{WONHYUK}When I fall in LOVE the PAIN&When U COME BACK to me

ตอนที่ 46 : COME BACK-[4]=ดวงตะวัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,595
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    1 มี.ค. 54



“พี่อยู่ที่ไหนน่ะ?.....” เสียงปลายสายที่เจือความเป็นห่วงอย่างชัดเจน ทำเอาฮยอคแจต้องอมยิ้มกับความขี้กังวลของน้องชายเพียงคนเดียวของตัวเอง

 

“อินซาดงครับผม!” จนต้องแกล้งทำเสียงขึงขังตอบกลับไป

 

“พี่ไปทำไม่น่ะ?....”

 

“ก็มาเดินดูพวกของตกแต่งร้านช่วยจุนน่ะ เพราะร้านที่เค้าไปออกแบบในสวนสนุกนั่นจะเน้นงานแฮนด์เมดพี่เลยมาเดินดูของก่อน พอดีวันนี้จุนเค้าต้องไปติดต่อธุระน่ะ...”

 

“อ่อ....สนุกมั้ยครับ?” ซึงกิคลายความกังวลไปได้

 

“โธ่ พอเถอะน่าพ่อน้องชายที่รัก เล่นโทรเช็คพี่ตลอดแบบนี้เนี่ย พี่แก่ขนาดนี้แล้วนะ....” ร่างบางร้องโอดโอย

 

“ผมเปล่าโทรเช็คพี่ซะหน่อย” ปลายเสียงบ่นอุบอิบ

 

“อื้อ...งั้นพี่ขอไปเดินดูของต่อนะ...เจอกันที่บ้านเย็นนี้นะ” ฮยอคแจส่ายหัวน้อยๆ

 

“คร้าบๆ....” ซึงกิตอบเสียงร่าแล้ววางสายไปเพื่อเตรียมเข้าประชุม

 

ฮยอคแจยืนนิ่งมองเส้นทางก่อนจะเริ่มเดินต่อไป

 

อินซาดงหรือที่ถูกเรียกขานอีกอย่างว่าแกลลอรี่ข้างถนน ซึ่งไม่ได้หมายถึงการดูถูกหรอกนะ แต่เป็นเพราะว่าทั้งสองฝั่งของถนนสายนี้จะคลาคล่ำไปด้วยศิลปะต่างๆมากมาย

 

หลากหลายแขนง หลากหลายศาสตร์ จนเป็นที่เพลินตาให้กับคนที่สนใจในด้านนี้

 

ที่อินซาดงมีศิลปะหลายยุดหลายสมัย ตั้งแต่ศิลปะแบบโบราณไล่มาเรื่อยจนถึงศิลปะร่วมสมัย มีร้านขายเครื่องเขียนและอุปกรณ์วาดรูปเปิดอยู่มากมาย ให้ลูกค้าได้เข้าไปเลือก

 

ใกล้กับแถวนี้ยังมีมหาวิทยาลัยฮงอิก สถานที่ๆขึ้นชื่อเกี่ยวกับการผลิตบุคลากรด้านการออกแบบ ดีไซเนอร์ ครีเอทีฟ พวกงานด้านความสร้างสรรค์ต่างๆที่มากความสามารถมากมาย

 

นักศึกษามักจะมาหารายได้พิเศษกันด้วยการผลิตสินค้าแฮนด์เมดเพื่อเป็นแบรนด์ของแต่ล่ะคน

 

ฮยอคแจมองภาพตรงหน้าอย่างมีความสุข บ้างก็ยกกล้องขึ้นมาเพื่อเก็บภาพไว้ รวมทั้งเดินเข้าไปซื้อของเล็กๆน้อยๆ

 

บางทีการได้ออมาเดินเล่นข้างนอกคนเดียวบ้าง มันก็ทำให้เรารู้สึกมีความสุขไปอีกแบบนะ

 

