{WONHYUK}When I fall in LOVE the PAIN&When U COME BACK to me

ตอนที่ 66 : COME BACK-[21]=ฉันรักนาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 405
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    9 เม.ย. 56

                ฮยอคแจถอนหายใจหนักๆ แล้วมองตัวเองในกระจกห้องน้ำ เค้าตัดสินใจแล้วว่าคืนนี้จะค้างที่นี่ เพราะเป็นห่วงร่างสูง แต่การได้กลับมายังสถานที่เก่าๆแบบนี้ ทำให้หัวใจเค้าหนาวสะท้านเหมือนกันนะ เมื่อนึกย้อนไปว่าเคยเกิดอะไรขึ้นที่นี่บ้าง

 

                “ไม่เป็นไรฮยอคแจ....นายรักเค้า นายก็รู้ใจของตัวนายเองดีนี่นา...” ร่างบางเรียกกำลังใจให้ตัวเอง

 

                ก่อนจะสะดุ้ง เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูห้องน้ำ

 

                “เฮ้ย! เข้ามาทำไม” ฮยอคแจหันรีหันขวาง

 

                ซีวอนไม่พูดอะไร ตรงเข้ามากอดร่างที่เปลือยเปล่าของร่างบางทันที

 

                “ซีวอน...เอ่อ....” ฮยอคแจหน้าขึ้นสีทันที

 

                “ขอบคุณนะ...” ซีวอนตอบแทนคนๆนี้ด้วยการก้มลงไปสัมผัสริมฝีปากแดง ค่อยๆเลื่อนมือไปตามผิวลื่นมือ

 

                “อา...ซีวอน” เมื่อเห้นว่าขัดขวางไปก็ไร้ประโยชน์ ฮยอคแจจึงปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามที่มันควรจะเป็น

 

                ซีวอนก้มลงฝากรอยรักไว้ทั่วคอของร่างบาง จนอีกฝ่ายต้องร้องครวญครางออกมา มือหนาก้มลงไปสัมผัสสิ่งที่ตื่นตัวอยู่กลางร่างของฮยอคแจ จับมันรูดขึ้นลง ให้อีกฝ่ายได้รู้สึกดียิ่งกว่าเดิม

 

                “อา..ซีวอน...อืม.....” ฮยอคแจร้องอย่างมีความสุข ก่อนที่จะสะดุ้งเมื่อมือหนาอ้อมไปทางด้านหลัง และเริ่มสำรวจปากทางนั้น อาจจะเป็นเพราะน้ำที่ยังคงไหลอยู่ทำให้ทุกอย่างง่ายกว่าปกติ

 

                เมื่อร่างกายของฮยอคแจปรับตัวจนชินแล้ว ซีวอนจึงยกขาข้างหนึ่งของร่างบางขึ้นพาดกับเอวของตัวเอง และแทรกความตื่นตัวของตัวเองเข้าไปทีเดียวจนสุด

 

                “อ๊า!!!” ฮยอคแจร้องลั่นห้องน้ำ มือจิกหลังอีกฝ่ายเอาไว้

 

                “เอาล่ะนะ ฮยอคแจ...” ซีวอนให้สัญญาณก่อนจะเร่งขยับตัวเข้าออกทันที

 

                เสียงครางนั้นลั่นผสมกันไม่สามารถแยกออกได้ว่าของใครเป็นของใคร แต่ที่แน่ๆ มันเกิดจากความสุขสมย่างแน่นอน มือหนาเลื่อนมากอบกุมแก่นกายเล็กอีกครั้ง เพื่อปรนเปรอความสุขให้ร่างบางมากยิ่งขึ้น

 

                “ซีวอน..ชั้นจะไม่ไหวแล้ว...” ฮยอคแจเกร็งตัวยิ่งขึ้น ซีวอนจึงยิ่งเร่งจังหวะเพื่อให้ได้ปลดปล่อยพร้อมๆกัน และในที่สุดสายธารน้ำสีขาวก็พวยพุ่งออกมาจากทั้งสองคน

 

                “แฮ่กๆ...” ซีวอนซบหน้าลงกับไหล่ของฮยอคแจ แล้วถอยตัวออกมาช้าๆ

 

                ไม่ต้องพูดอะไร เพียงแค่สายตาก็สื่อความหมายทั้งหมดได้แล้วล่ะ ทั้งคู่จึงช่วยกันอาบน้ำ โดยที่ฮยอคแจเป็นฝ่ายออกมาก่อน

 

 

