{WONHYUK}When I fall in LOVE the PAIN&When U COME BACK to me

ตอนที่ 55 : COME BACK-[12]=พาโบ ซีวอน...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 674
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    4 เม.ย. 55

                ในที่สุดกองถ่ายก็เกิดปัญหาขึ้นจนได้ เพราะอากาศที่แจ่มใสในเม่อวานมาวันนี้กลับมีฝนตกลงมาอย่างแรงจนต้องยกกองเลิกการถ่ายทำทั้งหมดในวันนี้

 

                ซีวอนยืนมองอากาศภายนอกด้วยความเครียด

 

                “เอาล่ะ ...ก็ถือว่าวันนี้ได้พักผ่อนหลังจากถ่ายมาราธอนมาติดๆกันหลายวันก็แล้วกันนะ” ซีวอนประกาศสรุปในที่สุด

 

                ทีมงานทุกคนจึงแยกย้ายเข้าที่พักของแต่ล่ะคน ซึ่งความจริงก็คือบ้านพักโฮมสเตย์ของคุณตาคุณยายนั่นล่ะ ไม่น่าเชื่อว่าจะมีพื้นที่และจำนวนห้องมากจนสามารถจุทีมงานของเค้าได้ทั้งหมดแล้วยังเหลือห้องว่างอีกต่างหาก

 

                “ผู้กำกับชเว....” เสียงทีมงานฝ่ายดูแลไฟคนหนึ่งทักเขาขึ้น

 

                “อ่อ...ว่าไง...”

 

                “มีคนมาขอพบน่ะครับ”

 

                “หืม?.......” ซีวอนขมวดคิ้ว

 

                “ปะป๊า!!!” แต่ก็ได้คำตอบเป็นเด็กตัวน้อยที่วิ่งเข้ามาเกาะขาของเค้าซะแล้ว

 

                “ซอกฮยอน แม่บอกว่าอย่าวิ่งไงล่ะลูก” ตามมาด้วยเสียงหวานของยอนฮี

 

                “ฮ่าๆๆ ไม่เป็นไรๆ ไงมากอดซิ!” ซีวอนหัวเราะแล้วก้มลงอุ้มซอกฮยอนเข้ามาไว้ในอ้อมแขน

 

                ทีมงานทุกคนยืนอึ้งกับภาพที่ได้เห็น

 

                ผู้กำกับชเวหัวเราะ!!!!

 

                ฮยอคแจกับฮยองจุนที่เพิ่งเดินเข้ามาสมทบและได้เห็นภาพนี้ก็อึ้งไปเหมือนกัน

 

                ภาพที่ซอกฮยอนกอดคอซีวอนเอาไว้แน่นด้วยใบหน้าเปี่ยมรอยยิ้ม พร้อมกับยอนฮีที่ยืนพูดคุยอะไรเจื้อยแจ้วโดยมีซีวอนพยักหน้ายิ้มรับเบาๆ

 

                ดูยังไงมันก็คือภาพของครอบครัวที่สมบูรณ์

 

                “ไหวมั้ย...จุน” ฮยอคแจเอ่ยถามคนข้างๆ

 

                “ถ้าตอบว่าไม่ล่ะ?...”

 

                “ถ้างั้นคำตอบก็คงเหมือนชั้นนั่นล่ะ” ฮยอคแจฝืนยิ้มด้วยแววตาเศร้าๆ

 

                “แล้วนี่คิดไงตามมาล่ะเนี่ย?” ซีวอนเอ่ยถามหญิงสาวเบาๆ

 

                “ก็ลูกคุณน่ะสิ...ถามหาตลอดเลย ก็เลยได้ใช้โบนัสวันหยุดที่แทบจะไม่เคยได้ใช้เลยล่ะค่ะ ฮะๆ”

 

                “ดีแล้ว...พาลูกมาเที่ยวซะบ้าง แกจะได้ไม่เหงา” ซีวอนลูบหัวเล็กๆของซอกฮยอน

 