อากาศที่กำลังพอดี ไม่หนาว ไม่ร้อนจนเกินไป มีแสงแดดพอให้อบอุ่นบ้างรำไร แค่นี้ล่ะมั้ง...บางครั้ง ความสุขมันก็อยู่เพียงแค่เอื้อมแบบนี้

 

อยู่ที่เราจะยื่นมือไปคว้ามันมารึเปล่า

 

ฮยอคแจยิ้มน้อยๆ ขณะที่มองคู่รักคู่หนึ่งเดินจับมือสวนตนเองไป...มีความรักนี่ก็ดีนะ

 

แต่ไม่มีความรักแบบเค้า...ก็ใช่ว่าจะไม่ดี

 

คนมักจะให้คำนิยามว่าเมื่อคนเรามีความรักโลกก็จะกลายเป็นสีชมพู แต่เมื่อไร้รักแล้วโลกที่ว่าสีหวานนั้นพลับก็เปลี่ยนเป็นสีเทาทันที

 

แต่เค้าว่ามันไม่ใช่แบบนั้นหรอก โลกเรามันก็ยังคงเป็นสีเดิมของมัน อย่างที่เคยเป็นมาตลอด

 

อยู่ที่เรานั่นล่ะ จะมองว่าโลกใบนี้มันเป็นสีอะไร

 

 

 

“เฮ้ย! ซีวอน...สรุปเราจะเอาโลเกชั่นตรงนี้ใช่มั้ยวะ?” มินกิ ผู้ช่วยผู้กำกับคู่ใจของซีวอนหันมาถามคุณผู้กำกับใหญ่

 

ก็เพราะวันนี้พวกเค้ามายังย่านดังอินซาดง เพื่อมองหาสถานที่สำหรับจะถ่ายโฆษณาเกี่ยวกับการเชิญชวนมาเที่ยวชมพิพิธภัณฑ์ที่กำลังจะจัดขึ้นในเดือนหน้า

 

ตอนนี้ก็เลยมาหามุมต่างๆที่จะใช้ถ่ายทำกัน

 

“อืม...ตรงนี้จะทำให้เห็นมุมกว้าง เอาถ่ายซีนจบก็แล้วกัน...แต่เราคงจะต้องเซ็ตบางอย่างขึ้นมานะ แล้วคุมเรื่องแสงด้วย...” ซีวอนพูดอย่างเอาการเอางาน

 

มินกิพยักหน้ารับก่อนจะเสเดินออกไป เพื่อคุยกับทีมงานที่เหลือ

 

ซีวอนมองตามแล้วก็ต้องถอนหายใจหนักๆ นับตั้งแต่วันที่ไปสวนสนุกนั่นแล้ว ทุกวันทุกคืนที่ผ่านไปราวกับว่าเป็นฝันร้าย

 

ภาพของฮยอคแจย้อนกลับมาทำร้ายเค้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับภาพฉายซ้ำ

 

จนเค้าแทบจะไม่เป็นอันทำอะไรเลยทั้งสิ้น

 

“ซีวอน....ซีวอน...ผู้กำกับ....ไอ้วอน!!!” เสียงที่ลงท้ายด้วยอาการกระแทกเล็กน้อยทำให้ซีวอนได้สติทันที

 

“จะตะโกนทำไม...”

 

“ก็นายน่ะสิ เรียกตั้งหลายรอบ เป็นอะไรวะ...เอาแต่เหม่อ....” มินกิยื่นกระดาษข้อสรุปงานทั้งหมดใส่มือซีวอน

 

ซึ่งผู้กำกับหนุ่มก็รับมาดูแล้วพยักหน้าด้วยความพอใจว่าเป็นอันเสร็จสิ้นภารกิจในวันนี้

 

“มินกิ....” ซีวอนเรียกเพื่อนร่วมงานที่ตนไปอาศัยคอนโดอยู่ด้วยเป็นประจำเบาๆ

 

“ว่าไง....”

