{WONHYUK}When I fall in LOVE the PAIN&When U COME BACK to me

ตอนที่ 51 : COME BACK-[9]=โลเกชั่น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,338
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    20 เม.ย. 54

 

สนามบินอินชอน

 

                ซีวอนนั่งเปิดเอกสารอยู่ที่เก้าอี้ภายในสนามบิน ยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาก็พบว่ายังเหลืออีกเกือบสิบนาทีถึงจะเป้นเวลาที่นัดไว้ แต่ทำยังไงได้เค้ามาถึงที่นี่ก่อนเป็นชั่วโมงแล้วล่ะ

 

                แค่มันแอบเข้าข้างตัวเองว่าร่างบางอาจจะมารอเค้าก่อนก็เป็นได้แต่สุดท้ายมันก็ไม่ใช่

 

                “ใครเค้าจะมารอมึง...ไอ้ซีวอน...เฮ้อ....” ร่างสูงก่นด่าตัวเองเบาๆแล้วลุกขึ้นเดินไปหาอะไรรองท้อง

 

                เพราะว่ารีบออกมาเสียก่อนยังไม่ทันคว้าอะไรลงท้องแม้แต่กาแฟสักแก้วเดียวเลย

 

 

                “ไปถึงแล้วก็รีบโทรหาเลยนะ รู้มั้ย?”

 

                “รู้แล้วน่าจุง นายพูดกับชั้นเป็นรอบที่สิบเจ็ดแล้วนะ” ฮยอคแจทำสีหน้าล้อเลียน

 

                “ก็มันไม่น่าไว้ใจเลยนี่นา”

 

                “มันที่ว่าคือใครน้อ......” ฮยอคแจยังไม่เลิกเล่น ทั้งๆที่ในใจเองก็แอบกังวลอยู่เหมือนกัน

 

                “ไม่ใช่เค้าคนนั้นหรอก มันที่ว่าก็คือหัวใจของคุณต่างหาก” ฮยองจุนถือโอกาสเอาคืนบ้าง

 

                และเป็นการชนะน็อคอย่างใสๆด้วยทันที เพราะฮยอคแจไม่สามารถยกเหตุผลใดๆออกมาโต้แย้งได้อีกเลย

 

                นั่นสิ...หัวใจของเค้าเองนี่ล่ะที่น่ากลัวที่สุด ความจริงเค้ามาถึงที่สนามบินพร้อมกับจุนตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงที่แล้ว...แต่ไม่กล้าจะลงมา ในใจส่วนลึกของเค้าก็แอบหวังว่าร่างสูงอาจจะมารอเค้าก่อนแล้วก็ได้ แต่นี่ก็ลองอดทนรอจนเกือบเกือบๆสิบนาทีค่อยเดินมาด้วยกัน

 

                แต่ก็ไม่มีเลย...พบแต่ความว่างเปล่า...

 

                จะหวังเอาอะไรอีก ฮยอคแจ...ในเมื่อมันไม่เคยมีหวังเลย

 

 

                ทั้งคู่นั่งรอที่ม้านั่งด้วยกัน สักพักก็เห็นร่างสูงถือแก้วกาแฟแบรนด์ดังที่มีตราสัญลักษณ์สีเขียวเดินเข้ามา

 

                ซีวอนชะงักไปเล็กน้อยที่เห็นว่าร่างบางมากับใคร

 

                “สวัสดีครับ...” ฮยองจุนเป็นคนแรกที่เริ่มการทักทาย

 

                “ครับ...สวัสดี” ซีวอนพูดทั้งๆที่ยังไม่ละสายตาไปจากร่างบาง

 

                แต่ฮยอคแจกลับนั่งลงต่ออย่างไม่สนใจอะไร ทำให้ฮยองจุนจำต้องนั่งลงตาม ซีวอนจึงนั่งถัดจากฮยอคแจไปอีกสองม้านั่ง

 

                “อย่าลืมนะ.....”

 

                “ไปถึงแล้วต้องรีบโทรมาหาทันที” ฮยอคแจต่อประโยคให้

 

                “อื้ม...อย่าลืมแล้วกัน” ฮยองจุนกำชับอีกครั้ง

 

                “โหย....รอบที่สิบแปดแล้ว รู้แล้วน่า...ชั้นฝากพ่อกับแม่ด้วยนะ...” ฮยอคแจเป็นฝ่ายที่ร้องขอบ้าง

 

                “จะดูแลให้ดีที่สุดรับรอง” ฮยองจุนยกมือขึ้นลูบผมฮยอคแจเบาๆ

 

                “น่ารักที่สุด...” ฮยอคแจยิ้มแล้วบีบแก้มฮยองจุนกลับคืนเบาๆ

 

                ซีวอนกระแอมสองสามทีเล็กน้อย ทำให้ทั้งสองคนต้องหันกลับมาสนใจ

 

                “เค้าประกาศเรียกไฟท์เราแล้ว จะไปรึยัง?” ร่างสูงพูดทั้งๆที่ไม่ได้หันมามองด้วยซ้ำ

 

