{WONHYUK}When I fall in LOVE the PAIN&When U COME BACK to me

ตอนที่ 68 : COME BACK-[23]=ความจริงเรื่องสุดท้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 337
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    6 ต.ค. 56






                ผ่านมาแล้วเกือบสองอาทิตย์ เค้าไม่ได้เจอฮยอคแจอีกเลย ความเจ็บปวดในรอบนี้มันมาแบบช้าๆแต่กัดกินหัวใจของเค้าไปทีละนิด ราวกับว่าต้องการให้เค้าตายช้าๆ อย่างทรมาน

 

                เค้าไม่ยอมออกจากคอนโดไปไหนอีกเลย มันไม่มีอารมณ์อยากจะเจอใครทั้งนั้น เห็นเพียงแต่ใบหน้าของฮยอคแจ วนเวียนไปมาเท่านั้น

 

                แต่ในวันนี้ถึงแม้ว่าเค้าจะไม่อยากออกสักแค่ไหน แต่ก็ต้องบังคับตัวเองให้ลุกขึ้นมาเพราะเมื่อมองปฏิทินแล้วก็พบว่ามันคือ “วันเลือกตั้ง” ยังไงก็อยากไปเลือกคนๆนั้นอยู่นั่นล่ะ

 

                ซีวอนแต่งตัวในชุดสุภาพ โกนหนวดพอประมาณเพื่อให้เกียรติแก่สถานที่ คว้าเอกสารสำคัญแล้วขับรถเดินทางไปยังสถานที่จัดการเลือกตั้งในเขตของเค้า

 

                เมื่อร่างสูงเลือกเสร็จแล้วนั้น ก็โชคไม่ดีเลยล่ะ เพราะเมื่อออกมาแล้วก็พบว่าพ่อตัวเองกับ....ผู้หญิงคนนั้น เดินทางมาที่นี่เช่นเดียวกัน แถมมากับนักข่าวทั้งกองทัพเลยล่ะ ซีวอนตั้งใจจะหลบฉากหนี แต่อีกฝ่ายกลับมองเห็นเค้าซะก่อน

 

                “ซีวอน” จินโมร้องเรียกลูกชาย ซึ่งแน่นอนเรียกความสนใจจากนักข่าวทันที ไม่มีโอกาสมากนักหรอกที่จะถ่ายรูปกับครอบครัวนี้ตอบอยู่กันครบพร้อมหน้าพร้อมตา

 

                ซีวอนยกมือป้องแสงแฟลชที่กระหน่ำเข้ามาจนเริ่มแสบตา ซึ่งจินโมก็สั่งให้บอดี้การ์ดกันบรรดานักข่าวออกไปเพื่อความเป็นส่วนตัวทันที

 

                “ทำไมเยอะแยะแบบนี้” ซีวอนบ่นถึงนักข่าว

 

                “ขอบใจนะที่ยั่งมาเลือก” จินโมยิ้ม

 

                “ผมมาทำตามหน้าที่พลเมืองดี คุณรู้หรอว่าผมมาเลือกใคร” ซีวอนยักไหล่

 

                “แกมาเลือกชั้น ชั้นรู้ ไม่ว่าแกจะยอมรับรึเปล่าก็ตามเถอะ”

 

                ซีวอนเหลือบตาไปมองผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆพ่อของตัวเองเล็กน้อยก่อนจะเบือนสายตาหนีเมื่ออีกฝ่ายหันมาเช่นกัน

 

                “ถ้าไม่มีอะไร แล้วผมขอตัวก่อนแล้วกัน” ซีวอนเอ่ยลา แล้วเดินออกไป สวนกับบอดี้การ์ดคนหนึ่งที่เดินมาหาพ่อเค้าเช่นกัน

 

                จินโมโอบเอวยองเอ เตรียมออกไปเช่นกัน เพียงแต่นายหญิงรู้สึกสังหรณ์ใจและหันหลังกลับไปมองก็พบว่าชายในชุดดำคนนี้ ควักปืนออกมาจากเอวของตัวเอง

 

                “ไม่นะ!!!” ด้วยสัญชาตญาณ ทำให้เธอเอาตัวเองบังสามีเอาไว้ทันที

 