                ฮยอคแจที่อยู่ในชุดเรียบร้อยแล้วกำลังกอดอกยืนอยู่ที่ริมระเบียงมองวิวยามค่ำคืนของกรุงโซล

 

                สิ่งที่เพิ่งผ่านมาเค้ายอมรับเลยว่ะ มันทำให้เค้ามีความสุขมากๆจริงๆ เหมือนสายตาอันอ่อนโยนของซีวอน ช่วยเยียวยาบาดแผลภายใจของเค้าทีละนิด

 

                ซีวอนที่อาบน้ำเสร็จออกมาก็มองหาร่างบางเมื่อพบว่ายืนอยู่ที่ระเบียงจึงเดินไปด้านหลัง แล้วรวบร่างบางเข้ามากอดไว้

 

                “อ๊ะ...” ฮยอคแจตกใจ

 

                “คิดอะไรอยู่หรอ?” ซีวอนมองไปยังวิวตรงหน้าแล้วถามร่างบางออกมา

 

                “หลายอย่างอยู่”

 

                “ลองยกมาสักเรื่องสิ ชั้นอยากฟัง” ซีวอนกระชับอ้อมแขนให้แคบลง

 

                “ก็คิดว่ามันรวดเร็วไปมั้ย เรื่องราวระหว่างเราน่ะ”

 

                “ฮะฮะ...นายรักชั้นมาสิบกว่าปีแล้วนิ ไม่เร็วไปหรอกมั้ง ช้าไปต่างหาก” ซีวอนยิ้มละมุน

 

                ฮยอคแจวางมือบนแขนที่รัดอยู่บริเวณหน้าท้องของตัวเอง

 

                “อืม...ดีแล้วล่ะ ที่เป็นแบบนี้”

 

                “บางทีชั้นควรจะรีบบอกนายนะ...คำบางคำน่ะ” ซีวอนค่อยๆพูดออกมา

 

                “หืม? อะไรหรอ?”

 

                “ชั้นควรจะพูดก่อน เพราะไม่รู้ว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นอีก ชั้นไม่อยากรอกให้ถึงวันที่นายไม่สามารถรับฟังมัน หรือชั้นพูดมันออกไปไม่ได้นะ” ซีวอนมีน้ำเสียงของความไม่มั่นใจเจืออยู่เต็มเปี่ยม

 

                เพราะเค้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าสองแขนของเค้า จะสามารถรั้งคนๆนี้ไว้ได้อีกนานสักแค่ไหน ไม่รู้ว่าเค้าจะมีปัญญามากมั้ย ในโอกาสครั้งนี้

 

                แต่อย่างน้อยได้บอกมันออกไปก็ดีกว่ามานั่งเสียใจที่หลัง

 

                ริมฝีปากได้รูป ค่อยๆก้มลงจนจรดกับหูนิ่ม แล้วพูดบางคำที่ชัดเจนภายในใจมาแสนนาน

 

                “ฉันรักนาย”

 

                ฮยอคแจสั่นสะท้านไปทั้งร่างกาย หันกลับมามองอีกฝ่ายทันที แล้วก็ได้พบกับสายตาคู่คมที่มองมาอย่างจริงจังก่อนแล้ว

 

                “นะ...นายว่ายังไงนะ” ฮยอคแจถามเสียงสั่นเครือ

 

                “ของดีมีได้รอบเดียว” ซีวอนยักคิ้วแล้วยิ้มบางๆ

 

                “ชัดแล้ว....” ฮยอคแจน้ำตาซึม โผเข้ากอดร่างสูงเอาไว้แน่น ซึ่งซีวอนก็กอดตอบทันที

 

                กว่าจะได้ฟังคำนี้ มันช่างยากเย็นเหลือเกิน ไม่ต้องมีคำพูดใดๆช่วยเสริมอีกแล้ว แค่คำสามคำนี้ก็ชัดเจนมากพอแล้ว

 

                คำว่ารักจากปากของซีวอน วันนี้เค้าได้ฟังแล้ว

 

 

                วันนี้เค้ากับซีวอนพากันมาเดินที่ห้างชื่อดังแห่งหนึ่งล่ะ เพราะอยากให้ร่างสูงได้ออกมาเปิดหูเปิดตาบ้าง หลังจากขลุกอยู่ในคอนโดมาเกือบสองอาทิตย์

 

