{WONHYUK}When I fall in LOVE the PAIN&When U COME BACK to me

ตอนที่ 36 : THE PAIN [27]=ยังทำบ้า...ทำบ้าอะไร!!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,659
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    20 พ.ย. 53

คฤหาสน์ตระกูลลี

 

                วันนี้เป็นอีกหนึ่งวันที่เกิดเรื่องราวอันน่าประหลาดใจในบ้านหลังนี้ เมื่อฮยอคแจเป็นคนบอกให้ครอบครัวของตัวเองทุกคน มารวมตัวกันที่ห้องรับแขกของบ้าน

 

                รูปร่างที่ซูบผอม ใบหน้าที่ซีดเซียวเห็นกี่ทีจองอึลก็น้ำตาจะไหลซะให้ได้

 

                บยองฮุนเองก็เจ็บอยู่ในอกอยู่ไม่น้อยเช่นกัน แต่เพราะการที่เป็นถึงประมุขของครอบครัว ทำให้เค้าไม่สามารถเผยด้านที่อ่อนแอออกมาได้ จะเจ็บอย่างไรก็ต้องเก็บไว้ในใจเท่านั้น

 

                ซึงกิมองพี่ชายตัวเองอย่างไม่เข้าใจ ทั้งๆที่ตลอดมาเอาแต่ขังตัวเองเอาไว้ในห้องนอนตลอดวันนี้กลับยอมออกมา แถมยังบอกกับสมาชิกในครอบครัวว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยอีกด้วย

 

                ทำให้เค้าต้องรีบขับรถออกมาจากบ้านของตัวเองที่ยแกออกไปอยู่ตั้งแต่ตอนที่แต่งงาน

 

                “เมื่อมาพร้อมกันแล้ว ลูกมีอะไรจะพูดก็พูดมาเถอะฮยอคแจ” บยองฮุนบอกลูกชายคนโต

 

                ฮยอคแจที่แววตายังคงเลื่อนลอย แต่ก็มีประกายที่เริ่มรับรู้ความเป็นจริงมากขึ้น สองมือที่ยังคงกกกอดตัวเองเอาไว้แน่น ค่อยๆคลายออก แล้วพูดช้าๆ

 

                “ผม...เห็นซีวอน...อยู่ตลอดเวลา...” เพียงประโยคสั้นๆเท่านั้น จองอึลก็น้ำตาไหลออกมาทันที

 

                นี่ลูกเธอกำลังจะเสียสติไปเพราะความรักครั้งนี้เลยรึเปล่า

 

                “อืม....” บยองฮุนยังคงสามารถบังคับน้ำเสียงของตัวเองให้ราบเรียบเช่นเดิม

 

                “จะทำอะไร...ก็เห็นแต่ซีวอน”

 

                นำเสียงอันเป็นทุกข์ของลูก จะรู้รึเปล่าว่าหัวใจพ่อแม่ขาดวิ่นแค่ไหน

 

                “ผมไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกแล้ว...”

 

                “พี่ฮยอคแจ!!” ซึงกิถึงกับทนไม่ได้ต้องเรียกสติอีกฝ่ายทันที

 

                “ยิ่งผมอยู่กับตัวเอง อยู่ในสถานที่เดิมๆ ผมยิ่งอยากตาย...อยากหายไปจากโลกที่ไม่มีเค้า...ไม่อยากแม้แต่จะหายใจอีกแล้ว”

 

                จองอึลจับมือลูกชายคนเล็กเอาไว้แน่น

 

                ไม่อยากจะหมดสติไปต่อหน้าต่อตาของลูก...ไม่อยากให้ลูกเป็นบาปมากไปกว่านี้อีกแล้ว

 

                “แล้วลูกจะเอาอย่างไรต่อ....” บยองฮุนกลั้นใจถาม

 

                แค่คำว่าลูกอยากตายก็ทำให้เค้าหมดแรงไปแล้วล่ะ

 

                “ให้ผมไปเถอะนะครับ....”