                ปัง!! ปัง!!!! เสียงปืนดังขึ้นสองนัด เรียกความโกลาหลขึ้นมาทันที เหล่าบอดี้การ์ดตัวจริงเข้ามาอารักขาจินโมและยองเอที่มีเลือดไหลออกมาเป็นจำนวนมาก

 

                มือปืนที่ถูกจ้างมานั้น จึงรีบหลบฉากทันที แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว เมื่อซีวอนที่จำได้ดี พุ่งนี้เข้ามาถีบปืในมือ และเกิดการต่อสู้ขึ้นมา

 

                “ไปช่วยลูกชายชั้น!! ยองเอ...ใครก็ได้เรียกรถพยาบาลที!” จินโมมือสั่นไปหมดแล้ว เห็นเพียงในหน้าที่ซีดขาวของภรรยาเท่านั้น อีกใจก็เป็นห่วงลูกชายมากจริงๆ

 

                ซีวอนใช้ชั้นเชิงของเทควันโดเข้าต่อสู้ และไม่ยอมให้คนร้ายหลบหนีได้ง่ายๆ ไม่รุ้ทำไมแต่เค้ารู้สึกแค้นไอ้คนๆนี้มาก แค่เห็นผู้หญิงคนนั้นล้มลงไปเค้าก็ปวดไปทั้งใจแล้ว

 

                โชคดีที่เหล่าบอดี้การ์ดเข้ามาช่วยไว้ ซีวอนจึงละทิ้งแล้ววิ่งตรงตามพ่อของตัวเองขึ้นรถพยาบาลไปทันที

 

                “ยองเอ...ทำใจดีไว้นะ” จินโมกุมมือภรรยาเอาไว้แน่น

 

                ซีวอนมองพ่อตัวเองที่ไม่เคยได้เห็นมุมนี้เลย มุมที่อ่อนแออย่างที่สุด หมดมาดของความทะนงตัว ก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองคนเจ็บที่นอนหน้าซีดเผือด แล้วก็ปวดหนึบภายในใจ

 

                เตียงของยองเอถูกนำเข้าห้องผ่าตัดทันที ซึ่งไม่นานชางมิน พร้อมกับชิม ซองโม และชเว จีอูก็วิ่งเข้ามาสมทบ

 

                “เกิดอะไรขึ้นวะซีวอน” ชางมินวิ่งตรงเข้ามาหาเพื่อนรักทันที ข่าวนี้ดังออกไปทั่วประเทศ นักข่าวสารพัดสำนักมายืนออกันอยู่หน้าโรงพยาบาล

 

                ซีวอนจึงค่อยๆเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้ผู้มาใหม่ได้ฟัง เพราะดูท่าว่าพ่อของตัวเองคงจะพูดอะไรไม่ไหวในตอนนี้

 

                ซองโมเดินไปหาเพื่อนรักแล้วตบบ่าเบาๆ ก่อนจะตัดสินใจออกมา

 

                “บอกความจริงกับเค้าเถอะ จินโม...”

 

                “จะบอกอะไรล่ะ นายก็รู้ว่า...” จินโมไม่มีความมั่นใจเลย

 

                “บอกเถอะครับคุณลุง อย่าให้ซีวอนคือคนเดียวที่ไม่รู้มันเลยครับ” ชางมินพูดอีกแรง

 

                “อะไรกัน? ความจริงอะไรกัน?” ซีวอนงงไปหมดแล้ว

 

                “ซีวอน...แกตั้งใจฟังให้ดีนะ” จินโมลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาลูกชาย

 

                “คะ...ครับ?” ซีวอนรู้สึกใจไม่ดีเลยกับบรรยากาศแบบนี้

 

                “คนที่อยู่ในห้องผ่าตัดน่ะ...คือแม่ของแก” จินโมตัดสินใจพูดออกไปในที่สุด กับความลับที่ถูกเก็บมาเกือบสามสิบปี

 

                “วะ...ว่ายังไงนะ?” ซีวอนรู้สึกเหมือนว่าโลกมันถล่มลงมา

 

                “จริงๆ...มันคือความจริงซีวอน แกกับมินโฮ ไม่ใช่พี่น้องแท้ๆกัน” จินโมเสริมเข้าไปอีก