                “เอ่อ...อืม....” ฮยอคแจรีบลุกขึ้นยืน แล้วออกเดินนำหน้าไป

 

                ฮยองจุนยิ้มขำเล็กน้อยเมื่อเห็นอากัปกริยาแบบนี้ของซีวอน

 

                “ยิ้มอะไรของคุณ...” ซีวอนอดไม่ไหว ต้องถามออกมา

 

                “วันหน้า...ถ้าหึงก็บอกกันดีๆก็ได้นะครับ” ฮยองจุนเอ่ยเบาๆ แล้วรีบเดินตามฮยอคแจไป

 

                ทิ้งให้ซีวอนได้แต่อึ้งแบบนั้นคนเดียว

 

                “หึงงั้นหรอ?....” ซีวอนทวนคำแล้วถามตัวเองภายในใจเบาๆ

 

                สงสัยงานนี้จะต้องเข้าไปปรึกษาหมอ “ชิม ชางมิน” อีกซะแล้วสิ

 

 

                หลังจากที่โบกมือลากับฮยองจุนเรียบร้อยแล้วที่สนามบินอินชอน ตอนนี้ทั้งเค้าและซีวอนก็ยืนอยู่บนพื้นสนามบินของเชจูเรียบร้อยแล้ว

 

                ก้าวแรกที่เหยียบลงที่นี่เหมือนว่าทั้งร่างกายมันสั่นไปหมดเลย อะไรๆของที่นี่ยังคงเหมือนเดิม ร้านค้า ผู้คน ...รวมทั้งคนที่กำลังยืนอยู่ข้างๆเค้าเอง

 

                “เราจะถ่ายที่สนามบินนี่เป็นซีนแรกเลยนะ คงจะถ่ายทั้งซีนตอนที่แพก ซันโฮกลับมาจากโซลและซีนที่คิม ดันบีตัดสินใจไปเรียนต่อที่อเมริกา เอ่อ...นายฟังอยู่รึเปล่า ฮยอคแจ....ฮยอคแจ!” ซีวอนอธิบายงานแล้วเห็นว่าร่างบางมีอาการตาลอยจึงต้องสะกิดเรียกในที่สุด

 

                “หะ...หา?” ฮยอคแจสะดุ้งทันทีที่ร่างสูงสัมผัสโดน

 

                “ไม่สบายรึเปล่า....เอ่อ ขอโทษ...” ซีวอนถามด้วยความเป็นห่วงก่อนจะเผลอตัวเอามือไปแตะหน้าผากของร่างบาง จนทำให้ฮยอคแจผงะถอยหลัง ซีวอนจึงได้แต่มองอย่างรู้สึกผิดเท่านั้น

 

                “ไม่...ชั้นไม่เป็นไร ขอบใจมาก ส่วนเรื่องงานเอาตามที่นายเห็นว่าเหมาะสมเถอะ"”ฮยอคแจก้มหน้าตอบ

 

                ซีวอนถอนหายใจเบาๆ ยอมรับในสิ่งที่ทั้งสองคนกำลังเป็นอยู่

 

                “อืม...งั้นเรารีบไปหาสถานที่ตามที่เขียนไว้เถอะ จะได้รีบกลับ...นายไม่ต้องการค้างนี่นา” ร่างสูงว่าแล้วก็รีบเดินนำทันที ปล่อยให้ร่างบางแทบจะต้องวิ่งตามความเร็วนั้น

 

                สถานที่แรกที่พวกเค้าต้องการจะหาก็ถือสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าซึ่งเป็นสถานที่หลักของเรื่องเลยทีเดียว

 

                พวกเค้าตระเวนไปตามศูนย์ต่างๆโดยรอบเชจู แต่ก็ยังไม่มีสถานที่ใดๆจะถูกใจเลย เพราะมันยังไม่ใช่บรรยากาศที่อบอุ่นมากนัก

 

                “อ้ะ!....” ซีวอนยื่นกระป๋องน้ำโซดาผลไม้กระป๋องหนึ่งให้แก่ร่างบาง

 

                ตอนนี้พวกเค้ากำลังนั่งอยู่ที่ม้านั่งตัวหนึ่ง เพราะว่าเริ่มเหนื่อยกับการออกหาโลเกชั่นแรกแล้ว

 

                ซีวอนพยักหน้าขอบคุณรับทิชชู่ที่ฮยอคแจยื่นกลับมาให้เช่นกัน

 

                “จะเอายังไงล่ะ...” อยอคแจถามขึ้นในที่สุด

 

                “ก็...คงต้องหาอีกรอบนั่นล่ะ เพราะที่เราไปมาทั้งหมดก็ยังไมถูกใจทั้งชั้นและนายนี่นา

 

                ร่างบางพยักหน้ารับ

 

                ซีวอนนั่งคิดอยู่สักพัก ประกอบกับเปิดหนังสือนำเที่ยงเกาะเชจู ไล่ไปเรื่อยๆ เพื่อดูสถานที่สำคัญๆต่างๆ

 

