{WONHYUK}When I fall in LOVE the PAIN&When U COME BACK to me

ตอนที่ 57 : COME BACK-[13]=ความเจ็บปวดของนาย ชั้นเข้าใจแล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 664
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    21 เม.ย. 55

                 เมื่อเวลาคล้อยเย็นลง ซฮกฮยอนก็หลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อนและพักอยู่ที่ห้อง ในขณะที่ซีวอนและยอนฮีออกมาคุยกันบริเวณด้านนอก

 

                “ชั้นควรจะทำยังไงดีคะ ซีวอน” ยอนฮียังคงมีดวงตาแดงก่ำเพราะผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก

 

                “ผมคงจะต้องถามคุณตรงๆนะยอนฮี” ซีวอนพูดด้วยน้ำเสียงซีเรียส พร้อมกับเอื้อมมือไปกุมมือของยอนฮีเอาไว้

 

                เมื่อหญิงสาวตอบกลับด้วยอาการพยักหน้ารับเบาๆ ซีวอนจึงถามต่อทันที

 

                “คุณยังรักเค้าอยู่ใช่มั้ย...ฮยองจุนน่ะ”

 

                “คุณ..........” ยอนฮีมีท่าทางตกใจเล็กน้อย

 

                “ผมรู้น่ะ....แน่นอน แต่คำตอบที่ผมถามล่ะ” ซีวอนถามอย่างอ่อนโยน จนยอนฮียอมตอบออกมาในที่สุด

 

                “ค่ะ ชั้นรักและรอเค้ามาตลอด”

 

                “งั้นก็ให้โอกาสเค้าเถอะ”

 

                “แต่เรารักกันไม่ได้ค่ะซีวอน...รักไม่ได้”

 

                “อะไรเป็นตัวตัดสินล่ะครับ ว่าคุณทั้งสองคนรักกันไม่ได้”

 

                “เราต่าง.......”

 

                “ไม่สงสารลูกหรอยอนฮี?....” ซีวอนตัดบท

 

                ปล่อยให้หญิงสาวได้คิดทบทวนดีๆ

 

                “ไม่สงสารแกหรอที่พ่อแท้ๆของตัวเองอยู่ใกล้เพียงแค่นี้แต่เจ้าตัวกลับไม่มีสิทธิได้รู้เลยแม้แต่น้อย ให้แกละเมอเพ้อพกอยู่กับพ่อกำมะลออย่างผม ทั้งๆที่คนที่แกผูกพันไม่แพ้กันนั่นคือพ่อจริงๆของเค้าน่ะ”

 

                ยอนฮีปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาอีกครั้งเบาๆ

 

                “อย่าเอาทิฐิในอดีตมาทำให้ปัจจุบันมันเลวร้อยลงไปกว่าเดิมเลยนะ ทำอะไรก็ให้คิดเสมอว่าคุณมีลูกที่ต้องแคร์ ถามใจตัวเองให้ดีว่าอยากเริ่มต้นใหม่กับเค้ารึเปล่า ผมพูดในฐานะเพื่อนได้ดีที่สุดก็เท่านี้ล่ะ” ซ๊วอนบีบมือกระชับอีกฝ่ายอีกครั้ง

 

                “ขอบคุณนะคะซีวอน...สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณทำเพื่อเราสองแม่ลูกมาตลอด”

 

                “ค่อยๆคิดนะ” ซีวอนย้ำอีกเล็กน้อย แล้วเดินเลี่ยงออกไป

 

                อย่างน้อยๆ วันนี้เค้าก็ได้ทำดีนั่นล่ะนะ

 

                ความดี....ที่แลกกับการได้อิสระทั้งหมดคืนมา

 

 

ร้านเบเกอรี่

 

                ฮยอคแจพาฮยองจุนที่ดูซึมๆตั้งแต่เหตุการณ์เมื่อตอนเที่ยงมายังร้านนี้ก็เพื่อคุยถึงปัญหาที่เกิดขึ้น

 

                “เอาไงดีล่ะจุน” ฮยอคแจเปิดประเด็น

 

                “ทำไงได้ล่ะ ใจผมอยากกลับไปหาเค้าจะตายอยู่แล้ว แต่มันอยู่ที่เค้าคนเดียว ไม่ใช่ผม” ฮยองจุนพูดด้วยน้ำเสียงเครียดๆ

 

                “ใจเย็นๆนะ...” ฮยอคแจตบบ่าให้กำลังใจ

 

                “ไม่เป็นไร ผมไม่ยอมแพ้หรอก” ฮยองฝืนยิ้มบางๆ

 

                “ดีแล้ว...”

