{WONHYUK}When I fall in LOVE the PAIN&When U COME BACK to me

ตอนที่ 67 : COME BACK-[22]=สันดานเดิม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 529
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    9 เม.ย. 56

                “ว่าไง.....” ซีวอนนั่งที่เก้าอี้บาร์ข้างๆชางมิน ที่นัดเค้าออกมาเจอที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง

 

                “สบายดีนะ?” ชางมินถามเพื่อนรัก

 

                “ก็...ดีขึ้นบ้างแล้วล่ะ” ซีวอนยิ้มขมขื่น

 

                “ชั้นจะไปเรียนต่อน่ะ” ชางมินเอ่ยธุระของตัวเองออกมา

 

                “เรียนต่อ? ทำไมวะ?”

 

                “ชั้นจะเป็นนักบินให้ได้” ชางมินพูดสั้ๆเท่านั้นซีวอนก็เข้าใจทันที คงจะเพื่อมินโฮสินะ

 

                “คิดดีแล้วใช่มั้ย?” ซีวอนถามย้ำ

 

                “อืม...ทุกวันนี้ชั้นมีชีวิตหายใจไปแต่ล่ะวันก็เพื่อมินโฮจริงๆ การอยู่โดยคิดถึงเค้าคือสิ่งเดียวที่ทำให้ชั้นมีแรงหายใจ” ชางมินสะท้อนแววตาแห่งความทรมานออกมาอย่างปิดไม่มิด

 

                “ขอให้แกโชคดี มีอะไรก็บอกได้” ซีวอนตบบ่าเพื่อนรักเบาๆ เพื่อเค้าเลือกแล้วล่ะ...ขอให้โชคดี

 

                เมื่อแยกจากชางมินแล้ว ซีวอนก็ตรงเข้ามาที่บริษัททันที เพื่อเคลียร์งานหลายๆอย่าง อีกฝั้งวันนี้ฮยอคแจก็ยังจะแวะเข้ามาด้วยเช่นกัน

 

                ซีวอนคุยกับมินกิเล็กน้อย แล้วก็เดินตามหาร่างบางต่อ เมื่อหาไม่เจอ จึงเดินไปบริเวณห้องกาแฟ แล้วก็ได้ยินเสียงฮยอคแจเหมือนกำลังยืนเถียงกับใครอยู่ จึงเขยิบเข้าไปใกล้ๆ

 

                “พี่กลับไปหามันทำไม! มันทำกับพี่ไว้ตั้งเท่าไหร่พี่ลืมหมดแล้วหรอ?” ซึงกิกระชากเสียงอย่างไม่พอใจ

 

                “ซึงกิ พี่เลือกแล้ว”

 

                “เลือกที่จะกลับไปให้มันทรมาณน่ะหรอครับ! ผมไม่ยอม!! พอกันทีกับคนที่ชื่อชเว ซีวอน ผมเกลียดมัน!!” ซึงกิพูดเสียงกร้าว

 

                “ผมคิดว่า ผมก็คงไม่ได้ประทับใจในตัวคุณนักหรอก” ซีวอนเดินออกไปร่วมวงทันที

 

                “ซีวอน...” ฮยอคแจพูดอย่างปวดหัว ดูท่าจะไม่จบง่ายๆซะแล้วสิ

 

                “เหอะ มาก็ดีแล้ว ต่อไปนี้นายไม่ต้องมายุ่งกับพี่ชายของชั้นอีกนะ คนมีเป็นล้าน อย่ามาทรมาณพี่ชายชั้นอีก!

 

                “เกรงว่าจะไม่ได้นะครับ...” ซีวอนตอบเรียบๆ

 

                “อย่ามาอวดดีกับชั้นนะ! ชเว ซีวอน นายลืมแล้วหรอว่าชั้นเป็นใคร” ซึงกิโกรธถึงขีดสุด

 

                “ทำไมล่ะครับท่านรองประธาน จะใช้ทำนาจกีดกันงานของผมอีกหรอครับ? หรือจะสั่งให้ทีมงานถอนตัวออกไปจากโปรเจคต์ของผมอย่างที่เคยทำมา จะทำอะไรอีกล่ะครับ?” ซีวอนเองก็เดือดอยู่ไม่น้อยเช่นกัน

 

                “ว่ายังไงนะ ซึงกิ! นี่มันเรื่องอะไรกัน” ฮยอคแจหันไปถามซึงกิที่ตอนนี้หน้าเสียแล้วล่ะ

