{WONHYUK}When I fall in LOVE the PAIN&When U COME BACK to me

ตอนที่ 62 : COME BACK-[17]=ได้โปรดอย่าจากผมไป กลับมาเถอะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 453
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    6 ม.ค. 56

                ในที่สุดก็มาถึงวันฉายหนังสั้นรอบสื่อมวลชน ที่แน่นอนว่าจะต้องถูกจับตามองจากสื่อเป็นพิเศษ เพราะตัวบทที่มาจากลูกชายคนโตของเจ้าของค่ายดัง ที่ไม่ค่อยจะยอมออกสื่อเท่าไหร่นะ

 

                และอีกอย่างก็ถือเป็นงานอีกชิ้นที่มาจากฝีมือของชเว ซีวอนลูกชายเพียงคนเดียวของนักการเมืองชื่อดัง

 

                งานเริ่มเปิดให้บรรดาสื่อมวลชนและคนดังต่างๆได้เข้าดูกันตั้งแต่หกโมง โดยมีซีวอนและมินกิดูแลความเรียบร้อยภายใน ในขณะที่นักแสดงทุกคนคอยต้อนรับอยู่ด้านนอก

 

                ร่างสูงของผู้กำกับหนุ่มที่วันนี้อยู่ในชุดสูททักซิโด้สีดำสนิท พร้อมกับเซ็ตผมขึ้นอย่างหล่อเหลา ชะเง้อมองไปยังประตูอยู่เป็นระยะๆ

 

                “ใจเย็นท่าน ได้ข่าวว่าวันนี้เค้าจะมากันทั้งครอบครัว” มินกิที่ยืนอยู่ใกล้ๆอดแซวไม่ได้

 

                “หรอ?” ซีวอนแกล้งทำเป็นไม่สนใจ

 

                “เตรียมตัวรับมือดีๆล่ะท่าน งานนี้ไม่หมูแน่” มินกิตบบ่าเบาๆ

 

                และก็จริงอย่างที่อีกฝ่ายว่า ทันทีที่ครอบครัวลี เดินเข้างานมา นักข่าวก็กรูเข้าไปสัมภาษณ์ทันที ฮยอคแจที่ในวันนี้อยู่ในชุดสูทสีขาวทำให้เจ้าตัวดูขาวซีดขึ้นไปอีก

 

                ข้างกายนั้นประกอบไปด้วยคุณลี บยองฮุนผู้เป็นพ่อ และคุณนายลี นายหญิงของตระกูล ถัดออกไปก็เป็นลี ซึงกิที่วันนี้มาพร้อกับปาร์ค ชินฮเยที่กำลังตั้งท้องได้ไม่นาน

 

                ทั้งหมดให้สัมภาษณ์เพียงเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้ามาในงานที่จัดไว้เป็นห้องบอลรูมที่มีจอยักษ์และเวทีกว้าง

 

                เจ้าของค่ายหันมายิ้มให้ซีวอนเล็กน้อย ก่อจะเดินนำพาครอบครัวไปนั่งตามที่นั่งที่จัดไว้ ซึ่งห่างจากจุดที่ซีวอนนั่งพอสมควร

 

                เมื่อถึงเวลาที่กำหนดไว้ เสียงเพลงก็ดังเริ่มทันที พร้อมกับพิธีกร ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ลี มินกินั่นล่ะ ทำหน้าที่ควบไปเลย ในการเชิญผ้ำนวยการสร้าง หรือเจ้าของค่ายอย่างลี บยองฮุนขึ้นกล่าวเปิดงาน จากนั้นจึงเชิญผู้กำกับอย่างชเว ซีวอนขึ้นมากล่าวอะไรเล็กน้อย

 

                ทันทีที่ร่างสูงลุกขึ้น แสงแฟลชต่างๆก็รัวกันระยิบระยับทันที ซีวอนค้อมหัวให้ท่านประธานเล็กน้อยเมื่อเดินผ่าน พร้อมกับลอบมองใบหน้าของร่างบางที่ไม่ยอมมองมาทางเค้าแม้แต่น้อย

 

                ซีวอนกระแอมเล็กน้อยก่อนจะเริ่มพูด

 

