{WONHYUK}When I fall in LOVE the PAIN&When U COME BACK to me

ตอนที่ 7 : THE PAIN [4]=5ปีที่แสนจะทรมาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,023
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    1 มี.ค. 53

จนกระทั่งเป็นเวลาสี่โมง

 

            ท่านประธานลีแห่งค่ายหนังดัง และลี ซึงกิ ลูกชายคนเล็กก็เดินลงมาจากห้องทำงาน มายังร้านกาแฟที่อยู่บริเวณใต้ตึก

 

            ซีวอนรีบเดินออกมา

 

            ถึงเวลาแล้วหรอครับ

 

            อืม รีบไปกันจะดีกว่า... ท่านประธานเดินนำไปที่รถ

 

            ซีวอน เดี๋ยวนายขับรถนายตามมาก็แล้วกันนะ ท่านประธานหันมาตอบก่อนจะเดินขึ้นรถไปพร้อมกับซึงกิ

 

            ขับรถจากกรุงโซลมาประมาณครึ่งชั่วโมงก็มาถึงท่าอากาศยานอินชอนแล้วล่ะ

 

            ผู้ชายต่างวัยทั้งสามก้าวเข้าไปในท่าอากาศยานในช่องทางออกผู้โดยสารจาก ซิดนีย์มายังอินชอน

 

            มาแล้วหรอคะคุณ หญิงสาววัยกลางคนหน้าตาดีคนหนึ่งตรงมายังพวกเค้า

 

            เธอ!” คุณนายลีมีท่าทีตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นซีวอน

 

            ถึงแม้ว่าจะแปลกใจกับอาการของคนตรงหน้า แต่ซีวอนก็ยังรักษามารยาทเอาไว้

 

            สวัสดีครับ ชเว ซีวอนครับ โค้งหัวอย่างอ่อนน้อม

 

            ยินดี....ที่ได้พบ เสียงที่ตอบกลับมา ฟังดูไม่ค่อยจะยินดีตามที่พูดเท่าไหร่นัก

 

            เอ่อ...เครื่องแลนดิ้งลงรึยังครับแม่ ซึงกิชิงตัดหน้าทำลายบรรยากาศที่แสนอึมครึมนี้

 

            อืม...แม่มารอได้สักพักแล้วล่ะ นี่ก็น่าจะกำลังเดินออกมาแล้วล่ะ

 

            ทุกๆคนจึงยืนรอต่อไปอีกสักพัก

 

            ซีวอนพยายามคิดทบทวนให้ออก เค้ารู้สึกคุ้นเคยชื่อนี้มากมาย

 

            ลี ฮยอคแจ....ฮยอคแจ...ทำไมมันถึงเหมือนว่าเค้าจะจำได้ แต่ก็นึกไม่ออกซะทีนะ

 

            ฮยอคแจ...งั้นหรอ...

 

            ชั้นชอบนาย....

 

            เสียงหนึ่งที่แวบเข้ามาในหัวของร่างสูง เหมือนเป็นกุญแจที่ไขทุกๆอย่าง

 

            ...หรือว่า?...

 

            คุณพ่อ คุณแม่.... เสียงที่ดังขึ้นทำให้ซีวอนและทุกคนจะต้องหันไปมอง

 

            คุณนายลีโผเข้ากอดลูกชายคนโตเอาไว้ทันทีที่เห็นหน้า ให้สมกับที่คิดถึง ต้องห่างกันนานถึง 5ปี

 

            ผู้บริหารค่ายหนังใหญ่ตามผู้เป็นภรรยาเข้าไปกอดลูกเช่นเดียวกัน

 

            พี่ฮยอคแจ...ผมคิดถึงพี่จังเลย ซึงกิกอดรัดพี่ชายที่หวงแหนสุดหัวใจ

 

            ในขณะที่ซีวอนยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม เพราะจำได้หมดแล้ว...ภาพวันนั้นมันย้อนกลับมาหมดแล้ว

 

            เค้าจำได้แล้วล่ะว่าคนตรงหน้า...เป็นใคร

 

            จำได้ขึ้นใจ...ทุกประโยคสนทนา

 

            เค้าทำให้เจ็บถึงขนาดนั้น...แล้วทำไมในวันนี้

 

            ยังกลับมา...หาความเจ็บปวดแบบเค้าอีก

 