                ไม่ได้ต้องการจะซื้ออะไรหรอกนะ เพียงแค่อยากให้ออกมาเจอผู้คนบ้าง จะได้รู้ว่าโลกเค้าไปถึงไหนกันแล้ว เผื่อจะคลายความเสียใจลงไปได้บ้าง

 

แต่เดินมาได้สักพักก็มาเจอกับคณะของคุณชเว จินโมที่มาเดินกับคุณลี ยองเอพอดี ซีวอนชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้เจอกับสองคนนี้

 

ฮยอคแจเอื้อมมือไปกุมมือของร่างสูงเป้นการให้กำลังใจ เพราะเข้าใจปัญหาที่ซีวอนเป็นแบบนี้ดี

 

                “สวัสดีครับ” ฮยอคแจโค้งหัวให้ผู้ใหญ่ทั้งสอง

 

                “ไง...มาเที่ยวกันรึ?” จินโมเอ่ยถาม

 

                “ครับ...” ฮยอคแจเป็นฝ่ายตอบ

 

                “กินอะไรกันมารึยังล่ะลูก...” ยองเฮถามบ้าง

 

                “ใครเป็น!.............”

 

                “ยังเลยครับ!” ฮยอคแจชิงพูดก่อนที่ซีวอนจะได้แสดงความเห้นอะไรออกมา

 

                “งั้นไปกินอะไรด้วยกันหน่อยดีมั้ย?” จินโมเอ่ยชวน

 

                “ไม่ไป!!” รอบนี้ฮยอคแจห้ามไม่ทันจริงๆ

 

                “ทำไมล่ะ?” คนเป็นพ่อไม่ยอมลงให้ในครั้งนี้

 

                “ไปครับ! ขอบคุณมากครับที่เชิญพวกเราทั้งสองคน” ฮยอคแจรีบเข้ามาเป็นกรรมการห้าม เมื่อเห็นว่าเหตุการณ์ยิ่งจะไปกันใหญ่

 

                “จะไปทำไมเนี่ย? ไม่เอา ไม่ไป” ซีวอนหันมาคุยกับคนของตัวเอง

 

                “ก็ชั้นอยากไปนี่นา ถ้านายไม่อยากไปจริงๆ ก็กลับคอนโดไปก่อนเลยก็ได้” ฮยอคแจยักไหล่

 

                “ได้ยังไงล่ะ นายอยู่ที่ไหนชั้นก็ต้องอยู่ที่นั่นสิ” ซีวอนร้องครวญ

 

                “ถ้าอย่างนั้นก็เป็นตามนี้ล่ะ เราไปทานที่ไหนกันดีครับ?” ฮยอคแจหันไปถามผู้ใหญ่ทั้งสองคน ซึ่งเมื่อเลือกร้านได้แล้วก็เดินกันออกไปทันที ทิ้งให้ซีวอนเดินตามอย่างไม่สบอารมณ์นัก

 

ภายในร้านอาหารชั้นเยี่ยมฮยอคแจพยายามสร้างบรรยากาศให้ดีขึ้น แต่ดูเหมือนว่าจะมีเพียงตนเองเท่านั้นที่คุยอยู่กับจินโม คุณยองเอเป็นคนไม่ค่อยพูดอยู่แล้ว ในขณะที่ซีวอนก็นั่งทำตัวขวางโลกจนอึดอัด

 

“ซีวอน นายลองกินอันนี้สิ อร่อยนะ” ฮยอคแจตักกุ้งให้อีกฝ่าย

 

“ขอบใจ” ซีวอนตักชิ้นกุ้งเข้าปากแล้วนั่งนิ่งเหมือนเดิม จนร่างบางได้แต่มองตามอย่างอ่อนใจ

 

จินโมมองลูกชายกับคนรักแล้วก็พอใจอยู่ไม่น้อย เด็กคนนี้ถือว่ามีความอดทนสูงเชียวล่ะ น่าจะไปกันรอดกับเจ้าลูกชายตัวดีของเค้า

 

                ถ้ามันไม่ทำร้ายอีกฝ่ายอีกรอบหนึ่งก่อนนะ

 

                “รู้แล้วใช่มั้ย? ว่าการเลือกตั้งที่ใกล้เข้ามานี้น่ะ ชั้นลงสมัครด้วย” จินโมพูดเมื่อทุกคนเงียบลง

 

                “คุณคะ....” ยองเอปรามเมื่อเห็นว่ามันไม่เหมาสมที่จะพูดคุยเรื่องเครียดบนโต๊ะอาหาร

 

                “เหอะ...ไม่เกี่ยวกับผมนี่นา” ซีวอนพูดอย่างไม่สนใจ

 