 

“ชั้นปรึกษาอะไรหน่อยได้มั้ย...” ซีวอนพูดเบาๆ

 

มินกิขมวดคิ้วเล็กน้อย เพราะรู้จักกันมาก็ตั้งหลายปีไม่เคย...มีสักครั้งที่ซีวอนจะเอ่ยปากขอร้องอะไรตนแบบนี้ เพราะเพื่อนร่วมงานของเค้าคนนี้ขึ้นชื่อเลยล่ะเรื่องความหยิ่งน่ะ

 

แสดงว่าเรื่องนี้ก็คงจะสำคัญมากๆจริงๆนั่นล่ะ

 

ถึงกับสามารถง้างปากพญาราชสีห์ได้

 

“ว่ามาสิ ยินดี.....”

 

“นายเคย...รู้สึกเห็นค่าของบางสิ่งตอนที่เสียมันไปมั้ย?....” ซีวอนพูดช้าๆ ราวกับว่ากำลังเพ้ออยู่กับตัวเอง

 

“ของ....หรือคนล่ะ?....” มินกิดักคอ

 

“ทั้งสองอย่าง...”

 

“อืม...มันก็แย่หน่อยนะ...แต่ถ้าตอบตามความจริงชั้นเคยสูญเสียทั้งของรักและคนรักนั่นล่ะ”

 

“แล้วนายทำยังไง?”

 

“ก็ถ้าเป็นสิ่งของ ถ้ามันพังไปแล้วเราก็ทำได้เพียงแต่ยอมรับ และอาจจะหาซื้ออันใหม่มาแทนที่อันเก่า แต่สำหรับคน....มันไม่มีใครแทนใครได้อยู่แล้ว มันอยู่ที่เราเลือกว่ะ....”

 

“เลือก?”

 

“ว่าจะปล่อยไป....หรือจะแย่งกลับมา” มินกิเหยียดยิ้ม

 

“แย่งงั้นหรอ?...”

 

“เพื่อน...รู้มั้ยอะไรอยู่บนฟ้า” มินกิถามติดตลก

 

“พระอาทิตย์...” ซีวอนตอบ

 

“ตอบสมกับเป็นนายเลยนะ ไม่ผิดจากที่ชั้นคิดเอาไว้เลยว่านายจะตอบแบบนี้”

 

“หืม? ทำไมล่ะ พระอาทิตย์มันไม่ได้อยู่บนฟ้ารึไง”

 

“ฮ่าๆ เปล่าหรอก...เพียงแต่คนส่วนใหญ่เค้ามักจะตอบกันว่าก้อนเมฆ หรือไม่ก็ดวงดาว แต่นายกลับตอบอย่างไม่ลังเลเลยว่าพระอาทิตย์นั่นล่ะ มันบอกถึงนิสัยของนาย”

 

“นิสัยของชั้น?”

 

“ก็นายชอบทำตัวเป็นเหมือนพระอาทิตย์ยังไงล่ะ เป็นศูนย์กลางของทุกสิ่งบนโลกนี้ จนบางครั้งก็หลงลืมคิดไปว่านายเอง...ไม่ได้เป็นสิ่งเดียวที่อยู่ในจักรวาลนี้นะ...ซีวอน...ตราบใดที่วันพรุ่งนี้ยังจะมาถึงนั่นหมายความว่าความหวังก็ยังคงมีเช่นกัน”

 

“ใครจะไปรู้...เย็นนี้ชั้นอาจจะถูกรถชนตายก็ได้” ซีวอนยักไหล่

 

“แล้วนายมานั่งทำอะไรอยู่ตอนนี้ล่ะ”

 

“อะไรนะ?....”