 

                “ลูกจะไปไหน?” จองอึลรีบถามออกมาทันที แค่เกือบสองเดือนที่ลูกของเธอกลับมาจากออสเตรเลียทั้งๆที่จากกันไปกว่าห้าปี

 

                นี่ยังจะจากเธอไปไหนอีก จะจากเธอไปด้วยเหตุผลของชเว ซีวอนอีกไปถึงเมื่อไหร่

 

                “ผมนั่งคิดมาหลายคืนแล้ว ให้ผมอยู่กับสิ่งเดิมๆผมยิ่งเหนื่อย ให้ผมไปอยู่ในที่ๆไม่มีใครู้จักผม ไปพบเจอสิ่งใหม่ๆ ให้ผมได้ทำตัวยุ่งๆดีกว่า...”

               

“ลูกคิดรึยังว่าอยากไปที่ไหน....”

               

“กรุงเวียนนา....” ฮยอคแจพูดเบาๆ

 

“ออสเตรีย?” ซึงกิทวนชื่อประเทศ

 

ฮยอคแจจึงพยักหน้าเบาๆ

 

“ตอนเด็กๆครอบครัวเราเคยไป...ที่นั่นด้วยกัน อย่างน้อยๆ ให้ผมไป...ไปให้ไกลจากเค้า คงจะดีกว่า”

 

ซึงกิรีบโอบประคองแม่ของตัวเองเอาไว้ เพราะรู้ว่าท่านแทบจะไม่สามารถประคองตัวเองเอาไว้ได้อีกแล้ว

 

ส่วนตัวเค้าเองก็ใช่ว่าจะสามารถปั้นสีหน้าให้เข้มแข็งต่อไปได้อีกแล้ว

 

“พี่ครับ...จะวิ่งหนีจากพวกเราไปอีกกี่ครั้ง” น้ำเสียงที่แฝงไปด้วยการตัดพ้อและน้อยใจที่ซึงกิใช้ถามพี่ชายของตัวเอง

 

“แล้วนาย...อยากเห็นพี่เป็นแบบนี้ไปอีกนานหรอซึงกิ?” ฮยอคแจย้อนถามน้องชายตัวเอง

 

“ทุกๆวัน พี่รู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองเป็นบ้า นั่งคุยกับเงา...นั่งร้องไห้กับกระจก...นายคิดว่าพี่มีความสุขแล้วหรอ? มีความสุขกับการเห็นเค้าเดินไปเดินมาในความคิด แล้วบอกพี่ว่าเค้าเกลียดพี่ เค้าไม่ได้รักพี่งั้นหรอ!” ฮยอคแจระบายความอัดอั้นทังน้ำตา

 

ไม่ใช่เค้าไม่รู้ว่าสภาพตัวเองเป็นเช่นไร ทุกวันนี้ มันห่างไกลจากคำว่าคนปกติมามากแล้ว

 

ยิ่งอยู่คนเดียวเค้ายิ่งฟุ้งซ่าน ยิ่งอยากตาย

 

อยากแม้แต่จะกรีดข้อมือฆ่าตัวตาย แต่เมื่อเหลือบไปเห็นรูปครอบครัวที่มีอยู่เต็มห้อง ก็ทำให้เค้าทำแบบนั้นไม่ลง

 

ได้แต่กรีดลงไปบางๆ เพื่อให้ระบายความเจ็บปวดลงไปเท่านั้น แต่ไอ้กรีดบางๆ นานวันเข้ามันก็กลายมาเป็นแผลที่เด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ

 

บาดแผลที่จะคอยตอกย้ำเค้าไปตลอดชีวิตว่า...ครั้งหนึ่งเคยจะเป็นจะตายเพื่อรักครั้งนี้มากแค่ไหน

 

“คิดว่าตัวเองจะเอาชนะความเหงาได้หรอ?” ประมุขใหญ่ของบ้านถามออกมา

 

“ไม่ลองไม่รู้ครับ...”

               

“ลืมไปแล้วหรอ ว่าลูกเคยทิ้งพวกเราไปอยู่ออสเตรเลียมาถึง 5 ปีด้วยเหตุผลเดียวกับที่ลูกจะขอจากพ่อแม่และน้องไปอีกครั้งในวันนี้ แล้วครั้งที่ผ่านมามันสำเร็จรึเปล่า? ลูกลืมเค้าได้งั้นเหรอ?”

 

ฮยอคแจสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ

 

“ครั้งนั้นกับครั้งนี้มันไม่เหมือนกันครับ..”