 

                “แล้วฮยอคแจล่ะ จะเอายังไงเรื่องคุณซีวอน”

 

                “อ้าว ไหงวกมาที่ชั้นล่ะ” ฮยอคแจทำหน้าเหรอหรา

 

                “ก็ดูแล้ว ฮยอคแจก็ยังรักเค้านี่นา ทำไมไม่ลองให้โอกาสเค้าอีกสักครั้งล่ะ”

 

                “หลายครั้งแล้ว ผมให้เค้าไปจนหมดแล้ว มันไม่มีโอกาสอะไรเหลือให้เค้าอีกแล้ว” ฮยอคแจกัดฟันไม่ให้น้ำตาไหลออกมา

 

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะเลิกมีความรู้สึกกับคนๆนี้สักที

 

“ทำแบบนี้มีความสุขแล้วหรอ?” ฮยองจุนถามด้วยความเป็นห่วง

 

“กลับไปอาจจะเจ็บกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็ได้” ฮยอคแจเหยียดยิ้ม

 

“ทำไมไม่ทำแบบผมล่ะ ถ้ามั่นใจในความรู้สึกของตัวเองแล้ว ก็เดินหน้าเต็มที่เลยสิ อย่างน้อยก็ได้พยายามแล้ว”

 

“มันเลยจุดนั้นมาไกลแล้วล่ะ อย่าฝืนอะไรอีกเลย”

 

ฮยองจุนมองอีกฝ่ายแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจเบาๆ จะโทษฮยอคแจก็ไม่ได้หรอก เพราะเรื่องราวที่คนตรงหน้านี้ต้องประสบพบเจอมามันยากที่จะลบเลือนจริงๆ

 

ความทรงจำที่เคยสวยงามมันถูกทำลายจนยับเยินซ่อมใหม่ไม่ได้อีกแล้ว ความรัก เทิดทูน และเชื่อใจ มันไม่มีอะไรเหลืออีกเลย

 

ชเว ซีวอนรู้ตัวช้าเกินไปจริงๆ

 

มารู้ตัวว่ารักในวันที่สายเกินไป

 

 

โชคดีจริงๆที่วันต่อมาอากาศก็กลับเข้าสู้สภาวะปกติ ทำให้กองถ่ายสามารถดำเนินต่อไปได้ และบางทีสภาพอากาศอาจจะเหมือนกับสภาพจิตใจของใครบางคนด้วย

 

ยอนฮีตัดสินใจพาซอกฮยอนเดินทางกลับโซลเมื่อเช้านี้ ทันทีที่จองตั๋วได้ ทำให้ฮยองจุนตัดสินใจเดินทางกลับด้วยทันที

 

บางทีอะไรๆก็อาจจะต้องใช้เวลาเป็นตัวเชื่อมก็ได้ พราะอย่างน้อยๆยอนฮีก็ไม่ได้ตั้งกำแพงขึ้นมาขวางอีกฝ่ายแล้ว

 

ซีวอนและฮยอคแจยืนมองรถแท็กซี่ที่ทั้งสามคนพ่อแม่ลูกนั่งออกไปโดยที่ไม่มีใครพูดอะไรออกมา

 

ซีวอนยิ้มบางๆ ก่อนจะหันไปมองคนข้างๆที่รู้ตัวว่าถูกมองแต่ก็แกล้งทำเป็นไม่รับรู้อะไร เสเดินออกไปหาทีมงานคนอื่นๆ

 

ซีนที่จะต้องถ่ายทำในวันนี้ถือได้ว่าเป็นซีนอารมณ์หนักๆล้วนๆ ดังนั้นบรรยากาศระหว่างนักแสดงนั้นจึงเต็มไปด้วยความเครียดอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

 

เพราะมีข้อจำกัดทางเวลา และจำนวนฉากที่เยอะเป็นพิเศษดังนั้นทุกคนจึงจะต้องตั้งใจกันให้มากๆ

