{WONHYUK}When I fall in LOVE the PAIN&When U COME BACK to me

ตอนที่ 47 : COME BACK-[5]=ถอยหลัง?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,407
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    10 มี.ค. 54

 

โรงพยาบาลแห่งชาติโซล

 

                “สุดท้ายไม่รู้ว่าจะพาเค้าไปไหน เลยอ้างว่ามาเยี่ยมน้อง?” ชางมินล่ะอยากจะหลุดขำให้ดังๆเสียจริง ถ้าไม่ติดว่าไอ้คนที่นั่งหน้าอมทุกข์นี่มันกำลังจะกระอักเลือดตาย

 

                ทำเป็นทำทีว่าจะมาเยี่ยมน้องชายสุดที่รัก...ที่แท้...ก็แค่หาข้ออ้างรั้งใครบางคนไว้นี่หว่า

 

                มันร้ายเหมือนกันนะเนี่ย

 

                จะว่าไปก็แอบสงสารมันอยู่หรอก เก่งอยู่ทุกเรื่อง มาตอนนี้ได้แต่นั่งมองเค้าเป็นหมาโดนเจ้าของทิ้ง

 

เสียมาดพญาราชสีห์หมดเลยจริงๆ

 

ตอนนี้พวกเค้ากำลังนั่งอยู่บนม้านั่งมองดูฮยอคแจที่กำลังเข็นรถวีลแชร์ของมินโฮชมสวนในโรงพยาบาลอยู่

 

ดูเหมือนว่าคนป่วยจะชอบ”พยาบาลจำเป็น” คนนี้จริงๆเลย

 

ดูสิ..เล่นยิ้มซะไม่ยอมหุบเลย

 

“แล้วจะให้ชั้นทำยังไงได้ล่ะวะ เหมือนไม่ทันได้คิดอะไรเลย รู้ตัวอีกทีก็ขับรถมาอยู่ที่นี่แล้ว” ซีวอนมองไปที่ร่างบางเช่นเดียวกัน

 

รอยยิ้มบริสุทธิ์ที่ถูกส่งให้กับน้องชายของเค้า จนคนที่ทำได้เพียงยืนมองดูอยู่ห่างๆอย่างเค้าอดจะรู้สึกอบอุ่นที่หัวใจตามไปด้วยไม่ได้

 

ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเป็นเพราะสวรรค์เข้าข้างหรือออะไรสักอย่างให้ฮยอคแจตัดสินใจลงจากรถแท๊กซี่แล้วยอมนั่งรถมากับเค้า

 

ยอมรับเลยว่าตอนแรกนั้นแทบจะตะโกนร้องแล้วรวบร่างบางเข้ามากอดด้วยความดีใจ แต่ทว่า มันก็ทำไม่ได้

 

ไม่มีสิทธิ์ที่จะทำแบบนั้นแล้วจริงๆ

 

เพราะเค้าเอง...ที่เป็นคนโยนสิทธิ์นั้นทิ้งไป

 

“เค้าก็กลับมาแล้ว....แกจะเอายังไงต่อล่ะ?” ชางมินเห็นเพื่อนได้แต่มองอยู่นานเลยหาเรื่องชวนคุย

 

“ไม่ได้กลับมา...คนเดียว...” ซีวอนถอนหายใจ

 

“ก็สิทธิ์ของเค้า....แกจะทำยังไงได้ล่ะวะ” ชางมินพูดความจริงให้เพื่อนได้เข้าใจ ก็เป็นตัวมันเองไม่ใช่รึไงที่ทำร้ายเค้าสารพัดแบบนั้น ถ้าวันหนึ่งเค้าเจอคนใหม่ที่ดีกว่า

 

ใคร...มันจะมาจมอยู่กับความทุกข์กันล่ะ

 

“คิดไม่ออกจริงๆว่ะ....ตอนนี้คิดอะไรไม่เป็นเลย หัวมันว่างไปหมดเลย” ซีวอนยกมือขึ้นเสยผมด้วยความเครียด

 

ชางมินเห็นแบบนั้นแล้วก็ได้แต่ยื่นมือไปตบไหล่เพื่อนเบาๆเพื่อให้กำลังใจ

 