 

“ยังไง?” บยองฮุนถาม

 

“เพราะครั้งนั้นที่ไปอยู่ ผมไปอยู่ด้วยความหวังว่าซีวอนอาจจะเปลี่ยนใจตามเวลาที่เปลี่ยนไปก็ได้ แต่ครั้งนี้...ผมรู้ดีแล้วล่ะครับ...ว่าความหวังที่ผมฝันลมๆแล้งๆมันไม่มีมาตั้งแต่ต้นแล้ว....”

 

“ผมไปครั้งนี้...เพื่อสร้างความเข้มแข็งให้กับตัวเอง ผมไม่อยากมีชีวิตอยู่เหมือนซอมบี้แบบนี้ ไม่อยาก...ทำให้พ่อแม่ร้องไห้อีกแล้ว...ขอโทษที่ผมเห็นแก่ตัว กลัวบาปด้วยเถอะนะครับ”

 

จองอึลยกมือขึ้นปิดปาก ก่อนจะพยายามหยุดร้องไห้ให้ได้

 

ถูกของลูก....น้ำตาหนึ่งหยดของแม่เป็นบาปไม่รู้กี่เท่าของลูก แล้วนี่เธอปล่อยให้ลูกจะต้องรับผลกรรมไปอีกสักเท่าไหร่นะ

 

บยองฮุนถอนหายใจหนักๆ...ก่อนจะพยักหน้า

 

“จองอึล......”

 

แต่ผู้เป็นภรรยากลับชิงพูดขึ้นมาเสียก่อน

 

“ค่ะ....ชั้นจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยเอง”

 

“คุณพ่อ คุณแม่!!!” ซึงกิร้องออกมาอย่างไม่เข้าใจ

 

“ขอบคุณครับ...” ฮยอคแจโค้งหัวให้บุพการีตัวเอง

 

“แต่....ถ้าลูกยังไม่เข้มแข็ง ไม่สามารถมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเองได้....ไม่ต้องกลับมาเหยียบที่นี่อีก!” จองอึลประกาศกร้าว

 

ถ้าเธอจะต้องสูญเสียลูกไปอีก ขอให้ครั้งนี้....เป็นครั้งสุดท้ายด้วยเถอะ

 

อย่าให้เธอต้องปวดร้าว ทรมานด้วยการคิดถึงอย่างสูญเปล่าเลย

 

“ครับ...ผมเข้มแข็งได้เมื่อไหร่...ผมจะกลับมา”

 

 

ซีวอนกำลังนั่งอยู่บนโซฟาในคอนโดของตัวเองพร้อมกับซองสีน้ำตาลในมือ ใบหน้าหล่อเหลา ตอนนี้ดวงตาคมที่เคยตวัดสายตาดุๆ กลับหลงเหลือเพียงแววตาของความเสียใจเท่านั้น

 

ไปแล้ว....จากเค้าไปแล้วจริงๆสินะ

 

มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นมาลูบหน้าตัวเองอย่างเครียดๆ เพราะวันนี้เค้าเข้าบริษัทเพื่อดูแปลนงานโฆษณาที่จะต้องทำงาน แล้วก็บังเอิญได้ข่าวที่บรรดาพนักงานหญิงเค้าคุยกัน

 

ว่าฮยอคแจ...ไปต่างประเทศแล้ว

 

เค้าเองก็ไม่รู้เช่นกันว่าร่างบางไปที่ไหน เมื่อไหร่ และไปกับใคร ในสมองตอนนั้นคิดเพียงแต่ว่าร่างบางจะไปนานแค่ไหน

 

แม้ใครต่อใครจะไม่รู้ถึงสาเหตุที่ลูกชายคนโตของเจ้านายตัวเอง ทำไมต้องรีบเดินทางออกนอกประเทศ ทั้งๆนี่บทที่ตัวเองเป็นคนเขียนนั้น กำลังจะได้ถ่ายทำ

 

แต่ร่างสูงก็เข้าใจดี เพราะว่าบทเรื่องนั้นมันจะไม่มีวันได้ถ่ายทำน่ะสิ เพราะเค้า...เป็นคนทำลายหัวใจของร่างบางลงกับมือ