            ซีวอน.... ฮยอคแจที่ถูกปลดปล่อยออกจากอ้อมกอดของพ่อแม่แล้ว ได้มามองร่างสูงอย่างเต็มตา

 

            ใบหน้าคมที่ยังคงหล่อเหลาไม่เปลี่ยนแปลงไป ไม่ต่างจากเมื่อ5ปีก่อนเลยสักนิด

 

            เห็นกี่ครั้ง...ก็เหมือนว่าน้ำตาจะไหลอยู่ร่ำไป

 

            อยากจะลืม...อยากจะลบใบหน้านี้ไป...แต่เวลาจะผ่านไปแค่ไหน ก็ทำไม่ได้เลยสักครั้ง

 

            มีแต่คิดถึง...คิดถึงมาก...คิดถึงมากที่สุด

 

            และมีเพียงคำว่ารักเท่านั้นที่ยังคงวนเวียนอยู่รอบตัวเค้าแบบนี้

 

            ทำไม...ไม่ยอมลืมไปสักทีนะ...หัวใจ

 

            สวัสดี..... ในตอนนี้ซีวอนพูดออกเพียงแค่คำทักทายสั้นๆแบบนี้เท่านั้น

 

            มารับด้วยเหรอ...ดีใจจังเลย ฮยอคแจอดยิ้มออกมาไม่ได้

 

            แต่รอยยิ้มที่สวยงามนั้นกลับไม่ได้ถูกประทับลงไปในหัวใจของซีวอนเลยสักนิด

 

            ไม่ชอบ...รังเกียจ

 

            ...ขยะแขยง...

 

            ชั้นมาตามคำสั่งของท่านประธานน่ะ ซีวอนกล่าวเรียบๆ

 

            เอ่อ...เหรอ...ขะ...ขอบใจ ฮยอคแจหน้าเจื่อนลงไปทันที

 

            ถ้าคุณพ่อไม่สั่ง...นายก็คงจะไม่มีวันมาเห็นหน้าชั้นใช่มั้ย...ซีวอน

 

            ลูกมาเหนื่อยๆ เอาเป็นว่า...เราไปหาอะไรกินซะหน่อยดีมั้ย? หัวหน้าครอบครัว พูดขึ้นมา

 

            เอ่อ ...แล้ว.... ฮยอคแจหันไปมองซีวอน

 

            ไปด้วยกันสิซีวอน สายตาแบบนี้ใครมันจะกล้าไปปฏิเสธลงล่ะ

 

            ครับ.... ร่างสูงรับคำ

 

            ฮยอคแจเดี๋ยวลูกนั่งรถซีวอนตามมาแล้วกันนะ คุณลี บยองฮุนเป็นฝ่ายเอ่ย

 

            คร....ครับ.... ฮยอคแจอดจะขอบคุณผู้เป็นพ่อในใจไม่ได้เลยจริงๆ

 

            ทั้งหมดจึงพากันไปขึ้นรถ มุ่งหน้าสู่ภัตตาคารชั้นหนึ่งในย่านนั้น

 

ภายในรถ

 

            ซีวอนขับรถตามคันรถด้านหน้าอย่างใจเย็น

 

            ฮยอคแจลอบมองเสี้ยวหน้าของซีวอนอย่างหลงใหล

 

            ไม่เคยแปรเปลี่ยนไปตามกาลเวลาเลยจริงๆ เคยเย็นชาอย่างไรเมื่อ 5 ปีก่อน ในตอนนี้ก็ยังคงเลือดเย็นเหมือนเดิม

 

            หัวใจของนายถูกสร้างขึ้นมาด้วยอะไรกันแน่นะ...ชเว ซีวอน

 

            มองหน้าชั้นแบบนั้นทำไม?ซีวอนพูดในขณะที่สายตาก็ยังคงจับจ้องถนนอยู่

 

            มองไม่ได้หรอ... ฮยอคแจตอบอย่างใจเย็น

 

            ไม่ได้... ซีวอนตอบอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิด

 

            ฮยอคแจจึงหันหน้ากลับมามองออกไปยังถนนเหมือนเดิม

 

            นายทำแบบนี้ทำไม? เป็นซีวอนที่ทำลายความเงียบนี้ซะเอง

 