“จากกันไปตลอดชีวิตให้เอาไว้คิดถึง ยังดีกว่ากลับมาใกล้กันขนาดนี้แล้วไม่ได้คิดอะไรเลย....” ซีวอนพูดกับตัวเองเบาๆ โดยที่ไม่ได้รู้เลยว่าคนที่นั่งอยู่ข้างๆนั้นเค้าก็ได้ยินเหมือนกัน

 

ชางมินมองด้านข้างของเพื่อนสนิทแล้วก็ยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย เพื่อนรัก ชั้นไม่รู้จะอธิบายให้แกเข้าใจได้ยังไงดีนะ เพราะความรักมันไม่มีกฎตายตัวหรอก

 

ชั้นคงไม่สามารถบอกให้แกหันซาย หันขวา ทำตามคำแนะนำของชั้นได้ มันอยู่ที่ตัวแกตัดสินใจจะทำทั้งนั้น

 

และถ้าแกใช้ความฉลาดที่มีอยู่คิดให้มากกว่านี้แกก็น่าจะเข้าใจสิ ว่าคนที่เคยถูกทำร้ายขนาดนั้น วันนี้กลับยอมมาตามที่แกขอร้องแบบนี้

 

ถ้าไม่รัก...จะทำมั้ย?

 

แต่แกก็ยังคงไม่รู้สักที....นี่ล่ะ ข้อเสียของตัวแกเองที่มักจะมองข้ามสิ่งมีค่าที่อยู่ใกล้ตัวเสมอ

 

ถ้าอย่างนั้นก็คงจะมีเพียงแค่เวลาเท่านั้นล่ะ ที่จะสอนตัวแกเอง

 

“เออ เห็นพ่อชั้นพูดว่าอีกไม่กี่เดือนก็จะถึงการลงคะแนนเสียงเลือกตั้งนายกรัฐมนตรีแล้วนี่นา” ชางมินเปลี่ยนหัวข้อเรื่องในการสนทนา

 

“อืม...คงงั้นมั้ง ชั้นไม่ได้สนใจ” ซีวอนยักไหล่

 

“พ่อแกเป็นหัวหน้าพรรคใหญ่ คงจะลงด้วยใช่มั้ย?”

 

“จะพลาดรึ รอมาทั้งชีวิตขนาดนั้น” ผู้กำกับหนุ่มใช้น้ำเสียงไม่แย่แส

 

แต่ถึงกระนั้นชางมินก็เข้าใจดีว่าซีวอนนั้นทั้งรักและเป็นห่วงพ่อบังเกิดเกล้าของตัวเองมาก เพราะต่อให้คำพูดกับท่าทางที่แสดงออกมามันจะร้ายขนาดไหน แต่ความรู้สึกของเจ้าตัวจริงๆนั้น ยังไงก็ตัดพ่อของตัวเองไม่ขาดหรอก

 

เพียงแต่สองพ่อลูกคู่นี้มีอย่างหนึ่งที่เหมือนกันจนเกินไป ท่าทางว่าพันธุกรรมยีนส์นี้คงจะเด่นมากเลยล่ะ

 

สิ่งที่เรียกว่าทิฐิ

 

 

“พี่ครับ......” มินโฮเอ่ยเรียกคนที่กำลังเข็นรถของตัวเองอยู่เบาๆ

 

คนที่มาพร้อมกับพี่ชาย นี่เป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ เพราะเรื่องที่เค้ามีตัวตนอยู่บนโลกนี้ น้อยคนนักที่จะรู้

 

และพี่ชายก็ไม่ชอบที่จะตอบเรื่องราวส่วนตัวเกี่ยวกับครอบครัวมากนักด้วย แต่ทว่าวันนี้กลับพาพี่ชายหน้าหวานคนนี้มา

 

มันจะต้องมีอะไรแน่ๆเลย

 

“ว่ายังไงครับมินโฮ.....” ฮยอคแจที่เผลอเหม่อลอยสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกเรียก

 

ความจริงจะเรียกว่าอาการเหม่อลอยก็ไม่ได้หรอก ต้องเรียกว่าเค้ากำลังเค้นถามตัวเองต่างหากว่าอะไรกันที่ดลใจให้เค้าตามร่างสูงมาแบบนี้

 

ทั้งๆที่ความจริงสิ่งที่เค้าควรจะทำก็คือการนั่งรถแท๊กซี่คันนั้นแล้วกลับบ้านตัวเองสิ