                แล้วสายตาคมก็ไปสะดุดเข้ากับสถานที่ๆหนึ่ง ร่างสูงหันกลับมามองคนข้างๆทันที โชคดีที่ฮยอคแจไม่ได้สนใจอะไรนัก

 

                ซีวอนรู้สึกคิดถึงวันเก่าๆขึ้นมาเหลือเกิน ถ้าเป็นหนึ่งปีก่อน เค้าคงได้นั่งใกล้ร่างบางน้อยกว่านี้ แต่หัวใจภายในมันกลับรู้สึกได้ถึงความอบอุ่น

 

                แต่ตอนนี้นั่งห่างกันแค่ฟุตเดียวมันเหมือนกับว่ามีกำแพงมากั้นเราสองคนไว้ด้วยกัน

 

                “ไปกันเถอะ!” ซีวอนผุดลุกขึ้นยืน อย่างน้อยๆ...ก็ไปให้พ้นจากบรรยากาศแบนี้ดีกว่า

 

                “นายมีสถานที่แล้วรึไง?” ฮยอคแจหันมาถาม

 

                “อืม...ลองไปดูที่นี่กันเถอะ” ซีวอนบอกด้วยความมั่นใจ

 

 

                ฮยอคแจมองระยะทางที่เริ่มจะคุ้นตาก็เริ่มใจสั่นมากขึ้นเรื่อยๆ ภายในใจก็ภาวนาอย่าให้มันเป็นอย่างที่เค้าคิดเลย อย่าให้เป็น...

 

                ...ที่นี่เลย...

 

                ฮยอคแจยืนมองหมู่บ้านที่ครั้งหนึ่งเคยมาเยือนแล้วในปีก่อน ตอนนี้มันก็ยังคงไม่เปลี่ยนไปเลย

 

                “มาที่นี่ทำไม?....” ร่างบางถามอย่างไม่เข้าใจ

 

                “ก็คิดว่าเหมาะดี” ซีวอนตอบสั้นๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในหมู่บ้าน

 

                “สวัสดีจ้ะ....อะ อ้าว! พวกเธอสองคนนั่นเอง” คุณยายเจ้าของหมู่บ้านคนเดิม ออกมาทักทายทั้งสองคนเพราะจำได้

 

                “สวัสดีครับ” ซีวอนยิ้มบางๆ

 

                “ตาๆ...มีแขกมาล่ะ” ท่านเรียกคุณตาคู่ชีวิต

 

                “อะ....สวัสดีๆ....” คุณตาเดินออกมาช้าๆตามสภาพสังขารจะเอื้ออำนวยได้

 

                “ตา...นี่ไงทั้งสองคนที่เคยมาแต่งงานในปีก่อนน่ะ” คุณยายภูมิใจเสนอมาก ถ้าไม่ติดที่ว่า

 

                “ขอโทษนะครับ คุณยายคงจะจำคนผิดอล้วล่ะครับ” ฮยอคแจก้าวเข้ามาแก้ไขสิ่งที่เคยปล่อยให้มันผิดพลาดไปในอดีต

 

                ซีวอนหลับตาลงอย่างเจ็บปวด ไม่คิดว่าร่างบางจะปฏิเสธเอาดื้อๆแบบนี้

 

                “เอ๋...จะเป็นไปได้ยังไงก็ชั้นคุ้นหน้าพวกเธอสองคน......” คุณยายมีท่าทีลังเล

 

                “ผมเป็นผู้ชายครับ...ผู้ชายคงไม่บ้าแต่งงานด้วยกันเองหรอกใช่มั้ยครับ” ฮยอคแจพูดไปก็เน้นเสียงไป

 

                พูดไปก็ใช่ว่าตัวเองจะไม่เจ็บ แต่มันก็เห็นแก่ตัว แค่อยากให้อีกฝ่ายลองได้รับรู้ความเจ็บปวดอย่างที่ตนเองเคยได้รับมาบ้างเท่านั้นเอง

 

                แม้จะรู้ว่าร่างสูงคงจะไม่มาเจ็บอย่างที่ต้องการก็ตาม

 

                “แต่ ยาย...ว่า......”

 

                “พอได้แล้วน่า ชั้นเคยบอกแล้วใช่มั้ยว่าเธอแก่จนเลอะเลือน” คุณตาก้าวเข้ามาหยุด

 

                “สวัสดีอีกครั้งนะครับ ผมชื่อชเว ซีวอน เป็นผู้กำกับ อยากจะมาติดต่อขอให้สถานที่ภายในนี้ถ่ายทำให้กลายเป็นฉากสถานที่เลี้ยงเด็กกำพร้าหน่อยได้มั้ยครับ?”

