หน้าไปตามงานไหนๆของเค้าอีก

                เฮ้อ....อยู่ดีไม่ว่าดีนะคุณแฟนคลับ

 

                “คร่....อก............” เสียงละเมอ+กรนเบาๆ เรียกความสนใจจากทั้งรถได้ทันที

                “คิบอม...นายหลับหรอ?” ผู้จัดการฮงหันกลับมาถามทันที ก็ปกติมันนอนนิ่งราวกับคนตายนี่หว่า ทำไมวันนี้มีเสียงกรนขึ้นมาได้วะ

                แถมเสียงนั่นยังหวานมากซธด้วย

                “อะ...เอ่อ...โทษทีพี่สงสัยผมจะเหนื่อยมากไปหน่อย...ฮะ...ฮ้าววว” คิบอมแสร้งเอามือป้องปากแล้วหาวออกมากว้างๆ

                “อ่อ งั้นหรอ อดทนหน่อยนะ เดี๋ยวก็ถึงคอนโดแล้ว” ผจก.ฮงกลับไปนั่งดูคิวงานต่ออย่างไม่ติดใจสงสัยอะไร

                คิบอมหันกลับมามองนายตัวดีที่ทำสีหน้าหลับสบายอีกต่างหาก

                เกือบซวยแล้วมั้ยล่ะ!

                กว่าจะถึงคอนโดที่หมายได้ก็เรียกว่าทุลักทุเลจริงๆเลย

                “เอาล่ะ...ถึงแล้ว ลงมาได้แล้วล่ะ เดี๋ยวพี่จะได้กลับบ้านพี่เหมือนกัน.” ผู้จัดการฮงยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาแล้วก็หันมาสั่งศิลปินในความดูแลของตัวเอง

                “เอ่อ................” คิบอมทำสีหน้าเหนื่อยหน่าย...

                ทั้งๆที่ในใจพยายามคิดว่าจะทำยังไงดี จะพาคนที่อยู่บริเวณปลายเท้านี่ออกไปจากรถจนปลอดภัยได้ยังไงล่ะ

                “มีอะไรรึเปล่า....?”

                “ผมขอนั่งคิดอะไรในรถหน่อยได้มั้ย พี่กลับไปก่อนเถอะ” คิบอมถอนหายใจหนักๆ

                “นายไม่เป็นไรแน่นะ?” ผู้จัดการถาม

                “ครับ...ถ้าคิดว่าผมจะหนีเที่ยวก็บอกให้คนขับรถจับตามองผมไว้ให้ดีๆก็แล้วกัน” คิบอมบอก

                “ตามสบายนายเถอะ ชั้นเองก็เหนื่อยมากล่ะ แยกกันไปพักผ่อนแล้วกัน” จะต้องห่วงอะไรในเมื่อคอนโดนี้มีมาตรการรักษาความปลอดภัยอย่างดีเลยล่ะ

                ผู้จัดการฮงหรี่ตาเล็กน้อยแล้วยักไหล่ ก่อนจะเดินไปขึ้นรถแล้วขับออกไป

                “เฮ้อ .....” ร่างสูงยกมือขึ้นกุมขมับ

                ก่อนจะค่อยๆยกของๆบรรดาแฟนคลับออกจากร่างบางที่ยังคงหลับตาพร้อมไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยว่าตัวเองเกือบจะซวยครั้งใหญ่ซะแล้ว

                “เออ คุณคิบอมครับ...” คนขับรถที่จะเข้ามาเปิดประตูให้คิบอม ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นคนที่ร่างสูงกำลังช่วยพยุง

                “เค้าเป็นแฟนคลับผม...อย่าบอกใครเรื่องนี้นะ ผมไม่อยากให้เค้าเดือดร้อน หวังว่าคงจะเข้าใจนะครับ...” คิบอมพูดด้วยแววตาจริงจัง

                จนคนขับรถให้แต่พยักหน้ารัวๆ

                คิบอมช้อนคนตัวเล็กให้เข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของตัวเอง ก่อนจะค่อยๆพาตัวเองและทงเฮออกมาจากรถจนได้

                แถมยังต้องอดทนขึ้นทางด้านลิฟท์ขนของอีกต่างหาก

                ระหว่างที่อยู่ในลิฟท์คิบอมก็อดที่จะมองใบหน้าที่หลับอย่างมีความสุขนั้นไม่ได้

                ทำไมจะจำไม่ได้ล่ะ...คนๆนี้

                จำได้ดี...จนขึ้นใจเลยล่ะ

                “คิ....บอม....คราวหน้า...ชั้นจะ...ไปมีตกับนาย...ห้ายด้าย....” ร่างบางขยับตัวยุกยิกเล็กน้อย แล้วพึมพำประโยคนั้นออกมาจนดังก้องลิฟท์

                เรียกรอยยิ้มบางๆได้จากมุมปากของคิบอม

                “น่ารักไม่เปลี่ยนเลยนะ...”