 

“ถ้ารู้ว่าชีวิตมันไม่แน่นอนขนาดนั้นแล้ว ทำไมตอนนี้ยังมานั่งหายใจรอความตายอยู่อีกล่ะ”

 

“หมายความว่ายังไง”

 

“ถ้าไม่มีวันพรุ่งนี้อีกต่อไป นายจะทำยังไงล่ะให้คนๆนั้นที่นายสูญเสียไปรับรู้ว่านายรู้สึกยังไงกับเค้า นายจะทำอย่างไรในเมื่อถ้าหากวันพรุ่งนี้ไม่มาถึง...ทำไม...ไม่ใช่วันนี้เพื่อแสดงออกให้เค้ารับรู้ล่ะ...ว่านายรู้สึกยังไง”

 

มินกิเอื้อมมือมาตบบ่าเพื่อนเบาๆ

 

“อย่ารอให้มันสายไปอีกครั้งล่ะ...เพราะในชีวิตหนึ่งของคนเรา มีไม่มากหรอกนะที่จะได้สัมผัสกับคำว่า โอกาสครั้งที่สองน่ะ”

 

ผู้ช่วยผู้กำกับยิ้มเล็กน้อย แล้วเดินแยกออกไปเพื่อบอกให้เหล่าทีมงานเตรียมตัวกันแยกย้ายได้

 

บางครั้งคนที่คิดว่าตัวเองฉลาดไปซะทุกเรื่อง กับแค่เรื่องง่ายๆอย่างหัวใจของตัวเองยังไม่เข้าใจเลย

 

นี่ล่ะนะ...เค้าถึงเรียกว่ามนุษย์

 

ซีวอนมองทีมงานได้ใกล้จะแยกยย้ายกันแล้วก็มองดูโลเกชั่นรอบๆนี้อีกครั้งก็คิดว่าน่าจะพอแล้วจึงคิดจะกลับบ้าง

 

แต่แล้วทันทีที่สายตาทอดยาวไปยังอีกฝั่งของถนนที่ตัวเองกำลังยืนอยู่

 

ฮยอคแจ...

 

ซีวอนนิ่งไปทันที ราวกับว่าร่างกายเป็นอัมพาตชั่วคราว สายตาไม่สามารถจะมองไปทางอื่นได้เลย สมองสั่งการมาเพียงแต่ว่า

 

เย็นนี้นายอาจจะถูกรถชนตายก็ได้ แล้วจะเกิดอะไรขึ้นถ้าหากเค้ายังไม่รู้ว่านายคิดยังไง

 

แต่...จะพูดอะไรดีล่ะ?

 

สองแนวความคิดที่ตีกันจนมั่วไปหมด กว่าจะได้ตัดสินใจอะไรได้ร่างบางก็เริ่มเดินต่อไปเสียแล้ว นั่นเองที่ทำให้ผู้กำกับหนุ่มละทิ้งเหตุผลทุกอย่างวิ่งข้ามถนนไปทันที

 

“เฮ้ย ซีวอนจะไหน” มินกิตะโกนเรียกตามเมื่อเห็นว่าอยู่ดีๆเพื่อนก็วิ่งข้ามถนนไปซะงั้น

 

แต่พอมองไปยังปลายทางแล้วนั้นก็พอจะเข้าใจ

 

ผู้ช่วยผู้กำกับยิ้มออกมาเล็กน้อย...คนนี้สินะที่เป็นสาเหตุให้ต้องระเห็จมานอนที่คอนโดเค้าอยู่บ่อยๆ

 

กลับมาเกาหลีตั้งแต่เมื่อไหร่ล่ะเนี่ย มิน่าล่ะพญาราชสีห์ถึงได้มีอาการเหม่อลอย สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแบบนี้

 

ดูท่าซะว่าพระอาทิตย์ดวงนี้คงอยากจะข้ามกฏธรรมชาติไปหลงรักดวงดาวแล้วล่ะมั้ง

 

อยู่กันช่วงล่ะเวลากลางวันกับกลางคืนซะขนาดนั้น...