 

                “หึ! ชั้นไม่ยอมแพ้ง่ายๆแค่นี้แน่” ว่าแล้วกะสะบัดตัวเดินออกไปทันที

 

                “อะไรกันซีวอน มันเกิดอะไรขึ้น?” ฮยอคแจหันมาถามคนที่เหลืออยู่

 

                “ช่างมันเถอะ ผ่านมาแล้วชั้นไม่ได้ใส่ใจ” ซีวอนยักไหล่

               

                “เฮ้อ......” ฮยอคแจถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน

 

                “แต่น้องนายคงจะเกลียดชั้นมากเลยสินะ ชั้นไม่ชอบสายตาเวลาเค้ามองมาเลย”

 

                “สายตาเวลานายมองเค้าก็เหมือนจะกินเค้าเหมือนกันนั่นล่ะ” ฮยอคแจตอบ

 

                “ก็นะ ใครทำอย่างไรมา ชั้นก็ทำอย่างนั้นกลับ”

 

                “รู้จักการให้อภัยและปล่อยวางบ้างสิซีวอน นายจะสะสมความแค้นไปถึงไหน”

 

                “ชั้นยังมีอีกหลายเรื่องเลยล่ะที่ปล่อยวางไม่ลง” ซีวอนเหยียดยิ้ม จนฮยอคแจไม่อยากจะเถียงอะไรด้วย

 

                ปล่อยให้เลยตามเลยก็แล้วกัน

 

 

                ฮยอคแจกลับมานอนบ้านได้สองวันแล้ว แต่ก็ยังโทรคุยกับซีวอนแทบตลอดเวลา

 

                เพียงแต่ในวันนี้เค้ามีเรื่องให้ต้องคิดกันล่ะสิ เพราะฮยองจุนเพื่อนรักของเค้าเพิ่งจะกลับมาโซล และซึงกิก็จัดการนัดกินเลี้ยงกันเรียบร้อยแล้ว

 

                ปัญหาคือจะบอกซีวอนอย่างไรดี เพราะดูท่ายังไงซึงกิก็ไม่ปล่อยให้เค้าเบี้ยวนัดแน่ๆ

 

                นี่ก็สามโมงแล้วอีกชั่วโมงเดียวก็ถึงเวลานัดล่ะ ยังไงเค้าก็ไม่อยากจะโกหกร่างสูง ตัดใจบอกไปตามตรงจะดีกว่า

 

                “ยอโบ...เซโย” ซีวอนกรอกเสียงตามสาย

 

                “เอ่อ ซีวอนนายอยู่ที่ไหนหรอ?” ฮยอคแจเป็นกังวล

 

                “มาคุยงานที่บริษัทน่ะ นายมีอะไรรึเปล่า?”

 

                “เอ่อ ซีวอน วันนี้ชั้นจะต้องไปกนข้าวกับซึงกิน่ะ...”

 

                “แล้ว?” ซีวอนเริ่มจับน้ำเสียงไม่สบายใจของอีกฝ่ายได้

 

                “ฮยองจุนก็มาด้วย”

 

                “เค้าไม่ได้อยู่กับยอนฮีหรอ?”

 

                “เปล่า ไม่ใช่ฮยองจุนนั้น” ฮยอคแจกลืนน้ำลายลงคอเมื่อพบว่าปลายสายเงียบลงทันที

 

                “นายสัญญาว่าคืนนี้จะมาหาชั้นที่คอนโด” น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นความไม่พอใจทันที

 

                “ชั้นรู้ ชั้นขอโทษนะ ชั้นไม่อยากเบี้ยวนัดซึงกิ...”

 

                “ก็เลยจะยกเลิกนัดของชั้น? ไม่ได้นะฮยอคแจ ชั้นไม่ให้ไป นายอยู่ที่ไหนน่ะ มาหาชั้นเดี๋ยวนี้” ซีวอนโวยวาย

 

                “ซีวอน หายมีเหตุผลหน่อยสิ” ฮยอคแจเริ่มฉุนเหมือนกัน

 

                “จะให้ชั้นมีเหตุผลอะไรล่ะ นี่น้องชายนายจะต้องวางแผนอะไรไว้แน่เลย”

 

                “อย่ามาใส่ร้ายน้องชั้นนะ”

 