                “อ๊า! พี่ชายฮีโร่” ซอกฮยอนร้องเรียกคนยืนอยู่ออกไปไม่ไกล

 

                แต่ก็ทำให้ผู้ใหญ่ทุกคนถึงกับสะดุ้งเลยล่ะ

 

                ซอกฮยอนดิ้นลงจากอ้อมกอดของซีวอน ก่อนจะพุ่งตรงไปจับมือของฮยองจุนเอาไว้ พูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง

 

                “ว้าว....ผมคิดถึงจังเลยครับ!

 

                “อะ...อืม....” ฮยองจุนกลืนน้ำลายลงคอ

 

                “ผมมีอะไรจะอวดทุกคนด้วยล่ะฮะ!” ซอกฮยอนกึ่งจูงกึ่งลากอีกคนให้เดินเข้ามาหาอีกสองคนที่ยืนนิ่งเหมือนหินไปแล้ว ฮยองจุนจึงรีบเกี่ยวมือฮยอคแจให้เดินมาเป็นเพื่อน

 

                “มามี๊ ผมขอกระเป๋าของผมหน่อย...” ซอกฮยอนบอกแม่ของตัวเอง

 

                “อะ...เอ่อ จ้ะ...” ยอนฮียื่นให้อย่างงงๆ

 

                สิ่งที่เด็กชายตัวน้อยหยิบออกมาจากกระเป่านั้นก็คือ สมุดวาดภาพเล่มหนึ่ง เมื่อเปิดออกแล้วผู้ใหญ่ทุกคนได้แต่นิ่งเงียบขึ้นไปอีก

 

                “คุณครูให้วาดรูปหัวข้อครอบครัวของฉัน ดูสิครับ ผมวาดสวยมั้ย?” ซอกฮยอนยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

 

                ในภาพวาดนั้นมีเด็กผู้ชายตัวเล็กๆคนหนึ่งด้านซ้ายเป็นผู้หญิงเขียนไว้ว่า “มามี๊” ส่วนด้านขวานั้นเป็นผู้ชายรูปร่างสูงเขีนว่า “ปะป๊า” โดยที่ทุกคนนั้นจูงมือกันอยู่

 

                หากไม่ติดที่ว่าข้างๆของหญิงสาวนั้นกำลังจูงมือผู้ชายที่เขียนใต้ภาพว่า “พี่ชายฮีโร่” และข้างผู้ชายที่เขียนว่าปะป๊านั้นกำลังจูงมือผู้ชายอีกคนอย่ด้วย

 

                “ทำไมถึงมีพี่ด้วยล่ะครับ” ฮยองจุนก้มตัวลงอยู่ในระดับเดียวกับสายตาของซอกอยอนแล้วถามออกมา

 

                “ก็เพราะพี่กับพี่ชายคนนั้นเป็นคนสำคัญของผมยังไงล่ะครับ” ซอกฮยอนยังคคงร่าเริงเหมือนเดิม

 

                “แล้วทำไมต้องเรียงภาพแบบนี้ด้วยล่ะ” ฮยองจุนถามต่ออีก

 

                ทั้งๆที่บรรยากาศโดยรอบเริ่มแย่หนักไปกว่าเดิมแล้ว

 

                “ก็ไม่รู้สิครับ ตอนแรกผมวางพี่ชายคนนี้ไว้ข้างๆพี่ชายฮีโร่แล้วรู้สึกว่าภาพมันไม่สมบูรณ์ลองอยู่หลายทีเลยลงตัวแบบนี้น่ะครับ...” ซอกฮยอนทำหน้าครุ่นคิดแล้วตอบออกมา

 

                ซีวอนเงยหน้ามองไปยังฮยอคแจเล็กน้อยแต่อีกฝ่ายกลับหันหน้าหนีทันที

 

                “แล้วทำต้องวาดทุกคนจับมือกันแบบนั้นด้วยล่ะลูก” ยอนฮีอดไม่ไหวถามออกมาบ้าง

 

                แต่คำตอบก็ยิ่งทำให้หัวใจของผู้ใหญ่เต้นถี่มากขึ้น

 

                “ก็เพราะพวกเราทุกคนรักกันยังไงล่ะครับ”

 

                อย่างที่มีคนเคยบอกจริงๆว่าเด็กมักจะพูดความจริงเสมอ!