 

จะสามารถรักกันได้รึเปล่านะ?

 

 

ซีวอนมองร่างบางที่เดินห่างออกไปจากจุดที่เค้ายืนได้ประมาณสามเมตรก็คิดว่าถ้าหากเดินตามต่อไปแบบนี้คงไม่มีอะไรดีขึ้นแน่ๆ จึงตัดสินใจที่...

 

“ฮยอคแจ.............” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นมา แม้มันจะแสนบางเบา แต่อาการชะงักที่ปลายเท้าของคนตรงหน้าก็ทำให้รู้ว่าร่างบางจะต้องได้ยินแน่ๆ

 

ฮยอคแจเบิกตากว้างเมื่อได้ยินเสียงที่แว่วมากับลม ไม่ใช่อาการหูฝาดแน่นอน

 

เพราะมันเกิดขึ้นใกล้ขนาดนี้...ใกล้ขนาดที่ว่าหันกลับไปยังไงก็จะพบได้อย่างชัดเจนแน่นอน

 

ร่างบางหลับตาแน่น ถามตัวเองว่าควรจะทำอย่างไรดี วิ่งหนี? เดินต่อไป? หรือ...หันกลับไปเผชิญหน้า?

 

ทางเลือกสุดท้ายมันน่ากลัวจริงๆ

 

แต่เค้าก็ได้ยินแล้วล่ะเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ใกล้จนได้ยินเสียงหายใจของกันและกัน ฮยอคแจจึงค่อยๆหันหลังกลับไป...

 

ซีวอนยืนห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้นเอง

 

สายตาคมที่ทอดมองมา...ยังคงเป็นดวงตาคู่เดิม คนเดิมๆ เรื่องราวๆเดิม

 

กับความรู้สึกที่ยังเหมือนเดิม....รึเปล่า?

 

ซีวอนเริ่มรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะกลายเป็นคนใบ้ คำพูดสวยหรูมันดูเหมือนจะคิดไม่ออกเลย

 

ถ้อยคำที่มักจะได้เห็นในละคร ในภาพยนตร์ต่างๆ สิ่งที่จะทำให้อีกฝ่ายประทับใจเค้าควรจะทำยังไงกันนะ?

 

ที่คิดได้ตอนนี้มันก็มีเพียง

 

“สวัสดี....” ประโยคแรกที่ซีวอนพูดออกไปได้

 

ร่างบางทำเพียงพยักหน้าเล็กน้อยเท่านั้น...ก่อนจะทักทายกลับด้วยเสียงอันเบาแสนเบา

 

“เอ่อ.....สบาย....ดีมั้ย?....” ร่างสูงชักอยากจะกัดลิ้นตัวเองจริงๆ

 

พูดได้แค่นี้เอง!!!

 

ฮยอคแจบีบมือที่กุมกันอยู่ให้แน่นกว่าเดิม ไม่เข้าใจจุดประสงค์ของร่างสูงเลยจริงๆ    

 

“ก็...ดี......” เสียงหวานตอบอีกครั้ง

 

“แล้วนี่...จะไปไหนหรอ?....” ร่างสูงก่นด่าตัวเองอยู่ในใจ นี่เค้ากำลังทำบ้าอะไรอยู่วะเนี่ย ทำไมกันล่ะ

 

มีเพียงแต่คำถามโง่ๆปิดบังเรื่องที่ซ่อนในใจ...

 

มีแต่คำพูดพวกนี้จริงๆฮยอคแจ แค่อยากจะใช้มันเพื่อรั้งนายไว้ให้ชั้นได้มองหน้านายใกล้ๆแบบนี้ ได้สบตานายอีกครั้ง

 

ชั้นต้องการแค่นั้นจริงๆ

 

“ไม่มีอะไรแล้ว จะกลับบ้านน่ะ.....”