 

                “เอ๋?....ทำไมต้องเป็นที่แห่งนี้ด้วยล่ะ?” ทั้งสองท่านไม่เข้าใจ

 

                “พอดีว่าผมกับ เอ่อ...ซีวอน เราลองเดินหาหลายๆที่บนเกาะเชจูแล้วน่ะครับ แต่ว่ายังไม่มีสถานที่ไหนที่ถูกใจเลย แต่ว่าที่นี่เหมาะมากๆเลยน่ะครับ” ฮยอคแจเข้ามาช่วยพูดอีกคน

 

                “อืม...พวกคุณไม่เคยมาที่นี่ แต่ทำไมถึงได้รู้จักล่ะ?” คุณตาถามขึ้น

 

                ทำเอาคนหนุ่มทั้งสองคนถึงกับไปไม่ถูกเลยล่ะ

 

                คุณตาเห็นว่าไม่มีคำตอบใดกลับมาจึงพยักหน้าเข้าใจเบาๆ

 

                “อืม...คุณจะมาเมื่อไหร่ กี่วันก็ติดต่อมาบอกก่อนแล้วกัน ทางเราจะได้จัดหาที่หลับที่นอนไว้ให้”

 

                “ขอบคุณมากครับ!

 

                “ไม่ต้องหรอกจ้ะ...ถ้ามีที่ไหนอยากได้ก็บอกเราสองคนได้นะ ชั้นกับตาเนี่ยเกิดและโตบนเชจูมาทั้งชีวิตเลยล่ะ ไม่มีใครรู้จักที่นี่ดีเท่าพวกเราอีกแล้ว” คุณยายให้ความช่วยเหลืออีกคน

 

                “เอ่อ...ขอบคุณมากครับ คือผมกำลังมองหาสะพานอยู่น่ะครับ เป็นฉากจบเลย” ซีวอนพูด

 

                “สะพาน?...แบบไหนล่ะ?” คุณตานึก

 

                “ก็ขอเป็นสะพานที่ติดอยู่กับทะเล...จะเป็นท่ายื่นออกไป อะไรก็ได้น่ะครับ....” ซีวอนตอบ

 

                “อ่อ...เอาที่นั่นก็ได้นี่ตา ตรงสะพานที่มันยืนออกไปในทะเลตรงนั้นน่ะ” คุณยายบอก

 

                “อ่า...นั่นสิ สวยอยู่เหมือนกัน มองเห็นทะเลได้ไกลเลยล่ะ”

 

                “เอ่อ...ที่ไหนหรอครับ?” ซีวอนยิ้มอย่างมีความหวัง อย่างน้อยๆ พวกเค้าทั้งสองคนก็ไม่ต้องเดินขาลาก ตามหาอย่างไร้จุดหมายต่อไป

 

                “เธอพาพ่อหนุ่มตัวสูงคนนี้ไปดูแผนที่วิธีจะไปหน่อยสิ ชั้นจะคุยเรื่องที่พักกับพ่อหนุ่มคนนี้ซะหน่อย” คุณตาหมายถึงฮยอคแจ

 

                “ได้สิๆ เอ้า พ่อหนุ่มตามชั้นมา!” คุณยายเดินนำร่างสูงออกไป ซีวอนหันมาพยักหน้าให้ฮยอคแจเล็กน้อย ก่อนจะเดินตามคุณยายไปดูแผนที่

 

                ฮยอคแจหันกลับมายิ้มให้คุณตาที่มองมาก่อนอยู่แล้ว

 

                “เธอรออยู่ตรงนี้ก่อนนะ ชั้นมีของจะให้” คุณตาระบายยิ้มอย่างใจดี

 

                ปล่อยให้ฮยอคแจขมวดคิ้วยืนงงอยู่สักพัก จึงเดินถือซองสีน้ำตาลออกมายื่นให้

 

                “ครับ?.....” ฮยอคแจรับมาแล้วเปิดดูสิ่งที่อยู่ภายในนั้น รูป...เมื่อหนึ่งปีก่อน ตอนที่ได้มาเชจูด้วยกันกับซีวอน

 

                รูปพิธีการต่างๆ รวมทั้งรูปตลอดเวลาที่พักอยู่ที่แห่งนี้อีกด้วย

 

                “เอ่อ...คือ....” ฮยอคแจเงยหน้ามองอีกฝ่ายอย่างตกใจ แต่คุณตากลับยังคงยิ้มให้เหมือนเดิม

 

                “ผู้ชายที่มากับเธอน่ะ เค้าเป็นคนติดต่อขอรูปพวกนี้กับชั้นเมื่อตอนที่พวกเธอกลับได้ไม่นานน่ะ ชั้นเลยทำเผื่อไว้สองชุด แต่เค้ากลับเอากลับไปเพียงชุดเดียว”

 

                “เอ่อ...แต่ว่าคือผม....” ฮยอคแจตั้งท่าจะปฏิเสธ

 

                “ถึงชั้นจะแก่ขนาดไหน แต่ก็คิดว่าคงจะจำพวกเธอสองคนได้ไม่ผิดหรอกนะ”

 

                “แต่ว่าผมเป็นผู้ชาย”

 

                “แล้วนั่นคือเหตุผลที่เธอจะต้องหันหลังให้กับความจริงงั้นหรอ?”