 

“เอาล่ะๆ...ถ้าซ้อมกันพอแล้ว ก็เตรียมตัวเข้าฉากกันด้วยครับ” มินกิใช้โทรโข่งประกาศโดยรอบบริเวณนั้น ทุกคนจึงเริ่มเข้ามาประจำที่ทันที

 

ฉากแรกของวันนี้เริ่มจากบริเวณด้านหน้าสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เป็นการเข้าฉากเพียงลำพังระหว่างคิม ดันบี และโอ จุนกอล

 

เรื่องมีอยู่ว่าในที่สุดโอ จุนกอลก็ตัดสินใจที่จะสารภาพความรู้สึกที่กักเก็บเอามานานให้ดันบี หญิงสาวผู้เป็นที่รักได้รับรู้ แต่กลับได้พบกับเรื่องราวที่ทำให้อึ้งกว่า

 

เริ่มจากการที่ดันบีรีบวิ่งเข้ามาหาจุนกอล

 

“ดันบี! เรากำลังตามหาเธออยู่เลย...เอ่อ เรามีเรื่องจะบอกเธอล่ะ” จุนกอลที่เคยพูดจาชัดเจนมาตลอดวันนี้กลับพูดจาติดๆขัดๆซะอย่างงั้น

 

                “เราก็มีเหมือนกัน ฟังของเราก่อนนะ....” ดันบีเขย่าแขนของจุนกอลก่อนจะโผเข้ากอดอีกฝ่ายเอาไว้

 

                “เอ่อ อะไรหรอ” จุนกอลเองก็อึ้งไปเหมือนกันที่หญิงสาวเข้ามากอดตัวเองแบบนี้

 

                “ซันโฮ!....เค้าขอชั้นคบแล้วล่ะจุนกอล!” ดันบีทั้งหัวเราะและร้องไห้ออกมาในเวลาเดียวกัน

 

                “อะ...ฮะไรนะ?” จุนกอลแทบจะไม่เชื่อหูของตัวเอง

 

                “ซันโฮขอชั้นคบ...ซันโฮถามชั้นว่าถ้าชั้นยังไม่มีใครคบกับเค้าได้มั้ย ชั้นมีความสุขจังเลยล่ะ” ดันบีปล่อยตัวเองออกจากวงแขนของจุนกอลในที่สุด

 

                “เธอชอบซันโฮหรอ” จุนกอลแทบจะล้มทั้งยืน

 

                “ใช่แล้วล่ะ! ชอบตั้งแต่ครั้งที่แรกที่ชั้นมาที่นี่แล้ว จำได้มั้ยที่เราเจอกันครั้งแรกวันนั้น โอ๊ย....ชั้นมีความสุขจนแทบจะลืมหายใจเลย...” ดันบีหมุนตัวไปมา โดยที่ไม่ได้สังเกตอาการของคนข้างๆเลยแม้แต่น้อย

 

                “ขอบใจมากๆเลยนะจุนกอล” ดันบีหยุดหัวเราะแล้วหันมาส่งให้อีกคน

 

                “มาขอบใจเราเรื่องอะไร” จุนกอลยังต้องฝืนยิ้มออกไป

 

                “ก็...ที่คออยู่กับเราและซันโฮไง ถ้าไม่มีเธอเราคงไม่กล้าเข้ามาเล่นกับซันโฮหรอก เธอเป็นเพื่อนที่ดีมากๆเลยนะ” ดันบียิ้มกว้าง ตบบ่าจุนกอลเบาๆแล้วเดินเลี่ยงออกไป

 

                จุนกอลมองตามรักแรกของตัวเองด้วยสายตาปวดร้าว ก่อนที่จะแปรเปลี่ยนมาเป็นอาการของคนที่โกรธจัด มือทั้งสองข้างกำเข้ามากันอย่างแน่นหนา

 

                “คัต!!.....เดี๋ยวถ่ายโคลสอัพใบหน้าตอนจบของจุนกอลใหม่นะ....ขอให้แสดงความรู้สึกชัดเจนกว่านี้หน่อย ส่วนนักแสดงหญิงไปเปลี่ยนเสื้อผ้ามาเข้าฉากต่อไปได้เลย” ซีวอนประกาศผ่านโทรโข่ง แล้วดำเนินถ่ายซ่อมฉากต่อ