                “ก็มันจริงมั้ยล่ะ น้องนายเกลียดชั้นจะตาย ฮยอคแจ เค้ากำลังพยายามจะแยกเราออกจากกันนะ อย่าไปเลย”

 

                “ขอโทษจริงๆซีวอน ชั้นรับปากซึงกิไปแล้ว” ฮยอคแจพูดเบาๆ

 

                “ชั้นไม่ให้ไป!” ซีวอนแทบจะหักมือถือทิ้งด้วยความไม่พอใจ

 

                “แค่นี้ก่อนนะ ใกล้จะถึงเวลานัดแล้ว”

 

                “เดี๋ยวสิ! ชั้นบอกว่า....” ฮยอคแจตัดสายไปทันที

 

                เฮ้อ...จะเกิดพายุอะไรขึ้นอีกมั้ยเนี่ย

 

 

                การได้กลับมาเจอกับฮยองจุนอีกครั้ง ทำให้ฮยอคแจรู้สึกดีใจไม่น้อยเมื่อพบว่าที่อีกฝ่ายกลับมาโซลครั้งนี้ก็เพื่อซื้อของแต่งงานให้แก่ผู้หญิงที่เค้าไม่พบรักตอนไปทำงานที่เชจู

 

                ได้เห็นเพื่อนรักมีความสุขแบบนี้ เค้าก็พลอยมีความสุขตามไปด้วย

 

                อาจจะมีเพียงซึงกิเท่านั้นล่ะที่ไม่ค่อยสบอารมณ์ น้องชายของเค้าหน้าเจื่อนไปทันทีที่ฮยองจุนบอกว่ากำลังจะแต่งงาน

 

                ได้แต่ทำเสียงฮึดฮัดอยู่ในลำคอจนเค้าต้องลอบขำ

 

                “เฮ้ อยอคแจ พรุ่งนี้นายว่างมั้ย?” ฮยองจุนถามขึ้นมา

 

                “ไม่ว่างหรอกครับ ก็ต้องไปตามเฝ้าไอ้เลวบางคน” ซึงกิเหน็บแนม

 

                “หืม?” ฮยองจุนขมวดคิ้ว

 

                “อย่าไปสนใจเค้าเลยน่ะ นายมีอะไรให้ช่วยล่ะ พรุ่งนี้ชั้นว่างอยู่” ฮยอคแจตอบ

 

                “ถ้าอย่างนั้นไปช่วยชั้นเลือกพวกแหวนอะไรแบบนี้หน่อยสิ” ฮยองจุนขอความช่วยเหลือ ซึ่งฮยอคแจก็ตกลงเป็นอย่างดี

 

                ทานอาหารและขนมหวานกันต่อไปอีกไม่นาน ทุกคนจึงพากันแยกย้ายกันกลับ เพราะเวลาล่วงเลยมาเกือบสามทุ่มแล้ว

 

                ซึงกิไม่ปล่อยให้พี่ชายของตัวเองได้ลอดสายตาไปไหน แต่ระหว่างนั้น เจ้าตัวจะต้องแวะไปบริษัทพอดี ตามคำสั่งของพ่อที่โทรมา

                แต่เมื่อไปถึงและลงจากรถกลับพบว่าเป็นเพียงซีวอนเท่านั้นที่ยืนรออยู่

 

                แถมยังอยู่ในอารมณ์ที่โกรธจัดอีกด้วย

 

                “ไปกับชั้น!” ซีวอนดึงมืออยอคแจให้ไปขึ้นรถขอตัวเอง แล้วขับออกไปทันที

 

                “เฮ้ย! พี่ฮยอคแจ!!!” ซึงกิมองตามอย่างตกใจ รีบวิ่งไปที่รถตัวเองเพื่อที่จะขับตามออกไป

 

                แต่ทว่า

 

                “หยุดอยู่ตรงนั้นล่ะลี ซึงกิ” เสียงอันคุ้นเคยห้ามชายหนุ่มเอาไว้

 

                “พ่อ...” ซึงกิครางอย่างไม่เข้าใจ

 

                “นี่ไม่ใช่เรื่องที่แกควรจะเข้าไปยุ่ง”

 

                “ได้ยังไงล่ะ! พ่อไปเข้าข้างมันทำไม พ่อลืมแล้วหรอว่ามันทำอะไรกับพี่ชายของผมไว้บ้าง!!!” ซึงกิตะคอกอย่างไม่พอใจ

 

                ...เพียะ!!!....