 

                ฮยอคแจเงียบลงเมื่อไม่เห็นหนทางที่จะสามารถหามาตอบกลับคุณตาคนนี้ได้

 

                “ชั้นเองก็ไม่รู้หรอกนะ ว่าระหว่างพวกเธอสองคนมันมีที่มาที่ไปยังไง แต่การวิ่งหนีหัวใจตัวเองน่ะ มันคงไม่ใช่เรื่องที่ดีหรอกนะ...” คุณตาตบบ่าฮยอคแจเบาๆ

 

                “ผม.....”

 

                “คิดให้ดีแล้วกัน ว่าที่เธอกำลังทำอยู่ตอนนี้ หัวใจของเธอน่ะมันบอกว่าเธอกำลังมีความสุขจริงๆรึเปล่า เพราะคงไม่มีใครจะตอบไปได้ดีกว่าตัวเธอเองอีกแล้ว คิดให้ดีเถอะนะ....”

 

                ฮยอคแจเบือนหน้าหนีมองออกไปด้านนอก พยายามหลบหนีความรู้สึกต่างๆที่แล่นแข่งกันขึ้นมาภายในความรู้สึกนึกคิด

 

                มือบางรีบเก็บซองสีน้ำตาลที่ได้รับมาเมื่อรู้สึกได้ว่าคุณยายและซีวอนกำลังเดินกลับมากัน

 

                “เสร็จแล้วรึ?” คุณตาหันไปถาม

 

                “ครับ ผมพอจะเข้าใจคร่าวๆแล้ว ส่วนเรื่องการติดต่อมาทำงาน ผมจะให้ทีมโทรมานัดทุกอย่างอีกครั้งนะครับ” ซีวอนยิ้มด้วยความรู้สึกซึ้งใจกับการต้อนรับอย่างดีเยี่ยมที่ได้รับ

 

                “อืม...รีบไปเถอะ เดี๋ยวจะมืดจะค่ำกันเสียก่อน” คุณตากล่าวอวยพรอีกเล็กน้อย ซีวอนกับฮยอคแจจึงพากันไปยังสถานที่จุดหมายอย่างที่ตั้งใจไว้ เพราะตอนนี้ก็เริ่มบ่ายคล้อยลงมามากแล้ว

 

                “เอ่อ....เดินตรงไปอีกเล็กน้อยก็น่าจะได้เจอแล้วล่ะ” ซีวอนทบทวนเส้นทางที่ได้รับฟังมาจากคุณยายให้ฮยอคแจได้ฟัง

 

                “รีบไปเถอะ...” ร่างบางพูดสั้นๆแล้วรีบเดินให้ไวขึ้นทันที ร่างสูงจึงทำได้เพียงรีบเดินตามไปเท่านั้น

 

                ในที่สุดสะพานที่เป็นเหมือนท่าน้ำยื่นออกไปก็ปรากฎอยู่ตรงหน้าบุคคลทั้งสอง สะพานที่ขาวสะอาดตาที่เริ่มเก่าตามสภาพกาลเวลา ประกอบกับเสียงคลื่นซัดสาดไปมา พร้อมกับบแสงของดวงอาทิตย์ยามที่เริ่มคล้อยตัวลงต่ำนั้นยิ่งทำให้ภาพตรงหน้าตอนนี้ เต็มไปด้วยความสวยงามและง่ายต่อการเข้าถึงความรู้สึกของผู้ที่พบเห็น

 

                ทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไรไปมากกว่านั้น ทำเพียงแต่พากันค่อยๆเดินขึ้นไปบนสะพาน มองดูความยาวที่ทอดตัวออกไปหาทะเลที่ยังคงความถี่ในการพัดลูกคลื่นเข้ามากระทบฝั่งเป็นระยะๆ

 

                พระอาทิตย์โน้มตัวลงต่ำพร้อมกับแสงสีส้มที่กระจายตัวกันเหนือน้ำสีฟ้าคราม ซีวอนหันไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนที่ยืนอยู่ข้างตัวเอง พบว่าสายตาบางนั้นยังคงมองทอดออกไปไกล ราวกับว่าไม่ได้สนใจสรรพใดๆเลย

 

                บางที...อาจจะลืมไปแล้วก็ได้ว่าเค้าเองก็ยังยืนอยู่ตรงนี้เช่นกัน

 

                ร่างสูงเบือนสายตาไปมองยังมือเนียนที่วางอยู่บนขอบสะพาน ขณะที่เจ้าตัวยังมองสายน้ำต่อไป

 

                ซีวอนทาบทับมือตัวเองลงไปบนมือนั้น ส่งผลให้เจ้าของมือหันกลับมามองทันที

 

                ซีวอนเองก็ต้องการให้เป็นเช่นนั้นอยู่แล้วจึงไม่ได้หลบสายตาไปไหน แต่กลับจ้องอีกฝ่ายตอบเสียด้วยซ้ำ

 

                สายตาหวานสั่นระริก ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมจึงปล่อยให้อีกฝ่ายกุมมืออยู่แบบนี้ ทำไมจึงไม่ดึงมือตัวเองออกมา แต่ทว่าในส่วนลึกของหัวใจแล้ว เค้าเองก็รู้สึกว่าในตอนนี้ความอบอุ่นมันกำลังแผ่กระจายจนกระเซ็นไปทั่วร่าง เพียงเพราะไออุ่นจากมือของร่างสูงเพียงเท่านั้น