 

                เมื่อเรียบร้อยแล้ว ฉากต่อมาก็เป้นอีกซีนอารมณ์ที่มีการปะทะกันเข้ามาร่วมอีกด้วย โดยเรื่องเกิดในห้องพักของซันโฮ

 

                เริ่มจากที่โอ จุนกอลเปิดประตูเข้ามาในห้องอย่างแรง

 

                “อ้าว....ว่าไง” ซันโฮสะดุ้งเล็กน้อย

 

                จุนกอลมองมายังเพื่อนสนิทที่สุดและเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวของตัวเองด้วยแววตาผิดหวัง ก่อนจะเดินตรงเข้าไปและ

 

                พลัก!!!

 

                หมัดลุ่นๆเข้าที่มุมปากอีกคนตามที่ซ้อมกันไว้ และมีเอฟเฟกต์เลือดสีแดงตามมาทันที

 

                “อะไรของแกเนี่ย!!!

 

                “ยังจะมาตีหน้าซื่ออีก แกทำอะไรลงไปรู้ตัวอยู่แกใจ มีความสุขมั้ยได้แย่งของๆเพื่อนน่ะ!!” จุนกอลตะคอกจนสุดเสียง

 

                “แกรู้เรื่องแล้วหรอ?” ซันโฮตกใจ

 

                “ทำไมล่ะ ตีท้ายครัวเพื่อนน่ะ สนุกมั้ย แกทำลงไปได้ยังไงวะ ซันโฮ แกก็รู้ว่าชั้นรักดันบี รักมาก รักมาตลอด!” จุนกอลตัดพ้อทางแววตา จนซันโฮอดทนไม่ไหว น้ำตาไหลลงมาแข่งเช่นกัน

 

                “ชั้นเองก็มีเหตุผลของชั้นเหมือนกัน!

 

                “ไหนแกลองยกมาสักเหตุผลสิ ให้ชั้นหายโง่สักที!!!

 

                “ชั้นบอกไม่ได้” ซันโฮส่ายหัวด้วยความเจ็บปวด

 

                “เฮอะ! นี่หรอเพื่อนรัก” จุนกอลส่ายหัวยิ้มเหยียด

 

                “ชั้นรักแก....” ซันโฮตัดสินใจบอกออกไปในที่สุด

 

                “ว่ายังไงนะ?” จุนกอลหน้าชาไปทันทีที่ได้ยิน

 

                “ตลกมั้ย? ขำมั้ย? รังเกียจมั้ย?! ชั้นแอบรักเพื่อนตัวเอง รักผู้ชายด้วยกัน!!!” ซันโฮระเบิดน้ำตาออกมาในที่สุด

 

                “แก.........” จุนกอลไม่สามารถพูดอะไรต่อได้

 

                ด้านนอกห้อง มีกล้องอีกตัวจับภาพของดันบีที่แอบฟังเอาไว้ได้ หญิงสาวกำผ้าเช็ดหน้าในมือแน่น มองไปยังอักษรที่ปักชื่อของ จุนกอลเอาไว้ ในที่สุดเธอก็เข้าใจความหมายของมันแล้ว หลังจากที่คอยสงสัยมาตลอดหลายปี

 

                น้ำตาใสๆ ค่อยๆร่วงหล่น พร้อมๆกับอาการตกใจ เมื่อเห็นว่าจุนกอลเปิดประตออกมาอย่างแรง

 

                “ดันบี.....” จุนกอลเอ่ยออกมาเบาๆ

 

                กล้องซูมไปยังซันโฮที่มีสีหน้าอึ้งๆ ก่อนจะแพลนกลับมายังอีกสองคนที่ยืนอยู่ด้านนอก

 

                วังวนความรู้สึกที่ไร้ทางออก

 

                “คัต!!!” ซีวอนประกาศ ทำเอานักแสดงทุกคนถึงกับถอนหายใจ

 

                “ดีมากทุกคน...” มินกิปรบมือให้เป็นกำลังใจ

 