                “ก่อนอื่นผมจะต้องขอบคุณท่านประธานที่ให้โอกาสนีกับผม ขอบคุณทีมงานทุกคนที่ทำงานร่วมกันอย่างหนัก ขอบคุณทีมนักแสดงทุกคนที่ถึงแม้จะเป็นการทำงานครั้งอรกแต่ก็ตั้งใจกันเต็มที่....” ซีวอนค่อยๆเอ่ยรายนามบุคคลที่ต้องขอบคุณมาช้าๆ ก่อนจะเลื่อนสาตาไปยังร่างบางในที่สุด

 

                “ที่สำคัญ...ต้องขอขอบคุณคุณลี ฮยอคแจสำหรับบทที่ใช้ในการแสดงครั้งนี้ รวมทั้งการให้ความช่วยเหลือในการรับส่งอารมณ์ของนักแสดงด้วย...” ซีวอนยิ้มเล็กน้อย แม้ว่าร่างบางจะหลบสายตาไปแล้วก็ตาม

 

                “ถึงแม่ว่าทางเราจะมีเวลาจำกัดในการทำงานครั้งนี้ แต่ผมและทีมงานรวมทั้งนักแสดงทุกคนก็พยายามให้งานออกมาละเอียดที่สุด และมั่นใจว่าจะต้องประทับในหลายๆคนแน่นอน ขอบคุณสื่อมวลชนทุกท่านด้วยนะครับที่ยอมสละเวลามาร่วมงานในวันนี้ ขอบคุณมากครับ” ซีวอนกล่าวปิดท้าย พร้อมเสียงตกมือที่ดังขึ้น

 

                ผู้กำกับไฟแรงเดินกลับมานั่งประจำที่เดิม พร้อมกับม่านที่เปิดออก และไฟทั้งห้องที่หรี่ลงจนกลายเป็นสีทองบางเบา

 

                เนื้อเรื่องนำเดินไปเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงฮือฮาของคนูเป็นระยะๆ

 

                ฮยอคแจยกยิ้มอย่างดีใจเมื่อได้เห็นผลงานที่ตัดต่อออกมา ถือว่าทีมงานนี้เป็นมืออาชีพมากๆ เพราะระยะเวลานั้นมีไม่มากเลย แต่ก็ยังสร้างสรรค์งานออกมาได้ดีขนาดนี้

 

                ร่างบางแอบลอบมองร่างสูงเป็นระยะ เห็นว่าฝ่ายนั้นมองไปยังจอแน่วแน่ก็เบนสายตากลับมา

 

                เสียงร้องไห้ตามเนื้อเรื่องเริ่มมีมากขึ้น เมื่อดำเนินมาถึงท้ายๆเรื่อง แม้แต่คนเขียนบทเองก็ยังยอมรับเลยว่า นักแสดงได้ทำงานออกมาตรงกับบทที่เค้าเขียนเอาไว้มากๆ

 

                ยิ่งถึงฉากที่รถชน ยิ่งเรียกน้ำตาจากคนดูได้มากยิ่งขึ้น อย่างน้องสะใภ้ของเค้านี่ไง ร้องใหญ่เลย

 

                ดำเนินมาจนถึงฉากสุดท้าย ที่มีเพลงคลอขึ้นมาด้วย ฮยอคแจจะไม่รุ้สึกอะไรมากเลย หากว่าเสียงคนร้องนั้นจะไม่ใช่....

 

                เกิดเสียงฮือฮาขึ้นทันที เมื่อทุกคนเริ่มรับรุ้แล้วว่าเจ้าของเสียงร้องนี้ก็คือ...ชเว ซีวอน~!

 

                ถึงขนาดลงทุนร้องเพลงประกอบเองเลยทีเดียว

 

못난 사람이 나죠
ฉัน..คนที่ไม่ค่อยจะได้เรื่อง
아픈 그댈 못봤죠
คนที่ไม่สามารถจะมองเธอที่เจ็บปวดได้..
뒤늦게 그댈 알죠
เธอเคยรู้บ้างมั้ยน้ะ.. ทำไมฉัน...

