{KIHAE&WONHYUK} If that day comes ... ถ้าหากวันนั้น

ตอนที่ 6 : If that day comes - [2] - Booking tickets

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,563
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    28 เม.ย. 53

            ซีวอนนั่งอยู่บนโซฟาสีดำมองกรอปรูปบนผนังสีน้ำตาลสไตล์เอิร์ธโทน และบนโต๊ะสีเดียวกัน ก็มีถ้วยกาแฟร้อนตั้งอยู่

 

            ...STARBUCKs...

 

            จากปริมาณน้ำกาแฟที่เหลือเพียงครึ่งแก้วทำให้รู้ว่าผู้ที่ดื่มนั่งรอมาได้สักพักแล้ว ร่างสูงยกข้อมือขึ้นมาดูนาฬิกา นี่มันเลยเวลาที่ฮยอคแจนัดเค้ามาเกือบชั่วโมงแล้วนะ

            ร่างบางโทรมานัดเค้าเมื่อเย็นว่าให้วันนี้มาเจอกันที่ร้านกาแฟร้านประจำที่มักจะมาด้วยกัน แต่ทุกครั้งฮยอคแจไม่เคยมาสายขนาดนี้เลย

            แต่ครั้นโทรไปกลับไม่ยอมรับสายซะงั้น ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันนะ

 

            ก่อนที่จะได้เดาอะไรไปต่างๆนานา โทรศัพท์เครื่องหรูก็ส่งสัญญาณว่ามีสายเรียกเข้าเสียก่อน

 

          “My REAL love”

 

            มือหนารีบกดรับทันที

            นายอยู่ที่ไหนเนี่ยฮยอกแจ..ชั้นรอ...... แต่ไม่ทันจะได้พูดอะไรมากกว่านี้ มันก็จบลงเมื่อปลายสายตอบกลับมาเพียงว่า

           

            เราเลิกกันเถอะ ซีวอน

 

            นายพูดเรื่องบ้าอะไรอีกเนี่ย... ซีวอนขำไม่ออกเหมือนกันนะมุกนี้น่ะ

            ชั้นบอกนายว่า ชั้นจะเลิกกับนาย ฮยอคแจพูดอีกครั้ง

            ทำไม....

            ชั้นเหนื่อยที่จะต้องทนต่อไปอีกแล้วล่ะ ฮยอคแจสารภาพตามความจริง

            เรื่องนี้อีกแล้วหรอ ฮยอคแจชั้นก็เคยบอกนายแล้วไง ต่อให้ชั้นไปยุ่งกับใครที่ไหน นายก็ยังเป็นคนสุดท้ายของชั้น ที่ชั้นเรียกว่าแฟนนะ...

            ชั้นไม่อยากเป็นคนสุดท้าย...ชั้นอยากเป็นคนเดียวของนาย แต่ตอนนี้ชั้นไม่ต้องการเป็นอะไรกับนายทั้งนั้น... ฮยอคแจค่อยๆพูด ช้าๆ

            นายอยู่ที่ไหนตอนนี้น่ะ...ออกมาคุยกันให้รู้เรื่องสิ โทรมาแบบนี้ได้ยังไง นายอยู่ที่ไหน บอกมาเดี๋ยวนี้นะ ซีวอนผลุดลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างหัวเสีย

            ไม่...ชั้นโทรมาบอกนายแค่นี้ล่ะ...เราอย่าพบกันอีกเลยฮยอคแจพูดก่อนจะวางสายไป

            ฮัลโหล! ฮยอคแจ...ฮัลโหล!! โธ่เว้ย!!!” ซีวอนอยากจะปาเครื่องมือสื่อสารนี่ทิ้งจริงๆเลย

            นี่มันอะไรกัน...ทำไม?....ทำไมกันล่ะ?

            ชั้นไม่ยอมให้เรื่องมันจบลงแบบนี้หรอกนะ ลี ฮยอคแจ!” ซีวอนกำมือแน่นแล้วรีบวิ่งออกไปจากร้านกาแฟแบรนด์ดังนี้ทันที

 

            ฮยอคแจมองรถยี่ห้อเล็กซัสจากโชว์รูมที่ตัวเองทำงานอยู่ ทะยานไปตามท้องถนนด้วยความเร็วที่เกือบจะผิดกฎหมาย ก่อนจะเก็บโทรศัพท์ลงไปในกระเป๋าหมือนเดิม และยกกาแฟขขึ้นมาดื่มเล็กน้อย

            ใช่แล้ว...

