{KIHAE&WONHYUK} If that day comes ... ถ้าหากวันนั้น

ตอนที่ 11 : If that day comes - [6] - Restuarant

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,668
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    8 มิ.ย. 53






                เช้าวันนี้ เค้ารู้ตัวแล้วล่ะว่า...จะต้องถูกฮยอคแจลากไปนู่นไปนี่แน่ๆ แต่มันก็เปล่าเมื่อเจ้าตัวบอกเพียงแต่ว่าจะพาเค้าไปกินอาหารเกาหลีร้านอร่อยอยู่ร้านหนึ่งเท่านั้น

                ผิดวิสัยแฮะ สงสัยงานจะหนักมากเกิน

                ทงเฮและฮยอคแจพากันออกจากโรงแรมเมื่อประมาณเที่ยง เพราะชักจะหิวกันแล้วล่ะสิ

                ฮยอคแจ ไกด์จำเป็นของวันนี้พาผมเดินทางด้วยรถใต้ดินอีกแล้ว ผมสาบานเลยล่ะว่าการเดินทางของที่นี่มีหลากหลายมาก แต่ผู้คนส่วนใหญ่ก็นิยมใช้บริการเจ้านี่ล่ะ

                ซึ่งผมก็เห็นด้วย เพราะว่ามันสะดวกและรวดเร็วมากๆเลยล่ะ

                ผมแหงนมองป้ายสถานีที่ฮยอคแจพาลงมันก็คือ

                Tottenham Court Road Station

                พอขึ้นมาจากสถานีแล้ว ฮยอคแจก็พาผมเดินไปจนผ่านน้ำพุอันนึง ก่อนจะเลี้ยวเข้าซอยหลังตึกขนาดใหญ่ เดินกันไปจนสุดซอยก็ไปโผล่อีกตรอกหนึ่ง

                ผมมองไปยังตึกที่เด่นที่สุดของบริเวณนั้นก็พบว่าเป็น Centre point

และก็พวกผมก็เดินไปยังซุปเปอร์มาร์เก็ตที่เหมือนจะเป็นร้านทั่วไป แต่ร้านนี้ก็เป็นซุปเปอร์มาร์เก็ตของอาหารเกาหลี

                นี่แกจะพาชั้นมากินที่นี่หรอ? ทงเฮมอง

                เปล่าร้านนู้นต่างหาก ฮยอคแจชี้ไปที่อีกฝั่งของถนน

                ก่อนจะดึงมือผมให้ข้ามถนนไปยังจุดหมายด้วยกัน

                The Pelo คือชื่อของอาหารร้านนี้

                ร้านถูกตกแต่งให้หนักไปทางสีเขียวแก่ แนวเอิร์ธโทน ส่วนพวกตัวอักษรจะเป็นสีทอง ดูไม่น่าจะเป้นร้านอาหารเกาหลีด้วยซ้ำ

                ขนาดร้านไม่ใหญ่มาก น่าจะจุลูกค้าได้มากที่สุดไม่เกินยี่สิบคนเท่านั้น มีโต๊ะที่มีเก้าอี้ประกอบสี่ตัวเพียงสองโต๊ะ ที่เหลือจะเป็นเก้าอี้ตามบาร์ ให้ได้นั่งรับประทานกัน

                ที่นี่ใช่ร้านอาหารเกาหลีๆแน่ๆหรอวะ? ผมถามฮยอคแจอย่างไม่มั่นใจ จนเจ้าเพื่อนรักชี้ให้ผมดูเมนูที่ถูกเขียนเอาไว้บนกระดานชอล์กซึ่งแขวนไว้บนผนังนั่นล่ะ ผมถึงเชื่อ

                มีแต่ภาษาเกาหลีจนแทบจะไม่มีภาษาอังกฤษปะปนเลยล่ะครับ

                ฮยอคแจเริ่มสังอาหารมา และผมก็ปล่อยให้มันจัดการในส่วนของผมด้วย เพราะอย่างน้อยๆหมอนี่ก็รู้ว่าผมชอบกินอะไร แถมยังรู้จักร้านนี้มากกว่าผมด้วย

                รอไม่นานเกินสิบห้านาที กลิ่นหอมจากอาหารก็ลอยมาเตะจมูกผมจนได้

                ฮยอคแจ...ชุดละเท่าไหร่หรอ? ค่าอาหารน่ะ ผมถามขณะที่มองสิ่งที่อยู่ในถาด

                ถ้าเป็นอาหารกลางวันเป็นชุดๆของที่นี่จะประมาณ 5 ปอนด์ว่ะ     ฮยอคแจหันมาตอบ ก่อนจะหันไปซดแกงกิมจิต่อ

                ทงเฮมองดูในถาดที่ประกอบไปด้วย ข้ามยำหนึ่งถ้วย ซุปกิมจิถ้วยเล็กๆ รวมถึงกิมจิหัวไช้เท้าเป็นเครื่องเคียงอีก ก็ถือว่าสมราคาล่ะครับ เพราะมันแลดูน่าทานมากๆด้วย

                โอ้โห...อร่อยจังเลย ทงเฮถึงกับร้องออกมาเมื่อได้ลิ้มรสครั้งแรก

                ใช่มั้ยล่ะ...ชั้นมากินที่นี่ครั้งแรกก็ติดใจในรสชาติเลยล่ะ ฮยอคแจบอก

                มันมีรสชาติของความสดใหม่ รวมทั้งความเป็นเกาหลีแท้ๆด้วย เหมือนกำลังนั่งกินอยู่ที่บ้านเลยล่ะครับ