 

                ภาพของโอ จุนกอลที่ยืนอยู่บนสะพานจ้องมองผืนทะเลด้วยแววตาเศร้าสร้อย ถูกตัดต่อสลับกับภาพในวัยเด็กของคนทั้งคู่ที่เคยวิ่งเล่นด้วยกันมา

 

                ฮยอคแจน้ำตาไหลออกมาเบาๆ ไม่ใช่เพราะความเศร้าจากหนังหรอกนะ แต่เป็นเพราะสิ่งที่ร่างสูงสื่อผ่านมาทางเพลงต่างหากล่ะ

 

                น้ำเสียงแบบนี้ ต้องการจะบอกอะไร ถ้าหากไม่ใช่เรื่องราวระหว่างเค้ากับร่างสูง อยอคแจต้องลอบเช็ดน้ำตาออกไป แต่ทว่าไม่ไหวแล้ว เมื่อมันไหลออกมาเรื่อยๆ

 

소리없이 울죠 . 눈치없이 웃죠
ฉัน..ร้องไห้เงียบ ๆ  ฉันหัวเราะออกมาโดยไม่รู้ตัว
그대 뒤에서 '가지마 가지마' 말은 삼켜내죠
ได้แต่พูดว่า..อย่าไป อย่าไป ข้างหลังเธอ  คำๆนั้นมันได้หายลงไปในกับเสียง..

그댄 아름답죠 . 그댈 사랑했죠
เธอ.. สวยงามที่สุด  ฉัน..หลงรักเธอไปแล้ว
자신없이 '돌아와 돌아와'맘으로 외치죠
พูดว่า..ได้โปรดกลับมา กลับมา อย่างไร้ความมั่นใจ พูดออกมาจากหัวใจ..

 

                อยอคแจยกมือขึ้นป้องปาก ระเบิดน้ำตาออกมามากขึ้น ยิ่งเพลงร้องไปสักเท่าไร น้ำตาก็ไหลออกมาเท่านั้น

 

                ความอบอุ่นแล่นเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ ทุกๆความหมาย ทุกตัวอักษร

 

나와 함께했던 시간그 날들이 사랑이 맞다면
เวลาที่อยู่กับฉัน.. ถ้าเวลาเหล่านั่นเรียกว่าความรัก..
제발 가지마 가지마

ก็ได้โปรด อย่าไป ..อย่าไป
가지마 가지마돌아와 돌아와
อย่าไป..อย่าไป.. กลับมา .. กลับมา..

 

                ท่านประธานลี เอื้อมมือมาบีบมือของลูกชายคนโตเอาไว้ เมื่อร่างบางกันไปมองพ่อตัวเองก็ได้รับเพียงรอยยิ้มแสนใจดีกลับมาเท่านั้น

 

                ฮยอคแจหันกลับไปมองเจ้าของเสียงร้องนี้อีกครั้ง ก็พบว่าอีกฝ่ายหันมามองอยู่ก่อนแล้ว ดวงตาแดงก่ำสบเข้ากับดวงตาคมของอีกฝ่ายที่ต้องการจะสื่อข้อความบางอย่างมาทางสายตา

 

                นั่นทำให้ฮยอคแจต้องรีบหันกลับมาทันที

 

                ซีวอนก้มหน้าเศร้าอยู่กับตัวเอง หรือที่ว่าลงทุนไปแบบนี้ยังไม่พอทำให้ร่างบางได้ใจอ่อนอีกกัน?

 

그댄 아름답죠참 그댈 사랑했죠
เธอ สวยงาม.. ฉันหลงรักเธอเข้าแล้ว..
잊혀진단 거짓말 거짓말거짓말이네요
ที่บอกให้ฉันลืม..มันคือคำโกหก คำโกหก  มันคือคำโกหก ใช่มั้ย..

 

                จะให้ทำยังไงดี ชั้นไม่อยากเจ็บปวดเพราะนายอีกแล้วชเว ซีวอน ชั้นอยากเริ่มต้นชีวิตใหม่ แต่ทุกครั้ง...ที่ได้เห้นหน้านาย ยังมีนายอย่ในชีวิต ทำให้ชั้นลืมนายไม่ได้เลย

 

                ถ้ายังจะต้องเป็นแบบนี้ต่อไปเมื่อไหร่ชั้นจะเข้มแข็งสักที เมื่อไหรที่ชั้นจะเลิกรักนาย

 

                เมื่อไหร่กัน...

