{WONHYUK}When I fall in LOVE the PAIN&When U COME BACK to me

ตอนที่ 34 : THE PAIN [26]=ความจริง&นางฟ้าหลงทาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,632
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    6 พ.ย. 53

คฤหาสน์ตระกูลชิม

 

                ทันทีอ่านจดหมายในมือจบชางมินก็ปล้อยให้ล่วงลงไปจากมือทันที

 

                “นะ...นี่มัน...อะไรกัน?” แพทย์หนุ่มหันกลับไปถามผู้เป้นพ่อทันที...ยิ่งได้ฟังเรื่องราวที่พ่อตัวเองเล่นมาตั้งแต่ต้นจนจบ

 

                สองขา...มันก็พยุงร่างทั้งร่างเอาไว้ไม่ได้อีกแล้ว

 

                ชางมินทรุดลงกับพื้นห้องทันที

 

                “ล้อ...ผม...ล้อผมเล่นใช่มั้ย?” หัวสมองมันตื้อไปหมดแล้ว บอกผมที ใครก็ได้ช่วยบอกเค้าที...ว่านี่มันไม่จริง!!!

 

                ซองโมมองลูกชายอย่างสงสาร

 

                “จริง...ชางมิน ทุกสิ่งมันคือความจริง” แต่สุดท้ายแล้ว

 

                ความจริงก็ยังคงเป็นความจริงอยู่วันยังค่ำ

 

                “ผม....พวกผม...ทำไมอะไรผิด....” ชางมินร้องไห้ออกมาในท้ายที่สุด

               

ความจริงอันนี้ มันร้ายแรงเกินกว่าที่เค้าจะรับไว้ได้...หัวใจของเค้าไม่เข้มแข็งพอที่จะบอมรับว่าทั้งหมดนี่เป็นเรื่องจริง

 

“แม่ครับ...มัน...ไม่จริงใช่มั้ยครับ...?” ชางมินหันไปขอความช่วยเหลือจากผู้เป็นแม่ทันที

 

“พ่อเธอ....ไม่เคยรักชั้น!!!” จีอูพูดแล้วก็ร้องไห้ออกมาอีกระลอกใหญ่

 

“พอได้แล้ว...จีอู” ซองโมต้องปรามไว้

 

“หรือมันไม่จริง?...ถ้าเพราะชั้นไม่ใช่คู่หมั้นของคุณ...ใช่มั้ยล่ะ? แค่นั้นใช่มั้ย?”

 

“ชเว จีอู!!!!

 

“ชั้นพูดผิดตรงไหน...ทั้งคุณทั้งคนๆนั้นมันก็มั่วไม่เลือก!!!!

 

ปัง!!!!

 

ซองโมตบโต๊ะทำงานจนเสียงดังลั่น

 

ชางมินมองภาพตรงหน้าแล้วก็เข้าใจได้ทันที ว่าตลอดมาครอบครัวที่เค้าเคยเข้าใจว่าอบอุ่นและรักใคร่กันนั้น

 

มันไม่ใช่เลย....ไม่ใช่มาตั้งแต่ต้น

 

 

 

 

ซีวอนอืนพิงรถตัวเองเอาไว้ ในมือถือแหล่งรวมสารนิโคตินเอาไว้ รู้สึกว่าหมู่นี้เค้าจะสูบมันมากขึ้นแล้วล่ะ

 

มินโฮก็เอาแต่ร้องไห้จนเค้าทนไม่ไหวต้องหนีลงมาอยู่ข้างล่างแบบนี้

 

สิ่งที่อยู่ภายในใจมันกำลังตีกันจนยุ่งวุ่นวายไปหมด ตั้งแต่คำพูดของคนๆนั้น หรือแม้กระทั่งใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาของมินโฮ

 

มันเหมือนกับ....แววตาตอนที่ฮยอคแจใช้ตัดพ้อเค้า นี่เค้ามีปัญญาทำให้ใครต่อใครร้องไห้อย่างเดียวใช่มั้ย

 

ร่างสูงโยนมวนบุหรี่ลงพื้นแล้วใช้ปลายเท้าขยี้เพื่อระบายอารมณ์

 