 

ความจริงจะใช้คำว่าร่างบางทิ้งเค้าไปก็ไม่ถูก ในเมื่อวันนั้นเป็นเค้าเองนั่นล่ะ...ที่หันหลังเดินจากอีกฝ่ายมา

 

เดินจากมาอย่างโหดร้าย เป็นใครก็คงอยากจะหนีไปใหล้ไกลๆ

 

แต่มัน...ก็รู้สึกทำใจได้อย่างยากเย็น

 

นาย...ทำอะไรไว้กับชั้นนะลี ฮยอคแจ นายทำให้ชั้นรู้สึกปั่นป่วน รู้สึกสูญเสียความเป็นตัวเองไปหมด

 

นายทำอะไรเอาไว้กับใจของชั้น?

 

มือหนาค่อยๆแกะซองสีน้ำตาลที่ตัวเองถือมาได้สักพัก ข้างในนั้นก็คือรูปตอนที่เค้ากับฮยอคแจไปที่เชจูกัน ในพิธีงานแต่งนั่นล่ะ

 

ซึ่งร่างบางเองก็คงไม่รู้ว่าคู่รักตัวจริงที่ไม่มานั้น ได้ซื้อแพคเกจที่เยี่ยมยอดที่สุดเอาไว้ ทั้งการสั่งอัดวิดีโอทุกขั้นตอนพิธี หรือการถ่ายภาพนิ่ง

 

ดังนั้นในตอนนี้สิ่งที่ว่ามาทั้งหมด มันจึงตกอยู่บนมือของชเว ซีวอนที่แอบให้ที่อยู่ใหม่กับคุณตาคุณยายนั่นไปแล้ว

 

มือหนาหยิบรูปขึ้นมาเลื่อนดูทีละใบ ใบหน้าหวานที่เจือไปด้วยรอยยิ้มบางๆ แต่ก็ไร้การเสแสร้ง มันแลดูบริสุทธิ์

 

บริสุทธิ์จนกระทั่งวันที่ถูกเค้าทำลายลงอย่างย่อยยับ

 

แต่ล่ะพิธีที่ในตอนนี้นเค้ารู้สึกว่ามันผ่านไปอย่างเนิ่นนาน แถมยังน่าเบื่ออีกต่างหาก พอมาดูในรูปตอนนี้ เค้ากลับรู้สึกว่ามันผ่านไปเพียงชั่วครู่เท่านั้น เผลอนิดเดียว รูปมันก็หมดลงเสียแล้ว

 

พอหยิบรูปอีกปึกหนึ่งมาดู ก็พบว่าไม่ใช่รูปจากงานพิธีแต่งงานแล้ว แต่เป็นรูปเดี่ยวที่ออกแนวแอบถ่ายทั้งเค้าและฮยอคแจเท่านั้น ใบหน้าขาวที่ปราศจากการปรุงแต่งด้วยสารเคมีใดๆ

 

รอยยิ้มที่มีมาให้เค้าอย่างไม่หยุดหย่อน แต่เค้ากลับทำเป็นมองไม่เห็นมัน เลวจริงๆ

 

แต่พอได้มองภาพตัวเองแล้ว เค้ากลับรู้สึกว่ามันเหมือนกับว่าไม่ใช่ตัวเค้าเลย นี่เค้ายิ้มแบบนี้ได้ด้วยหรอเนี่ย? แล้วสายตาเค้าทำไมมันถึงได้ดูลึกซึ้งแบบนี้ตอนที่มองร่างบาง?

 

ทำไมกันนะฮยอคแจ? ชั้นไม่รู้ตัวเองว่าเผลอทำอะไรลงไป

 

แต่ภาพถ่ายมันก็ฟ้องได้อย่างชัดเจนแล้วล่ะ...ชั้นเปลี่ยนไปเพราะนายจริงๆ

 

หลังแกร่งเอนตัวลงพิงที่เบาะของโซฟาเบาๆ

 

ห้องที่เคยมีร่างบางคอยทำทุกอย่างให้ วันนี้มันไม่มีอีกแล้ว

 

การกลับมายังคอนโดที่ทุกครั้งจะคอยมีร่างบางกุลีกุจอมาช่วยเก็บเสื้อ เก็บกระเป๋า จัดชุดทำงาน ขัดรองเท้า เตรียมอาหารเช้า-เย็นให้

 

ต่อจากนี้มันคงไม่มีอีกแล้ว

 

คนไม่มีคนตัวขาวๆ ปากแดงๆ ที่คอยพร่ำบอกเค้าว่ารักเค้ามากแค่ไหนอีกแล้ว

 

แค่คิดเท่านั้น...ทำไมหัวใจจะต้องเจ็บปวดด้วยล่ะ

 

นี่ตกลงเค้าเป็นอะไรกันแน่?