 

                เพิ่งเป็นครั้งแรกตั้งแต่ที่ร่างบางกลับมาจากต่างประเทศ ที่ซีวอนได้มีโอกาสใกล้ชิดอีกฝ่ายมากถึงขนาดนี้ เค้ารู้สึกว่าหัวใจของตัวเองนั้นกำลังพองโตจนกลัวว่ามันอาจจะระเบิดออกมาในวินาทีใดวินาทีหนึ่ง

 

                อยากจะหยุดเวลาให้มันจบลงที่ตรงนี้เสียด้วยซ้ำ ไม่อยากให้มันเดินต่อตามหน้าที่ของมัน เพราะรู้ว่าช่วงเวลาแบบนี้อาจจะไม่ย้อนกลับมาอีกเป็นครั้งที่สองก็เป็นได้

 

                ซีวอนยกมืออีกข้างหนึ่งที่ว่างอยู่เลื่อนขึ้นมาไล้ไปทั่วแก้มเนียนของร่างบางเบาๆ เพื่อย้ำให้ตัวเองได้มั่ยใจว่าคนที่อยู่ตรงหน้าของเค้าในตอนนี้ เป็นคนที่เค้าเฝ้าคิดถึงมานานเป็นปีจริงๆ ไม่ใช่ธาตุอากาศที่พอเอื้อมมือไปแตะก็จะสลายหายไปดั่งเช่นในฝันทุกคืนที่คอยเฝ้าหลอกหลอนเค้าตลอดมา

 

                ฮยอคแจหลับตาลงรับสัมผัสนั้น มือที่เย็นเฉียบตัดสลับกับความรู้สึกอันแสนอบอุ่นที่ได้รับจากร่างสูง ไม่อยากลืมตาขึ้นเลย...ไม่อยากให้ช่วงเวลานี้มันหายไป ทั้งๆที่รู้ตัวดีว่าไม่ควรปล่อยให้มันเกิดขึ้น

 

                ไม่ควร...ถลำไปกับความรู้สึกที่พยายามซ่อนเอาไว้ในส่วนลึกที่สุดของหัวใจอีกแล้ว บทเรียนที่เคยผ่านมาในอดีตได้สอบตัวเค้าเองแล้วว่ามันเจ็บเจียนตายมากแค่ไหน กับคนตรงหน้านี้

 

                ...คนที่ไม่เคยรักเราเลย...

 

                คิ้วเรียวกระตุกบอกให้ตัวเองลืมตาขึ้น แต่แล้วเมื่อเปิดเปลือกตาขึ้นมาก็พบว่าร่างสูงได้โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาเช่นกัน

 

                ก่อนที่จะได้เปิดปากถามอะไร ริมฝีปากของตนเองก็ถูกอีกฝ่ายเข้ามาช่วงชิงพื้นที่ไปเสียก่อน ตาเรียวเบิกโพลงด้วยความตกใจ มือข้างหนึ่งยกขึ้นดันไหล่หนาทันที เพราะอีกข้างยังคงถูกซีวอนเกาะกุมเอาไว้

 

                ซีวอนไม่ยอมปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไปอีกแล้ว มือข้างที่ไม่ได้จับมือร่างบางไว้นั้น อ้อมไปด้านหลังเพื่อโอบเอวบางของอีกฝ่ายเอาไว้

 

                ริมฝีปากที่ตระกองจูบฮยอคแจอยู่นั้น ไม่ได้เต็มไปด้วยความร้อนแรงหรือรวดเร็วใดๆ แต่มันกลับเต็มไปด้วยความอ้อยอิ่ง ค่อยๆซึมซับและรับรู้การมีตัวตนอยู่ของอีกฝ่าย ให้ตัวเองค่อยๆแน่ใจความความรู้สึกที่กำลังได้รับอยู่นี้ มันคือสิ่งที่เรียกว่าความอุ่นใจจริงๆ

 

                ฮยอคแจที่เบิกตาโพลงด้วยความตกใจอยู่เพียงครู่หนึ่ง ก็ตัดสินใจหลับตาลง ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามที่ความรู้สึกของตัวเองต้องการ มือที่ตั้งใจจะผลักไหล่หนาออกไป เปลี่ยนเป็นเลื่อนขึ้นมาเกาะเกี่ยวท้ายทอยซีวอนเอาไว้ ก่อนจะเผยอปากอนุญาตให้ร่างสูงได้เคลื่อนเข้ามา

 

                สายลมยามเย็นที่พัดเอื่อยๆ รอบตัวบุคคลทั้งสองนั้น ตั้งใจราวกับว่าต้องการจะสร้างบรรยากาศนี้ให้ยาวนานต่อไปไม่มีที่สิ้นสุด

 