                ที่นี่เปิดเป็นร้านแรกของลอนดอนรึเปล่า?... ทงเฮหันไปถามฮยอคแจที่กินเสร็จแล้ว

                ไม่ว่ะ...มีอีกที่ถนนนึง อารีรังน่ะ เปิดเป็นที่แรก

                อ่อ...มันมีทั่วโลกเลยรึเปล่าวะ ชั้นไปประเทศไทยก็เจอ จริงๆนะครับ ผมเคยไปกินมาแล้วด้วย รสชาติมันก็คล้ายๆกันล่ะครับ

                ชั้นชอบร้านนี้มากกว่า...มันอบอุ่น ฮยอคแจตอบผมเบาๆ แล้วยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม

                ทงเฮไม่ติดใจอะไร ลงมือซดน้ำซุปต่อ...ก่อนจะมองเพื่อนตัวเองสั่งอะไรมากินเพิ่ม ตัวเองจึงหันไปสำรวจรอบๆร้าน มีกรอบรูปแขวนอยู่บ้าง เพื่อแสดงความถึงวัฒนธรรมเกาหลี

                และที่นี่ก็จะมีบอร์ดขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่มาก ให้แปะรูปลูกค้าที่เคยมาทานที่ร้านนี้กัน ดูท่าทางแล้วจะเป็นคนเอเชียกันด้วยนะ โดยส่วนมากน่ะ

                O_O!!!!

                ทงเฮเบิกตากว้าง เมื่อไปเจอรูปถ่ายใบหนึ่ง ซึ่งคนที่อยู่ในรูปนั้นกำลังนั่งอยู่ข้างๆเค้านี่นา

                ซีวอนกับฮยอคแจ!!!

                แก...แก............. ทงเฮสะกิดเพื่อน

                อะไร?... ฮยอคแจที่สั่งจาจังมยอนมาเพิ่มหันมาถาม

                นะ...นั่น...แกใช่มั้ย? ทงเฮชี้ไปยังรูป

                เอ่อ......อืม....ตอนที่มาเราเดินหลงมาแถวนี้ล่ะ แล้วก็ได้มากินด้วยกัน ฮยอคแจคนถ้วยบะหมี่สีดำข้นนั้น

                ทงเฮมองเพื่อนที่ทำหน้าเหมือนจะไม่สนใจอะไร แต่ที่จริงแล้วเค้าก็เข้าใจดีฮยอคแจพยายามจะใช้ความเข้มแข็งปกปิดส่วนที่อ่อนแอของตัวเองมากกว่า

                เค้าไม่โทรมาหาแกเลยหรอ? ทงเฮลองหยั่งเชิง

                ฮยอคแจที่กำลังจะคีบเส้นเข้าปากถึงกับต้องชะงัก!

                จะโทรมาทำไม ก็ชั้นกับเค้าเราเลิกกันแล้วนิ

                แต่ก็ยังใช้คำว่า เรา ได้เต็มปากอยู่นี่แก

                คราวนี้เอาจริงหรอวะ?

                เออ

                ไม่เจ็บหรอ?

                ฮยอคแจหันมามองทงเฮ จนเจ้าตัวถึงกับเสียวสันหลัง แต่...

                มาก!”

                แล้วเลิกทำไมวะ ทงเฮล่ะงง

                ถ้าไม่เลิก...ก็คงเป็นได้แค่คนที่เค้าไม่แคร์ว่ะ ฮยอคแจคีบกิมจิมากินร่วมด้วย

                แล้วถ้าเค้าตามแกมาที่นี่ล่ะวะ?

                ไม่มีทาง... ฮยอคแจแทบจะไม่ต้องคิดเลย

                ป่านนี้ก็คงจะได้ใครมาแทนที่เค้าแล้วล่ะมั้ง คนบ้า!

                เชื่อชั้นเถอะ...เค้ามาแน่ ทงเฮยืนยัน

                เหอะๆ.... ฮยอคแจหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจแล้วลงมือจัดการกับอาหารตรงหน้าต่อ

                ทงเฮเงียบไปสักพัก อยู่ดีๆดวงตาสีฟ้าคู่นั้นก็นำพาเอาเหตุการณ์ในโบสถ์ย้อนกลับมาฉายในหัวของเค้าจนได้

                O///O

                นี่...ฮยอคแจ... ทงเฮเรียกเพื่อนเบาๆ

                อะไร... ฮยอคแจตอบทั้งๆที่ยังคงกินจาจังมยอนต่อไป

                ความรู้สึกของการรักใครสักคนน่ะมันเป็นยังไงหรอ? ทงเฮถามอย่างเลื่อนลอย

                ฮยอคแจขมวดคิ้วอยู่เล็กน้อย ก่อนจะวางตะเกียบลงแล้วทำท่าครุ่นคิด

                อืม...ก็คงจะอยากเห็นหน้าเค้าตลอดเวลา

                ...ลงมารอก่อนเวลาหน้าเป็นครึ่งชั่วโมง จะเรียกว่าอยากเห็นหน้าได้มั้ยนะ?...

                แล้วก็...อยากได้ยินเสียงของเค้า

                ...ที่ผมชอบฟังเวลาเค้าอธิบายเรื่องราวต่างๆ จะเรียกว่าผมอยากได้ยินเสียงเค้ารึเปล่านะ?...

                อยากสัมผัสเค้าด้วย...ให้เราใกล้ชิดกัน

                ...ทุกครั้งที่เค้าจับมือผม ไม่ว่าจะตอนข้ามถนน หรือขณะเดินด้วยกัน จะเรียกว่าผมอยากสัมผัสเค้ารึเปล่านะ?...

                ต้องหน้าแดง...เมื่อได้มองหน้าหรือสบตา

                ...ดวงตาสีฟ้า และอาการร้อนผ่าวที่หน้านี่ จะใช่รึเปล่านะ?