 

ซีวอนเก็บรูปทั้งหมดลงไปไว้ในซองเหมือนเดินก่อนจะปิดให้เรียบร้อย หันไปมองนาฬิกาก็พบว่าเพิ่งจะทุ่มกว่าๆเอง

 

เค้าเกลียดตอนกลางคืนแบบนี้จัง เกลียดการจะต้องอยู่กับตัวเองคนเดียวเงียบๆ น่าแปลก...มันเพิ่งจะเริ่มเป็นตั้งแต่ตอนที่ฮยอคแจจากห้องนี้ไปเท่านั้นเอง

 

แต่ก่อน...ยิ่งเงียบ ยิ่งได้อยู่คนเดียว นั่นสิ เค้ายิ่งชอบ

 

แต่ดูตอนนี้...แทบจะกลับบ้านเอาให้ประมาณว่าหัวถึงหมอนแล้วหลับทันที ไม่ต้องคิดอะไรมาก

 

ไม่เช่นนั้นเค้าจะรู้สึกว่าตัวเองจะคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ยิ่งเพิ่มความเครียดให้กับตัวเอง

 

บางครั้งก็เผลอเรียกชื่อฮยอคแจออกมาเบาๆ ด้วยความเคยชิน ทั้งๆที่น่าจะลืมไปได้แล้ว น่าจะกลับมาใช้ชีวิตปกติเหมือนเดิมได้แล้ว แต่มันก็ไม่ง่ายเลย

 

จะทำอะไร อยู่ที่ไหน...ก็มีแต่คิดถึง

 

“เฮ้อ!.....................” ร่างสูงถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยอ่อน หมดแรงแม้แต่จะทำกับข้าวกินเองแล้วล่ะ

 

“วันนี้ออกไปกินข้างนอกก็แล้วกันวะ....” ว่าแล้วก็รีบลุกขึ้นไปหยิบกุญแจรถทันที

 

เค้าพยายามไม่กินในร้านเดิมๆที่อยู่รอบๆบริเวณคอนโดของตัวเอง เพราะมันยิ่งทำให้เค้ายิ่งคิดถึงร่างบาง ขอออกมาเปลี่ยนบรรยากาศไกลๆจากสิ่งเดิมๆหน่อยดีกว่า

 

“อะไรวะ....เผลอนิดเดียวกับมาถึงฮงอิกแล้วหรอ?” ร่างสูงพูดกับตัวเอง ขณะที่กำลังวันรถอยู่แถวๆหน้ามหาวิทยาลัยฮงอิก

 

แต่ด้วยความที่แถวนี้ก็มีร้านอาหารอยู่ไม่น้อย ทำให้ร่างสูงได้คำตอบแล้วล่ะว่าวันนี้จะฝากท้องไว้ที่ไหนดี

 

ร่างสูงสั่งเมนูง่ายๆ เพียงเพื่อให้อิ่มท้องเท่านั้น พร้อมกับมองบรรยากาศรอบๆร้านไปด้วย

 

ที่นี่แต่งด้วยสไตล์ฝีมือนักศึกษาแน่ๆเลย เพราะมันดูคล้ายกับ...การแสดงความคิดเป็นของตัวเอง การจัดวาง การออกแบบ สื่อว่ามีผู้จัดการมันมากกว่าหนึ่งคน

 

ก็แน่ล่ะ...เค้าเป็นผู้กำกับนี่นา รายละเอียดพวกนี้เค้าก็สามารถจำแนกมันได้ค่อนข้างดีเลยนะ

 

ไม่นานเกินรอ ชุดอาหารที่เค้าสั่งก็ถูกวางลงบนโต๊ะจนได้

 

รสชาติอาหารก็ไม่ได้แย่หรอกนะ แต่ทว่าลิ้นของเค้าไม่รับรู้ความอร่อยอีกแล้ว นับแต่วันที่ไม่ได้กินอาหารฝีมือของฮยอคแจ ไม่รู้เหมือนกันว่าลิ้นตัวเองเป็นอะไรไป

 

หรือมันจะเรียกว่าความเคยชินกันนะ?