 

มันอาจจะเป็นดวงตาคู่นั้นก็ได้...ดวงตาสีนิลเข้มคู่เดิม ที่ยังคงมีผลต่อร่างกายและจิตใจของเค้าอยู่เสมอ

 

ตอนแรกก็แอบกลัวอยู่เหมือนกันว่าจุดหมายปลายทางของอีกฝ่ายจะเป็นที่ไหน แต่แล้วก็ต้องแปลกใจอยู่เล็กน้อยเมื่อพบว่ามันคือโรงพยาบาลชื่อดังแบบนี้

 

จนเมื่อมาถึงตอนนี้เค้าเองกลับรู้สึกสงสารซีวอนอยู่ไม่น้อย มีน้องชายที่ท่าทางน่ารักขนาดนี้ กลับต้องจมอยู่แต่ในโรงพยาบาลแบบนี้ มันคงจะรู้สึกแย่มากๆเลยล่ะ

 

มินโฮเป็นเด็กที่ยิ้มง่าย ร่าเริง...แต่ภายในใจดวงนั้นก็คงจะต้องเผชิญกับเรื่องราวที่โหดร้ายมีพอสมควรเลยสินะ

 

“ว่ายังไงครับ....” ฮยอคแจหยุดการเคลื่อนไหวรถเข็นลง

 

“พี่เป็นแฟนพี่ชายหรอครับ?”

 

ฮยอคแจชะงักกับคำถามสายฟ้าแลบที่ถูกถามออกมาโดยที่ยังไม่ทันจะได้ตั้งตัวเพื่อหาคำตอบ

 

“อะ...เอ๋....ปะ เปล่าหรอกครับ” ปฏิเสธลิ้นแทบชนกัน

 

“หืม?....แล้วเป็นอะไรกันหรอครับ?” มินโฮขมวดคิ้ว

 

“เอ่อ....เป็น....เป็น.......” คำถามนี้ฮยอคแจเองก็ยังไม่รู้จะตอบตัวเองยังไงเลย ระหว่างเค้ากับซีวอน...มันคืออะไรล่ะ?

 

“ถ้ามันตอบยากขนาดนั้นก็ไม่เป็นไรหรอกครับ...” มินโฮยิ้มบางๆอย่างเข้าใจ

 

“ไม่ใช่คือว่าพี่...เอ่อ.....”

 

“พี่ฮยอคแจเห็นคนที่นั่งอยู่ข้างๆพี่ชายมั้ยครับ...” มินโฮชี้ไปยังคนสองคนที่นั่งอยู่ไกลออกไป

 

“อืม...คุณหมอชางมิน เพื่อนสนิทของซีวอนใช่มั้ย?” เมื่อหนึ่งปีก่อน คนๆนี้นี่ไงที่เคยรักษาเค้าเอง

 

“ครับ ฮยองชางมิน...เป็นคนที่ดูแลผมมาตั้งแต่เกิดกับพี่ชาย แล้วก็ยังเป็น...คนรักของผมด้วย”

 

ฮยอคแจเบิกตากว้างหันกลับมามองเด็กหนุ่มทันที คนรัก....งั้นหรอ? ซีวอนยอมรับได้หรือไงกัน?

 

“พี่กำลังสงสัยใช่มั้ยครับว่าพี่ชายทำยังไง” มินโฮเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายแล้วก็พูดออกมา

 

“เอ่อ....ใช่....”

 

“ตอนแรกที่พี่ชายรู้ แน่นอนล่ะครับ พี่ชายไม่ยอมรับฟังเหตุผลใดๆเลยแม้แต่นิดเดียว...แต่สุดท้ายแล้วผมก็ไม่แน่ใจนักหรอกว่าเพราะอะไร แต่ผมกับฮยองชางมินเราก็ได้รักกันแบบไม่ต้องหลบๆซ่อนๆอีกต่อไป”

 

“อืม...อาจจะเป็นเพราะเราเป็นน้องชายคนเดียวของเค้า และอีกฝ่ายก็เป็นเพื่อนสนิทด้วยล่ะมั้ง...” ฮยอคแจตอบตามที่ตนเองคิด

 

“ผมว่าไม่ใช่หรอกครับ ตอนนั้นเป็นช่วงที่ผมรู้สึกว่าพี่ชายอ่อนโยนขึ้น” มินโฮนึกย้อนกลับไปช่วงเวลาเมื่อหนึ่งปีก่อน

 

“คงเป็นเพราะเค้ามีความรัก....ล่ะมั้ง...” ฮยอคแจนึกถึงใบหน้าของยอนฮีแล้วก็เจ็บสะท้อนอยู่ในใจ

 

“ครับ...ผมก็หวังว่างั้น....”