 

                “ไม่...ไม่จริง...แล้วทำไม...ยังไง....” ซีวอนเหมือนขาจะหมดแรงลง

 

                “ชั้นจะเล่าความจริงทั้งหมดให้แกฟังก็ได้ ชั้นกับซองโมก็อย่างที่แกรู้ว่าเราเติบโตมาด้วยกัน และซองโมกับจีอูแม่ของงมินเนี่ยก็เป็นคู่หมั้นกันมาแต่เด็ก แต่เมื่อขึ้นมหาลัย ชั้นก็ได้พบกับยองเอ และเราก็ตกหลุมรักกันและกัน แต่เกิดจากว่ายองเอมีน้องสาวคนหนึ่งชื่อว่านารา....” จินโมเม้มปากเพราะเจ็บปวดที่ต้องรื้อฟื้นเรื่องราวในอดีตขึ้นมาอีก ซองโมจึงพูดต่อ

 

                “นาราน่ะรักจินโม แต่เป็นอาเองที่นักนาราเช่นกัน...นาราเธอเป็นโรคหัวใจมาตั้งแต่กำเนิดนั่นล่ะ ทำให้เธอขอร้องพ่อกับแม่ซึ่งก็คือตากับยายของเธอนะซีวอน ว่าอยากจะให้ช่วยพูดกับยองเอว่าให้หลีกทางให้เธอได้รักกับจินโม ด้วยความรักน้องยองเอก็ต้องจำยอมนั่นล่ะ เพียงแต่ว่า ช่วงที่ต้องจัดงานแต่งนั้นจินโมที่รักแต่ยองเอได้เผลอมีความสัมพันธ์กันจนตั้งท้องเธอนั่นล่ะ ซึ่งเป็นช่วงเดียวกับที่อาแต่งงานกับจีอูและกำลังจะมีชางมิน...”

 

                “ไม่.....ไม่จริงใช่มั้ย?.....” ซีวอนไม่พร้อมจะรับฟังทั้งหมด

 

                “นารารับรู้เรื่องนี้แต่เธอก็ยังรักจินโมมากกว่าจะยอมเสียไป จึงยอมขอเธอจากยองเอให้มาเป็นลูกของเธอเอง ยองเอเสียใจมากแต่ก็ยอมทำโดยการคลอดเธอแล้วเดินทางไปใช้ชีวิตที่ต่างประเทศทันที เธอก็เลยเกิดมาพร้อมๆกับชางมินไงล่ะ แต่ผ่านไปหลายปีจินโมไม่เคยแตะต้องนาราเลยสักนิด จนเมื่อเธออายุเจ็ดขวบ นาราเห็นว่าจินโมนั้นยังรักแต่ยองเฮ เธอก็เสียใจมาก กินเหล้าเมามาย...แล้ว.........” ซองโมเองก็เจ็บปวดไม่แพ้จีอูที่ยืนปาดน้ำตาอยู่ ชางมินเห็นแบบนี้จึงขอเป็นฝ่ายที่เล่าต่อเอง

 

                “พ่อชั้นที่ยังรักคุณอานาราอยู่ก็เลยเข้าไปหา แล้วจะพาเธอกลับบ้าน แต่สุดท้ายแล้ว...ทั้งคู่ก็มีอะไรกัน เพราะพ่อชั้นห้ามใจไม่อยู่เอง...เกิดเป็นมินโฮขึ้นมา...” ชางมิสรุป

 

                “อย่างนี้แกกับมินโฮก็.......” ซีวอนช็อกเข้าไปอีกระลอก

 

                “อืม...เราเป็นพี่น้องคนละแม่กัน” ชางมินยิ้มอย่างทรมาน

 

                “ไม่จริง...ไม่ ผมไม่เชื่อ ทุกคนกุเรื่องขึ้นมาหลอกผมใช่มั้ย?” ซีวอนยังคงยืนกรานต่อาเดิมของตัวเอง

 