 

พอร่างบางตอบเสร็จ ซีวอนก็ไม่รู้จะพูดอะไรอีก บทสนทนาจึงเงียบงันอยู่แบบนั้น จนในที่สุดเป็นฮยอคแจเองที่ยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา แล้วเอ่ยลากับร่างสูงเบาๆ

 

“ไปก่อนนะ.....”

 

จากนั้นจึงหันหลังเดินกลับออกไปช้าๆ เพื่อมองหารถแท็กซี่

 

ซีวอนมองร่างบางที่หันหลังเดินออกไปจากเค้าเรื่อยๆ นี่รึเปล่านะความรู้สึกของร่างบางวันนั้นที่เค้าเดินจากมา

 

มันจะรู้สึกเจ็บหน่วงๆที่หัวใจแบบนี้รึเปล่า?

 

จะรู้สึกเหมือนกับเค้าตอนนี้ใช่มั้ย?

 

ซีวอนกำมือแน่น....ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าต้องการจะทำอะไร

 

ไม่ทันที่สมองจะได้สั่งการอะไรทั้งสิ้น สองเท้ามันทำงานตามที่หัวใจสั่งเสียแล้ว!

มือบางยื่นออกไปเปิดประตูรถบริการก่อนจะก้าวเข้าไปนั่งพร้อมกับบอกที่หมายแก่คนขับ แต่ยังไม่ทันจะได้ปิดประตู ก็มีมือหนาข้างหนึ่งมาดันมันเอาไว้เสียก่อน

 

ฮยอคแจเบิกตากว้างเมื่อเงยหน้ามองขึ้นไปก็พบว่าคนที่ดึงประตูเอาไว้นั่นก็คือ คนที่ตัวเองเพิ่งจะเดินจากลามานั่นล่ะ

 

ซีวอนสบตาหวานนั้นเนิ่นนานจนคนขับต้องลอบกระแอมเล็กน้อย

 

“เอ่อ....คือ....” ฮยอคแจก็ไปไม่เป็นเหมือนกัน

 

“พอจะมีเวลาว่างมั้ย?....” ซีวอนพูดรัวจนคนฟังแทบจะฟังไม่ทัน

 

“หืม?....”

 

“ว่างมั้ย?....ไป....ไปสักที่กับชั้นได้มั้ย.....”

 

“เอ่อ......”

 

“ได้มั้ย.....” ซีวอนรู้สึกว่าตัวเองกำลังกลัว

 

กลัวคำตอบที่ฮยอคแจจะตอบออกมา ทั้งๆที่มันเป็นคำถามง่ายๆ ออกแนวคำถามโง่ๆ

 

มันก็เพียงแค่อยากจะพูดคุยกับร่างบางให้นานที่สุด แต่มันก็ไม่มีสักอย่างเลยที่พอจะพูดคุยกันได้ยาวๆ

 

ขอล่ะ...ขอช่วงเวลาให้เค้าได้แน่ใจในความรู้สึกของตัวเอง

 

ถึงแม้ว่าวันนี้มันจะสายไปก็ตาม

 

“.......................”





**************************************************

บางอารมณ์ก็อยากจะสงสารพระเอกนะ แต่นึกไปนึกมา ไม่เอาอ่ะ :(
55555 อินี่อินกับฟิคตัวเอง ชีวิตนายเอกช่างโศกศัลย์ซะเหลือเกิน
นานๆทีจะมีฉากยิ้มกะเค้าซะที หุหุ'

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,987 ความคิดเห็น

  1. #1906 Redberrylips (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2555 / 01:55
    โอ้ย ปวดใจ(ใช้คำได้เน่ามาก - -*) โอ้ย อึดอัด เครียด
    #1,906
    0
  2. #1856 ae snoopy (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2555 / 16:39