 

                ลี บยองฮุนฟาดมือลงบนใบหน้าของลูกชายเพราะต้องการจะสั่งสอน

 

                “ชั้นไม่เคยลืม พี่แกเองก็ไม่เคยลืม แต่เค้าเลือกทางเส้นนี้ด้วยตัวของเค้าเอง แกไม่มีสิทธิ์ใดๆจะไปขัดขวางทั้งนั้น แกอาจจะไม่รู้ แต่ฮยอคแจกำลังมีความสุขมาก จนกระทั่งแกยื่นมือเข้ามายุ่งกับเรื่องนี้นั้นล่ะ”

                                    

                ซึงกิยืนเอามืองกุมหน้าตัวเองอย่างไม่พอใจ เค้าก็แค่ไม่อยากเห็นพี่ชายของตัวเองเสียใจจนแทบจะเป็นบ้าแบบในวันนั้นอีก มันผิดมากเลยรึยังไงกัน

 

                “เราต้องเคารพการตัดสินใจของเค้า ถ้าสุดท้ายมันจะลงเอยแบบเดิมอีก ก็ถือว่าเค้าเลือกมันด้วยตัวของเค้าเอง” บยองฮุนสรุปให้ตอนท้าย

 

                พร้อมกับนึกอวยพรให้ชเว ซีวอนอย่าใจร้ายกับลูกชายของเค้าอีกเลย

 

 

                ซีวอนขับรถด้วยความเร็วสูงก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ลานแห่งหนึ่งอย่างแรง

 

                “นายไปกับมันทำไม!” ซีวอนหันมาถามอย่างไม่พอใจ

 

                “ชั้นโทรบอกนายไปหมดแล้วนะ เหตุผลน่ะ” ฮยอคแจพูดด้วยน้ำเสียงเย็นๆ

 

                เค้าไม่ชอบเลยเวลาที่ซีวอนควบคุมตัวเองไม่ได้แบบนี้

 

                เค้าไม่ใช่ที่ระบายอะไรของใครนะ

 

                “ชั้นก็บอกนายแล้วยังไงล่ะว่าไม่ให้ไป!!

 

                “ก็แล้วจะทำยังไงได้ ในเมื่อชั้นไปมาแล้วน่ะ!” ฮยอคแจขึ้นเสียงกลับ ซึ่งนั่นทำให้ทุกอย่างดูแลเลวร้ายขึ้นไปกว่าเดิม

 

                “เลิกบ้าสักที ซีวอน!!

 

                “ฮยอคแจ!!!!” ซีวอนตะคอกออกมาจนลั่นรถ

 

                “หึ.......” ฮยอคแจสะบัดเสียง จนซีวอนต้องขมวดคิ้ว

 

                “ทำไมล่ะ...ซีวอน นายจะทำอะไร” ฮยอคแจมองไปยังมือของร่างสูง

 

                “จะตบชั้นอีกครั้งงั้นหรอ เหมือนในอดีตที่นายทำเวลาที่ไม่พอใจ” ฮยอคแจแค่นยิ้ม

 

                “ฮยอคแจ...” ซีวอนคราง

 

                “นายไม่ใช่เจ้าของชีวิตชั้นนะชเว ซีวอน ชั้นเป็นคนไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของนาย ที่นายจะมาสั่งให้ทำนู่นทำนี่ได้” อยอคแจพูดด้วยเสียงเย็นๆ

 

                “ชั้นจะทำอะไร...มันก็สิทธิ์ของชั้น!” อยอคแจกระแทกเสียง ก่อนจะเปิดประตูรถลงมา

 

                โชคดีที่มีแท็กซี่ผ่านมาพอดี ร่างบางจึงรีบขึ้นแล้วแล่นรถออกไปทันที จนซีวอนขัดขวางไม่ได้เลย

 

                ร่างสูงจึงได้แต่โมโหหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่กับรถของตัวเองเท่านั้น

 

                ชั้นจะไม่ยอมเสียนายไปอีกแล้ว ลี ฮยอคแจ!!