            เค้าอยู่ในร้านกาแฟแห่งนี้ก่อนที่ซีวอนจะมาเสียอีก และเห็นร่างสูงอยู่ตลอดเวลาในมุมนี้

            เพียงแต่ว่าเค้าไม่มีความกล้ามากพอที่จะออกไปเผชิญหน้ากับร่างสูงแล้วพูดคำว่า

            เราเลิกกันนะ

            เค้าทำมันไม่ได้จริงๆ ดวงตาคู่นั้น...ได้สบกี่ครั้งก็ร่ำจะใจอ่อนอยู่เสมอไป

            แต่ครั้งนี้...เค้าควรจะจบมันเสียที การอยู่เป็นเหมือนของตายของชเว ซีวอน เค้าไม่ต้องการจะเป็นแล้วจริงๆ

 

            เมื่อหมดที่จะไปแล้ว...และพรุ่งนี้ก็คือวันออกเดินทาง ฮยอคแจจึงตัดสินใจที่จะมานอนค้างที่ห้องพักของทงเฮ โดยที่ข้าวของก็ขนมาไว้ที่นี่หมดแล้ว

            อะ...อ้าว ทำไมมาเร็วจังวะแก ทงเฮมองที่นาฬิกาแขวนผนังก็พบว่าเป็นเวลาเพียงห้าโมงครึ่งเท่านั้น แต่เจ้าเพื่อนตัวดีคนนี้กลับมายืนอยู่ที่ระเบียงห้องนอนเค้าซะแล้ว

            ชั้นเริ่มหยุดงานตั้งแต่วันนี้แล้วน่ะ... ฮยอคแจตอบกลับมาทั้งๆที่สายตายังคงทอดยาวออกไปมองท้องฟ้ายามเย็นที่กลายเป็นสีครามอมส้ม

            ทงเฮวางกระเป๋าทำงานลงแล้วเดินไปยืนข้างๆเพื่อนที่ระเบียงนั้น

            มือเรียววางบนไหล่เพื่อนเบาๆ

            ชั้นเลิกกับเค้าแล้วนะ... ฮยอคแจบอกด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

            ใคร? ซีวอนน่ะหรอ? ทงเฮเองก็ตกใจกับข่าวที่ได้รู้เช่นกัน

            อืม...เลิกแล้ว เลิก....

            ทงเฮดึงเพื่อนเข้ามากอดเอาไว้ทันที มือเรียวข้างเดิมลูบหัวของเพื่อนที่ตอนนี้กำลังซุกไหล่ของตนอยู่

            ร้องออกมา...ชั้นรู้แกกำลังอยากร้องไห้...ไม่ต้องกลัวชั้นอยู่ตรงนี้แล้ว ทงเฮใช้มืออีกข้างที่ว่างลูบหลังเพื่อนรักไปด้วยเบาๆ

            ฮยอคแจกำเสื้อของทงเฮเอาไว้แน่นแล้วระเบิดน้ำตาออกมา

            ฮึก...ชั้นเจ็บจังวะ...ทำไม...มันถึงเจ็บขนาดนี้เลยล่ะ

            ฮยอคแจค่อยๆบรรยายสิ่งที่ตัวเองกำลังรู้สึกออกมา โดยมีทงเฮเป็นผู้รับฟัง

            ชั้นไม่อยากเลิกกับเค้า แต่กับสิ่งที่เค้าทำมันทำให้ชั้นทนอยู่ต่อไปกับเค้าไม่ได้ ชั้นอยากจะเป็นคนเดียวที่เค้ารัก! มันมากไปหรอวะ ชั้นขอเค้ามากไปรึไงกัน ฮือ....

            ทงเฮได้แต่มองเพื่อนอย่างสงสาร ไม่บ่อยครั้งนักที่ฮยอคแจจะร้องไห้ออกมามากมายขนาดนี้ เพราะด้วยความที่เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก ฮยอคแจมักจะคอยช่วยเหลือเค้าอยู่เสมอไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

            ฮยอคแจคือเพื่อนรักที่เค้าพร้อมจะตายแทนได้ทันที อย่างไม่ลังเลใจ

            แต่ในสถานการณ์แบบนี้ เค้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าควรจะสรรรหาคำไหนๆมาปลอบเพื่อนรักคนนี้ดี เพราะประสบการณ์ความรักของตัวเองก็ไม่มี ผิดกับฮยอคแจที่จะมีคนรักอยู่เสมอ แต่เจ้าตัวกลับไม่เคยพอใจในความรักของตัวเองเลยสักครั้ง