 

ซีวอนนั่งกินไปเรื่อยๆ พลันสายตาก็สะดุดเข้ากับใครอีกคน

 

“สวัสดีค่ะ! ยินดีต้อนรับนะคะ”

 

ยอนฮีนั่นเอง...นี่แสดงว่าที่นี่เป็นที่ทำงานของเธอสินะ เมื่อกี๊เค้าก็ไม่ทันได้สังเกตชื่อร้านด้วยล่ะ

 

ซีวอนจึงเปลี่ยนองศานั่งให้ได้มองเห็นร่างบางมากยิ่งขึ้น

 

อืม...เห็นท่าทางการทำงานอย่างสดชื่น ขยันแข็งขันแล้วก็ยิ่งทำให้นึกถึงใครบางคนมากขึ้นไปอีก

 

รอยยิ้ม....รอยยิ้มนั้น

 

ซีวอนเมื่อทานเสร็จหมดแล้ว ก็มองไปบริเวณรอบๆร้าน เพื่อหาเวลาร้านเลิก

 

22.00 น.

 

เลิกดึกเหมือนกันนะเนี่ย ผู้หญิงตัวเล็กๆคนเดียว ทำไมจะต้องทำงานหนักขนาดนี้ด้วยนะ

 

ร่างสูงจึงจัดการจ่ายเงินและไปนั่งรอร่างบางอยู่บนรถ เรียกว่ารอแทบหลับเหมือนกันล่ะ กว่าที่ร่างบางซึ่งเปลี่ยนชุดเป็นชุดไปรเวท

 

ซีวอนเปิดประตูรถลงไปเพื่อเผชิญหน้าอีกฝ่าย

 

“อ้าว....คุณ....คนนั้น.....” ยอนฮีผงะถอยหลังไปเล็กน้อย

 

“สวัสดีครับ...ผมเอ่อ....เอานี่มาคืนคุณ” ซีวอนยื่นป้ายพนักงานของหญิงสาวไปตรงหน้า เพราะคิดว่าเค้าคงไม่จำเป็นจะต้องเก็บมันไว้อีกแล้วล่ะ

 

ยอนฮีมองมือฝ่ายหนุ่มที่ยื่นมาเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือไปรับของๆตัวเองคืน

 

“ขอบคุณมากค่ะ....” ยอนฮีตอบรับก่อนทำท่าจะเดินแยกจากไป

 

“เอ่อ เดี๋ยวครับ!” ซีวอนรีบร้องไว้

 

ยอนฮีจึงจำต้องหันกลับมา

 

“ว่ายังไงคะ?” น้ำเสียงติดจะเริ่มไม่พอใจ

 

“มันดึกแล้ว...ให้ผมไปส่งคุณเถอะนะครับ” ซีวอนพูดอย่างหวังดี

 

“แต่ชั้นก็กลับเองทุกวันแบบนี้ ขอบคุณมากค่ะ แต่ไม่เป็นไร”

 

“แต่ว่า.....”

 

“ขอโทษนะคะคุณ...แต่ชั้นเองก็ไม่รู้ว่าคุณมีจุดประสงค์อะไรกันแน่ ถ้าแค่รุ้สึกผิดในเรื่องคราวก่อน ชั้นต้องขอบอกว่าชั้นไม่ติดใจอะไรจริงๆ แล้วก็ไม่ได้ต้องการจะเรียกร้องค่าเสียหายใดๆด้วย เพราะชั้นปลอดภัยดี แต่ถ้าหากว่าคุณมีอะไรที่มากกว่านั้น ชั้นก็คงต้องบอกว่าคุณกำลังรบกวนเวลาพักผ่อนซึ่งเป็นเรื่องส่วนตัวของชั้นอยู่นะคะ”