 

 

                จวบจนมาถึงเวลาอาหารกลางวัน ซีวอนก็พายอนฮีและซอกฮยอนมาร่วมกันรับประทานอาหารอย่างมีความสุข ในขณะที่ฮยอคแจและฮยองจุนนั้นนั่งห่างออกอีกไปพอประมาณ

 

                “มามี๊......” ซอกฮยอนสะกิดผู้เป็นแม่เบาๆ

 

                “ว่าไงจ๊ะลูก”

 

                “ผมอยากเข้าห้องน้ำจังเลยฮะ....” เด็กน้อยบิดตัวไปมา

 

                “อ้าว! ป้ะ เดี๋ยวแม่พาไป”

 

                “ให้แกไปเองก็ได้น่า เดินไปทางนี้แล้วเลี้ยวซ้ายนะลูก” ซีวอนห้ามปรามคุณแม่ขี้ห่วงเอาไว้

 

                “ผมไปได้ครับ!” ซอกฮยอนรับคำ แล้วรีบวิ่งออกไป

 

                “ทำไมคุณต้องห้ามชั้นด้วยเนี่ย” ยอนฮีหันมาเอาเรื่องอย่างไม่จริงจังกับคนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ

 

                “ลูกผู้ชายแค่นี้ไม่ตายหรอกน่า คุณต้องฝึกลูกให้โตได้ด้วยตัวเองได้แล้วนะ” ซีวอนระบายยิ้มบางๆ

 

                แต่เมื่อเวลาผ่านไปประมาณห้านาที มันก็เริ่มแปลกๆแล้วน่ะสิ

 

                “ซีวอน ชั้นจะไปดูลูกหน่อยนะ ทำไมแกไปนานจังเลย”

 

                “นั่นสิ....” ซีวอนขมวดคิ้วอย่างแปลกใจเหมือนกัน

 

                แต่ก่อนที่จะได้ตัดสินใจทำอะไรกันเสียงร้องของซอกฮยอนก็ดังขึ้นมาเสียก่อน

 

                “โฮฮฮฮฮฮฮฮ!!!!!!!” ซีวอนรีบผุดลุกขึ้นวิ่งไปตามต้นเสียงทันที แต่...กับยังแพ้ความเร็วของ ฮยองจุน ที่อยู่ใกล้ทางไปห้องน้ำกว่า

 

                “ซอกฮยอนเป็นอะไร...” ฮยองจุนถลาเข้าไปหาซอกฮยอนที่ยืนร้องไห้จ้า ด้วยอาการที่ไม่รู้จะทำยังไง

 

                แค่เห็น “ลูก” ร้องไห้ เค้ายังไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงเลย

 

                “ซอกฮยอน มานี่!!” ซีวอนที่วิ่งมาถึงทีหลังพร้อมยอนฮีและฮยอคแจที่ตามมาติดๆ ร้องเรียกลูกอย่างใจเสีย

 

                “ปะป๊า!!!” ซอกฮยอนวิ่งเข้าไปสู้อ้อมกอดของคนที่เรียกทันที

 

                “ไม่เอาลูก...ร้องทำไม เกิดอะไรขึ้น” ซีวอนอุ้มเด็กตัวน้อยๆขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน แล้วหมุนตัวไปมา

 

                “บอกแม่มาสิลูก ว่าใครทำอะไร” ยอนฮีก้าวเข้ามายืนข้างๆซีวอน

 

                “พวกเค้า...ฮึกๆ บอกว่าผม...ฮือๆ....บอก.....” ซอกอยอนสะอึกสะอื้น

 

                “ใครพูดอะไร บอกปะป๊ามา...เร็ว....” ซ๊วอนพูดด้วยเสียงเครียด

 

                ในขณะที่ฮยองจุนก็กำหมัดแน่น เมื่อคิดได้ว่ามีใครมารังแกเด็กคนนี้

 

                “เค้าบอกว่าผมเป็นลูกไม่มีพ่อ โฮฮ!!!