 

                เมื่อก้าวเข้ามาในห้องของตัวเองอย่างปลอดภัยแล้ว คิบอมจึงค่อยๆวางร่างบางไว้บนเตียง...แล้วย้อนมองนาฬิกาที่หัวเตียง

                อะไรกันเนี่ย...จะตีสองแล้วรึ

                ความเหนื่อยล้าจากการทำงานมาทั้งวันทำเอาร่างสูงเกิดความเหนื่อยขึ้นมาเสียดื้อๆ

                “เหนียวตัวจังวะ....” คิบอมบิดตัวไล่ความขี้เกียจเล็กน้อย ก่อนะคว้าผ้าเช็ดตัวเดินออกไปเข้าห้องน้ำที่อยู่อีกห้องหนึ่ง

 

                และด้วยนิสัยรักความสะอาดเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว คิบอมจึงใช้เวลาค่อนข้างนานในการทำความสะอาดร่างกาย

 

                “งืม.....” ทงเฮค่อยๆขยับตัวเล็กน้อยแล้วลืมตาขึ้นมองแสงไฟนีออนสีเหลืองอ่อน

                มือบางยกขึ้นมากุมหัวตัวเองเล็กน้อยก่อนจะพยายามทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับตัวเอง

                “ที่นี่ที่ไหนวะเนี่ย....” จำได้ว่าครั้งสุดท้ายเค้ากำลังนั่งรอคิบอมอยู่ในรถตู้นี่นา

                สายตาหวานพยายามจะกวาดตามองไปรอบๆห้องที่ตัวเองอยู่ แต่ก็เห็นนาฬิกาบนหัวเตียงก่อนเป็นอย่างแรก

 

                เวลา 02.45 น.

 

                “จะตีสามแล้ว!!!” ทงเฮเด้งตัวขึ้นจากบนเตียงเลยทันที

                ลุกขึ้นมายืนดิ่นอยู่ข้างเตียง ตะโกนโหวกเหวกโวยวาย

                “ตายแล้วๆๆ!!! พรุ่งนี้ตอนเก้าโมงคิบอมมีอัดรายการที่ SBS นี่นา! โอ๊ยย ป่านนี้จะต้องมีคนไปชิงพื้นที่หน้าเวทีแล้วแน่ๆเลย!” ร่างบางรีบมองหากระเป๋าของตัวเอง คว้าขึ้นมาได้ก็รีบออกจากห้องนอนที่ตัวองกำลังอยู่ทันที

                “ตายแล้ว! ถ้าไม่ทันนี่จะทำยังไงวะเนี่ย โฮ! คิบอมชั้นจะได้เห็นนายมั้ยเนี่ย” บ่นไปสารพัดเถอะ ไม่ได้รู้เรื่องเล๊ยว่าคนที่ตัวเองกำลังบ่นถึงนั้น แอบยืมยิ้มน้อยยิ้มใหญ่คนเดียวในห้องน้ำตั้งานแล้ว

                ก็เล่นตะโกนซะลั่นขนาดนั้น ไม่รู้ว่าห้องข้างๆนี่เค้าจะว่าๆยังไงบ้างนะ

               

                “ฮะๆ...เป๋อไม่เปลี่ยนเลยนะ...” คิบอมยกมือขึ้นมาปิดปากเวลาหัวเราะ เหมือนที่ชอบทำอยู่เป็นประจำ

                แม้จะยืนอยู่ในนี้ แล้วไม่ได้เห็นท่าทางของร่างบางก็ตามเถอะ แต่มันก็เดาได้ไม่ยากหรอก คงจะวิ่งวุ่นหาทางออกจนเหมือนปลาหลงทางในมหาสุมทรแน่ๆเลย

                รูปเค้าก็แปะอยู่เต็มห้อง ทำไมไม่สังเกตกันบ้างนะ

                จนกระทั่งได้ยินเสียงปิดประตูนั่นล่ะ...ร่างที่เปียกไปด้วยน้ำของคิบอมจึงค่อยๆก้าวออกมาจากห้องน้ำ

                เหลือเพียงแต่ห้องที่ว่างเปล่า

 

                สายตาคมมองไปยังเตียงนอนที่มีรอยยับของคนที่นอนอยู่เมื่ครู่นี้แล้วยิ้มออกมา

                “เจอกันพรุ่งนี้นะ...คุณแฟนคลับ”





บางครั้ง....คนเราก็ช่าง..... = =;;
อยากจะมีโอกาสเหมือนลี ทงเฮ (ในเรื่อง) บ้างโว้ย....