                เวลาที่ไม่ได้เจอหน้าก็จะเอาแต่คิดถึง

                ...ที่ผมเฝ้าภาวนะให้วันที่เราไม่เจอกันมันผ่านไป จะเรียกว่าผมกำลังคิดถึงรึเปล่านะ?...

                คำพูดของเค้าจะยังคงดังอยู่ในหัวของเรา

            ผมจะไม่ขอโทษหรอกนะ เพราะผมตั้งใจให้มันเกิดขึ้น

                ...แม้แต่ตอนหลับเสียงนี้ก็ยังคงคอยตามผมไปถึงในฝัน มันจะใช่รึเปล่านะ?...

                ช่วงเวลาที่เราได้ใช้ร่วมกับเค้า เราจะไม่มีวันลืม

                ...ที่ผมมองรูปถ่ายแล้วยังคงจดจำเรื่องที่เกิดขึ้นได้ดีทุกครั้ง มันจะใช่รึเปล่านะ?...

                และที่สำคัญ...ทุกครั้งที่ได้จูบกับเค้าเราจะรู้สึกใจเต้นระส่ำ รู้สึกไม่เป็นตัวเองเลยล่ะ...

                ...จูบ งั้นหรอ นั่นสินะ เพราะจูบนั้นแน่ๆ ที่ทำให้เค้าต้องเอาแต่เหม่ออยู่ในตอนนี้...

 

                แกถามทำไม? หรือว่าแกพบความรักที่นี่แล้ว?!” ฮยอคแจแทบจะบีบคอเค้นเพื่อนรักทันที

                บ้า!!!......จะไปเจอได้ไงวะ มาอยู่ไม่กี่วันเอง ทงเฮรีบปฏิเสธทันทีโดยอัตโนมัติ

                งั้นหรอ? เออ แต่ถ้าแกเจอใครแล้วไม่บอกชั้นนะ แกตายแน่!” ฮยอคแจว่าแล้วจึงหันไปดื่มน้ำ

                ขอโทษทีนะเพื่อนรัก ชั้นเองก็ยังไม่แน่ใจเหมือนกันว่าที่ชั้นกำลังรู้สึกนี้มันคือความรักหรือเปล่า?

                ขอเวลาให้ชั้นมั่นใจกว่านี้ก่อนดีกว่า...ชั้นจะบอกแกแน่นอน แต่คงไม่ใช่แกที่เป็นแรกนะ เพราะถ้าใช่...คนที่ชั้นจะบอกก่อนใครนั้น จะต้องเป็นคนๆนั้น

                คนนำเที่ยวกับดวงตาสีฟ้าคู่นั้น ต้องเป็นเค้าก่อนแน่ๆ

 

                เมื่อจัดการกันจนหมดเรียบทุกสิ่งอย่างแล้ว ฮยอคแจกับทงเฮจึงพากันเดินไปที่เคาท์เตอร์เล็กๆเพื่อจ่ายเงิน

                เจ้าของร้านเป็นคนที่ดูแลร้านเพียงคนเดียว โดยที่มีลูกสาววัย 18 ปีคอยเป็นลูกมือห่างๆ ซึ่งวันนี้เธอไปเรียนที่มหาวิทยาลัย

                ทั้งหมด 17 ปอนด์ค่ะ เธอพูดภาษาเกาหลีกับเราคงเพราะเห็นเราสั่งเมนูกันด้วยภาษาบ้านเกิดอย่างคล่องแคล่วล่ะมั้งครับ

                คุณอยู่ที่ลอนดอนนี่มานานรึยังครับ ทงเฮเอ่ยถาม เพราะบรรยากาศแลดูอบอุ่นมาก

                จ้ะ...อยู่มาตั้งแต่ก่อนลูกสาวชั้นเกิดอีกน่ะ อดีตสามีชั้นเป็นคนลอนดอน เราเจอกันตอนที่ชั้นมาเรียนต่อมหาวิทยาลัยที่นี่น่ะจ้ะ

                เนื่องจากเธอพูดว่าอดีตสามีเราจึงไม่พูดเรื่องของครอบครัวต่ออีก เพื่อเป็นการให้เกียรติกับเธอกันครับ

                แล้วว่าแต่เธอล่ะ...ทำไมแฟนไม่เข้ามานั่งกินด้วยล่ะ เจ้าของร้านหันมาถามฮยอคแจครับ

                ยังจำผมได้ด้วยหรอครับ แต่ครั้งนี้ผมมากับเพื่อนครับ คนๆนั้นไม่ได้มาด้วยหรอกครับ ฮยอคแจยิ้มเศร้าๆ

                เอ๋...แต่เมื่อกี๊ชั้นยังทักเค้าเลยนะ ที่หน้าร้านน่ะ เจ้าของร้านพูดอย่างประหลาดใจ

                ครับ? ฮยอคแจเบิกตากว้าง

                มีเพียงทงเฮเท่านั้นที่ยืนอมยิ้มอยู่คนเดียว มาจนได้สินะคุณเพื่อนเขย

                ชั้นบอกแกแล้ว...

                ฮยอคแจยังมีท่าทีเหมือนจะไม่เชื่อนัก

                ผมว่าคุณคงจะจำคนผิดแล้วล่ะครับ ฮยอคแจส่ายหัว

                แล้วคนนั้น...ใช่รึเปล่าจ๊ะ? เจ้าของร้านชี้ไปยังประตูที่ถูกเปิดออกด้วยใครสักคน

                ซีวอน..... ฮยอคแจครางเสียงแผ่ว

                ไง คราวนี้หนีมาซะไกลเลยนะ

                ทงเฮมองซีวอนที สลับกับมองฮยอคแจทีก็เริ่มจะรู้ตัวแล้วล่ะ

                นี่เค้ากำลังเป็นส่วนเกินใช่มั้ย?