 

“มินโฮ เคยเจอ...แฟนของพี่ชายรึยัง?” ฮยอคแจแค่อยากจะลองถามดู

 

“เอ๋?...พี่ชายยังไม่มีแฟนนะครับ” มินโฮร้องเสียงหลง

 

“ล...แล้วคุณยอนฮี....เอ่อ เค้ามีลูกกัน...เอ่อ....” ฮยอคแจเริ่มจะงงไปหมดแล้ว

 

“มีลูก?...พี่ชายเนี่ยนะครับ?....ผมว่าพี่กำลังเข้าใจผิดอะไรแน่ๆเลย” มินโฮก็งงหนักพอกัน พี่ชายจะมีแฟนถึงขั้นมีลูกได้ยังไงถ้าเค้าไม่รู้

 

“เอ่อ................” ฮยอคแจไม่รู้จะพูดอะไรดี แล้วไหนมินโฮบอกว่าซีวอนเหมือนจะมีความรัก

 

“ผมรู้แต่ว่า...เมื่อหนึ่งปีที่แล้วเป็นช่วงเวลาที่พี่ชายเปลี่ยนแปลงไปมากที่สุด พี่ชายยิ้มบ่อยขึ้น...อารมณ์เย็นขึ้น....” มินโฮอธิบายช้าๆ

 

ฮยอคแจได้แต่คิดตาม เอ๊ะ! ...หนึ่งปีก่อนก็แสดงว่า...

 

“แต่พอผ่านไปช่วงหนึ่งพอๆกับตอนที่รู้เรื่องผมกับฮยองชางมิน พี่ซีวอนก็เปลี่ยนไปอีก กลายเป็นคนที่พูดน้อยกว่าเดิมทั้งๆที่ปกติก็พูดน้อยอยู่แล้ว เอาแต่เหม่อลอย...ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น...” มินโฮถอนหายใจขณะที่ฮยอคแจเริ่มเข็นรถต่อไปอีกครั้ง

 

ไหล่ทั้งสองข้างของฮยอคแจสะท้านขึ้น เมื่อเผลอคิดไปว่าช่วงเวลาที่มินโฮพูดถึงนั้นอาจจะเป็นช่วงที่ตนเองเคยอยู่ในชีวิตของร่างสูงก็ได้

 

แต่มันจะเป็นไปได้ยังไงล่ะฮยอคแจ...นายยังคิดที่จะเข้าข้างตัวเองอีกหรอ?

 

“พี่ครับ....” มินโฮเรียกเอาไว้อีกครั้ง

 

“หืม?...”

 

“ผมเองก็ไม่รู้หรอกนะครับ ว่าสรุปแล้วพี่กับพี่ชายเกี่ยวข้องยังไงกัน...แต่ทว่าผมอยากบอกอะไรกับพี่สักหน่อยได้มั้ยครับ?...”

 

“เอ่อ...ได้สิ....” ฮยอคแจที่เห็นท่าทางจริงจังของอีกฝ่ายแล้วก็อดกลัวไม่ได้

 

“ก่อนอื่นผมคงจะต้องถามพี่ก่อนว่า พี่น่ะ...รักพี่ชายของผมใช่มั้ย?” ตรงดิ่งเลยทีเดียวสำหรับคำถามนี้

 

“คือ...............”