            อะไร? ชั้นทำอะไร

 

            นายคิดว่าชั้นมองไม่ออกหรอว่าที่เกิดงานนี้ขึ้นมาได้ ไม่ใช่เพราะว่านาย

 

            นายพูดเรื่องอะไร

 

            ก็ไอ้งานกำกับหนังเกย์บ้าบออะไรของนายเนี่ย ถ้าไม่ใช่นายที่เป็นถึงลูกเจ้าของค่าย...มันจะเกิดขึ้นมาได้รึไง ซีวอนเริ่มเพิ่มน้ำเสียงมากขึ้น

 

            ตอบด้วยการรักษาความสัตย์นายก็เข้าใจถูกแล้วล่ะ ฮยอคแจพูดไปตามตรง

 

            ซีวอนหันมามองอีกฝ่ายด้วยความไม่พอใจ

 

            ทำไม! ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย

 

            ชั้นมีเหตุผลของชั้นก็แล้วกัน... ฮยอคแจยอมรับตามตรง เค้ากำลังกลัว

 

            กลัวสายตาคู่นี้เหลือเกิน

 

            สายตาที่มองเค้าราวกับว่ากำลังมองขยะที่มันไร้ค่า...รอเวลากำจัดมันทิ้งไป

 

            เหตุผลที่ว่าอยากให้ชั้นเป็นผัวจนตัวสั่นน่ะหรอ!”

 

            ร่างบางหลับตารับคำปรามาสที่หลุดลอยมาเรื่อยๆ

 

            จะผิดมั้ย...ถ้าชั้นจะยอมปิดหู ปิดตาแบบนี้ เพื่อให้ได้อยู่เคียงข้างนายเรื่อยไป ให้ชั้นเจ็บเจียนตายแค่ไหน

 

            ...ชั้นก็ยอม...

 

            ซีวอนยอมรับตามตรงว่าอยากจะจอดรถแล้วกระชากคนข้างๆลงมาต่อยสักสองสามหมัดเลยจริงๆ

 

            หน้าด้าน!

 

            ร่านซะไม่มี

 

            ตอบมาสิ เงียบทำไมล่ะ...ตอบมาเซ่!” ซีวอนยังคงตะคอกใส่ฮยอคแจอยู่แบบนั้น

 

            ใช่! ชั้นอยากได้นายเป็นผัว มีอะไรมั้ย ฮยอคแจเองก็สุดจะทนแล้วเหมือนกัน

 

            ถ้าถึงขั้นขึ้นคำหยาบแบบนี้กลับมา เค้าก็คงจะต้องใช้คำหยาบตอบกลับไป

 

            หน้าไม่อาย ซีวอนพูดแค่นั้น

 

            ฮยอคแจรู้สึกชินเสียแล้ว

 

            เพราะมาได้ยินในตอนนี้ มันก็ไม่ได้แตกต่างกับที่ได้ยินเมื่อห้าปีก่อนเลยสักนิด

 

            ไม่ต่างกันเลย จริงๆ

 

5 ปีที่แล้ว

 

            ในวันนี้เป็นวันรับปริญญาของนักศึกษามหาวิทยาลัยโซล มีนักศึกษามากมายที่จะเข้าร่วมพิธีอันทรงเกียรตินี้

 

            และพิธีรับปริญญาบัตรก็ได้ผ่านไปเรียบร้อยแล้ว

 

            นายมีอะไร.... เสียงทุ้มของชเว ซีวอน นักศึกษาที่เพิ่งสำเร็จจากคณะนิเทศศาสตร์ด้านภาพยนตร์หมาดๆ เอ่ยถามคนตรงหน้าอย่างไม่สบอารมณ์นัก

 

            เค้าไม่ค่อยชอบข้องเกี่ยวกับคนประเภทนี้เลย

 

            ผู้ชายตัวเล็กๆ ผิวขาวๆ ปากแดงๆ หุ่นอ้อนแอ้นๆ

 

            ดูยังไงก็รู้ว่าไม่ใช่ผู้ชายแท้

 

            คือว่า............. ฮยอคแจในตอนนั้นกำลังยืนหน้าขึ้นสีระเรื่อ

 

            มีอะไรก็รีบพูดมาซะสิ ชั้นไม่มีเวลามาดูนายบิดไปบิดมาหรอกนะ

 