                ทงเฮ.... ร่างบางถึงกับสะดุ้งเมื่อซีวอนเรียกชื่อตนเอง

                หะ...หา? งงเลยทีนี้ เรียกเค้าทำไม

                นายมีธุระไม่ใช่หรอ ทำไมไม่รีบไปล่ะ ซีวอนพูดได้หน้าตาเฉย

                ทงเฮขมวดคิ้วด้วยความงงเล็กน้อย ก่อนจะเข้าใจในที่สุด

                นี่กำลังไล่ส่วนเกินอย่างเค้าใช่มั้ยเนี่ย?

                แต่เมื่อเห็นสายตาที่แฝงมาด้วยความขอร้องแกมข่มขู่ของซีวอนแล้ว               ทงเฮจำต้องยอมหลีกทางให้คู่พ่อแง่แม่งอนเค้าได้ปรับความเข้าใจกันสักที

                เอ่อ...ฮยอคแจชั้นมีธุระจริงๆว่ะ...ยังไงแกก็ให้ซีวอนเค้าไปส่งก็แล้วกันนะ!” พูดจบทงเฮก็รีบเดินออกจากร้านไปทันที

                เฮ้ย! ทงเฮ...ทงเฮ!!!” ฮยอคแจรีบเดินตามเพื่อนรักออกมาที่นอกร้าน              แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ถูกซีวอนดึงแขนเอาไว้ซะแล้ว

                ปล่อยชั้นนะ!! จะตามชั้นมาทำไมล่ะ!!!” ฮยอคแจสะบัดแขนเพื่อจะให้หลุดจากการเกาะกุม แต่มันก็ไม่สำเร็จเลยแฮะ

                เราต้องคุยกันให้รู้เรื่อง... ซีวอนบอกเสียงเฉียบ

                แต่ชั้นไม่มีอะไรจะคุย!!” ฮยอคแจเองก็เกือบเสียหลักไปเหมือนกัน เมื่อหันกลับมาเผชิญหน้าแล้วได้สบกับดวงตาคมนี่อีกครั้ง

                เกือบจะใจอ่อนยอมง่ายๆอีกแล้ว เกือบจะปล่อยให้ทุกอย่างกลับไปเป็นเหมือนเดิมอย่างทุกครั้งที่ผ่านมา

                ชั้นขอ.......

                ไม่ต้องขอโทษ! ถ้านายไม่คิดจะแก้ไขตัวเอง!!” ฮยอคแจขัดก่อนที่ร่างสูงจะพูดได้จบประโยค

                ชั้นจะแก้....

                ไม่ต้อง! ชั้นไม่ต้องการให้นายเปลี่ยนอะไรอีก

                แล้วนายจะเอาอะไรอีก! ขอโทษก็ไม่ให้ ชั้นจะแก้ไขตัวเองก็ไม่ต้องการ แล้วจะเอายังไงกันแน่!!” ร่างสูงเองก็ชักจะของขึ้นเหมือนกัน

                ถ้าคิดจะบินข้ามประเทศมาเพื่อตะคอกแบบนี้ใส่ชั้นนะ กลับเกาหลีไปหาพวกคนอื่นๆของนายเลยดีกว่า!!!”

                แล้วนายคิดว่าที่ชั้นบินข้ามน้ำข้ามทะเลมาถึงที่นี่ เพื่อจะฟังนายที่เอาแต่ดื้อไม่ยอมฟังเหตุผลแบบนี้รึไง?

                ใช่สิ๊! ชั้นมันก็ไม่มีเหตุผล ไม่น่ารัก ไม่เร้าใจ ไม่เซ็กซี่เหมือนผู้หญิงพวกนั้นใช่มั้ยล่ะ!!” ยิ่งโมโหมันก็ยิ่งน้อยใจ ยิ่งน้อยใจมันก็ยิ่งโวยวาย

                ลี ฮยอคแจก็แค่อยากให้คนที่รักสนใจบ้างเท่านั้นเอง

                ไปกันใหญ่แล้วตัวเล็ก... ซีวอนต้องงัดชื่อที่เค้าคอยเรียกร่างบางยามที่เจ้าตัวงอนมาใช้

                ไม่ฟัง ตัวใหญ่ไม่ต้องมาเรียกชั้นว่าตัวเล็กเลยนะ

                ซีวอนลอบยิ้มที่มุมปาก นึกว่าจะโกรธจะเกลียดเค้าซะแล้ว ยังไงก็ยังคงเป็นนายนั่นล่ะนะ ฮยอคแจ

                ยิ้มทำไม!!!”

                เมียตัวเองน่ารัก เลยอยากยิ้ม

                ประโยคเดียว สามารถทำหน้าขาวๆของฮยอคแจเปลี่ยนเป็นสีแดงแปร๊ดได้ทันที

                หน้าไม่อาย!!!” ฮยอคแจว่าแล้วก็หันหลังเดินหนี

                หยุดเดินนะ ฮยอคแจ!!!”

                ไม่หยุด!....ไม่นะ ไอ้ขาบ้า...เดินต่อสิ

                อย่าเดีนหนีชั้น... ซีวอนรู้อยู่แล้วล่ะ ยังไงคนๆนี้ก็ต้องหยุด

                มีอะไร!!!” ฮยอคแจเบือนหน้าหนี

                ชั้นพักอยู่ห้องตรงข้ามพวกนายสองคนนะ

                ร่างบางหันกลับมาทันที

                นายรู้ได้ยังไงว่าชั้นพักที่ไหน!”