 

“ไม่ต้องตอบผมก็ได้ แค่คิดคำตอบเอาไว้ในใจของพี่ก็พอ แต่เมื่อผมมองเข้าไปในดวงตาของพี่ผมก็พอจะรู้แล้วล่ะครับ”

 

ฮยอคแจพยักหน้าเบาๆ

 

“เรื่องนี้...มีคนรู้ไม่มากนักหรอก แต่ผมก็คิดว่าผมไว้ใจพี่ไม่รู้ด้วยเหตุผลอะไร แต่พี่คงจะไม่นำไปบอกใครต่อ....” มินโฮแน่ใจเลยล่ะว่าคนๆนี้นั่นล่ะที่เป็นสาเหตุทำให้พี่ชายของตนเองเปลี่ยนไป

 

ถ้าไม่รัก...พี่ชายคงไม่ยอมพามาถึงขนาดนี้หรอก อีกอย่างแค่คอยสังเกตแววตาเวลาที่พี่ฮยอคแจเผลอ แล้วพี่ซีวอนมองก็พอจะเดาได้แล้ว

 

อาจจะมากกว่ารักแล้วด้วยซ้ำ

 

“ได้สิ.....” ฮยอคแจรับปาก

 

“เรื่องนี้...แม้แต่ตัวพี่ซีวอนเองก็ไม่รู้หรอกนะครับ...มันเป็นเรื่องราวของความลับที่เกิดขึ้นมานานแล้ว.....” มินโฮเริ่มต้นถ่ายทอดเรื่องราวที่ตัวเองกักเก็บไว้ในอกมาตลอดชีวิตให้กับร่างบางได้ฟัง

 

แค่หวัง...ให้อีกฝ่ายได้เข้าใจในตัวของพี่ชายตนเองมากขึ้น

 

ใช้เวลานานพอสมควรเลยล่ะกว่าที่การเล่าเรื่องอันยาวนานมันจะจบลง

 

“ครับ.....” มินโฮยิ้มสรุปเมื่อเล่าทุกอย่างจนจบหมดแล้ว

 

“โอ...พระเจ้า.....” ฮยอคแจยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองแล้วอุทานเบาๆ ก่อนจะมองเด็กหนุ่มบนรถเข็น สลับกับมองไปยังคุณหมอหนุ่มที่กำลังคุยบางอย่างกับซีวอนอยู่

 

“ครับ...นี่ล่ะความจริง...” มินโฮยิ้มบางๆแต่มันเต็มไปด้วยความปวดใจจริงๆ

 

“พี่ชายจะต้องเจอเรื่องราวมามากมาย และอยู่บนพื้นฐานความจริงที่ถูกปกปิดโดยคนรอบข้างมาตลอด วันนี้ผมรู้แล้ว ฮยองชางมินรู้แล้ว หรือแม้แต่ตัวพี่เองก็รู้แล้ว เหลือเพียงพี่ชายคนเดียวนั่นล่ะครับ....ที่ยังไม่รู้...”

 

ฮยอคแจหรี่ตาลงด้วยความรู้สึกที่เจ็บปวดร่วมไปกับร่างสูง เค้าไม่เคยรู้เลยว่าซีวอนจะต้องผ่านความรู้สึกที่ยากลำบากมามากมายขนาดนี้

 

นี่ขนาดว่ายังไม่รู้ในเรื่องราวอันนี้เจ้าตัวยังปิดกั้นตนเองจากทุกสิ่ง แล้วเกิดบังเอิญรู้ทั้งหมดขึ้นมาล่ะ? เค้าไม่กล้านึกถึงมันเลยจริงๆ

 

“จริงๆแล้ว พี่ชายเป็นคนใจดีนะครับ เพียงแต่สิ่งที่เค้าได้รับรู้เพียงด้านเดียว ทำให้พี่ชายเลือกที่จะปฏิเสธทุกๆอย่าง จนภายนอกอาจจะดูเหมือนว่าเป็นคนเย็นชา แต่ความจริงแล้ว...ไม่ใช่หรอกนะครับ”

 

ฮยอคแจกำลังสับสนกับตัวเองอยู่ในใจ แน่นอนใช่ว่าเค้าจะไม่เคยเห็นด้านที่อ่อนโยนของซีวอน แต่ทุกครั้งที่เริ่มรู้สึกดี มันจะมีเรื่องราวร้ายๆเข้ามาแทนที่ตลอด

 

ซีวอน ชั้นเดินผ่านจุดนั้นมาแล้ว...ผ่านจากความเจ็บปวดนั้นมาไกลแสนไกลแล้ว

 

จะให้ชั้นเดินกลับไปยังงั้นหรอ?