            จะมีก็แต่เพียงคนล่าสุดนี่ล่ะมั้ง ซีวอนที่เพื่อนเค้าสามารถคบมาได้เกือบปี ตอนแรกเค้าก็คิดว่าทั้งคู่จะไปได้ดีเสียอีก ไม่น่าเชื่อว่าฝ่ายนั้นจะขยันทำเรื่องให้เพื่อนเค้าเจ็บช้ำน้ำใจบ่อยเหลือเกิน

            ชั้นจะไม่พูดกับแกว่าอย่าเสียใจนะ...แต่ชั้นจะบอกแกว่า แกยังมีชั้น ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นชั้นจะอยู่ข้างๆแกเสมอ ทงเฮกอดกระชับเพื่อนให้แน่นกว่าเดิม

            และผ่านไปสิบกว่านาที ก่อนที่เสียงสะอื้นจะเงียบลงในที่สุด

            ชั้นไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ... ฮยอคแจขืนตัวออกจากอ้อมกอดของเพื่อนรัก

            โหย....นี่น่ะหรอ เพื่อนที่แสนจะมั่นใจในตัวเองของชั้น ทงเฮหยิบผ้าเช็ดหน้าของตัวเองมาซับน้ำตาเพื่อนเบาๆ

            ฮยอคแจยิ้มให้กับความห่วงใยที่ทงเฮมีให้ตัวเองมาตลอด

            แม้ชั้นจะปากเสียใส่แกไปบ้าง...แต่ไม่มีสักวันที่ชั้นไม่รักแกนะ

            ไอ้ปลาเน่า

 

            แล้วนี่แกอยู่ดีๆลางานตั้งสามอาทิตย์เจ้านายเค้าไม่ว่าหรอวะ? ทงเฮเอ่ยถาม ขณะที่กำลังนั่งกินข้าวเย็นด้วยกันอยู่

            เปล่า...ชั้นไม่ได้ลาหยุด ฮยอคแจกินข้าวอย่างไม่สนใจอะไร

            ห๊ะ...อย่าบอกนะว่านี่แก....?

            ลาออก

            ไอ้บ้า! งานตอนนี้มันหากันได้ง่ายๆที่ไหนล่ะ... ทงเฮอยากจะบีบคอเพื่อนให้ตายนัก

            ฟังชั้นพูดให้จบก่อนสิวะ ชั้นบอกผู้จัดการไปว่าถ้าไม่ยอมให้ชั้นลาหยุดชั้นจะลาออก เค้าเลยยอม

            อ้าว...ก็แกไม่ยอมพูดให้จบนี่หว่า ทงเฮบ่นอุบอิบ

            ตื่นตูมอยู่ตลอดเวลาแหละ แกน่ะ... ฮยอคแจวางตะเกียบลง

            ชั้นไม่ได้เป็น......

 

            ติ๊ง! ต่อง!!

 

            เสียงออกที่นอกประตูห้องหยุดการทะเลาะกันเอาไว้

            ไม่ต้อง เดี๋ยวชั้นออกไปเปิดเอง... ฮยอคแจเห็นทงเฮที่ยังกินไม่เสร็จทำท่าจะลุกขึ้นก็ห้ามไว้

            ก่อนที่ตัวเองจะเดินออกไปที่หน้าประตูห้อง แนบสายตามองผ่านยังช่องกระจกกลมๆเล็กๆเพื่อดูก่อนว่าใครว่า

 

            แล้วรีบถอยหลัง!

 

            อะไร...มีอะไร ทงเฮพลันตกใจตามไปด้วยเมื่อเห็นฮยอคแจวิ่งกลับมาทำหน้าตาตื่นแบบนี้

            ซีวอน...ซีวอนมา.... ฮยอคแจรำล่ำระลักพูด

            ห๊า! ว่าไงนะ....

            ข้างนอก...นั่น...ซีวอน... ฮยอคแจชี้ไปที่ประตูที่มีเสียงกริ่งดังขึ้นระลอกแล้ว ระลอกเล่า

            เอางี้...แกไปหลบอยู่ในห้องนอนชั้นก่อน เดี๋ยวชั้นลากซีวอนออกไปข้างนอกเอง ไม่ว่าจะเกิดไรขึ้นอย่าออกมานะ.... ทงเฮรีบผลักหลังเพื่อน

            ฮยอคแจรีบเปิดประตูเข้าไปในห้องนอน และหามุมเหมาะนั่งลง

 