    อิวอนจะง้อก็รีบง้อเลย

    เดี๋ยวเสียไปอีกแล้วจะเอาคืนมาไม่ได้แล้ว
    #1,856
    0
  3. #1812 saza (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2555 / 14:18
     เย้ย เศร้าได้อีก TT
    ลุ้นๆๆ กลับมาเป็นเหมือนเดิมเหอะ TT
    #1,812
    0
  4. #1780 yoyo (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 3 เมษายน 2555 / 14:46
    เข้มแข็งเข้าไว้นะฮยอก(สะบัดพู่เชียร์)

    #1,780
    0
  5. #1738 danger poppular (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 17 มีนาคม 2555 / 22:36
     วอนเวอร์นี้สุดๆอ่ะ
    #1,738
    0
  6. #1556 heart007 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2554 / 01:55
    ขอบอกว่าลุ้นมาก
    แต่ วอน โง่ๆๆๆๆๆๆ

    แต่ก็รักนะ ชเว ชีวอน
    #1,556
    0
  7. #1429 KIMPABOWLAND (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 6 เมษายน 2554 / 16:44
    ลุ้นจนตัวโก่ง อิอิ ไปกับวอนเถอะนะย๊อก
    #1,429
    0
  8. #1352 KYUMIN SJ (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 17 มีนาคม 2554 / 22:13
    ฮยอกจะไปกับวอนใช่ไหม
    #1,352
    0
  9. #1306 lovearron (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 11 มีนาคม 2554 / 23:34
    อ้า~~~~แต่ละประโยคเนี้ย คมบาดใจดีจิง สรุปโดยรวม ชอบอ่ะ><
    #1,306
    0
  10. #1283 kwang_E.L.F (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 7 มีนาคม 2554 / 20:21
    วอนช้าไปมั้ยเนี่ย
    #1,283
    0
  11. #1263 Ljungberg (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 7 มีนาคม 2554 / 15:39
     อ่านตอนนี้แล้วรู้สึกเจ็บปวดหน่วงๆ

    อึดอัดพิกล แต่ก็รู้สึกสะใจนะ

    ที่เห็นฮยอกแจดูสงบเยือกเย็น

    แล้วเดินจากมาแบบนั้น

    แต่ซีวอนแกต้องพูดดีๆนะ
    #1,263
    0
  12. #1258 goodness (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 5 มีนาคม 2554 / 12:21
    สงสารใครดีล่ะเนี๊ย ?



    สงสารไรเตอละกันเพราะ



    ต้องทนปวดใจกับการเเต่ง คะ ! ^ ^
    #1,258
    0
  13. #1255 *Aphorist* (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 3 มีนาคม 2554 / 01:43
    วอน โอกาสครั้งนี้มันได้มายากนะ ช่วยใช้ให้คุ้มด้วยล่ะ

    ถ้าทำให้ฮยอกแจเจ็บอีก คราวหน้าไม่ต้องมาหวังอีกต่อไป!!!
    #1,255
    0
  14. วันที่ 2 มีนาคม 2554 / 23:09
    สะใจ
    เหอะ
    สมน้ำหน้าวอนจริงๆ
    เชอะๆ
    #1,254
    0
  15. #1253 snowvirgin (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 2 มีนาคม 2554 / 01:01
    แง้ววววววววววว ลุ้นกะคำคอบของฮยอกกี้อ่ะ แล้วถ้าตอบมาแล้วก้อคงต้องลุ้นกับการกระทำของตาวอนต่อไป แง่งๆๆๆ
    #1,253
    0
  16. #1252 koy (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 1 มีนาคม 2554 / 22:52
    อูยยยยย ลุ้นค่ะไรเตอร์