                ชั้นรู้หมดนั่นล่ะว่าเมียชั้นอยู่ซอกไหน มุมไหนของโลก

                แต่นายก็ไม่ตามชั้นมา...อ๊ะ!” หลุกปากซะแล้ว ฮยอคแจเอ๊ย

                ซีวอนเลิกคิ้วล้อเลียน

                ลงโทษ...เด็กหนีออกจากบ้าน ต้องปล่อยให้คิดถึงซะหน่อย คราวหน้าจะได้ไม่กล้าหนีอีก

                ฮยอคแจกัดฟันด้วยความโมโห

                นี่เค้าจะเอาชนะ(อดีต)แฟนตัวเองสักครั้งไม่ได้เลยใช่มั้ยเนี่ย!!!

                ชั้นจะอยู่ที่ไหน มันก็เรื่องของชั้น เราเลิกกันแล้ว!” ฮยอคแจเผลอตะคอกด้วยความอยากเอาชนะ

                และมันก็ได้ผลซะด้วย ซีวอนหน้าเจื่อนลงทันที

                วันนั้น...นายพูดจริงงั้นหรอ...

                และด้วยความถือดีตามประสาฮยอคแจ แทบจะไม่ต้องเดาคำตอบกันเลยทีเดียว

                ก็ใช่น่ะสิ!!!”

                นั่นสินะ...ขอโทษก็แล้วกัน ซีวอนพูดเบาๆ จนฮยอคแจชักจะใจเสีย

                ที่วันนี้มารบกวนชีวิตใหม่ของนาย...ลาก่อน ซีวอนพูดแล้วก็หันหลังกลับ เดินจากไป

                ฮยอคแจมองซีวอนที่เริ่มห่างออกไปไกลเรื่อยๆ ด้วยอาการเจ็บหน่วงๆที่หัวใจ

                สองเสียงในสมองมันตีกันให้ยุ่ง

                ...ก็ช่างเค้าสิ นายอยากเลิกอยู่แล้วไม่ใช่หรอ? คนเจ้าชู้พรรค์นั้น...

                ...แต่นายก็รักเค้าไม่ใช่รึไง? จะให้มันจบแบบนี้รึไง?...

                ...อย่างนายน่ะ ต้องหาได้ดีกว่าคนแบบนี้ได้อยู่แล้ว...

                ...หาได้ดีกว่า...แล้วนายจะรักเท่าคนนี้มั้ยล่ะ?...

 

                แต่เสียงจากหัวใจล่ะ? ทำไมมันถึงมีเสียงเดียว

                ...อย่าปล่อยเค้าไป!!!...

                แค่นั้นล่ะ แค่เสียงเดียวจากหัวใจมันก็ลบล้างเรื่องทั้งหมดได้แล้ว ขาทั้งสองข้างออกวิ่งทันที

                ซีวอน!” ฮยอคแจตามไปกระชากแขนร่างสูงให้หยุดเดิน

                ร่างสูงยอมหยุดแต่ก็ไม่หันกลับมามองร่างบางเลยสักนิด ฮยอคแจจึงต้องเดินอ้อมไปด้านหน้าของร่างสูงแทน

                แล้วดูทำหน้าเข้าสิ ตาเขม็ง ปากยื่นๆ ขมวดคิ้วจะผูกกันอยู่แล้ว คิดว่ามันดูดีรึยังไงกันเนี่ย?

                ขอโทษ... ร่างบางอ้อมแอ้มบอก

                แต่ซีวอนก็ยังไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับ

                ตัวเล็กโทษ... คราวนี้ดังขึ้นมาหน่อย

                ซีวอนจึงยอมคลายปมคิ้วที่ขมวดกันออก แต่ก็ยังไม่ยอมพูดอะไรด้วยอยู่ดี

                ฮยอคแจจับมือข้างหนึ่งของซีวอนขึ้นมาแนบแก้มเนียนของตัวเอง

                เมียขอโทษ...อย่าโกรธนะ พร้อมด้วยสายตาอ้อนๆ

                ซีวอนเหลือบมามองนิดหน่อย

                เลิกกันแล้วไม่ใช่รึไง...มาสนใจทำไมล่ะ

                ฮยอคแจน้ำตาคลอเบ้าทันที

                นายพูดคำว่าเลิกกับชั้นได้ยังไง ชั้นเจ็บนะ!” เสียงหวานตวาด

                แล้วชั้นไม่เจ็บรึไงล่ะ!!!” ร่างสูงจึงตะคอกจนตัวเล็กของตนถึงกับสะดุ้ง

                น้ำตาหยดแหมะๆๆ ความถือดีมันหมดไปเลย

                หมับ!!!

                ซีวอนคว้าคว้าเอวเข้ามากอดเอาไว้

                ฮือ...ฮึก!...ตัวใหญ่ชอบนอกใจ...ฮือๆ...ตัวใหญ่ชอบมีอะไรกับคนอื่น...

                เงียบก่อนๆ... ซีวอนจูบกลุ่มผมนิ่มแล้วลูบหลังร่างบางเพือเร่งให้สงบลง นี่พวกเค้ายืนอยู่ริมถนนเลยนะ โชคดีเถอะที่ไม่มีคนเลย

                ฮือๆ ตัวเล็กเจ็บนะ...ตัวใหญ่เป็นของตัวเล็กคนเดียวนะ... ได้ที่เลยระบายรอบเดียวจบ

                เงียบก่อนะครับตัวเล็ก...อย่าร้องไห้ เงียบๆ

                ฮึก!....ฮึก..... ร่างบางพยายามกลั้นเสียงสะอื้น แต่น้ำตามันก็ยังไหลอยู่ดี

                น้ำตามันไม่หยุดไหลอ่ะตัวใหญ่..ตัวเล็กไม่ร้องแล้วนะ...ไม่ร้องแล้ว

ซีวอนอมยิ้มให้กับความน่ารักของคนรักตัวเอง มือนิ่มยกขึ้นมาลูบกลุ่มผมนิ่ม แล้วย่อตัวลงไปให้ใกล้ๆกัน

                ตัวเล็กครับ....รักนะครับ คนเก่งไม่ร้องแล้วนะ...