 

ยอนฮีตัดสินใจพูดออกมาตรงๆ ไม่ใช่ว่าเธอหลงตัวเองหรืออะไร แต่นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีเพศตรงข้ามเข้ามาทำความรู้จักกับเธอแบบนี้

 

ซึ่งเธอก็ไม่เคยเปิดใจให้ใครทั้งนั้น เธอไม่ต้องการความรักอะไรแบบนี้อีกแล้ว

 

ดังนั้น...การตัดไฟเสียแต่ต้นลมคงจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด

 

“เปล่าครับ...ไม่ใช่....คือผม.....” ซีวอนเองก็คิดหาคำตอบไม่ออกเลยแฮะ

 

ไม่คิดว่าผู้หญิงที่ดูภายนอกแสนจะอ่อนหวานแบบนี้ เวลาที่พูดอะไรออกมา มันจะช่วงเย็นชาและเข้มแข็งได้ขนาดนี้

 

“ขอตัวก่อนนะคะ” หญิงสาวไม่รอคำตอบรับใดๆอีก รีบเดินข้ามถนนไปอีกฝั่งทันที

 

ปล่อยให้ซีวอนได้แต่ยืนอึ้งอยู่ที่เดิมแบบนั้น พร้อมกับถามบางสิ่งบางอย่างกับตัวเอง

 

นี่เค้ากำลังทำบ้าอะไรอยู่?





= =;; ตอบซีวอนมันที คนแต่งล่ะเหนื่อยใจ เฮ้อ ...
กีฬาสีสูบแรงไปหมดเลย เมื่อไหร่มันจะจบลงสักที!!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,987 ความคิดเห็น

  1. #1966 elfeleves (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2556 / 21:59
    วอน แค่ต้องการ การเปิดใจยอมรับความแตกต่าง
    ไม่ใช่วอนไม่รู้ว่าตัวเองรักฮยอก (เท่าที่อ่านมา คิดว่าวอนรู้ตัว)
    แต่แค่ยอมรับความแตกต่าง ออกไปจากกฏของสังคมไม่ได้เท่านั้น
    ถ้าฮยอกเป็นผู้หญิง ก็คงจบไปนานแล้ว

    แต่ที่วอนมาหาตัวแทน แบบนี้
    นึกถึงใจคนที่มาแทนบ้างไหม
    #1,966
    0
  2. #1901 Redberrylips (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2555 / 01:38
    ดราม่า ดราม่า ดราม่า เครียดมาก ผุ้หญิงคนนั้นทำไมอ่ะ วอนจะทำไมเค้า 
    #1,901
    0
  3. #1849 ae snoopy (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2555 / 14:32


    วอนแกกำลังจะทำอะไร
    #1,849
    0
  4. #1775 yoyo (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 29 มีนาคม 2555 / 13:50
    ทำไมต้องหาตัวแทน?

    ในเมื่อตัวจริงก็มีอยู่...

    ตามหาตัวจริงมันจะดีกว่ามั้ย

    แค่ตามฮยอกกลับมาแล้วทำตามหัวใจตัวเอง..

    มันจะง่ายกว่ามั้ยอิช้อย?
    #1,775
    0
  5. #1730 danger poppular (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 17 มีนาคม 2555 / 20:15
     วอนทำอะไรเนีย?
    #1,730
    0
  6. #1660 CHOI EUNEVE (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2554 / 16:46
    ทำบ้าอะไรอยู่?

    แกตอบชั้นทีสิ ซีวอนนนนนนนนนนนนนนนนน
    #1,660
    0
  7. #1647 LOVE_D2B_SJ (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2554 / 01:36
     วอนบ้ามาก
    #1,647
    0
  8. #1612 ของขวัญในฤดูใบไม้ผลิ (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2554 / 21:04
     วอน =="

    เบื่อแกมากอ่ะ

    ฮยอกกกกกกกกกก T^T
    #1,612
    0
  9. #1551 heart007 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2554 / 00:34
    เออ บ้า อิวอนบ้าๆมากๆ
    #1,551
    0
  10. #1488 Pangaea (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 17 เมษายน 2554 / 20:52
    อีชเววววว!! โง่ งี่เง่า ปัญญาอ่อน