    สาธุ๊ ขอให้วอนคิดได้ ด้วยเถอะ



    ไรเตอร์ ทรมาณวอนเยอะเลยย



    ภาคที่เเล้วหมั่นไส้อ่ะ



    555555555555555
    #1,252
    0
  17. #1249 crapook (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 1 มีนาคม 2554 / 18:40
    ลุ้นมากๆๆเลยอะ
    อยากให้วอนรู้ใจตัวเองเร็วๆๆ
    สมหวังกะฮยอกด้วย
    ชอบคำพูดของผู้ช่วยอะ กินใจจริงๆๆ
    #1,249
    0
  18. #1248 ~~pp~~ (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 1 มีนาคม 2554 / 17:31
    ช่วงเวลาแห่งการเอาคืนมาแล้วนะฮยอกน้อยยยยยย

    วอนมันทำอะไรไว้ จัดการมันให้สาสมไปเลยยยย
    #1,248
    0
  19. #1246 geejajaa (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 1 มีนาคม 2554 / 17:15
    ฮยอกคะ เอาให้วอนทรมานไปเลยนะคะ
    แต่ฮยอกเองก็คงทรมานเหมือนกัน
    ตอนนี้ต่างคนต้องต่างทำเพื่อตัวเอง
    วอนก็ต้องตามตื้อฮยอกให้ฮยอกกลับมา
    ฮยอกก็อาจจะทำใจดีสู้เสือ หรือ หนี วอนไปอีก
    เอาไงกันดี แต่ไม่ว่าทางไหนฮยอกก็เจ็บ
    #1,246
    0
  20. #1245 moonoy (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 1 มีนาคม 2554 / 17:00
    อึดอัดกะวอนจริงๆ จะทำอะไรก็ไม่ทำ ห่วงแต่ตัวเอง



    อยากให้ฮยอกใจแข็ง ให้วอนเป็นคนง้อบ้างจริงๆ
    #1,245
    0
  21. #1244 mee (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 1 มีนาคม 2554 / 16:38
    เอาล่ะซิ จากที่ฮยอกเคยตามวอน ตอนนี้เป็นวอนบ้างแล้วที่ต้องรอลุ้นกับคำตอบและการกระทำของฮยอก

    โอกาสไม่ได้มีเข้ามาบ่อยๆ ตัดสินใจดีๆว่าจะทำอะไรนะวอน
    #1,244
    0
  22. #1243 piggy-oun (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 1 มีนาคม 2554 / 15:50
    ลุ้นค่ะ ลุ้น
    ฮยอกแจจะตอบซีวอนว่าไง ????
    รีบ ๆ นะซีวอน คิดยังไง รู้สึกยังไง
    ก็ให้รีบบอกฮยอกแจไปเลยนะ
    โอกาสแบบนี้ใช่ว่าจะหากันได้ง่าย ๆ

    #1,243
    0
  23. #1242 sanphet (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 1 มีนาคม 2554 / 14:50
    เอาคืนวอนให้สุดๆไปเลย
    ทำฮยอกเจ็บมาหลายปีแล้ว
    #1,242
    0
  24. #1241 PiNokChiO_NuuNok엘프 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 1 มีนาคม 2554 / 14:44
    เฮ้ออ อ่านไปด้วยความลำบากใจ จะสงสารวอนดีมั้ย ฮาาาาา
    เอาเถอะ จะทำเอาไง จะทำไรก็รีบๆทำซะ
    อย่าทำให้ฮยอกต้องเจ็บปวดอีกเลยนะตาวอน
    #1,241
    0
  25. #1239 ICEzSoulLove (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 1 มีนาคม 2554 / 13:08
    แอบคิดจะสงสารพระเอกนะ
    แต่เพราะจำได้ ว่าอะไรเคยเกิดขึ้นบ้าง
    บางที คนเราก็ต้องยอมรับผลการกระทำที่ตัวเองได้ทำไว้ซะบ้าง
    ไม่รู้สึกเจ็บปวด ก็รักไม่เป็น
    ดีแต่ทำให้คนที่รักเจ็บอยู่เสมอ

    รออ่านนะน้องจีน
    เด๋วพี่เก็บตังแล้วจะจองครับ ^^
    สู้ๆเน้อ
    #1,239
    0