                ซีวอนถอนเรียวลิ้นยาวของตนเองบอกจากโพรงปากเล็กพร้อมกับจูบซับเพื่อย้ำความรู้สึกอีกครั้ง ก่อนจะเสตัวออกมาเล็กน้อยเพื่อให้ได้มองใบหน้าเนียนชัดๆ

 

                มือที่ยังตระคองกอดเอวบางเอาไว้ก็ยังคงไม่ปล่อยออก เช่นเดียวกันกับมือของฮยอคแจที่ยังเกี่ยวท้ายทอยของร่างสูงเอาไว้ ทั้งสองยังคงไม่ละสายตาออกจากกัน

 

                ซีวอนกระตุกมือเพียงเล็กน้อยร่างบางก็เซเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดที่แนบแน่นของร่างสูงอีกครั้ง ฮยอคแจค่อยๆลดมือของตัวเองลงมาไว้ที่ข้างๆตัว ส่วนมืออีกข้างก็ยังคงถูกซีวอนเกาะกุมเอาไว้เหมือนเดิม

 

                ซีวอนปล่อยมือจากเอวบางขึ้นมาลูบเส้นผมส่วนน้อยที่ปรกใบหน้าเนียนตามกระแสลม

 

                “ชั้น....คิดถึงนาย” ร่างสูงรวบร่างบางมากอดเอาไว้ แล้วกระซิบถ้อยคำสั้นๆแต่มีความหมายมากเหลือเกินในความรู้สึกของร่างบาง

 

                ใช่คำนี้รึเปล่าที่เค้าเฝ้ารอมาแสนนาน ใช่คำนี้หรือไม่?

 

                ...ไม่ใช่...มันไม่ใช่คำนี้หรอกที่เฝ้ารอ ยังไม่ใช่แค่นี้ชเว ซีวอน

 

                “แต่ชั้นไม่เคย...คิดถึงนาย” ร่างบางรู้สึกดีใจเหลือเกินที่ตอนนี้อยู่ในอ้อมกอดของร่างสูงที่ไม่มีทางจะได้เห็นสีหน้าของเค้าในตอนนี้เลยว่ามันเจ็บปวดแค่ไหนที่ต้องพูดประโยคนี้ออกไป

 

                “ไม่เป็นไร.....” ซีวอนกระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

 

                “ชั้นคิดถึงนายคนเดียวก็พอแล้ว...ไม่เป็นไรจริงๆ...” ซีวอนพบว่าตัวเองเริ่มจะพูดจาวกวนเสียแล้ว ไม่รู้ว่ามันเป็นผลทางตรงหรือทางอ้อมจากความเจ็บปวดกันแน่

 

                เค้าไม่มั่นใจในอะไรเลยตอนนี้ เหลือเพียงสิ่งเดียวที่เค้ามั่นใจนั่นก็คือการกระชับมือของตัวเองที่กำลังกุมมือบางให้แน่นมากกว่าเดิม

 

                “แต่...ต่อจากนี้ชั้นจะไม่ปล่อยมือนายอีกแล้ว”

 

 





กลับมาจากเชียงใหม่ล่ะเน้อ
เล่นสงกรานต์เป็นยังไงกันบ้าง? จีนไม่เปียกนะ แต่ดำขึ้นมาก - -

ประกาศ จีนกำลังจะรีปริ๊นหนังสือ เรื่องนี้อีกครั้งทั้งสองภาค
ใครสนใจ ส่งเมลมาสอบถามได้นะคะ

ขอบคุณมากค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,987 ความคิดเห็น

  1. #1910 Redberrylips (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2555 / 02:10
    เม้นไม่ถูก อึดอัดจนเราเอ๋อเเล้ว -0- 
    #1,910
    0
  2. #1861 ae snoopy (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2555 / 17:22


    ทำให้ได้ละกันนะวอนจะคอยดู
    #1,861
    0
  3. #1785 yoyo (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 4 เมษายน 2555 / 10:44
    ให้มันจริงอย่างที่พูดเหอะนะวอน
    #1,785
    0
  4. #1744 danger poppular (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 20 มีนาคม 2555 / 23:05
     ฮยอก ทำไม!? T^T
    #1,744
    0
  5. #1691 ปลา (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2555 / 11:43
    แงๆๆๆ เพิ่งมาเจอเรื่องนี้ อยากอ่านต่อมากเลย อัพต่อนะคะ หรือจะรีปริ้นหนังสืออีกก็ดีนะคะ เราอยากได้
    #1,691
    0
  6. #1690 gob (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 30 มกราคม 2555 / 18:46
    อัพเถอะค่า ขอร้อง
    #1,690
    0
  7. วันที่ 19 พฤศจิกายน 2554 / 20:32
    อ่า....อยากได้!!!!!!
    #1,688
    0
  8. #1687 K.I. (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2554 / 15:27
    อยากได้อ่ะค่ะยังมีอยู่มั้ยอ่ะ อยากได้ทั้ง 2 ภาภเลยอ่ะ
    #1,687
    0
  9. #1651 LOVE_D2B_SJ (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2554 / 17:28
     กลับมาต่อไวๆนะคะ อยากอ่านแล้ว
    #1,651
    0
  10. #1562 heart007 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2554 / 22:29
    ไรเตอร์ เค้ารออยู่นะ TT^TT
    #1,562
    0
  11. #1560 heart007 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2554 / 03:14
    ดี จับไว้ อย่าปล่อยนะ ฮึม
    #1,560
    0
  12. #1537 saranghae_nicha (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 26 เมษายน 2554 / 19:45
    ลุ้นตัวโก่งเลยเรา..ภาคแรกเจ็บปวดมาก ภาคหลังก็อย่าให้เศร้ามากเลยน๊า
    #1,537
    0
  13. #1536 -*- (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 24 เมษายน 2554 / 19:25
    ลุ้น ๆๆ ว่าจะเป็นยังไงต่อ