 

제발 가지마 가지마
ได้โปรด อย่าไป .. อย่าไป ...
돌아와 돌아와
กลับมาเถอะ..กลับมาเถอะ..

 

                เมื่อเรื่องราวในหนังจบลง ม่านก็ถูกปิดลง พร้อมกับแสงไฟที่สาดขึ้นมาสว่างเหมือนเดิม

 

                เสียงปรบมืออย่างกึกก้อง ดังไปทั่วห้อง ซีวอนจำต้องลุกขึ้นโค้งเพื่อเป็นการแสดงคำขอบคุณ แต่จุดหมายที่ร่างสูงจับจ้องกลับเป็นฮยอคแจที่เอาแต่นั่งก้มหน้าเพียงอย่างเดียวเท่านั้น

 

                หลังจากนั้นนักข่าวก็ทยอยกันสัมภาษณ์นักแสดงแต่ล่ะคน พร้อมกับซีวอนที่ต้องอยู่ร่วมถ่ายภาพด้วย

 

                จังหวะที่ต้องถ่ายภาพรวมนั้น ซีวอนพยายามที่จะได้ยืนให้ใกล้กับร่างบางมากที่สุด แต่กลับถูกขัดขวางด้วยซึงกินั่นเอง

 

                ทำให้ซีวอนจำต้องยืนห่างออกไปไกลพอสมควร แม้กระทั่งจนหมดเวลา และนักข่าวทุกคนทยอยกลับออกไปหมดแล้ว ร่างสูงเองก็ยังไม่มีโอกาสเลยแม้แต่นิดเดียว

 

                ได้แต่ยืนมองออกฝ่ายเดินออกไปไกลมากขึ้นเรื่อยๆเท่านั้น

 

                “เชบัล....คา จีมา คาจีมา...โทราวา...โท...ราวา...”

 

                ...ได้โปรดอย่าไปเลยนะอย่าไป กลับมาหาชั้นเถอะนะ..กลับมา...

 




 

 

                ยอนฮีเปิดประตูห้องนอนเข้ามาเบาๆ ก่อนจะถอนหายใจหนักๆ เมื่อเห็นว่าคนที่กำลังนอนอยู่ข้างๆลูกชายของตนเองคือใคร

 

                .ซอกฮยอนนอนหลับตาพริ้มอยู่ในซอกอกของฮยองจุน ที่ระบายยิ้มหลับตาอย่างมีความสุขเช่นกัน

 

                ยอนฮีมองใบหน้าของชายหนุ่มที่รักสุดหัวใจแล้วก็ต้องยกมือขึ้นมากอดตัวเองเอาไว้ให้แน่นๆ

 

                ตั้งแต่วันที่กลับมาจากเชจูวันนั้น ร่างสูงก็ยิ่งก้าวเข้ามามีบทบาทในชีวิตของเธอและลูกชายมากยิ่งขึ้น ทั้งการไปรับไปส่งซอกฮยอน การดูแลความเป็นอยู่แทบทั้งหมด

 

                เธอรู้ดีว่าลูกชายของเธอเองก็มีความสุขมากๆเช่นกัน

 

                นี่ล่ะมั้งสายใยของสายเลือดเดียวกัน

 

                เธอได้โทรปรึกษาซีวอนเป็นระยะๆ ซึ่งอีกฝ่ายก็บอกให้เธอเลือกทางที่ดีที่สุดสำหรับตัวเอง และอย่าโกหกความรุ้สึกตัวเองอีก

 

                สิ่งที่เธอทำมาเกือบสอบปี ปฏิเสธความจริงทุกอย่าง จนกำแพงในใจมันสูงขึ้นมามาก วันนี้เธอพร้อมจะทำลายมันลงรึยังนะ

 

                ยอนฮีเดินเข้าไปยกผ้าห่มมาคลุมร่างของคนทั้งคู่ที่นอนอยู่บนเตียง แต่ทว่าฮยองจุนกลับขยับตัวเล็กน้อย และตื่นขึ้นมาในที่สุด

 