                “ซีวอนมีอีกความจริงหนึ่งที่เธอควรรู้นะ ในวันที่นาราป่วยจนต้องคลอดมินโฮออกมานั้น ที่เธอคิดว่าพ่อเธอฆ่านาราน่ะความจริงไม่ใช่เลย นาราเป็นคนที่เลือกเก็นมินโฮเอาไว้แล้วเสียสละชีวิตเธอแทน พ่อเธอไม่ได้เป็นคนตัดสินใจในเรื่องนี้” ซองโมบอกแก่ซีวอน

 

                “นาราเขียนจดหมายไว้สามฉบับให้ชั้น ซองโม และยองเอ ชั้นว่ามันนคงถึงเวลาที่แกควรจะอ่านมันแล้วล่ะ” จินโมยื่นกระดาษที่พับทบเป็นสี่เหลี่ยมเล็กๆออกมาจากกระเป่าเงินของตัวเองให้ซีวอน

 

                เมื่อซีวอนเปิดอ่านแล้ว ก็ทรุดตัวลงไปนั่งทันที เพราะความจริงทุกอย่างมันถาโถมเข้ามาเร็วเกินไป

 

                “ทำไม...ไม่บอกผม...ไม่จริง...ไม่เชื่อ...” ซีวอนร้องไห้ออกมา

 

                “อย่างที่จดหมายเขียนเอาไว้นั่นล่ะ...เธออยากให้แกคิดว่าเธอเป็นแม่ของเธอตลอดไป...นี่ไงล่ะซีวอน ความจริงที่พวกชั้นต้องทนดูแกเย็นชาใส่มาตลอด” จินโมเองก็ทรมานกับความจริงเหล่านี้เช่นกัน

 

                “ไม่! ผม...ผมไม่เชื่อ!!!!” ซีวอนร้องออกมาก่อนจะวิ่งตรงกลับไปที่รถของตัวเอง เพื่อขับบออกไปอย่างรวดเร็ว

 

                ซีวอนขับรถด้วยความเร็วสูงก่อนจะเบรกจนลั่นที่ถนนแห่งหนึ่งซึ่งมีรถไม่มากนัก

 

                “โฮฮฮฮฮ!!! นี่มันอะไรกัน!” ซีวอนทุบพวงมาลัยรถเพื่อระบายอารมณ์ทุกอย่างที่เข้ามาชนเค้าจนหัวปั่นไปหมด

 

                มือกางเอาจดหมายออกมาอ่านอีกครั้งก็ยิ่งปวดร้าวเมื่อพบว่าทุกอย่างมันคือความจริง

 

                พี่จินโมคะ ชั้นอยากจะขอโทษสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ชั้นได้ทำมาตลอด แม้ชั้นจะรู้ว่าภายในหัวใจของพี่คงจะมีเพียงแต่พี่ยองเอเท่านั้น แต่ชั้นก็ยังหวังว่าพี่จะให้อภัยชั้น ชั้นคงมีเพียงเรื่องเดียวที่อยากจะขอร้องพี่ นั่นคือให้ซีวอนรับรู้เพียงว่าชั้นคือแม่แท้ๆของแก...ไม่ใช่น้า...นะคะ ชั้นขอเพียงเท่านี้จริงๆ

 

                ซีวอนร้องไห้ออกมาให้พอใจ ไม่รู้ว่าตลอดสิบปีที่ผ่านมาคนที่เค้าทำร้ายทั้งทายกาย วาจา และจิตใจนั้นจะเป็นแม่แท้ๆของเค้าเอง เค้าไม่เคยเอะใจเลยกับสายตาห่วงใยเหล่านั้น คำพูดที่คอยเป็นห่วง หรือท่าทางเอาใจใส่

 

                ให้ตายเถอะ...ชีวิตเค้าทำไมมันจะต้องเป็นแบบนี้ด้วย!!