 

“ถ้าพี่...รักพี่ชายของผม....ช่วยทำความเข้าใจ....หน่อยนะครับ” มินโฮยิ้มน้อยๆเมื่อพูดจบลงแล้ว

 

ผมทำได้แค่นี้ล่ะนะครับพี่ชาย...ผมก็หวังว่าพี่จะได้สัมผัสกับความรักเหมือนที่ผมได้รับเช่นกัน

 

ความรักเป็นเหมือนกับไฟที่แผดเผาได้ทุกอย่าง แม้กระทั่งหัวใจที่แข็งแกร่งดุจภูผา

 

 

เมื่อเวลาคล้อยลงถึงเวลายามเย็น ชางมินต้องพามินโฮกลับขึ้นไปที่ห้องเพื่อทานอาหารเย็น ซีวอนกับฮยอคแจจึงถือโอกาสลากลับ

 

“เอ่อ...ยังไง...ให้ชั้นไปส่งมั้ย...” ซีวอนพูด

 

ฮยอคแจยังตีสีหน้านิ่งอยู่แบบนั้น ก่อนจะส่ายหัวเบาๆ

 

“ไม่เป็นไร.....”

 

“แล้วนายจะกลับยังไง แท็กซี่หรอ อย่าเลย...” ซีวอนเริ่มรู้สึกว่าตัวเองกำลังทำตัวเองให้กลายเป็นคนที่ชอบเซ้าซี้ และน่ารำคาญ

 

แต่จะทำยังไงได้ โอกาสที่จะได้อยู่ใกล้ๆแบบนี้มันอาจจะไม่มีอีกแล้ว แค่อยากอยู่ใกล้ๆขอแค่อีกสักห้านาทีก็ยังดี

 

“เปล่าหรอก....” ฮยอคแจส่ายหน้าเบาๆ จนร่างสูงเริ่มขมวดคิ้ว

 

“ฮยอคแจ!....” เสียงทุ้มคนที่สามดังขึ้นพร้อมกับการเดินเข้ามาของใครอีกคน

 

ซีวอนหน้าชาทันทีที่พบว่าเป็นใคร

 

ร่างบางให้ไปยิ้มให้ฮยองจุนเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมาตรงที่ซีวอนยืนอยู่

 

“ไปล่ะนะ....” ร่างบางก้มหัวเล็กน้อย ก่อนจะเดินตรงไปหาฮยองจุนเช่นกัน

 

สายลมที่พัดมา ราวกับว่าจะพัดเอาวิญญาณของร่างสูงไปด้วย

 

ฮยอคแจ...ชั้นกำลังเจ็บปวดตรงที่ใต้อกข้างซ้ายจังเลย แต่ล่ะก้าวที่นายเดินออกไป เหมือนกำลังย่ำอยู่บนหัวใจของชั้นเลย

 

“ดีแล้วหรอ...ที่ทำแบบนี้น่ะ...” ฮยองจุนถามคนที่กำลังทำหน้าอมทุกข์อยู่ข้างๆตัวเอง

 

“อะไร?...” ฮยอคแจตอบกลับด้วยคำถามเบาๆ

 

“เดินจากมาแบบนี้น่ะ...ดีแล้วหรอ?”

 

“ชั้นเดินจากมาไกลแล้วจุน...เดินจากจุดๆนั้นมาไกลมาแล้ว ไม่อยากจะต้องถอยหลังกลับไปอีก...”

 

ฮยองจุนพยักหน้าอย่างเข้าใจ แต่ก็อดที่จะมองกลับไปดูสีหน้าของคนที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่จุดเดิมไม่ได้

 

สีหน้า...ไม่ได้ต่างจากฮยอคแจตอนนี้เลย

 

บางทีนายอาจจะคิดผิดก็ได้นะฮยอคแจ ทางออกสำหรับเรื่องนี้มันอาจจะไม่ใช่นายต้องเดินกลับไป มันอาจจะเป็น

 

การที่เค้าเดินตามนายมาก็ได้

 




************************************


รีบมาอัพตามพระบัญชาของน้องFC ที่ทวงทุกว๊านนนนน 5555'