            ฮยอคแจตกใจเล็กน้อย แม้ว่าจะเคยได้ยินกิตติศัพท์ว่าร่างสูงนั้นเย็นชาสักแค่ไหน

 

            แต่ก็ไม่คิดว่าจะเป็นมากขนาดนี้

 

            แต่จะทำยังไงได้ เค้าแอบชอบคนเย็นชานี้มาตั้งแต่อยู่ปีหนึ่ง และตอนนี้ก็จบกันทั้งคู่แล้ว

 

            ขอบอกความรู้สึกที่เก็บไว้มานาน มันคงจะไม่ผิดใช่มั้ย

 

            คือว่าชั้น....ชั้นชอบ.....

 

            อะไร..... ซีวอนเริ่มจะรำคาญมากขึ้นไปทุกที

 

            ชั้นชอบนาย!” ฮยอคแจโพล่งออกมาในที่สุด

 

            เหอะ.... ซีวอนเบือนหน้าหนีอย่างรังเกียจ

 

            ฮยอคแจมองคนตรงหน้าอย่างกลัวๆ

 

            ชั้นเกลียดเกย์ ซีวอนพูดแค่นั้น

 

            คือ....ชั้น...ชั้น.......... ฮยอคแจก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อไปดี

 

            แค่คำว่า เกย์ ที่ได้รับมาก็ชาไปทั้งหน้าแล้ว

 

            แต่คำว่า เกลียด กลับทำให้หัวใจชามากกว่าเสียอีก

 

            ชั้นขยะแขยงพวกที่ชอบเพศเดียวกัน ไม่สงสารบุพการีนายบ้างรึยังไง อุตส่าห์ทำนายให้ออกมาดูโลก ดันกลับเนรคุณลืมเพศตัวเองซะงั้น ซีวอนยังพูดต่อไปเรื่อยๆ

 

            แต่ฮยอคแจในตอนนี้เริ่มมีน้ำตาปริ่มๆแล้ว

 

            ลูกผู้ชายที่ไหนเค้าร้องไห้กัน ทุเรศ...เก็บน้ำตาของนายไปร้องที่อื่นซะเถอะ ชั้นไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันเลยสักนิด

 

            ทำไม....ทำไม....... ฮยอคแจต้องรวบรวมสติให้พูดออกมา

 

            มีอะไรอีก

 

            ทำไมถึงได้...ไร้หัวใจแบบนี้ ฮยอคแจถาม

 

            หัวใจน่ะชั้นมี...แต่ไม่ได้มีไว้ให้คนอย่างนาย

 

            ซีวอนตอกได้เจ็บช้ำเหลือเกิน เจ็บขนาดที่ว่าฮยอคแจจะจำไปจนตายเลยทีเดียว

 

            ทั้งเจ็บและอับอายจนไม่อาจจะทนเห็นหน้าอีกฝ่ายได้ ไม่รู้ว่าในตอนนั้นเค้าร้องไห้เสียใจไปสักเท่าไหร่

 

            รู้แต่ว่าเค้าเก็บกระเป๋าเดินทางไปออสเตรเลียทันที เพื่อลืม

 

            แต่มันก็ไม่ลืม...ไม่ลืมเลยจริงๆ

 

            คนเย็นชาในครั้งนั้น...วันนี้ก็ยังเป็นคนเดิม

 

            คนที่ไม่มีหัวใจไว้ให้เค้าในวันนั้น ตอนนี้ก็ยังคงมองเค้าด้วยแววตารังเกียจเหมือนเดิม

 

ภายในร้านอาหาร

 

            ครอบครัวลี สนทนากันไปมาด้วยความคิดถึง ในขณะที่ซีวอนจะรับประทานเงียบๆเท่านั้น

 

            มีบ้างเป็นบางครั้งที่ร่างสูงจะถูกดึงเข้ามาแสดงความเห็นบ้าง แต่เค้าก็รู้ดีว่าตอนนี้ครอบครัวนี้นั้นจะเกลียดเค้าแค่ไหน

 

            เค้าพอจะเข้าใจแล้วล่ะว่าทำไมคุณผู้หญิงของตระกูลถึงได้มีท่าทีกับเค้าแบบนั้นในตอนแรก

 

            ไปทำลูกเค้าไว้เสียใจขนาดนั้น ใครไม่โกรธก็บ้าแล้วล่ะ

 

            แต่เค้าผิดรึไงกันล่ะ? มันคือสิทธิส่วนบุคคลไม่ใช่รึไง?