 

                เสียงเข้าความเข้าจากมือถือ ทำให้ซีวอนต้องตัดสินใจยกมันขึ้นมาเปิดดู แล้วก็อึ้งเมื่อพบว่ามันคือข้อความจากฮยอคแจ

 

                “อย่ามัวแต่ทิฐิ อย่าปล่อยให้มันสายเกินไปเรื่อง”

 

                เมื่อคิดได้ดังนั้น มือหนาจึงหักพวงมาลัยกลับไปยังโรงพยาบาลทันที

 

                อาจเพราะว่าเป้นเวลาสี่ทุ่มแล้ว ที่นี่จึงเงียบสงัดแต่ก็ยังมีคนคอยดูแลอารักขาเป็นอย่างดี ซีวอนเปิดประตูห้องเข้าไปก็พบยองเอนอนโดยใช้เครื่องหายใจ มีสายระโยงรยางค์เต็มไปหมด

 

                ซีวอนยืนมองร่างของคนที่นอนอยู่บนเตียงนั้นผ่านม่านน้ำตา เมื่อพบว่าคนๆนี้คือแม่ของตนเองจริงๆ

 

                ยองเอค่อยๆกระพริบตาขึ้น แล้วตกใจเล็กน้อยเมื่อพบว่าเป็นใครที่ยืนอยู่ข้างเตียงห่างออกไปไม่มากนัก

 

                “ทำไม...ถึงไม่เคยบอกผมเลย ว่าคุณคือ...แม่ของผม....” ซีวอนถามทั้งน้ำตา และนั่นทำให้ยองเอน้ำตาไหลออกมาทันที มือที่ซีดขาวยื่นออกไปพยายามจะจับซีวอน

 

                “ทำไมถึงยอมให้ผมทำตัวร้ายๆ ทำตัวชั่ว ทำตัวเลวใส่มาตลอด ทำไมถึงได้ปิดบังผม..” ซีวอนเกลียดตัวเองจริงๆในตอนนี้

 

                ยองเอเลื่อนมือกลับมาจับที่ช่วยหายใจของตัวเอง ก่อจะกระชากมันออกในทีเดียว

 

                “คุณทำบ้าอะไรน่ะ!!” ซีวอนร้องอย่างตกใจก่อนจะเตรียมกดเรียกพยายามบาล แต่ยองเอกลับดึงมือหนาไว้ซะก่อน

 

                “ใคร....บอกความจริงกับลูก...” ยองเอถามเสียงกระท่อนกระแท่น

 

                “พ...พ่อ...บอก....” ซีวอนไม่กล้าสบตาอีกฝ่าย

 

                “แล้วเชื่อมั้ย?...” ยองเอถามทั้งน้ำตา

 

                “ครับ เชื่อแล้ว...ผมเชื่อแล้ว” ซีวอนร้องไห้ออกมาหนักกว่าเดิม เมื่อมอนิเตอร์แสดงอัตราการเต้นของหัวใจยองเฮนั้นเริ่มลดต่ำลงมากขึ้นเรื่อยๆ

 

                “ผมจะไปตามหมอ”

 

                “ไม่ต้อง...แม่เจอแล้ว...ยารักษาแม่ที่ดีที่สุด...ซีวอน...ลูกเรียกแม่ว่าแม่...สักครั้งได้มั้ยลูก”

 

                ซีวอนได้ยินดังนั้นก็ร้องไห้ออกมาหนักกว่าเดิม นี่อาจจะเป็นคำเดียวที่ผู้หญิงคนนี้เฝ้ารอมาทั้งชีวิตจากเค้าแล้วก็ได้

 

                “แม่ครับ...อดทนไว้นะครับแม่...ผมขอโทษ...” ซีวอนก้มลงร้องไห้กับอกของแม่บังเกิดเกล้า

 

                “แม่ก็รักลูกนะ...ซีวอน รักมากที่สุดในโลกนี้...” ยองเอลูบผมสีผมของลูกเบาๆ เธอรอคอยวันนี้มานานเหลือเกิน

 

                “ผมก็รักแม่...แม่ครับ...อดทนนะ ผมจะไปตามหมอ...” ซีวอนกดปุ่มเรียกนางพยาบาล

 

                “ให้อภัยพ่อเค้าเถอนะลูก ไม่มีวันไหนที่เราไม่รักลูกเลย...คนดีของแม่...แม่รักลูกนะ...” เสียงยองเอขาดหายไปเรื่อยๆ ก่อนจะนิ่งสงบทั้งใบหน้าเปื้อนยิ้ม

 

                “ไม่!!!!!!...........หมออยู่ไหน!” ซีวอนร้องตะโกนจนลั่น พร้อมกับประตูที่ถูกเปิดออกมาพร้อมกับแพทย์ พยาบาล และจินโม