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

276 ความคิดเห็น

  1. #264 moomee (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2554 / 01:56
    เฮแกจะโวยวายใจร้อนทำมัย

    พลาดเลย นิดเดียว
    #264
    0
  2. #257 khdhc (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 มกราคม 2554 / 17:12
     หมวยยยย แกไม่มองรอบข้างให้ดี ไม่แปลกใจเลยหรอว่าตัวเองอยู่ไหน - -' มารู้ทีหลังไม่โกรธตัวเองแย่หรอนั่น..
    #257
    0
  3. #238 MyKiBum (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2553 / 21:08

    อ๊ากกกกกกกกกก

    อยากจะฆ่าด๊องจริงๆเล้ยยย

    หัดสังเกตไรมั่งเซ่

    แงๆ

    #238
    0
  4. #209 KiHae_FF (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2553 / 03:03
    น่ารักมากมายเลยแฟนคลับคนเนี้ย
    #209
    0
  5. #199 คิเฮ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 กันยายน 2553 / 21:02
    มาอัพต่อกำลังสนุกเลย
    #199
    0
  6. #197 AikoQ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 กันยายน 2553 / 15:52
    ถ้าเค้าเป็นทงเฮแล้วมารู้ทีหลังคงประสาทกินอ่ะ TT
    อยากจะได้เจอแบบหมวยบ้างอะไรบ้าง
    เธอโคดจะโชคดีเลยนะ แต่ทำไมไม่รู้จักสังเกตุรอบตัวล่ะหมวยเอ๊ย!!!
    #197
    0
  7. #196 limie (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กันยายน 2553 / 16:51
    น่ารักได้อีกค่ะ

    อยากเจอแบบด๊องบ้าง ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ

    รออ่านตอนต่อไปแทบไม่ไหวแล้ว ><



    #196
    0
  8. #195 -*- (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 กันยายน 2553 / 22:47
    เช่นกันค่ะไรเตอร์



    อยากมีโอกาสทองแบบด๊องในเรื่องมาก ๆ



    อ่านแล้วอิจฉา ฮะฮ่า ๆ
    #195
    0
  9. #192 ple_129 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 กันยายน 2553 / 14:02
    หมวยเอ๊ยอยุ่โวยวายอีกนิดก้เจอบอมแล้ว

    ไม่เป็นไรพรุ่งนี้ก็เจอแล้วล่ะ คุณแฟนคลับ
    #192
    0
  10. #187 @_KAN_@ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 กันยายน 2553 / 23:35
    อ่าๆ น่ารักเฟ้ยยยยย

    ทำไมน่ารักได้ขนาดนี้เนอะ.. คนเรา

    บอมก็นะ จะเก็บอาการเนียนไปไหนคะ

    ด๊องก็ขี้โวยวายดี โป๊ะอีกต่างหาก หุหุ

    นี่ถ้าไม่รีบไป คงได้นอนห้องเดียวกับบอมแล้ว อิอิ

    แล้วมาต่ออีกนะคะ เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์ค่ะ 
    #187
    0
  11. #184 UyunDH (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 กันยายน 2553 / 22:45
    เป็นแฟนคลับที่โชคดีจริงจริ๊ง ง ง งทงเฮ!

    X3 คุคุ



    อ่า,, มีความหลังๆนะเนี่ยยยย

    กร๊าก ก ก ก



    ไรเตอร์สู้ๆๆ

    ^^=V
    #184
    0
  12. #178 lovekihae (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 กันยายน 2553 / 16:13
    ด๊องเอ๋ย มาอยู่ในห้องนอนบอมยังไม่รู้เลย

    บอมดูจะเอ็นดูแฟนคลับคนนี้เป็นพิเศษนะ
    #178
    0
  13. #175 ::Kiss::Love:: (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 กันยายน 2553 / 13:25
    แฟนคลับตัวจริงแต่ไม่รู้ว่าเป็นห้องของบอม
    เอากับเฮสิ
    #175
    0
  14. #174 I' Saru,, (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 กันยายน 2553 / 13:03
    ไม่ได้รู้เลยด๊องว่าตัวเองอยู่ห้องใคร
    กรี๊ดดดดดดดด
    #174
    0
  15. #170 Mint-ja (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 กันยายน 2553 / 12:19
    ด๊องโชคดีชะมัดเลย
    > <

    ลุ้น ๆๆๆ ว่า 2 คนนี้จะรักกัน (?) ยังไง ??
    #170
    0
  16. #168 Omma K (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 กันยายน 2553 / 08:37
    หมวย ตาปลาทองจริงๆเลยอะ
    ได้แต่คิดได้แต่ฝัน
    ว่าซักวันจะมีโอกาสแบบนี้บ้างนะ
    อ๊ากกกก
    ต้องลองทำบ้างใช้ม้าเนี้ย
    โดนการ์ดฆ่าแน่นอน
    จิๆๆๆ
    #168
    0
  17. #167 lovedong (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 กันยายน 2553 / 08:16
    อ๊ายยยยยย ด๊องงออกมาทำไมมมเกือบได้เจอแล้วว





    พี่คะหนังสือยังเหลืออยู่มั้ย ?
    #167
    0