 

 

                ฮยอคแจมาเดินเลือกซื้อของเป็นเพื่อนฮยองจุนตั้งแต่เช้า เพื่อเลือกแหวนจากร้านต่างๆ รวมทั้งของชำร่วยเล็กๆหลายๆแบบด้วย

 

                ฮยองจุนขึ้นชื่อว่าเป็นคนที่ละเอียดอ่อนมากๆเลยล่ะ เพราะเพื่อนรักของเค้าคนนี้ ค่อยๆเลือกดูของแต่ล่ะอย่างด้วยความใจเย็น

 

                น่าอิจฉาเจ้าสาวจริงๆเลย

 

                “เหนื่อยมั้ยฮยอคแจ...” ฮยองจุนหันมาถาม

 

                “ไม่เลย สนุกดีๆ” ร่างบางยิ้มตอบ ก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อเห็นรถคันที่คุ้นเคยแล่นเข้ามาจอดอย่างเร็ว

 

                ซีวอนลงมาจากรถด้วยหน้าตาถมึงทึง ราวกับโกรธแค้นใครมาสักสิบชาติ

 

                “ทำไมชั้นโทรไปแล้วไม่รับ” ซีวอนตรงเข้ามาถามร่างบางก่อน

 

                “อยากให้นายใจเย็นลงก่อน” ฮยอคแจตอบเรียบๆ

 

                “แล้วมาทำอะไรกับมันห๊า!” ซีวอนไม่ได้เย็นลงแม้แต่น้อย

 

                “แล้วมีธุระอะไรของนาย” ฮยองจุนสวนกลับทันที

 

                “อย่าเสือก!

 

                “ซีวอน!” ฮยอคแจร้องอย่างตกใจ ที่ซีวอนไม่ไว้หน้าตนเองเลยสักนิด

 

                “อ้าว พูดแบบนี้ก็เกินไปหน่อยแล้วมั้ง” ฮยองจุนเริ่มจะมีน้ำโห

 

                “อย่ามายุ่งกับคนของชั้น” ซีวอนกัดเสียงลอดไรฟัน

 

                “เลิกบ้าสักที ชเว ซีวอน!” ฮยอคแจร้องออกมาอย่างเหลืออด

 

                “ถ้าไม่คิดอะไรจริงๆแล้วนายปกป้องมันทำไม! มันสำคัญอะไรนักหนา!” เพราะเคยสูญเสียยทั้งแม่และมินโฮไปแล้ว ฉะนั้น ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เค้าจะไม่ยอมสูญเสียฮยอคแจไปอีก

 

                “นายมันไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ ซีวอน ไปกันเถอะฮยอคแจ” ฮยองจุนส่ายหัว แล้วจูงมือฮยอคแจให้เดินออกไปด้วยกัน

 

                แต่แล้ว ซีวอนกลับดึงไหล่อีกฝ่ายกลับมาแล้วซัดหมัดเต็มๆไปที่ใบหน้าฮยองจุนทันที

 

                “เฮ้ยยย!!” ฮยอคแจร้องอย่างตกใจ เมื่อเห้นเพื่อนรักลงไปกองอยู่กับพื้นต่อหน้าต่อตา

 

                “อย่ามาแตะต้องของๆชั้น!” ซีวอนฟีลขาดแล้ว

 

                “ชเว ซีวอน!!” แต่คงไม่เท่าความโกรธของฮยอคแจในตอนนี้เมื่อร่างบางผละจากฮยองจุน เดินมาตบหน้าซีวอนซีวอนอย่างแรง

 

                “พอกันที!!!.......” ร่างบางตะคอกใส่อีกคนทั้งน้ำตา

 

                “เชื่อแล้วว่าสันดานคนมันไม่เคยเปลี่ยน!!! นายเคยเลวยังไงก็เป็นอย่างนั้น ชั้นน่าจะเชื่อที่ซึงกิพูดจริงๆ” ฮยอคแจร้องไห้ออกมาอย่างหนัก

 

                พอกันที! กับหลายวันที่ต้องทนอารมณ์ขขึ้นๆลงๆของอีกฝ่าย เค้าเป้นคน ไม่ใช่ตุ๊กตา ไม่ใช่สัตว์เลี้ยง ไม่ใช่ช่อะไรก็ตามที่มีไว้ให้อีกฝ่ายระบายอารมณ์

 

                “ฮยอคแจ....”

 

                “ไม่ต้องมาเรียกชื่อชั้น! นายอยากจะขังตัวเองไว้ในโลกของนายก็เอาเถอะ! แต่อย่ามาดึงชั้นไปอยู่ด้วย! ชั้นยังต้องมีครอบครัว มีใครต่อใครให้แคร์ ไม่ใช่ทำตัวขวางโลกไปวันๆแบบนาย!!!