                ...จุ๊บ!...

                แนบริมฝีปากเร็วๆกับริมฝีปากสีแดงสด

                เหมือนจะได้ผลชะงัด! เมื่อน้ำตามันหยุดไหลทันที

                ฮยอคแจใช้สองมือกอดคอร่างสูงเอาไว้ แนบหน้าลงกับอกกว้าง ไม่สนใจแล้วว่าที่นี่คือที่ไหน ไม่สนใจด้วยว่าใครจะคิดยังไง แต่เค้าคิดถึงคนตรงหน้านี้เหลือเกิน

                คิดถึงอ้อมกอด คิดถึงรสจูบ คิดถึงสัมผัส คิดถึงเสียง คิดถึงทุกๆอย่างของชเว ซีวอน

                ไม่อ้อนตรงนี้นะครับคนดี... ซีวอนลูบหัวเบาๆ

                ไม่เอา ไม่ปล่อยเดี๋ยวตัวใหญ่หนีไปกับใครอีก

                ตัวเล็กครับ...ผมไม่รักคนดื้อนะ...

                ฮยอคแจจึงยอมผละหน้าออกมาเล็กน้อย ทำปากยู่ใส่ร่างสูง

                กลับไปห้องผมนะ...จะให้อ้อนทั้งวันเลย

                ไม่อ้อนหรอก! ตัวเล็กโกรธตัวใหญ่อยู่นะ!!!”

                งั้นกลับไปให้ผมง้อตัวเล็กก็ได้นะ... ยิ้มละลายใจอีกสักที

                จริงนะ...

                ถ้าตัวเล็กไม่ดื้อครับ... ซีวอนยังต่อรอง

                ชิส์...แค่รู้สึกหนาวเท่านั้นล่ะ ถึงยอมไปด้วยนะ ยังจะวางฟอร์มอีกนะคนเรา

                แต่ซีวอนก็ชินซะแล้วล่ะ ก็รักไปแล้วนี่นา มันถอนตัว ถอนใจยากซะด้วย

                มาเจอกันที่นี่เค้าจะต้องทำให้คุยกันเคลียให้จบไปเลยครั้งเดียว ถ้าเกิดคราวหน้างอนเก็บกระเป๋าหนีเค้าไปประเทศไหนอีกล่ะจะทำไง

มีการล่ามโซ่กันแน่ๆ ภรรเมียสุดที่รัก

                .

                .

                .

                ทงเฮเองก็ไม่เข้าใจ ไหนว่าจะกลับโรงแรมยังไงล่ะ มันไปอีกทางใกล้กว่าไม่ใช่รึไง แต่ขาท้งสองข้างกลับพามาให้ผ่านถนนเส้นนี้จนได้

                บริเวณที่คิบอมจะเล่นกีตาร์อยู่

                ร่างบางไม่แน่ใจนักว่าวันนี้คิบอมจะยังมาอยู่เหมือนวันอื่นๆรึเปล่า แต่เมื่อยิ่งเดินมาใกล้ๆแล้วยังได้ยินเสียงกีตาร์ตัวเดิม ความอบอุ่นเหมือนเดิม จึงแน่ใจวันนี้ร่างสูงก็ยังมา

                ทงเฮเลือกที่จะมองดูร่างสูงอยู่ไกลๆ เพราะยังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้าในตอนนี้นัก

                ทำไมกันนะเพลงที่ร่างสูงเล่นในวันนี้มันช่างฟังดูหดหู่เหลือเกิน

 

Just so you know
คุณจงรับรู้ไว้

This feeling's takin' control
ความรู้สึกนี้พันธนาการผมไว้

Of me and I can't help it
และผมก็อดไม่ได้

I won't sit around
ผมจะไม่นั่งอยู่เฉยๆโดยไม่ทำอะไร

 

                วันนี้ตรงหน้าคิบอมไม่มีหมวกวางอยู่เช่นทุกวัน เพราะร่างสูงสวมมันปิดบังใบหน้าเอาไว้ในวันนี้ แต่ถึงกระนั้นก็ยังคงมีผู้คนโยนเหรียญใส่ให้ร่างสูงในกระเป๋าเก็บกีตาร์อยู่ดี

                ทงเฮเองก็ไม่มความกล้ามากพอที่จะเดินเข้าไปทักทายเองเสียด้วย

                ร่างบางตัดสินใจเดินเข้าไปยังร้านดอกไม้ ซึ่งอยู่ใกล้ๆกับบริเวณที่ตนยืนอยู่

                ยินดีต้อนรับค่ะ เจ้าของร้านซึ่งเป็นผู้หญิงเดินมาทักทายเค้า

                ร่างบางมองไปรอบๆร้าน ก่อนจะหยุดอยู่ที่ดอกไม้ชนิดหนึ่ง

                ขอโทษนะครับ ดอกไม้ชนิดนั้น แปลว่าอะไรหรอครับ?... ทงเฮชี้ไปยังด้านหนึ่งที่มีดอกไม้สวยงามชนิดหนึ่งปักอยู่

                อ่อ...ดอกไม้ชนิดนั้นมีความหมายว่า.........

                และในที่สุดทงเฮเลือกดอกไม้ชนิดนี้จนได้ สายตาหวานกวาดไปมองเด็กชายวัยเก้าถึงสิบขวบคนหนึ่ง

                “Hey! Boy..... ทงเฮเรียกเด็กผู้ชายคนนั้นเอาไว้....