                “เกี่ยวสิ แกเชื่อเถอะยังไงนักข่าวก็ต้องหาทางเข้าไปสัมภาษณ์แกแน่ๆ ถึงเวลานั้นแล้วแกจะตอบว่ายังไงล่ะ?” จินโมถามอย่างใจเย็น แต่ก็แฝงไปด้วยข้อความรุกเร้าประสานักการเมือง

 

                “ก็จะบอกว่าผมไม่มีอะไรเกี่ยวข้อกับคุณยังไงล่ะ” ซีวอนตอบเสียงเย็น

 

                “ซีวอน....” ฮยอคแจครางเสียงแผ่ว แต่ร่างสูงก็ผลุดลุกขึ้นอย่างไม่เกรงใจใครทั้งนั้น

 

                “ถ้าจะให้ผมเข้าไปนั่งจำสคริปต์ จำบทพรรณนาเวิ่นเว้ออะไรนั่น ก็คงจะต้องขอโทษด้วยนะครับที่ผมจบการเป็นผู้กำกับมา ไม่ใช่นักแสดง แล้วการที่คุณจะทำอะไรนั่นมันก็ไม่เกี่ยวับผมทั้งนั้น” ซีวอนพูดแล้วหันมามองฮยอคแจเล็กน้อย

 

                “ถ้านายหิวก็กินให้อิ่มก่อนก็แล้วกัน ชั้นไปรอที่รถนะ....” ซีวอนพูดจบก็เดินออกไปทันที

 

                “ซีวอน...ซีวอน!....” ฮยอคแจมองตามหลังร่างสูงแล้วก็หันมามอง ผู้ใหญ่ทั้งสองคนอย่างเกรงใจ แล้วรีบเอ่ยลาวิ่งตามซีวอนออกมาทันที

 

                “เดี๋ยวสิ!” ฮยอคแจตรงไปกระชากแขนร่างสูงเอาไว้เมื่อเข้ามาบริเวณลานจอดรถ

 

                “หืม? มีอะไร” ซีวอนทำท่าทางราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

                “นายทำแบบนั้นมันไม่ถูกต้องเลยนะซีวอน มันเสียมารต่อพ่อและแม่นายมากๆ”

 

                “ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่แม่ชั้น!” ซีวอนหลุดทันที

 

                “ก็ได้ ถ้านายจะคิดแบบนั้น แต่คุณชเว จินโมเค้าก็เป็นพ่อของนายนะ แล้วนายยังทำตัวแบบนี้อีก”

 

                “เหอะ นายเองก็มองเค้าเป็นเหมือนเทวดามาโปรดสินะ ก็พราะมองเห็นแต่ด้านดีๆนั่นล่ะ ลองมามองในมุมของชั้นสิ จะได้รู้ว่านักการเมืองที่ทุกคนแทบจะกราบไหว้บูชานั้น แท้ที่จริงมีเบื้องหลังเหลวแหลกขนาดไหน” ซีวอนพูดด้วยแววตาเจ็บปวด

 

                ฮยอคแจมองอีกฝ่ายอย่างไม่รู้ว่าควรจะโกรธหรือสงสารดี ทั้งหมดที่ทำให้ซีวอนจะต้องเป็แบบนี้เพราะคำว่า ไม่รู้ แท้ๆ ทุกๆคนปิดล้อมร่างสูงจากความเป็นจริง

 

                ใครว่าเค้ามองคุณจินโมเพียงด้านเดียว ซีวอนต่างหากที่เลือกจะมองโลกในมุมที่ตัวเองต้องการจะมองเพียงเท่านั้น

 

                ถ้าหากร่างสูงได้รู้ความจริงเข้าสักวัน ก็ยังไม่รุ้เหมือนกันว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น

 

                “ฮยอคแจ นายโกรธชั้นรึเปล่า” เมื่อขึ้นมาอยู่บนรถ เปิดแอร์คลายอารมณ์หงุดหงิดสักพัก ซีวอนก็เอ่ยถามคนข้างๆที่เอาแต่เงียบ

 

                “เฮ้อ....เอาเถอะ ปล่อยมันไป เราไปเที่ยวกันต่อเถอะ นายอยากไปที่ไหนล่ะ” ฮยอคแจมองนาฬิกาก็พบว่าเพิ่งจะบ่ายสอง ยังไม่อยากให้ร่างสูงกลับไปอุดอู้อยู่ที่คอนโด

 