            ติ๊งๆๆๆ ต่องๆๆๆๆ

            โอ๊ย! มาแล้วคร้าบ...ใครมากันคร้าบกดจังเลย ทงเฮแกล้งร้องโวยวาย

            อ้าว! ซีวอน...มาทำอะไรเนี่ย ทงเฮถาม

            ไม่ตลก ชั้นได้ยินที่นายกับเพื่อนนายคุยกันเมื่อกี๊หมดแล้ว ว่าชั้นมา ซีวอนพูดเบาๆ

 

            = =;; ทงเฮกำลังกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

 

            หลบไป... ซีวอนจะเดินเข้ามาในห้อง

            ไม่ได้นะ!!! ไม่มีใครอยู่ที่นี่นอกจากชั้น ทงเฮเองก็เอาทั้งตัวบังไว้เหมือนกัน

            ชั้นไม่ยอมให้มันจบลงง่ายๆแบบนี้หรอกนะ... ซีวอนเองกำลังพยายามข่มอารมณ์ไว้เหมือนกัน

            เค้าเกือบจะพลิกทั้งโซลเพื่อหาคนๆเดียวซะแล้ว ลูกน้องภายในบาร์ของเค้าทุกคนถูกสั่งให้ออกตามหาคนๆนี้

            แล้วมันทำเค้าจะเป็นบ้าเมื่อไม่มีใครสามารถตามหาได้เลย

            จนเค้าจะต้องออกตามหาเอง และฉุกคิดขึ้นได้ว่าช่วงเวลาแบบนี้ยังไงคนติดเพื่อนอย่างฮยอคแจต้องออกมาทงเฮแน่ๆ

            และเค้าก็คิดไม่ผิดจริงๆซะด้วย

            ออกไปคุยกันข้างนอกเถอะนะ!” ทงเฮใช้หัวเล็กๆของตัวเองดันซีวอนจนออกมายืนคุยข้างนอกจนได้

            ซีวอนยืนนิ่งเพื่อสงบสติตัวเองเล็กน้อย แล้วจึงเริ่มคุยกับทงเฮ ซึ่งขณะนี้พวกเค้าทั้งสองคนกำลังนั่งอยู่ที่บันไดหนีไฟของหอพักด้วยกัน

            เค้าเป็นยังไงบ้าง... ซีวอนเริ่มประเด็น

            บ่อน้ำตาแตก ร้องไห้ ฟูมฟาย ทงเฮพูดตามความจริง

            ตัวเองเป็นคนบอกเลิกชั้นแท้ๆ แม้น้ำเสียงจำดูเหมือนว่ารำคาญ แต่ท่าทางของซีวอนนั้นดูร้อนรนใจไม่น้อย เมื่อรู้ว่าร่างบางจะต้องเสียน้ำตาอีกแล้ว

            ชั้นขอร้องล่ะ ซีวอน... ทงเฮมองมือตัวเองที่ประสานอยู่บนตักแล้วพูดออกมา

            อะไร?

            ปล่อยเพื่อนชั้นไปได้มั้ย

            ไม่ได้ ไม่ต้องเสียเวลาคิดกันเลย

            ทำไมกันล่ะ ในเมื่อนายมีใครต่อใครที่ต่างจ้องจะเป็นคนของนายอยู่แล้ว เพื่อนชั้นมันก็แค่หนึ่งในคู่ขาของนาย

            ไม่ใช่! ฮยอคแจไม่ใช่คู่ขาของชั้นนะ ซีวอนดูจะโกรธไม่น้อยที่ทงเฮกล่าวหาฮยอคแจแบบนั้น

            แต่การที่นายมีคนอื่นทั้งๆที่ยังคบฮยอคแจมันก็เป้นการลดคุณค่าของเพื่อนชั้นนะ

            ชั้นแค่...ชั้นมีเหตุผลของชั้น!” ซีวอนบอก

            เราทุกคนต่างมีเหตุผลเป็นของตัวเองนั่นล่ะ และเพื่อนชั้นเองก็มีเหตุผลที่ขอนายเลิกเหมือนกัน แต่นายโชคดีกว่าเพราะอย่างน้อยๆนายก็รู้ว่าเพื่อนชั้นบอกเลิกนายเพราะอะไร ในขณะที่เพื่อนชั้นไม่เคยรู้เลยว่าที่นายจะต้องทำแบบนี้เพราะอะไร

            ซีวอนนิ่งไป เพราะไม่อาจจะสรรหาคำพูดไหนมาโต้เถียงกับทงเฮได้

            ใครบอกกันว่าฮยอคแจนั้นเข้มแข็งกว่าทงเฮ อย่างน้อยๆก็มีเค้าคนนึงนี่ล่ะที่จะขอเถียงชนิดกล้าเอาชีวิตไปพนันเลยล่ะว่าอย่างฮยอคแจยังไม่สามารถเทียบทงเฮได้ติดฝุ่นเลยสักครั้ง