 

            จวบจนกระทั่งว่าทุกคนทานกันเสร็จหมดแล้ว จึงเริ่มคุยกันอย่างจริงจังมากขึ้น

 

            ซีวอน พรุ่งนี้นายก็มารับฮยอคแจที่บ้านของชั้นได้เลยนะ นายมาถูกใช่มั้ย? ท่านประธานเอ่ยถาม

 

            ครับ...ไปถูกครับ ซีวอนเลือกที่จะเข้าไปร่วมวงสนทนาให้น้อยที่สุด

 

            ฮยอคแจลอบมองอีกฝ่ายอย่างมีความสุข

 

            สุขในความเจ็บปวด

 

            สุขท่ามกลางน้ำตา

 

            มันเป็นยังไง...เค้ารู้ดี...เรียนรู้มาตลอด 5ปีที่ผ่านมา

 

            ฮยอคแจจึงเดินออกมาส่งซีวอนที่รถ ในขณะที่ครอบครัวทั้งสามเดินไปรอที่รถอีกฝั่งของลานจอด

 

            อยากมาอยู่นักใช่มั้ย? น้ำเสียงที่อ่อนน้อมเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาที่ฮยอคแจเคยชิน

 

            หืม?...

 

            อยากมาอยู่กับชั้นมากใช่มั้ย? ซีวอนถามย้ำอีกครั้ง

 

            มากที่สุด... ฮยอคแจตอบอย่างไม่ลังเล

 

            ดี! งั้นนายเตรียมตัวเอาไว้ได้เลย คอนโดของชั้นจะกลายเป็นนรกสำหรับนาย ซีวอนพูดด้วยแววตาแข้งกร้าว

 

            แค่มีนายสำหรับชั้นทุกที่ก็คือสวรรค์ทั้งนั้นล่ะ

 

            หึ! เก็บคำพูดชวนอ้วกของนายเอาไว้เถอะ ชั้นไม่ต้องการ ซีวอนว่าแล้วก็เปิดประตูขึ้นไปนั่งบนรถ

 

            แต่ก็ยังเลื่อนกระจกออกมาพูดบางประโยคกับฮยอคแจ

 

            อ้อ! สงสัยชั้นจะลืมบอกนายไป ชั้นน่ะมีคนที่รักแล้ว เธอเป็น ผู้หญิง ที่ดีมาก ดีชนิดที่นายเทียบกับเธอไม่ได้สักอย่าง

 

            แล้วก็ขับรถออกไปทันที

 

            ฮยอคแจกรอกตามองขึ้นฟ้า...เจ็บมั้ย  หัวใจ...เจ็บมั้ย ตอบมาสิว่าแกไม่เจ็บเลย

 

            ตอบมาให้ชั้นรู้สิว่าแกไม่รู้สึกอะไรเลย

 

            ได้กลับมาเพียงตัว...แล้วปล่อยหัวใจของเค้าให้ไปอยู่กับคนที่เค้ารัก...แกพอใจแล้วใช่มั้ย

 

            แล้วทำไมยังสั่งการให้น้ำตามันไหลอีกล่ะ!!

 

            พี่ฮยอคแจ.... ซึงกิเข้ามากอดพี่ชายเอาไว้ทันที

 

            อะ...อ้าว...ซึงกิ พ่อกับแม่ล่ะ ฮยอคแจพยายามกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้

 

            ไม่ต้องกังวลครับ ท่านกลับไปรถคันเดียวกันแล้วครับ เหลือให้ผมพาพี่กลับ ร้องออกมาเถอะครับ ซึงกิกอดพี่ชายเอาไว้ให้แน่นกว่าเดิม

 

            ฮยอคแจกำเสื้อน้องชายเอาไว้แน่น แล้วปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาเบาๆ

 

            พี่ตัดสินใจดีแล้วหรอครับ ซึงกิถาม

 

            ดีแล้ว...ดีที่สุดแล้ว ฮยอคแจยังยืนยันคำเดิมแบบนี้

 