    เคยรุ้อะไรบ้างมั้ยนะ ?
    แล้วที่ทำอยู่เนี่ย ทำบ้าอะไร ฮ๊า!!!
    #1,488
    0
  11. #1345 KYUMIN SJ (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 17 มีนาคม 2554 / 15:13
    วอนแม้แต่จะเหมือนกันขนานไหน
    แต่มีสามอย่างที่ไม่เหมือนกันรุไหม
    1ฮยอกเป้นผู้ชายส่วนเค้าเป็นผู้หญิง
    2ฮยอกรักวอนแต่เค้าไม่รักวอน
    และข้อสุดท้ายสำคัญมาก
    3วอนรักฮยอกไม่ใช้เค้า
    โอเคตามนี้
    #1,345
    0
  12. #1179 tokay (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2554 / 07:44
    วอนบ้าบอมากมาย

    นายจะเอาใครมาแทนฮยอกแจไม่ได้นะ
    #1,179
    0
  13. #1139 SJ_HANCHUL (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 มกราคม 2554 / 00:31
    วอนจะจีบยอนฮีหรอ??
    หรือว่าแค่คิดถึงฮยอกแจ?
    #1,139
    0
  14. #1090 bastree (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 18 มกราคม 2554 / 21:43
    วอนงี่เง่า
    หัดถามตัวเองมั่งเหอะ เปิดใจให้กว้าง
    #1,090
    0
  15. #1019 แกะน้อยหัวบ๊อบ (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 3 มกราคม 2554 / 22:26
    รู้สึกไม่พอใจวอนไงไม่รู้หง่ะ !!
    #1,019
    0
  16. #987 OGSUJU (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2553 / 00:24
    จะมาทำไมเนี่ยวอน ไม่เข้าใจ - -
    #987
    0
  17. #986 koy (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2553 / 22:30
    เออ นั่นสิ วอนมานั่ง ทำไรอยู่เนี่ยยยยยยยยยย



    ไปตามฮยอกเหอะ มายุ่งกับผู้หญิงคนนี้ทำไมอ่ะ -*-



    เฮ้อออออออออออออออออ



    ไรเตอร์ฝากมะเหยกวอนทีดิ -*-
    #986
    0
  18. #985 -*- (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2553 / 21:18
    นั่นดิ วอนแกทำไรอยู่อ่ะ



    อยอกจะไปออสเตรียแล้วนะเว้ย



    จะทำอะไรก้รีบ ๆ ทำ ก่อนที่มันจะสายเกินไปนะ
    #985
    0
  19. #984 snowvirgin (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2553 / 15:25
    อ่าว วอนนี่ไม่ตามฮยอกไปอ่า แล้นยังจะมายุ่งกับผุ้หยิงอีกไรเนี่ย ไปตามเมียกลับม๊าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #984
    0
  20. #983 won_won (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2553 / 23:47
    นั้นซิ วอนมันทำบ้าอะไรอยู่ ไปตามฮยอกกลับมาเร็วๆเลย ได้ยินไหม
    #983
    0
  21. #982 superjuniorkimkihae (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2553 / 21:02
    อ้าววอน เริ่มฉลาดแล้วนิ
    ถ้าเริ่มฉลาดแล้วก็บินตามย๊อกไปได้แล้ว
    #982
    0
  22. #981 piggy-oun (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2553 / 17:01
    ไงจ๊ะ  ซีวอนเพิ่งคิดได้รึไง
    ถ้าฮยอกแจไม่ไปจริง ๆ ก็ไม่รู้สึกนะ
    ตามีัจะทำไงล่ะ ถ้าจะให้ดีรีบไปตามฮยอกแจกลับมาเลยนะ
    #981
    0
  23. #980 teukkie13 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2553 / 12:33
    ฮึ เพิ่งจะรู้ตัวหรอ
    น่าจะคิดได้ตั้งนานแล้วนะ
    #980
    0
  24. #979 sanphet (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2553 / 08:47
    ใช่วอนนายกำลังทำบ้าอะไร
    ฮยอกน้อยหนีไปแล้วนะ
    #979
    0
  25. #978 E.L.F*JW (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2553 / 00:47
    เจ็บปวดมากพี่จีน - -
    #978
    0