 

                “เกิดอะไรขึ้นซีวอน” จินโมมองร่างของภรรยาแล้วก็ใจหาย

 

                “พ่อครับ...แม่.....” ซีวอนส่ายหัวไปมา

 

                จินโมหลับตาลงรับกับความเป็นจริง เมื่อแพทย์หันมาพยักหน้าให้รับรู้ว่าเธอไปสบายแล้ว นักการเมืองชื่อดังคว้าลูกชายเข้ามากอดเอาไว้

 

                “แม่เค้าไปดีแล้ว...ตั้งสติหน่อยนะซีวอน” จินโมบอกกับลูกชายแบบนั้นแต่ตัวเองก็กำลังร้องไห้เช่นกัน

 

                ทำไมกันนะ ทำไมพวกเราถึงต้องพบกับความสูญเสียไม่รู้จักจบสิ้นแบบนี้

 

                บอกที พวกเค้าไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้

 

                ข่าวการลอบยิงชเว จินโมดังไปทั่วประเทศ ก่อนจะตามมาด้วยข่าวการเสียชีวิตของลี ยองเอ ภรรยาที่เสียสละชีวิตตัวเองเพื่อปกป้องสามีเอาไว้ เพราะเหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้จินโมถอนตัวออกจากการเลือกตั้งทันที ถึงแม้ว่าผลคะแนนจะออกมาเป็นว่าเค้าชนะคู่แข่งอย่างขาดลอยก็ตาม

 

                จินโมตัดสินใจพูดกับซีวอนตรงๆว่าเค้าตั้งใจจะเดินทางไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่อเมริกาและอยากจะให้ลุกชายตามไปด้วย ถึงแม้ว่าความสัมพันธ์องตนกับซีวอนนั้นจะยังไม่ดีขึ้นมากนักก็ตาม แต่ทุกอย่างต้องใช้เวลา

 

                ซีวอนเองก็ไม่ได้อยากจะไปมากนัก แต่เพราะเรื่องราวที่เกิดขึ้นทำให้เค้ารู้ว่าตอนนี้เค้าเหลือเพียงพ่อคนเดียวเท่านั้นที่เป็นครอบครัวคนสุดท้ายของเค้า การจะปล่อยให้อีกฝ่ายไปคนเดียวนั้น เค้าเองก็ทำไม่ลงจริงๆ

 

                แม้ว่าอีกหนึ่งใจจะยังคงเป็นห่วงฮยอคแจก็ตาม

 

                อีกสามวันเค้าก็จะต้องเดินทางแล้ว แต่ยังไม่มีโอกาสได้ติดต่อกับร่างบางเลย วันงานศพของแม่เค้านั้นร่างบางก็มากับครอบครัวซึ่งเค้าไม่มีโอกาสเข้าหาได้เลย

 

                ความคิดถึงมันค่อยๆกักกร่อนหัวใจเค้าไปเรื่อยๆ

 

                มือหนาตัดสินใจอย่างหนักแน่นแล้วโทรออกไปยังเลขหมายเดิม เบอร์ที่ทำให้เค้าใจสั่นทุกครั้งที่กดโทรออกไป

 

                “สวัสดีครับ.” ฮยอคแจรับ แม้จะรู้ว่าเป็นใครที่โทรมาก็ตาม

 

                “ชั้นซีวอนนะ...ชั้นกำลังจะไปอเมริกาในอีกสามวัน ชั้นอยากจะเจอหน้านายอีกสักครั้ง ชั้นขอโทษนะฮยอคแจ แต่ชั้นไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดขึ้น นายมาส่งชั้นที่สนามบินได้มั้ย?” ซีวอนรีบพูดความต้องการของตัวเองออกไป แต่แล้วก็ต้องใจสั่นขึ้นเรื่อยๆ เมื่อสิ่งที่ได้รับมามีเพียงความเงียบเท่านั้น

 

                “ขอให้เดินทางปลอดภัย โชคดีนะ” แล้วฮยอคแจก็วางสายไปทันที

 