ประกาศเรื่องฟิคนิดหน่อยนะคะ ใครจองไว้เนี่ย รบกวนโอนเงินกันจริงๆด้วยน้า
กว่าจีนจะควานหาร้านปักที่ราคาพอทนได้ มันช่าง....TOT' ค่าปักก็ร้อยนึงแล้ว ชั้นจะเหลืออะไรทำกล่องเนี่ย!
ถ้าทำมาแล้วทุกคนแคนเซิ่ลจีนจึกแน่ๆเยยยยยยย

ฟิคขวบกว่าแล้ว เย๊!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,987 ความคิดเห็น

  1. #1907 Redberrylips (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2555 / 01:58
    ละเหี่ยใจ เหนื่อยใจ T^T คราวนี้ถึงคราวที่วอนต้องเจ็บบ้างเเล้วสินะ
    #1,907
    0
  2. #1857 ae snoopy (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2555 / 16:46


    มันก็ยังโง่ไม่รู้ตัวซักทีนะอิวอนว่าต้องทำยังงัย
    #1,857
    0
  3. #1813 JIray'S Girl (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2555 / 14:25
     ฮืออ วอนก็ตามไปสิฟะ เร็วๆเลยย 
    ฮยอกก็ลองดูอีกครั้งสิ มินโฮอุตส่าช่วย
    #1,813
    0
  4. #1781 yoyo (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 3 เมษายน 2555 / 15:06
    อิช้อยยย...

    แกทำอะไรสักอย่างสิ

    เป็นฝ่ายตามฮยอกบ้างดิ
    #1,781
    0
  5. #1739 danger poppular (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 17 มีนาคม 2555 / 22:44
     ดุเดือดจริงๆสองคนนี้
    #1,739
    0
  6. #1557 heart007 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2554 / 02:07
    วอนทึ้ม
    #1,557
    0
  7. #1430 KIMPABOWLAND (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 6 เมษายน 2554 / 16:49
    อดีตเคยสงสารย๊อกยังไง ก็ยังจำได้ดี
    แต่ว่าตอนนี้ก็สงสารวอนเหมือนกัน
    อยากให้เข้าใจกัน TT^TT
    #1,430
    0
  8. #1355 [-Asteri$K-] (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 19 มีนาคม 2554 / 01:35
    สงสารทั้งคู่เลยยยย TT^TT

    ทั้งคนที่เมื่อก่อนไม่ยอมรับหัวใจตัวเองอย่างซีวอน
    กับคนที่ตอนนี้ก็ไม่ยอมรับหัวใจตัวเองให้อย่างฮยอกแจ

    เดินออกไปเรื่อยๆแบบนี้มันดีแล้วเหรอเนี่ยฮยอกแจ
    ทั้งๆที่ตัวเองก็เจ็บ

    สู้ๆนะชเว~~
    #1,355
    0
  9. #1353 KYUMIN SJ (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 17 มีนาคม 2554 / 23:10
    วอนเดินตามฮยอกไปเถอะ
    #1,353
    0
  10. #1344 piggy-oun (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 17 มีนาคม 2554 / 14:32
    อาจจะต้องเป็นอย่างที่ฮยองจุนว่า
    ซีวอนคงต้องเป็นฝ่ายตามฮยอกแจบ้าง
    แต่อยากรู้จัง มินโฮเล่าอะไรให้ฮยอกแจฟัง
    #1,344
    0
  11. #1311 goodness (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 13 มีนาคม 2554 / 16:43
    เวลา สินะ ก็ฮยอกเจ็บมานานเเล้ว



    ให้เวลาฮยอกได้คิดบางนะวอน : )
    #1,311
    0
  12. #1310 *Aphorist* (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 13 มีนาคม 2554 / 02:29
    ขอบคุณมินโฮ  T^T

    แต่ให้วอนเป็นฝ่ายตามบ้างก็ดี จะได้รู้สึกเจ็บปวดซะบ้าง
    #1,310
    0
  13. วันที่ 12 มีนาคม 2554 / 03:39
    ก็ดีนะ
    วอนจะได้รู้ไงว่าที่ฮยอกโดนไปรู้สึกยังไง
    เป็นฝ่ายตามซะบ้างก็ดีนะ
    #1,309
    0
  14. #1308 mee (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 12 มีนาคม 2554 / 01:48
    พามาหามินโฮเหรอเนี่ย