 

                อีทาร์น เด็กชายวัยเก้าขวบเดินถือช่อดอกไม้มายืนอยู่ตรงหน้าของนักดนตรีข้างถนนคนหนึ่ง ก่อนจะยื่นไปให้

                หืม?... คิบอมเลิกคิ้วแปลกใจ เพราะไม่เคยมีใครมอบดอกไม้ให้เค้า

                มีพี่สาวคนหนึ่งฝากมาให้ อีทาร์นพูดตามที่เข้าใจใบหน้าและน้ำเสียงหวานๆของทงเฮ

                พี่สาว?

                ก็พี่สาวคนผมสั้นๆ ตาโตๆ น่ารักๆน่ะครับ เค้าบอกว่าให้ผมเอาช่อดอกไม้นี้มาให้พี่ แล้วเค้าก็ให้เงินผมมาด้วยล่ะ อีทาร์นพูดอย่างดีใจ

                นี่...พี่สาวคนที่นายว่าน่ะสูงประมาณนี้ใช่มั้ย? คิบอมชูมือขึ้นทำท่ากะประมาณความสูง

                ช่ายๆ...เอ๊ะ! ทำไมพี่รู้ล่ะ

                คิบอมไม่ตอบอะไร ทำเพียงรับดอกไม้มาถือไว้เท่านั้น ส่วนเด็กน้อยอีทาร์นเมื่อรู้ว่าหมดภารกิจแล้วก็รีบเดินออกไปทันที

                คิบอมมองดอกไม้ในมืออย่างประหลาดใจ ทำไมต้องเป็นชนิดนี้?

                ร่างสูงตัดสินใจเดินมายังร้านดอกไม้ที่อยู่ใกล้บริเวณนี้ที่สุด

                เอ่อ...คือผม... คิบอมมองช่อดอกไม้ในมือตัวเองแล้วก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มประโยคยังไงดี

                อ้าว นั่นมันดอกไม้ที่เพิ่งมีคนมาซื้อไปเมื่อกี๊เองนี่คะ เจ้าของร้านคนเดิมมอง

                ผมอยากทราบความหมายของดอกชนิดนี้น่ะครับ

                คนที่ซื้อไปก็ถามชั้นแบบนี้เหมือนกันค่ะ

                มันหมายความว่ายังไงหรอครับ?

                ดอกคาร์เนชั่น สื่อถึงความบริสุทธิ์และอ่อนโยน ภาษาทางดอกไม้แปลว่า เธอคือรักแรกของชั้นนะ...คนดี

            ...รักแรก...

                คิบอมยิ้มบางๆก่อนจะมองช่อดอกไม้ที่อยู่ในมือของตัวเอง

            รักแรก...จูบแรก...

                คนรักคนแรกของคุณ...จะเป็นผมหรือเปล่านะ?

.
.
.
ฟิคคิเฮ แต่ก็สามารถมีวอนฮยอกได้ โฮะๆๆๆ = [ ] =!
คราวนี้ได้ไปรู้จักร้านอาหารกันแล้ว ...อร่อยมั้ย? (พูดเหมือนได้ไปกินด้วย)

แต่ร้านเดอะ เพโลนั้นมีอยู่จริงๆค่ะ ^O^v

ช่วงนี้เร่งเรื่องรวมเล่มเรื่องนี้อยู่นะ เก็บๆเงินกันไว้ ไม่นานเกินอึดใจ (ไวมาก)

ฮ่าฮ่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

689 ความคิดเห็น

  1. #678 KIHAE*129 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 เมษายน 2555 / 04:24
    น่ารักเกินไปแล้ว

    คิคิ

    พี่สาว
    #678
    0
  2. #670 13association (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2554 / 08:45
    แอร๊ยยยยยยยยยยยยยยน่ารักค่ะไม่ไหวแล้วคิเฮวอนฮยอกน่ารักเกินไปแล้วววววววววววว(นั่งยิ้มน่าจอคอมอยู่คนเดียวจนพี่ถามว่าเมิงบ้ารึป่าว)
    #670
    0
  3. #645 khdhc (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2554 / 02:28
     เด็กน้อยยย พี่สาวคนนั้นน่ารักใช่มั้ย หุหุ รักแรก วิ้ดวิ้ววว
    #645
    0
  4. #606 grabbb (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2553 / 21:54
    ฮยอกตกลงจะง้อวอนรึให้วอนง้อ
    เฮสารภาพซะแล้ว
    #606
    0
  5. #543 บัสเตอร์ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2553 / 20:47
     รักแรก จูบแรก >////<
    #543
    0
  6. #534 geejajaa (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2553 / 03:51
    กรีีดกับวอนฮยอก อ่านแปล้วได้อารมณ์มากๆ ประหนึ่งว่าตัวเองงอนอยู่ ตัวใหญ่ ตัวเล็ก ชอบๆ น่ารักจังเลย แล้วนี่คิบอมแสนรู้อีกแล้วนะ รู้ว่าตัวเองเป็นรักแรกของด๊องแล้วไง บอมจะทำอะไรต่อละ?
    #534
    0
  7. #498 L T!!! (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 กันยายน 2553 / 00:24
    ตัวเล็กตัวใหญ่ ~~ อ๊ายยย น่ารักก ^^

    รักแรก ~~~ >
    #498
    0
  8. #482 Kyukie_Minnie (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 กันยายน 2553 / 01:17
    วอนฮยอกน่ารักอ่ะ  ตัวเล็กตัวใหญ่
    อ่านไปยิ้มไป

    เฮก็ใช่ดอกไม้สื่อ
    รักแรก~
    #482
    0
  9. #398 offlism (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2553 / 21:24
    กรี๊ดดดดดดดด

    น่ารักกกกกกกก>///<

    หนูอยากไปลอนดอน

    แง้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #398
    0
  10. #386 tamtamS(monkiez~) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2553 / 15:32
    วอนฮยอกง้อกันน่ารักมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก<3
    เขินสุดสุด ~