                “เอ่อ...ขอโทษ ชั้นไม่ได้.....” ยอนฮีผงะถอยหลังเล็กน้อย

 

                “กลับมาแล้วหรอ....” ฮยองจุนยิ้มรับเล็กน้อย เมื่ออีกฝ่ายพยักหน้า

 

                “ถ้าอย่างนั้นวันนี้ผมกลับก่อนก็ได้” ฮยองจุนพูดอย่างรู้ตัว เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายต้องอึดอัด แค่ได้คอยดูแล ค่อยๆซึมซับความหวังดีเข้ามาทีละเล็กละน้อยก็พอแล้วล่ะ

 

                มันจะต้องมีสักวันสิที่ความดีของเค้าจะเอาชนะใจร่างบางตรงหน้านี้ให้ได้

 

                “เอ๋อ...เดี๋ยวสิ...” ยอนฮีเรียกฮยองจุนเอาไว้ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายทำท่าจะเดินออกไป

 

                “หืม?” ฮยองจุนหันกลับมาอย่างแปลกใน เพราะไม่เคยมีสักครั้งเลยที่ร่างบางจะเรียกเค้าเอาไว้แบบนี้

 

                “ถ้าไม่รีบ...จะดื่มกาแฟสักแก้วก่อนกลับมั้ย?...”

 

 

                คงเป็นเรื่องที่แปลกที่สุดแล้วล่ะ สำหรับรอบหลายๆปีนี้ของฮยองจุน ร่างสูงรับแก้วกาแฟจากอีกฝ่ายมาดื่มช้าๆ

 

                ตอนนี้พวกเค้าทั้งสองคนกำลังนั่งอยู่ในห้องครัวฝั่งตรงข้ามกัน มีเพียงแสงไฟนีออนสลัวๆกับเวลาที่ล่วงเลยมาเกือบจะเที่ยงคืนเท่านั้น

 

                ฮยองจุนดื่มไป...ก็จ้องหน้าอีกฝ่ายไป

 

                ไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงดี แต่ก็อยากให้เวลาในช่วงนี้ดำเนินต่อไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

 

                “คุณ...ยังอยากรู้มั้ยว่าทำไมชั้นถึงทิ้งคุณมา” ยอนฮีพูดออกมาในที่สุด มือของฮยองจุนที่ถือแก้วกาแฟชะงักเล็กน้อย แต่ก็ตอบรับเบาๆ

 

                “มัน...อธิบายยากนะ...”

 

                “ไม่เป็นไร ผมมีเวลาทั้งชีวิตที่จะรับฟังคุณ”

 

                ยอนฮีรู้สึกอุ่นวาบไปทั้งหัวใจอีกครั้ง ตอนนี้ไม่ว่าหนทางข้างหน้าจะเป็นเช่นไร เธอขอมีเพียงคนตรงหน้านี้อยู่เคียงข้างกันไปเท่านั้นก็พอ

 

                ขอรักเธอให้ดีที่สุด...จะเกิดอะไรขึ้นมันก็ไม่สำคัญแล้วล่ะ

 

                “เมื่อเจ็ดปีก่อน ตอนที่ชั้นรู้ว่าชั้นท้อง...ชั้นกลัวมากเลยล่ะ...” ยอนฮีนึกถึงเรื่องราวในอดีตอย่างเศร้าหมอง

 

                “ทำไมคุณถึงไม่บอกผม”

 

                “ชั้นกลัวไปหมดทุกอย่าง อีกแค่ไม่กี่อาทิตย์เราก็จะเรียนจบ ชั้นไม่อยากทำลายอนาคตคุณ”

 

                “แต่นั่นคือการทำลายชีวิตทั้งชีวิตของคุณนะยอนฮี”

 

                “คุณกำลังจะเป็นสถาปนิกที่มากความสามารถ มีหน้ามีตา อยู่ในตระกูลดังที่มั่งคั่งไปด้วย ชื่อเสียง แต่ชั้น? ชั้นไม่มีอะไรเลย” ยอนฮีเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อย

 

                “คุณเลย...ตัดสินใจทิ้งผมไปหรอ?” ฮยองจุนพูดด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความทรมาน

 

                ยอนฮีสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจพูดความจริงทั้งหมดออกมา

 

                “ครอบครัวของคุณ...ยื่นข้อเสนอให้ชั้น....”