            พรุ่งนี้...ชั้นกับฮยอคแจจะไปลอนดอน ทงเฮตัดสินใจบอกในที่สุด

            ว่ายังไงนะ? ซีวอนเบิกตากว้าง

            เค้ากำลังจะหนีนายไป ทงเฮช่วยย้ำอีกครั้ง

            ชั้นไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นแน่ ร่างสูงกำมือขึ้น

            อย่าตามเราไปนะ...

            ไม่!”

            ทำไม... ทงเฮถามเหตุผล

            ฮยอคแจเป็นคนรักของชั้น

            อดีตคนรักต่างหาก ทงเฮช่วยแก้ไขให้ถูกต้อง

            ชั้นยังไม่ยอมรับเลยว่าจะเลิก ฉะนั้นเค้ายังจะต้องเป้นแฟนชั้นอยู่

            ชั้นกับเค้าเราจะไปอยู่กัน 20 วัน นายลองทบทวนความรู้สึกตัวเองให้ดีๆกว่าสักสามสี่วัน หรือมากกว่านั้น ให้ความรักของนายและฮยอคแจถูกกั้นด้วยเส้นแบ่งของสองประเทศ บางทีนายอาจจะแน่ใจในความรู้สึกของตัวเองมากขึ้นก็ได้

            ชั้นกลัว.... ซีวอนยอมเผยความอ่อนแอออกมาในที่สุด

            กลัวอะไร...

            กลัวฮยอคแจจะต้องไปเป็นของใคร

            นั่นล่ะ...คือสิ่งที่เพื่อนของชั้นรู้สึกเวลาแห็นใครอยู่ข้างๆนาย

            ตอกย้ำได้เจ็บเหลือเกิน ลี ทงเฮ!

            คิดให้ดีก็แล้วกัน...ชั้นเองก็หวังว่าจะเจอนายที่ลอนดอนนะ แต่ถ้าเลยอาทิตย์นึงแล้วยังไม่มา ชั้นจะยุให้ฮยอคแจคว้าหนุ่มหล่อๆนี่นั่นสักคนมาเป็นแฟนนะ ยังไม่วายหยอดให้ได้เจ็บอีก

            ลี ทงเฮ!!!” ซีวอนได้แต่เข่นเขี้ยวไล่หลัง เมื่อมองเจ้าตัวดีกระโดดหลั่นล้าอย่างมีความสุขกลับไปที่ห้อง

 

            เป็นยังไงบ้าง... ฮยอคแจจัดการซักไซร้ทันทีที่เพื่อนรักเปิดประตูห้องนอนเข้ามา

            หมายถึงอะไร? ทงเฮแกล้งตีหน้าซื่อทำไม่รู้เรื่อง

            เอ่อ...ซีวอนกลับไปแล้วหรอ?

            อืม ทำไมหรือแกคิดว่าเค้าจะบุกเข้ามาง้อแกหรอ?

            แทงใจดำอย่างจังเลยล่ะ ยอมรับว่าในใจลึกๆนั้นฮยอคแจเองก็ยังหวังเช่นนั้นอยู่

            บ้า! ใครจะไปคิดแบบนั้น ดีแล้ว...กลับไปได้ก็ดี ยู่ปากทำหน้าประกอบอีกต่างหาก

            เออ...ไอ้ไก่เผือก เชิญคิดแบบนั้นไปเลย ลอยหน้าลอยตาอีกนะคนเรา

            แล้วแก...แกบอก... ฮยอคแจคิดอยู่นานว่าจะถามดีมั้ย

            บอกว่าชั้นกับแกกำลังจะออกเดินทางพรุ่งนี้น่ะนะ ทงเฮยิ้มให้เพื่อนอย่างรู้ทัน

            บ้า! แกพูดบ้าไรเนี่ย แล้วบอกเค้าไปรึเปล่าล่ะ?

            ทงเฮล่ะอยากรู้จริงๆว่าซีวอนทนจูบปากแข็งๆแบบนี้ไปได้ยังไง

            ก็.................................... ทงเฮลากเสียงยาวๆเพื่อเพิ่มความตื่นเต้นให้กับฮยอคแจ

            เร็วๆสิแก...ชั้นก็ไม่ได้อยากรู้นะ = =’’?