            นี่ขนาดยังไม่ได้ไปอยู่ด้วยกัน เค้ายังทำให้พี่เจ็บแบบนี้ แล้วต่อจากวันพรุ่งนี้ไปล่ะครับพี่ มันจะมีอะไรดีขึ้นมา ซึงกิเลือกที่จะพูดตรงๆให้พี่ชายได้เข้าใจ

 

            “1 เดือนเท่านั้นซึงกิ ขอพี่อยู่ใกล้ๆเค้าแค่ 1เดือน ถ้าท้ายที่สุดแล้วมันยังไม่มีอะไรดีขึ้นมา พี่สัญญาว่าชีวิตของเค้ากับพี่...เราจะไม่เกี่ยวข้องกันอีก..... ฮยอคแจสูดลมหายใจเข้าลึกๆเป็นการให้กำลังใจตัวเอง

 

            ขอแค่พี่ได้อยู่ใกล้ๆเค้า แค่ 1เดือนก็ยังดี ให้มันทดแทน 5ปีที่ผ่านมาที่พี่ต้องอยู่อย่างทรมาน ขอแค่นี้จริงๆ ฮยอคแจกอดน้องชายเอาไว้แน่น

 

            ซึงกิเองก็รู้ตัวแล้วล่ะว่าตนเองไม่สามารถจะขัดขวางอะไรได้แล้ว ในเมื่อมันคือการตัดสินใจของพี่ชายเค้าเอง

 

            แต่เค้าสาบาน! หมอนั่นจะไม่มีวันมีความสุขหากทำให้พี่ชายเค้าต้องเสียใจ!!!

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,987 ความคิดเห็น

  1. #1973 nc23 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2557 / 13:30
    เฮ้ยวอน_เกลียดเกย์/แต่แกเล่นจะสอยเค้าตั้งกะวันแรกเนี่ย!!..เป็นการแก้แค้นที่แมนมากเลยพวก!!!!555
    #1,973
    0
  2. #1878 Redberrylips (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2555 / 00:12
    เอ้า ขนาดนั้นเเล้วฮยอกจะไปชอบอะไรวอนอีกล่ะ โดนด่าจนหน้าชาเเบบนั้น เเล้วพอมาเจอกันก็พูดแบบนี้ ทำไมเนี่ย วอนเกลียดอะไรฮยอกนักหนา เเล้วฮยอกรักอะไรวอนนักหนา เดี๋ยวหนูก็ร้องไห้เสียใจอีกหรอกลูก
    #1,878
    0
  3. #1826 ae snoopy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2555 / 10:35


    วอนแกนี่มัน....
    #1,826
    0
  4. #1752 yoyo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มีนาคม 2555 / 15:41
    ฮยอกคิดดีแล้วเหรอ...

    วอนพูดแต่ละคำ ทำร้ายจิตใจฮยอกสุดๆ
    #1,752
    0
  5. #1704 danger poppular (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มีนาคม 2555 / 17:11
     โอโหเฮะ
    #1,704
    0
  6. #1672 qtiedong (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กันยายน 2554 / 01:55
    โอ๊ย สงสารฮยอก วอนใจร้าย
    #1,672
    0
  7. #1657 CHOI EUNEVE (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2554 / 15:23
    แกปากร้ายมาก ซีวอน

    สงสารฮยอกแจอ่าาา
    #1,657
    0
  8. #1625 LOVE_D2B_SJ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2554 / 23:31
     เจ็บแทนฮยอกเลย
    #1,625
    0
  9. #1589 ของขวัญในฤดูใบไม้ผลิ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2554 / 15:30
     ฮยอกกกกกกกกกกก  T^T

    วอนน้ะเดี๋ยวรักเค้าแล้วจะรู้
    #1,589
    0
  10. #1568 'MIN' (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2554 / 22:02
    ฮยอก พี่ก็แร๊งนะ
    #1,568
    0
  11. #1531 momo_13 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 เมษายน 2554 / 16:34
    สงสารฮยอกๆๆๆ

    ซีวอนๆ โกรธพี่แล้วนะ 
    #1,531
    0
  12. #1464 Pangaea (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 เมษายน 2554 / 16:28

    ชเวแรงมากอ่ะ!
    แต่คำตอบฮยอกก็แรงอยู่นะ 555

    1 เดือนทดแทน 5 ปี
    มันจะแย่กว่าเดิมมั้ยเนี่ย ?
    สงสารฮยอกแจจริงๆ ...