                “งั้นไป....อินซาดงมัย้ล่ะ? วันนี้มีตลาดนัดศิลปะ มีของแฮนด์เมดจากฝีมือนักศึกษามาเรียงขาย จัดกิจกรรมกันเพียบเลยล่ะ” ซีวอนออกความเห็น

 

                “อื้ม น่าสนุก ไปสิ” ฮยอคแจสนับสนุนความคิดนั้นทันที

 

                ขับรถออกมาไม่นานในที่สุดก็มาถึงย่านอินซาดงจนได้ ซีวอนหาที่จอดรถได้ก็พาฮยอคแจลงไปเดินดูของต่างๆ

 

                อินซาดงขึ้นชื่อเรื่องศิลปะต่างๆมากมาย นักศึกษาก็มีความคิดสร้างสรรค์จริงๆ

 

                ฮยอคแจถูกใจของหลายชิ้น จึงซื้อซะสนุกมือ

 

                ซีวอนมองใบหน้าเปื้อนยิ้มของคนข้างๆแล้วก็ต้องยิ้มออกมาด้วย ตอนนี้เค้ามีความสุขจังเลย ไม่น่าเช่อว่าการสูญเสียน้องชายไป จะทำให้ความรักหวนกลับคืนมาหาเค้า

 

                มันเป็นการแลกเปลี่ยนที่มีค่าสูงเหลือเกิน

 

                ฮยอคแจเองก็รู้สึกเต็มอิ่มในหัวใจจริงๆ จะให้ทำยังไงเค้าก็ยังคงรักแต่ซีวอนจริงๆนะ เหมือนว่ามันถูกกำหนดมาตั้งแต่แรกแล้วล่ะ

 

                ไม่ว่าจะต้องห่างกันออกไปสักแค่ไหน สุดท้ายก็ต้องกลับมาพบกันอยู่ดี

 

                เมื่อกลับมาจากอินซาดงในเวลาเกือบๆทุ่มแล้วนั้น พวกเค้าก็กลับมายังคอนโด ทำอการกินรว่มกัน อาบน้ำเสร็จก็มานั่งดูทีวีด้วยกันบนโซฟา

 

                ซีวอนครุ่นคิดอยู่พักนึง ก่อนจะเดินไปยังห้องน้ำแล้วกลับออกมาพร้อมกะละมังใบเล็ก

 

                “อะไรหรอซีวอน?” ฮยอคแจขมวดคิ้ว

 

                แต่ร่างสูงกลับคุกเข่าลง  แล้วคว้าเท้าของร่างบางมาวางจุ้มในกะละมังน้ำอุ่น

 

                “จำได้มั้ย?...นายเคยล้างเท้าให้ชั้นด้วยล่ะ” ซีวอนย้อนถึงเรื่องราวในอดีต

 

                “อะ...อืม....” ฮยอคแจซึ้งใจที่ร่างสูงยังสามารถจำเรื่องราวเหล่านั้นได้อยู่

 

                “ตอนนั้นนายทำไปเพราะรักชั้นใช่มั้ย? ถ้าอย่างนั้นวันนี้ชั้นจะทำให้นายเหมือนกัน เพราะชั้นรักนาย” ซีวอนยิ้มบางๆให้ร่างบาง พร้อมกับนวดเท้าให้อีกฝ่ายด้วย

 

                ฮยอคแจก้มตัวล้างไปกอดอีกฝ่ายเอาไว้ทันที กว่าเราจะเข้าใจกันนะ ซีวอน กว่าจะมีวันนี้

 

                ซีวอนหลับตาลงอย่างมีความสุข





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,987 ความคิดเห็น

  1. #1947 keroro (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 9 เมษายน 2556 / 17:20
    วอนฮยอก^^

    กลับมาแบบเต็มตัว

    ขอให้รักกันยาวนาน



    วอนทำตัวน่ารักจิงๆ แต่กับพ่อบางทีให้อภัยบ้างก็ได้

    คนเราก็เคยทำอะไรไม่ดีมาบ้าง

    #1,947
    0
  2. #1938 piggy-oun (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 9 เมษายน 2556 / 10:00
    ซีวอนบอกรักฮยอกแจแล้วค่ะ
    หวังว่าจากนี้ไปหลาย ๆ อย่างคงดีขึ้นนะ
    เมื่อได้ฮยอกแจกลับคีนมาแล้ว
    ซีวอนก็ดูแลฮยอกแจดี ๆ น๊า อย่าทำให้เสียใจอีก
    #1,938
    0