 

                “ว่ายังนะ?” ฮยองจุนเบิกตากว้าง กับความจริงเค้าไม่เคยรู้เลยว่าทางบ้านของเค้าก้าวเข้ามาเกี่ยวข้องในความสัมพันธ์ระหว่างเค้ากับหญิงสาว

 

                “แม่คุณยื่นเงินเป็นจำนวนมากเพื่อให้ชั้นไปจากคุณ...”

 

                “พระเจ้า...”ร่างสูงอึ้งไปไม่น้อย แสดงว่าเค้าเข้าใจผิดคนตรงหน้านี้มาตลอดเลยสินะ

 

                เจ็ดปีที่ผ่านมา ร่างบางเองก็คงจะทุกข์ทรมาณอยู่ไม่น้อยเลยสินะ

 

                “ชั้นที่ไม่มีอะไรเลย กับคุณที่กำลังจะมีทางที่ดีในชีวิต คุณคิดว่าชั้นจะทำยังไงล่ะ...” ยอนฮีถามอีกฝ่ายทั้งน้ำตา

 

                ฮยองจุนไม่ตอบแต่กลับลุกพรวดจากเก้าอี้เดินข้ามฝั่งมากอดยอนฮีเอาไว้ทันที

 

                “โฮ....!!!” ไออุ่นเดียวนี้ทำให้กำแพงภายในใจทั้งหมดมันพังทลายลงมาทันที แขนเรียวยกขึ้นกอดอีกฝ่ายเอาไว้ให้สมกับที่ต้องจากกันเนิ่นนานเกือบสิบปี

 

                “ผมเข้าใจแล้ว...ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว....แค่อยากให้คุณฟังผมให้ดีต่อจากนี้ได้มั้ย?” ฮยองจุนพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ซึ่งหญิงสาวก็รีบพยักหน้าทันที

 

                “เรื่องราวในอดีต ที่เราต่างก็ต้องเจ็บปวดมากพอกัน ผมจะไม่ขอให้คุณลืมมั้นทั้งหมด ให้ถือว่ามันเป็นบททดสอบความรักของเรา ให้มันเป็นบทเรียนราคาแพงที่สุด และนับจากนี้...เราเริ่มกันใหม่เถอะนะ...” ชายหนุ่มดันร่างบางออกมาสบกันเบาๆ

 

                “ผมเคยรักคุณยังไง ในวันนี้มันไม่เคยลดน้อยลงเลย เรามาสร้างครอบครัวของเราเถอะนะ มีเพียงคุณ กับผมและซอกฮยอน ลูกของเรา ผมจะไม่ปล่อยให้คุณต้องไปเผชิญกับความโหดร้ายเพียงลำพังอีกแล้ว”

 

                ยอนฮีร้องไห้ออกมาหนักกว่าเดิมเสียอีก

 

                “ชั้นรักคุณจุน...รักคุณจริงๆ ขอโทษ...ขอบคุณมาก....”

 

                ฮยองจุนรวบหญิงสาวเข้ามากอดเอาไว้อีกครั้งด้วยความรู้สึกที่มีความสุขมากกว่าครั้งไหนๆที่เคยรู้สึกมาในชีวิตนี้

 

                “ผมก็รักคุณยอนฮี...รักตลอดมาและจะรักเพียงคุณตลอดไป”

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,987 ความคิดเห็น

  1. #1943 keroro (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 9 เมษายน 2556 / 16:10
    สมหวังแล้วนะ



    ยินดีด้วยจุน^^

    #1,943
    0
  2. #1937 ae snoopy (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 12 มีนาคม 2556 / 15:03


    วอนทุ่มทุนมากเพื่อฮยอก
    #1,937
    0
  3. #1925 piggy-oun (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 7 มกราคม 2556 / 15:39
    ยอนฮีกะฮยองจุนกลับมารักกันเหมือนเดิมแล้ว
    ครอบครัวที่แสนจะอบอุ่น สามคนพ่อแม่ลูก
    แล้วซีวอนล่ะ เมื่อไหร่ฮยอกแจจะใจอ่อนซะที
    #1,925
    0