                ทิ้งให้ซีวอนนั่งเคว้งอยู่บนเตียง พร้อมกับกระเป่าเดินทางที่ถูกเก็บทุกอย่างลงไปไว้เรียบร้อยแล้ว ความหดหู่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

 

                นายจะปล่อยให้เรื่องระหว่างเรามันจบลงแบบนี้จริงๆหรอฮยอคแจ

 

 

 

                ในที่สุดวันเดินทางไปอเมริกาของชเว จินโมและชเว ซีวอนก็มาถึง ตอนนี้พวกเค้ากำลังนั่งรอเวลาเครื่องออกอยู่ที่สนามบินแห่งชาติ

 

                ซีวอนเอาแต่ชะเง้อไปมา เค้ายังหวังอยู่...แม้จะเป้นเพียงหวังอันเล็กน้อย แต่เค้าก็ยังหวังว่าร่างบางอาจจะมา แต่ก็ไร้วี่แววของร่างบางจริงๆ ไม่มีเลยแม้แต่น้อย

 

                ร่างสูงหน้าหมองลงอย่างเจ็บปวด เมื่อพบว่าร่างบางจะไม่มีจริงๆ นายคงเกลียดชั้นมากเลยสินะฮยอคแจ

 

                คงเป็นแก้วร้าวที่ต่อไม่ติดแล้วสินะ ระหว่างเรา

 

                ซีวอนลุกขึ้นยื เมื่อผู้เป็นพ่อบอกว่าถึงเวลาแล้ว ร่างสูงหันไปมองด้านหลังอีกครั้ง เผื่อว่าจะมีปาฏิหาริย์ แต่ก็ไม่ช่เลย

 

                ไม่มีใครทั้งนั้น ไม่มีคนที่เค้ารัก ไม่เหลืออะไรเลย

 

                เค้าต้องทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลังจริงๆ ซีวอนยิ้มเศร้าๆ แล้วเดินตามพ่อเข้าไปทันที

 

 

                “ปล่อยให้เป็นแบบนี้จะดีแล้วหรอครับ” ซึงกิเอ่ยถามพี่ชายตัวเอง โดยที่ตอนนี้พวกเค้ากำลังหลบอยู่มุมหนึ่ง ห่างจากประตูที่ซีวอนเข้าไปพอประมาณ

 

                เค้าขับรถพาพี่ชายมายังสนามบินนี่ก่อนที่ซีวอนกับพ่อจะมาเสียอีก ฮยอคแจเองก็เอาแต่หลบอยู่ตรงนี้ไม่ยอมออกไปแสดงตัว

 

                ดูท่าแล้วว่าซีวอนเองก็คงเสียใจไม่น้อยมากแน่ๆ เอาเข้าจริง เค้าก็เริ่มเข้าใจความหมายที่พ่อพูดแล้วล่ะ ช่วงเวลาที่พี่ฮยอคแจมีความสุขที่สุดก็คือการได้อยู่ข้างๆชเว ซีวอน

 

                “อืม ดีแล้วล่ะ...กลับกันเถอะ” ฮยอคแจยิ้มบางๆ

 

                ตอนนี้...ต่อให้กลับไป ยังไงเรื่องราวมันก็ต้องลงเอยที่เดิม กลับมาเจ็บปวดแบบเดิมๆ

 

                ปล่อยวางดีกว่า สุดแล้วแต่ฟ้าจะลิขิตเถอะ เค้าเหนื่อยแล้วล่ะที่ต้องมาคิดเรื่องนี้

 

                เหนื่อยมานานมากพอแล้ว

 




 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,987 ความคิดเห็น

  1. #1968 keroro (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2556 / 14:46
    จะร้องไห้แทนซีวอน ทุกคนบอกความจริงช้าเกินไปนะ สงสารจัง



    ฮยอกใจแข็งจริงๆ
    #1,968
    0
  2. #1959 piggy-oun (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2556 / 11:14
    ซีวอนรู้ความจริงทั้งหมดแล้ว
    ยองเอเป็นแม่ของซีวอนจริง ๆ
    เศร้านะที่ยองเอต้องมาจบชีวิตลง
    แทนที่จะได้อยู่ต่อกับลูกชายอีกซักระยะนึง
    น่าสงสารจัง



    #1,959
    0