    ขนาดมินโฮไม่รู้ แต่ก็เหมือนรู้แล้วล่ะ

    ต่อไปนี้ วอนคงต้องเป็นคนเดินตามฮยอกบ้างแล้วล่ะ

    ไม่งั้นจะเสียหัวใจตัวเองไปนะ
    #1,308
    0
  15. #1307 lovearron (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 11 มีนาคม 2554 / 23:52
    อ้า~~~~รู้ตัวตอนนี้จะสายไปมั๊ยเนี้ยวอน  แต่ว่าถ้าไม่บอกความรู้สึกเค้าออกไปมันจะดีหรอ คนเราอาจจะไม่มีวันพรุ่งนี้ก็ได้นะ
    #1,307
    0
  16. #1305 tokay (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 11 มีนาคม 2554 / 20:24
     วอนเอ๋ยกล้าๆหน่อย

    ฮยอกจ๋ารักแกอยู่แล้ว

    ป.ล. ไรเตอร์จ๋าาาา  โอนเงินแน่นอนค่ะ แต่ขอเวลาหน่อยนะช่วงนี้ปัญหามันรุมเร้า  แต่จะโอนก่อนหมดเวลาแน่นอน
    #1,305
    0
  17. #1304 eighteddy (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 11 มีนาคม 2554 / 19:50
    HBD ฟิคเจ็บปวดน่ะ แกๆๆ
    สงสารวอน มากตอนนี้ ฮยอคจ๋าอย่าเลยนะ อย่าเลือกทางผิด มินโฮ ซารางเฮ จุ๊บๆๆๆๆ
    #1,304
    0
  18. #1303 bastree (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 11 มีนาคม 2554 / 09:43
    ฮยอกอ่ะ มินโฮอุตส่าชี้ทางสว่างให้
    ยังจะผลักไสอีกนะ
    #1,303
    0
  19. #1302 snowvirgin (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 11 มีนาคม 2554 / 01:01
    ฮบอกกี้จ๋าเชื่อโฮมี่เถอะน้า เข้าใจตาวอนเค้าหน่อยถึงแม้จะยากเย็นก้อเถอะ เห้ออออออออออออออ

    พีเอสซึ เย้ๆๆๆๆ ติดตามมาปีก่าแล้วด้วยเหมือนกัน อิอิ
    #1,302
    0
  20. #1301 PiNokChiO_NuuNok엘프 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 10 มีนาคม 2554 / 23:33
    เฮ้อ พูดยาก อธิบายยาก เม้นไม่ถูกเลย 
    ทุกคนสู้ๆนะ ฮาาาา
    #1,301
    0
  21. #1300 TooNBuN (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 10 มีนาคม 2554 / 23:23
    วอนจะทำไรก็รีบๆทำซักอย่างนะ

    ก็ทำกับเค้าไว้เยอะนี่ ฮยอกยอมมาด้วยแต่นี้ก็ดีแล้ว

    #1,300
    0
  22. #1299 -*- (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 10 มีนาคม 2554 / 23:22
    กรรมเริ่มตามสนองท่านชาย เหอะ ๆๆ



    ทำกะน้องไก่ไว้เยอะ



    จะเป็นยังไงต่อ รีบมาอัพเร็ว ๆ นะคะ



    ไรเตอร์สู้ ๆ ค่ะ
    #1,299
    0
  23. #1298 แต้มฝัน (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 10 มีนาคม 2554 / 22:50
    ก็ต้องเข้าใจนะ..ทำกับเขาเอาไว้เยอะ

    ลองเจ็บดูบ้างก็คงดี..แอบแค้น

    ถ้ารักจริงก็รีบง้อล่ะกัน

    #1,298
    0
  24. #1294 geejajaa (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 10 มีนาคม 2554 / 21:40
    ฮยอกจะใจแข็งไปได้นานเท่าไหร่กันเชียว



    ขอบคุณมินโฮที่พยายามเป่็นกาวใจให้วอนฮยอกนะ
    #1,294
    0
  25. #1292 UyunDH (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 10 มีนาคม 2554 / 21:22
    มันเจ็บปวดจนพูดไม่ออกแระ=='

    อ่านแล้วอึดอัดแทนพระนางไงไม่รู้สิ

    เง้อออออออออ

    ฟู่ว วว ว ว~



    ไรเตอร์สู้ๆ

    ^^=V
    #1,292
    0