            ไม่ได้บอก!” โกหกอีกสักครั้งแล้วกัน

            อ้าว....แล้วทำไมแกไม่บอกล่ะ ฮยอคแจทำหน้าผิดหวัง

            ก็แกเองไม่ใช่หรอที่เป็นคนเลือกที่จะหลบหน้าเค้า แล้วส่งชั้นออกไปรับมือกับเค้าเนี่ย แบบนี้ก็ดีแล้วไม่ใช่หรอเลิกติดต่อกันไปเลย ซีวอนจะได้ไม่ต้องมาให้แกเห็นหน้าอีกอย่างที่นายต้องการยังไงกันล่ะ ทงเฮแสร้งเดินไปกินต่อเหมือนว่าต้องการอย่างที่พูดไปจริงๆ

            ฮยอคแจสีหน้าหมองลงเล็กน้อย มองที่บานประตูคล้ายกับว่าจะเฝ้ารอให้ร่างสูงเดินย้อนมาเปิดมันออก

            แต่มันจะเป็นไปได้ยังไงล่ะ ในเมื่อเค้าไม่ได้สำคัญอะไรต่อร่างสูงขนาดนั้นนี่นา

            ว่าแล้วฮยอคแจก็เดินย้อนเข้าไปในห้องนอนต่อ

            ทงเฮมองตามแล้วก็ยิ้มก่อนจะวางตะเกียบลง

            ทิฐิ...คำเดียวมั้งที่จะบอกคู่รักสองคนนี้ได้

 

            เอาล่ะฮยอคแจ...มาพนันกัน

            ชั้นพนันคนเดียวเลย ไม่เกินสามวันพ่อยอดชายของนายจะต้องรีบแจ้นไปหาพวกเราที่ลอนดอนเลยล่ะ

            ถ้าพลาดทงเฮคนนี้ยอมลาออกจากงานเลยล่ะ เชื่อเถอะ!

           

สนามบินอินชอน เกาหลีใต้ เวลา 22.00 น.

 

            ทงเฮและฮยอคแจกำลังรอเข้าคิวที่กำลังจะทยอยกันตรวจบัตรเพื่อเข้าไปยังเกทและเดินทางกันต่อไป

            ฮยอคแจยังคงคอยชะเง้อไปมาซ้ายขวาอยู่ตลอดเวลา คล้ายกับว่ากำลังรอใครบางคนอยู่

            มองหาอะไรอยู่วะ...หรือว่า กำลังรอใครอยู่? ทงเฮลองหยั่งเชิง

            ไม่นี่! ชั้นไม่ได้รอซีวอนอยู่นะ ชั้นก็ไม่ได้อยากให้เค้ามาง้อแล้วบอกชั้นว่าอย่าไปเลยนะซะหน่อย เอ่อ....

            หมดแล้วล่ะลี ฮยอคแจ...หมดไก่ทั้งเล้าเลย

            แต่แทนที่ทงเฮจะเอ่ยล้อใดๆให้ฮยอคแจได้เจ้บใจเล่น เจ้าตัวกลับเอื้อมมือมากุมมือฮยอคแจเอาไว้แล้วเดินไปยื่นตั๋วเครื่องบินด้วยกัน

            ฮยอคแจหันมองไปยังบริเวณด้านนอกอีกครั้ง แล้วหันกลับเดินเข้าไปเตรียมตัวขึ้นเครื่องเดินทางกับทงเฮต่อ

            และแล้วการเดินทางมันก็เริ่มต้นขึ้น

            ทงเฮรู้สึกว่าหัวใจตัวเองมันกำลังเต้น ตึกๆๆ ด้วยความตื่นเต้น

            แต่ดูเหมือนว่าเพื่อนรักของเค้าจะไม่ค่อยมีอารมณ์สุขร่วมกับเค้าเลยน่ะสิ เห็นหลายครั้งเลยว่าแอบเกลี่ยน้ำใสๆที่หางตา

            ทงเฮจึงเอื้อมมือไปบีบมือของเพื่อนรักที่วางอยู่บนตักของเจ้าตัวเอาไว้

            หืม?.... ฮยอคแจรีบยิ้มแล้วหันมาหาทงเฮ

            ชั้นพาแกมาลำบากรึเปล่า

            ทำไมแกพูดแบบนี้ล่ะ....