    รีบ ๆ มาต่อนะคะไรเตอร์ สู้ ๆ ค่ะ



    ปล.มาเล่นสงกรานต์ที่เชียงใหม่สนุกมั้ยคะไรเตอร์
    #1,536
    0
  14. #1526 crapook (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 24 เมษายน 2554 / 01:25
    ลุ้นๆๆว่าจะเป็นไงบ้างต่อ
    วอนเหมือนพยายามจะรุกนะเนี่ย
    ภาวนาให้ฮยอกใจอ่อนเร็วๆๆนะ
    #1,526
    0
  15. #1525 TooNBuN (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 23 เมษายน 2554 / 20:38
    วอนรู้สึกยังไงก็บอกฮยอกไปสิ ฮยอกจะได้ใจอ่อน



    ไรเตอร์สู้ๆนะ
    #1,525
    0
  16. #1522 mhoomin (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 เมษายน 2554 / 17:47
    เอาแล้วๆ ฮยอกแจจะใจอ่อนมั๊ยน๊า~~~

    ไม่อยากให้ใจอ่อนเลย แต่ก็แอบสงสารชเว T^T
    #1,522
    0
  17. #1516 piggy-oun (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 21 เมษายน 2554 / 13:16
    บรรยากาศเป็นใจซะขนาดนี้
    ฮยอแจทำไมปากกับใจไม่ตรงกันล่ะ
    คุณตาบอกไงจ๊ะ จำได้มั๊ย ???
    ซีวอนอย่าปล่อยมือฮยอกแจนะ
    พยายามเข สู้ สู้
    #1,516
    0
  18. #1515 *Aphorist* (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 21 เมษายน 2554 / 03:26
    ฮยอกอย่าเพิ่งใจอ่อนนะ

    ชเวทำฮยอกเราเสียใจมาไม่รู้เท่าไหร่ แค่นี้มันยังน้อยไป หึ  -__-+
    #1,515
    0
  19. #1514 moonoi (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 21 เมษายน 2554 / 02:32
    อ่าาาวอนสู้ๆๆๆนะ

    พยายามปรับความเข้าใจกับฮยอกให้ได้

    อย่าปล่อยมือฮยอกไปอีกนะ
    #1,514
    0
  20. #1513 lovearron (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 20 เมษายน 2554 / 22:55
     อ้า~~~~~กลับมาต่อแล้วววววว     
    แอบสงสารเหมือนกันนะเนี้ย เมื่อไรจะเข้าใจกันซักทีก็ไม่รู้  เฮ้อออออออ
    #1,513
    0
  21. #1512 'SuJu__*Eunhyuk*__HAEEUN' (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 20 เมษายน 2554 / 22:42
    สงสารชเวง่ะ T___________T
    แต่ตอนย็อกอ่ะ ชเวทำเจ็บแสบมากเลยนะ
    แย่มากๆๆๆๆๆๆๆ

    ติดตามค่ะ ไรท์เตอร์มาอัพเร็วๆนะ
    #1,512
    0
  22. #1511 euneun (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 20 เมษายน 2554 / 22:36
    ต้อนรับการกลับมาค่ะไรเตอร์
    #1,511
    0
  23. #1510 KIMPABOWLAND (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 20 เมษายน 2554 / 22:29
    อ่านตอนนี้แล้วเขินมากมาย
    วอนทำได้หวานมาก ลึกซึ้งสุดๆ
    ย๊อกใจอ่อนเถอะ สงสารวอน
    เอ๊ะ!!! แต่เป็นแบบนี้สักพักก็ดีเหมือนกันนะ
    สะใจดี อ่านแล้วเจ็บปวดสุดๆ

    สู้ๆ นะคะไรเตอร์
    #1,510
    0
  24. #1509 เซียน (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 20 เมษายน 2554 / 22:05
    อ๊ากก

    กลับมารักกันซักทีเถิด

    ฮยอกจ๋าอย่าใจแข็งนักเลยน้า

    วอนก็รีบๆบอกฮยอกไปสิว่ารัก

    ไรท์เตอร์สู้ๆนะคะ

    เป็นกำลังใจให้ค่า
    #1,509
    0
  25. วันที่ 20 เมษายน 2554 / 21:47
    เหอะ
    หมั่นไส้
    จะจริงอย่างที่พูดเปล่าวะวอน......
    #1,508
    0