 

                ซีวอนรับฟังประโยคเหล่านั้นอย่างเจ็บปวด นี่เค้ากำลังจะเสียร่างบางไปอีกครั้งอย่างนั้นหรอ เค้าจะต้องเจอกับการลาจากอีกแล้วหรอ

 

                “ฮยอคแจชั้นขอโทษ...ชั้น.......”

 

                “เลิกพูดซะที! นายพูดแต่คำว่าขอโทษจนมันหมดความน่าเชื่อถือไปแล้ว พอกันที ชั้นไม่อยากจะทนกับคนอย่างนายอีกต่อไปแล้ว!!!!!” ฮยอคแจกรีดร้องอย่างขวัญเสีย

 

                ก่อนจะเดินไปหาฮยองจุนที่ยืนอยู่ก่อนแล้ว

 

                “วันนี้ชั้นมาแค่ช่วยฮยองจุนซื้อของไปแต่งงาน นี่คือความจริงที่อยากจะบอกเอาไว้ เผื่อนายจะอยากรู้ว่านายจะต้องสุญเสียชั้นไปตลอดกาล เพราะความโง่เง่าของนายเอง” ว่าแล้วก็เดินออกไปทันที

 

                ซีวอนอยากจะวิ่งตามไปคว้าไว้ แต่สองขามันกลับไม่เป้นใจเอาเสียเลย ได้แต่ยืนอยู่กับที่มองร่างบางเดินออกไปไกลขึ้นเรื่อยๆเท่านั้น

 

                เหมือนต้องใช้เวลาอีกหลายนาทีกว่าสมองจะเข้าใจว่า เค้าทำพลาดไปเสียแล้ว สองมือของเค้านี่ล่ะที่ปล่อยฮยอคแจให้วิ่งหนีจากไป

 

                “ไม่นะ...ฮยอคแจ....ไม่!!!!” ซีวอนร้องอย่างเจ็บปวด

 

                เค้าเพิ่งจะได้ร่างบางกลับคืนมา...แล้วทำไม...

 

                ทำไม!!!

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,987 ความคิดเห็น

  1. #1952 EunEun_12 (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2556 / 00:10
    ไหงวอนเป็นงี้อะ T^T สงสารฮยอกกี้
    #1,952
    0
  2. #1950 run ji (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 13 เมษายน 2556 / 19:55
    ..สันดาน..(เข้าใจกับคำนี้จริง)..นิสัยยังพอแก้ได้..แต่สันดานแก้ยาก...ชื่อตอนเหมาะสุด(ฮยอกเลิกทนเถอะ)..(เอาแต่พูดขอโทษจนหมดความน่าเชื่อถือ)ชอบจังประโยคนี้..โอกาสมีแล้วก็ทำพังกับมือ(สมน้ำหน้า ชเว ซีวอน)
    #1,950
    0
  3. #1949 ทาสน้อยของฮี (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 23:00
    กำลังจะไปได้ด้วยดีอยู่แล้วเลย วอนแกไม่น่าเลย
    #1,949
    0
  4. #1948 keroro (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 9 เมษายน 2556 / 17:30
    เฮ้อออออ



    วอนอ่า



    เอาอีกแล้วววววว



    แล้วจะแก้ไขไงหล่ะทีนี้
    #1,948
    0
  5. #1941 pypy (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 9 เมษายน 2556 / 11:35
    แหม่ะ...งี่เง่าได้โล่จริง -*-
    #1,941
    0
  6. #1940 piggy-oun (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 9 เมษายน 2556 / 10:54
    หงะ.... เพิ่งจะหวานกันไปแหมบ ๆ
    เป็นเรื่องอีกละ ซีวอนยังไม่เลิกนิสัยเดิมอีก
    จะอะไรกันนักหนา เอาแต่ใจตัวเองชะมัดเลย
    ไงล่ะ ฮยอกแจหนีไปอีกครั้งแล้ว สมน้ำหน้า
    คราวนี้ท่าจะง้อยากหน่อยนะ
    #1,940
    0
  7. #1939 kitty15 (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 9 เมษายน 2556 / 10:21
    โง่อีกแล้ว ชาตินี้จะสมหวังกันไหม เหนื่อย
    #1,939
    0