            ก็แก...มีท่าทางแบบนี้ชั้นใจไม่ดีเลยนะ ทงเฮหน้าเจื่อนลง จนฮยอคแจต้องเลื่อนมือมาขยี้ผมเพื่อน

            คิดมากไม่เปลี่ยนเลยนะแกเนี่ย! ไม่เอาน่าชั้นไม่เป็นไรหรอก

            ทงเฮยื่นนิ้วก้อยไปตรงหน้าฮยอคแจ

            สัญญานะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเราจะไม่ทอดทิ้งกัน

            ฮยอคแจยิ้มบางๆแล้วเกี่ยวนิ้วห้อยกับบทงเฮกลับ

            แน่นอน...เราจะไม่ทอดทิ้งกัน

            ก่อนที่ทั้งคู่จะนอนเอาหัวอิงกัน แล้วหลับตาลงรอให้ยานพาหนะลำใหญ่นี้พาพวกเค้าไปพบเจอกับสิ่งที่กำลังรอพวกเค้าอยู่ ณ อีกซีกโลกหนึ่ง

            มหานครลอนดอน ประเทศสหราชอาณาจักร

            นครแห่งมนตรา สถานที่ๆได้รับการขนานนามมานานว่าเต็มไปด้วยอารยธรรมยุคต่างๆที่น่าสนใจมากมาย รวมทั้งสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงดังไปทั่วโลก

            ที่แห่งนั่นจะเกิดอะไรขึ้นกับ...

            หนึ่งคน...ที่ออกตามหาความรัก

            หนึ่งคน...ที่ออกหลบหนีความรัก

            แต่ที่แน่ๆนั่นก็คือทั้งสองคนนั้น จะต้องเกี่ยวข้องกับกับความรักแน่ๆ

            แล้วความรักกับใคร? ที่ไหน? เมื่อไหร่ล่ะ?

 

.
.
.
.
.

จองตั๋วกันเรียบร้อยแล้ว...เหยียบลอนดอนกันแล้ว
ตอนหน้า..ก็ลากกระเป๋าไปเช็ค อิน เข้าโรงแรมกันนะ
อ้อ! อย่าลืมแลกเงินเป็นเงินปอนด์กันนะ เงินนะมีม๊ายยยย ??

ฮา...ไรเตอร์ไม่มีเลยสักบาท วอน หรือปอนด์ใดใด
เกาะซีวอนต่อปายยยยยย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

689 ความคิดเห็น

  1. #674 KIHAE*129 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 เมษายน 2555 / 03:24
    น้องหมวยเจ้าเล่ห์เบาๆ
    #674
    0
  2. #642 khdhc (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2554 / 15:55
     ลูกพูดถูกใจแม่มากนะคะ วอนถึงกะไปไม่เป็นเลยทีเดียว ดีละหล่ะให้พ่อหนุ่มเก็บไปคิด ไปถามใจตัวเองดู 
    #642
    0
  3. #632 Lee Cin (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2553 / 01:03
    งั้นรีดเดอร์ขอเกาะดงแฮไปแระกันค่ะ 5555
    #632
    0
  4. #601 grabbb (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2553 / 21:18
    ไก่ปากแข็งมาก
    เฮพูดได้ดี
    #601
    0
  5. #540 บัสเตอร์ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2553 / 19:53
    ด๊องพูดได้ดี มีสาระมาก
    #540
    0
  6. #530 geejajaa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2553 / 03:15
    ด๊องพูดได้ดีจริงๆ
    เจ็บ ตรง โดน ใจคนอ่านมากๆ
    วอนคิดได้บ้างรึยัง?
    #530
    0
  7. #494 L T!!! (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 กันยายน 2553 / 23:38
    ด็องน่ารักมากก! ^^
    #494
    0
  8. #477 Kyukie_Minnie (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กันยายน 2553 / 23:56
    อี ทงเฮน่ารักมากๆ  พูดได้เจ็บดี 
    ชอบ
    #477
    0
  9. #471 เด็กคณะลิง 13 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 กันยายน 2553 / 21:07

    ด็องดูเป็นผู้ใหญ่มากเลย
    เหมือนเป็นพี่น้องกันเลย

    #471
    0
  10. #393 offlism (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2553 / 20:48
    มาช้าหน่อย

    แต่ขอเกาะไปด้วยคน

    วู้ปี้

    ไปลอนดอนกัน!!!
    #393
    0
  11. #370 shrap (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2553 / 18:38
    ถึง....