 

                หน้าชากันไปหมดอีกครั้งเมื่อได้ยินประโยคนี้ ผู้ใหญ่ทั้งสีคนต่างไม่กล้าสบตาใครสักคนเลยแม้แต่น้อย

 

                ยอนฮียกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองเอาไว้แล้วระเบิดน้ำตาออกมาทันที ในที่สุดคำๆนี้ก็ตามมาหลอกหลอนเธออีกครั้งจนได้

 

                ปมด้อยที่เป็นเธอเองที่สร้างขึ้นมาให้กับลูกชายเพียงคนเดียวคนนี้

 

                “พูดอะไรออกมาน่ะ ปะป๊าไง...วันนี้ซอกฮยอนมีพร้อมทุกอย่างแล้ว ปะป๊าจะดูแลเรากับมามี๊เอง” ซีวอนลูบหัวลูกให้ซบกับไหล่ของตัวเอง พร้อมกับใช้อีกมือข้างหนึ่งที่ว่างโอบเอวยอนฮีให้เข้ามาร้องไห้กับไหล่ตัวเองเช่นกัน

 

                “ไม่เป็นไร....ไม่เป็นไร....” ซีวอนพูดซ้ำไปซ้ำมา

 

                และเมื่อสายตาของตนเองไปปะทะเข้ากับฮยอคแจที่มองมาก่อนอยู่แล้ว ซีวอนได้แต่ส่งสายตาแห่งความลำบากใจกลับไปเท่านั้น

 

                บางทีคำที่บอกว่า “ไม่เป็นไร” นั้น อาจจะเป็นคำที่เค้าควรจะใช้บอกตัวเองมากที่สุดก็เป็นได้

 



****************************************

ซีวอน คนโง่ ...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,987 ความคิดเห็น

  1. #1865 ae snoopy (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2555 / 17:56


    รีบพูดความจริงกันซักทีเถอะ
    #1,865
    0
  2. #1817 thenungning (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2555 / 23:06
    ยอมรับความจริงกันเหอะ
    #1,817
    0
  3. #1797 moonoy68 (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 5 เมษายน 2555 / 20:49
    ปล่อยวอนไปกะนางเถอะ  ฮยอกมันจะน่าสงสารไปแล้ว
    #1,797
    0
  4. #1795 *Aphorist* (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 4 เมษายน 2555 / 16:13
    ทำไมยอนฮีถึงไม่ยอมรับว่าจุนคือพ่อของลูกอ่ะ? T^T
    #1,795
    0
  5. #1793 piggy-oun (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 4 เมษายน 2555 / 15:46
    บรรยากาศเริ่มตึงเครียดอีกแล้วอ่ะ
    #1,793
    0
  6. #1789 yoyo (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 4 เมษายน 2555 / 11:35
    เฮ้อ ยังคงบรรยากาศอึดอัดกันต่อไป

    อยากให้เข้าใจกันสักที ทั้ง2คู่เลย

    รอตอนต่อค่ะ สู้ๆ

    #1,789
    0
  7. #1783 geejajaa (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 4 เมษายน 2555 / 08:11
    อา หยา เออ เด็กนี่มีจิตสัมผัสหรือเปล่า? วาดรูปครอบครัวที
    ผู้ใหญ่แทบกระอักอ่ะ
    ล้วนี่เมื่อไหร่วอนฮยอกจะได้เข้าใจกันละเนี๊ยะ
    #1,783
    0