                ซีวอนที่เช็กเทปผ่านมอนิเตอร์เสร็จแล้ว ก็มองหาร่างบางที่วันนี้ทั้งวันยังไม่มีโอกาสได้คุยกันเลย ก็พบว่าเจ้าตัวกำลังยืนเหม่ออยู่บริเวณริมระเบียง จึงตัดสินใจเดินเข้าไปยืนข้างๆ

 

                ฮยอคแจผงะไปเล็กน้อย แต่ก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิม

 

                “จะเอายังไง...เรื่องฮยองจุน” ซีวอนตัดสินใจถามขึ้นมาในที่สุด

 

                “ก็ไม่ทำไง...” ฮยอคแจตอบอย่างไม่ใส่ใจอะไร

 

                “หืม?.....” ซีวอนแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ

 

                “ก็แค่ยินดีกับเค้าทั้งคู่ ทำไรได้มากกว่านี้ล่ะ?”

 

                ซีวอนมองทอดสายตาไปยังวิวข้างหน้า ภาพทีมงานที่กำลังทำงานกันอย่างขะมักเขม้น ก่อนจะเบือนสายตากลับมามองคนข้างๆ

 

                เค้าไม่เคยประหม่าอะไรมากขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต มือที่ล้วงกระเป๋าข้างหนึ่งนั้นชื้นเหงื่อเต็มไปหมด

 

                ร่างสูงสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพูดออกไป

 

                “ชั้นยังพอ....จะมีโอกาสมั้ย?”

 

                ฮยอคแจหันกลับมาสบตากับอีกฝ่ายก่อนจะรีบหันหนีทันที เมื่อพบกับบางสิ่งางอย่างที่ถูกถ่ายทอดผ่านดวงตาคู่นั้นมา

 

                ความรู้สึกของการอ้อนวอนและขอร้อง

 

                สายตาคู่เดียวกับที่วันวานเมื่อหลายปีก่อน เค้าเคยใช้มองร่างสูงเช่นเดียวกัน!

 

                “ไม่มี...เสียใจด้วย” ฮยอคแจพูดมันออกไปก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปอีกทาง

 

                ทิ้งให้ซีวอนยืนหลับตานิ่งเพื่อรับกับความเจ็บปวดที่แล่นเข้ามาถาโถมอย่างรวดเร็ว

 

                ก็คิดอยู่ว่ามันคงจะไม่ง่ายที่จะทำให้ร่างบางกลับมาเป็นเหมือนเดิม เพียงแต่ก็ไม่ทันคิดว่าอีกฝ่ายจะตัดความหวังทั้งหมดของเค้าจนไม่เหลือสักทางแบบนี้

 

                ชั้นเข้าใจแล้วฮยอคแจ ความเจ็บปวดทั้งหมดของนาย วันนี้ชั้นได้สัมผัสมันแล้ว

 

                เจ็บเจียนตายจริงๆ

 

 


**********************************************

ใจนึงก็สงสารซีวอนนะ



แต่...อีกใจนึง ก็สมน้ำหน้ามัน -*-'


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,987 ความคิดเห็น

  1. #1914 Redberrylips (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2555 / 02:30
    เฮ้อ ถึงคราวพระเอกเจ้บบ้างล่ะนะ 
    #1,914
    0
  2. #1866 ae snoopy (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2555 / 18:02


    รู้แล้วใช่มั๊ยว่าฮยอกรู้สึกยังงัย
    #1,866
    0
  3. #1818 thenungning (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2555 / 23:10
     ฮยอกอย่าฝืนใจตัวเองเลย 
    #1,818
    0
  4. #1810 piggy-oun (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 29 เมษายน 2555 / 12:12
    ไม่โดนกะตัวเองมั่ง ไม่รู้สึก
    เป็นไงล่ะซีวอน เจ็บมากเลยสินะ

    #1,810
    0
  5. #1808 *Aphorist* (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 25 เมษายน 2555 / 00:34
    สมน้ำหน้าวอนอ่ะ ทำฮยอกเจ็บมามากพอแล้ว -*-
    #1,808
    0
  6. #1805 geejajaa (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 21 เมษายน 2555 / 10:55
    ขอสมน้ำหน้าวอนก่อนนะแล้วจะค่อยสงสาร  
    แล้วก็ค่อยสงสารให้กำลังใจนะ

    ฮยอกคะยังไงก็อย่าฝืนใจมากเลยนะ
    #1,805
    0