    #1,464
    0
  13. #1446 kokonasan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 เมษายน 2554 / 11:47
    วอนปากเหรอนั้นนะร้ายเกินไปแล้วนะ
    ฮยอกอ่ะนาย ทำไม ?? 
    ไม่น่ารักคนใจร้ายใจดำอย่างคุณชายชเวเลย
    #1,446
    0
  14. #1367 KIMPABOWLAND (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มีนาคม 2554 / 13:56

    วอนร้ายกาจมาก อยากให้วอนรู้แล้วจัง
    ว่าผู้หญิงคนนั้นนะมีเจ้าของแล้ว
    เอิ้ก เอิ้ก เอิ้ก

    #1,367
    0
  15. #1318 KYUMIN SJ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มีนาคม 2554 / 22:02

    วอนเอาโล่ไปเลย
    โล่คนเลวอ่ะ

    #1,318
    0
  16. #1265 kwang_E.L.F (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มีนาคม 2554 / 16:16
    วอนเเกรักษาน้ำใจฮยอกบ้างอะไรบ้างก็ดีนะ
    #1,265
    0
  17. #1151 tokay (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2554 / 11:06
     ฮยอกจ๋าไมทำงี้เนี่ย

    มีหวังวอนมันทรมานฮยอกสาหัสแน่


    #1,151
    0
  18. #1119 SJ_HANCHUL (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มกราคม 2554 / 23:44
    เห้ออออฮยอกแจน่ะฮยอกแจ
    หาเรื่องให้ตัวเองเจ็บจนไ
    ทั้งหมดก็เพราะด้ฮยอกตัดสินใจเอง
    ทั้งๆที่รู้ว่าวอนมันเกลียดขนาดนี้ก็ยังจะไปอยู่กับมัน
    ให้มันทำร้ายจิตใจเล่นๆทำไมกัน
    ก็น่ะ ความรักก็เป็นงี้ แม้จะเจ็บปวดก็ยอมเพียวแค่ได้รักก็สุขแล้ว
    สุขในความเจ็บปวด
    #1,119
    0
  19. #1066 bastree (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มกราคม 2554 / 13:48
    ใช่ ถึงแรกๆจะสุข
    แต่หลังแกเตรียมตัวทรมานได้เลยวอน
    #1,066
    0
  20. #936 YoGul2t (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2553 / 12:01

    โอ๊ยยยยยยยยยยย !!!

    ชเว ซีวอน นายใจร้ายเกินไปมั้ยนิ
    ฮยอกไปทำให้แก เค้ารักแกมันผิดด้วยเรอะ เชอะ !!!
    ความักมันห้ามกันไม่ได้หรอกนะ ซีวอน
    แล้วอย่ามารักฮยอคตอนหลังแล้วกัน ชิ๊  ...

    #936
    0
  21. #671 * [J]o[L]ee[P]op ,, ♥ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2553 / 21:43
    วอนปากร้ายมากเลยอะ
    อ่านแล้วยังโมโหแทนเลย !!
    ใจดำ!! อะ

    แล้วดู 5 ปีที่ผ่านมานายทำให้ฮญกเจบตลอดนะ +
    มาเจอกันแบบนี้แล้วไม่คิดจะทำดีบ้างเลยใช่มั้ย !
    คอยดู สักวันนายจะเสียใจ
    #671
    0
  22. #632 won_won (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2553 / 14:59
    วอนพูดได้เจ็บจังเลย
    ฮยอกจะทนได้ไหมอ่ะ
    เดือนนึงเลยนะ
    #632
    0
  23. #621 geejajaa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2553 / 14:05
    Won is so cruel~

    Why?! 

    Hyuk has only one month, I pretty sure you can do it!
    #621
    0
  24. #596 My Perfect Life ^^~ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2553 / 17:08

    วอน...ใจร้าย !!

    #596
    0
  25. #570 sareefa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2553 / 01:38
    โห วอน

    แกแรงว่ะ

    ใจร้ายมาก

    ปากร้ายมากด้วย

    ทำไมต้องเกลียดขนาดนั้นด้วย

    หึ อยากตบกบาลวอนอ่ะ
    #570
    0