    รักแรก จูบแรก -///-
    #386
    0
  11. #378 shrap (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2553 / 19:26
    อยากได้ดอกคาร์เนชั่นบ้างจัง

    รักแรก...จูบแรก


    กรี๊ดดดดดดดดดดดด!!
    #378
    0
  12. #353 piggy-oun (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2553 / 12:56
    ซีวอนตามมาง้อเมียจนได้
    แถมงอนกันไปงอนกันมา น่ารักซะ
    หานกันจริงเลยนะ

    ด๊องบอกรักคิบอมทางอ้อม รึเล่าเนี่ย ????
    #353
    0
  13. #347 phon_zaa (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2553 / 21:52
    อยากได้คาร์เนชั่นซักดอกจัง
    #347
    0
  14. #338 DongHa3_Forever (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2553 / 18:00

    จะหวานไปไหนน น ??

    #338
    0
  15. #332 darkreaction (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2553 / 01:16
    จะหวานไปไหนกันนะ
    ละลายแล้วๆ
    #332
    0
  16. #294 applepie_ko (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2553 / 23:12
    วอนฮยอกจะหวานไปไหนเนี้ย

    พี่วอนลงทุน สุด ๆ ตามไปง้อถึงลอนดอนเลย หุหุ

    ชื่อก็น่ารัก ตัวเล็ก ก่ะตัวใหญ่

    ไรเตอร์คงต้องจดลิขสิทธิ์ชื่อน่าแล้วน่ะ น่ารัก มาก

    คิเฮ กำลังจะมา 555


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 12 มิถุนายน 2553 / 23:13
    #294
    0
  17. #293 -*- (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2553 / 20:14
    วอนลงทุนอ่ะ ตามมาง้อถึงลอนดอนเลย



    แต่ด๊องก็นะ ซึ่้งสุด ๆ



    อ่านแล้วเขินแทนบอมอ่ะ อิอิ
    #293
    0
  18. #292 bam (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2553 / 19:08
    วอนมาง้อฮยอกสักที



    ง้อแป๊บเดียวหายเลยนะ



    แต่อย่านอกใจฮยอกอีกล่ะ
    #292
    0
  19. #291 fabregas- (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2553 / 22:28
    หมวยส่งดอกไม้ไปให้ด้วย  น่ารักจัง

    วอนฮยอกดีกันแล้ววว  วอนอย่าเจ้าชู้อีกล่ะ
    #291
    0
  20. #290 Broken...Heart♪ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2553 / 17:28
    ไรท์เตอร์
    จูบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ
    ขอบคุณๆ มากๆ
    #290
    0
  21. #289 kineja (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2553 / 11:07

    ชอบชอบ
    ความหมายของดอกไม้จังเลยอะ
    รักแรก ๆๆๆ 

    #289
    0
  22. #288 koy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2553 / 00:39
    ฮ่า วอนนเจอฮยอกกเเล้ววววววววววว



    วอนต้องสัญญานะว่าจะรักเเละมีฮยอกคนเดียวววอ่ะ



    ส่วนคิเฮ ดอกไม้มันบอกหมดเเล้วววว อิอิอิ
    #288
    0
  23. #287 UyunDH (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2553 / 22:59
    งื้อออออออ><

    อ่านตอนนี้แล้วอิ่มเอมใจ จ จ~

    ทั้งคิเฮทั้งวอนฮยอกเลยอ่า~

    น่ารักมากมาย ย ย ย

    ตัวเล็กกะตัวใหญ่ไปง้อกันที่ห้องเหอะ! ตรงนี้มันไม่สะดวกน๊า~

    ><

    เอิ๊กๆๆๆๆ



    อ่า,, รักแรก จูบแรก คนรักคนแรก~

    >////<





    ไรเตอร์สู้ๆๆๆ!

    ^^=V
    #287
    0
  24. วันที่ 10 มิถุนายน 2553 / 20:11
    เมื่อไหร่วอนจะเลิกเจ้าชู่ล่ะคะ
    ฮยอกเสียใจมากเลยเคยรู้บ้างมั้ยวะ ฮะ!!!!
    ฆ่าทิ้งมันซะเลยดีมั้ย
    ฮึ่มๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    คิเฮก็น่ารักมากๆเลย

    ฮู้ว

    นึกถึงวอนฮยอกแล้วอยากต่อยวอนว่ะค่ะ

    ไรเตอร์สู้ๆเน้อ
    #286
    0
  25. #285 ขวัญข้าว (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2553 / 04:47
    จะตายเพราะ ตัวเล็กตัวใหญ่นี่แหล่ะ

    น่ารักกันเกินไปแระ



    แต่แอบฮาฮันชอล

    กลัวเมียแต่บังอาจเรียกอิแก่ลับหลัง

    หุหุหุหุหุหุหุ ได้เจ็บตัวเลย ตาเกิงเอ๊ย...



    ถูกต้องที่สุด

    คิบอมเป็นรักแรกของทงเฮ

    ทงเฮก็เป็นรักแรกของคิบอม

    ต่างเป็นรักแรก และรักสุดท้ายของกันและกัน



    ปลาแก้มแตก...

    ดูแลตัวเองด้วยนะ สวนจีนจ๋า

    เปิดเทอมแล้ว เรียนหนักน่าดู ยังเจียดเวลามาแต่งฟิคเอาใจคนแก่อย่างพี่ๆอีก

    ช่วงนี้เก็บตังคอนสามกันน่าดู แต่ยังไงก้จะเจียดตังออกมาจ่ายค่าฟิคอยู่ดีนะจ๊ะ

    เทคแคร์ นะค่ะ น้องสาว
    #285
    0