    มหานครลอนดอนแล้ว



    เย้ๆ!!!
    #370
    0
  12. #345 piggy-oun (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2553 / 12:56
    งานนี้รับรองเลย
    ไม่เกินสามวัน
    ซีวอนแพ็คกระเป๋า
    ตามไปแน่ ๆ  ชัวร์
    #345
    0
  13. #324 darkreaction (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2553 / 20:20
    ได้อีกนะด๊อง
    วอนเอ๋ยคิดดูดีๆนะจ๊ะ เดี๋ยวก็สูญเสียเค้าไปละ
    #324
    0
  14. #262 8WH'Starbuck (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2553 / 19:01
    ฮื๊ออออออออออออ
    กลัววอนไม่ตาม-- กลัวมัวไปหลงสาวแล้วลืมตาม
    ยุให้ฝรั่งคาบไก่ไปกินซะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    แล้ว..2ลีพูดอังกฤษกันคล่อง? 5 5
    #262
    0
  15. #242 E.L.F.*JW (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2553 / 20:12
    อยากไปด้วย

    ซอรี่เสียใจ ไม่มีตังค์ T____________T;;
    #242
    0
  16. #225 DongHa3_Forever (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2553 / 18:21
    คำพูดของหมวยเจ็บแสบมาก ..


    ไรเตอร์ของนอนหน้าโรงแรมละกันนะ

    ไม่มีตังค์อะ TT*
    #225
    0
  17. #214 katuck (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2553 / 14:37
    อยากตามไปด้วยจัง
    แต่ติดอยู่ที่ตังค์ไม่มี
    #214
    0
  18. #198 Mihona Akira (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2553 / 10:29
    ไรเตอร์  เค้ายืมเงินตัวเองก่อนได้มั้ย   เค้าจ่ายค่าตั๋วไปหมดแล้ว ไม่มีค่าโรงแรมอะ 5555+

    คำพูดแต่ละคำของหมวยนี่อย่างกับลูกศรแน่ะ  ปักใส่ชาวบ้านดังฉึกๆๆ

    แต่ก็ดีแล้ว  จะได้รู้ตัวกันสักทีนะคู่นี้

    ส่วนหมวยด๊อง  เธอมาถูกที่แล้วล่ะ  เดี๋ยวก็เจอนะ ^^
    #198
    0
  19. #188 YJ_Jaejoong (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2553 / 11:30
    คำพูดทงเฮโดนใจดีจิงๆ
    สงสารไก่น้อยอ่า
    อยากรุ้มากๆเลยชเว ทำไมต้องมีหลายคน
    #188
    0
  20. #161 129 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2553 / 11:05
    เงินปอนด์แพงนะไรเตอร์==

    รีดเดอร์ขอแปลงร่างเป็นมด แล้วแอบเกาะกระเป๋็าด๊องไปดีกว่า 555
    #161
    0
  21. #151 tamtamS(monkiez~) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2553 / 13:38
    สงสารวอน ??
    T^T ฮยอกแจจะทำใจได้มั๊ยหนอ
    #151
    0
  22. #143 kineja (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2553 / 16:58

    ไรเตอร์ เรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อไปน้า

    #143
    0
  23. #128 whitelie (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2553 / 21:26
    แต่ละประโยคของด๊อง โดนใจทั้งนั้น
    วอนรู้ตัวเร็วๆนะ ว่าอยู่โดยไม่มีฮยอกได้รึเปล่า
    รอคิเฮ คึคึ
    #128
    0
  24. #124 PUKUCHAN (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2553 / 23:23
    เก็บของแล้วค่ะ พร้อมเดินทาง

    ไปกับสองสาว?

    พรุ่งนี้จะได้เจอบอมไหมน๊า
    #124
    0
  25. #119 kihae_real (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2553 / 21:52
    สุดยอดเลยอ่ะ แต่ละคำที่ทุกตัวละครพูดกันออกมา



    วู๊ เจ็บจี๊ดทุกคำ โดนทุกคำ อึ้งทุกคำ ชอบบบบบบบบบ



    ด๊องเวอร์นี้โคดน่ารักอ่ะ แบบว่า แสบๆ ร้ายๆ แต่น่ารัก



    ย้อนวอนไปแต่ละอย่าง จุกกันเลยทีเดียว เลิกเจ้าชู้ได้แล้ว



    เหตุผลที่วอนว่า คืออะไรไม่รู้ แต่ที่รู้ๆ ฮยอกรักวอนมากกว่าใครนะ จำไว้



    แล้วนี่คนนึงตื่นเต้น คนนึงกำลังเศร้า หวังว่า ที่ใหม่ๆ บรรยากาศใหม่ๆ



    จะทำให้อะไรๆดีขึ้น คิมคิกำลังจะมาแล้วชิมิ คึคึ



    ขอบคุณสำหรับการอัพนะจ๊ะ^^



    #119
    0