สองมือยกขึ้นมากอดตัวเองเอาไว้ อากาศยามมืดของวันนี้ หนาวจนเสียดแทงไปทั่วของผิวเนื้อเลยทีเดียว

 

เสียงรถที่เข้ามาจอดใกล้ๆ ทำให้ซีวอนจำต้องหันไปมองรถคันที่คุ้นตา เลขทะเบียนที่เห็นอยู่บ่อยๆ และเจ้าของที่เค้าไว้ใจมาตลอด

 

ในตอนแรกซีวอนต้องการที่จะบริภาษด้วยถ้อยคำแรงๆใส่อีกฝ่ายด้วยซ้ำ แต่เมื่อได้เห็นสภาพของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเพื่อนคนที่เค้าตายแทนได้ในตอนนี้ เค้าจึงจำจะต้องเก็บถ้อยคำเหล่านั้นลงคอไป

 

ชางมิน คนที่ใช้ชีวิตอย่างมีระเบียบแบบแผน คนที่ทำอะไรก่อนคิดอยู่เสมอ ตอนนี้กลับอยู่ในสภาพของคนที่ใส่ชุดธรรมดา ไร้ซึ่งชุดกาวน์อย่างที่เคยเห็นอยู่เป็นประจำ

 

“ซีวอน.......” ชางมินที่ลงจากรถมาเห็นว่าใครยืนอยู่ใกล้ๆ ก็รีบโผเข้ากอดเพื่อนเอาไว้ทันที

 

“อะไรแก .....” ซีวอนอึ้งไปไม่น้อย เพราะนานมากแล้ว...นานมากจริงๆที่ไม่เห็นคนๆนี้ร้เองไห้

 

ครั้งสุดท้ายที่จำได้ก็คงจะเป็นตอนที่เค้าทั้งสองคนอายุสิบห้า แล้วตอนนั้นมินโฮป่วยมาก เพราะร่างกายไม่รับกับยาที่ใช้รักษา จนเค้าเองก็คิดว่าอาจจะต้องสูญเสียน้องไปตลอดชีวิตแล้วก็ได้

 

ทั้งเค้าและชางมินต่างร้องไห้กันจนไม่ได้หลับไม่ได้นอน จนกว่าจะรู้ว่ามินโฮนั้นปลอดภัยอย่างแน่นอน

 

และเหตุการณ์ครั้งนั้นอาจจะเป็นสาเหตุสำคัญที่ชางมินตัดสินใจทิ้งความฝันที่จะเป็นนักบินของตัวเอง เบนเข็มกลายมาเป็นแพทย์เหมือนในตอนนี้

 

“ชั้น....ฮึก! .... ทำอะไรผิด” ชางมินร้องไห้ด้วยความอัดอั้นตันใจ

 

มันเป็นความผิดของใครกัน ของเค้า? ของซีวอน? หรือของมินโฮ?

 

ถ้ามันเป็นของพวกเราทั้งสามคน ช่วยบอกที่ได้มั้ยว่าพวกเราทำอะไรผิด?

 

ยิ่งเห็นน้ำตาของเพื่อนเพิ่มเข้ามาอีกคน ยิ่งทำเอาซีวอนรู้สึกหูอื้อตาลายไปหมด จะต้องร้องไห้ให้เค้าเห็นกันอีกสักกี่คนนะ

 

                จะให้เค้าจมทะเลน้ำตาตายใช่มั้ย?

 

                “เป็นอะไรของแก....” แม้จะโกรธและไม่พอใจแค่ไหน แต่ยังไงซะคนตรงหน้านี้ก็คือคนที่คออยู่เคียงข้างเค้ามาตลอด

 

                จะให้บอกว่าเกลียด...มันก็พูดไม่ลงจริงๆ

 

                “ชั้นรักมินโฮ...รักมินโฮจริงๆ...ให้ชั้นตายแทนชั้นก็ทำได้....แล้วทำไม! ทำไมเป็นแบบนี้!!!” ชางมินร้องราวกับว่า อยากจะระบายเอาทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ภายในใจของเค้าตอนนี้ออกมาให้หมด

 

                ไม่อยากจะแบกรับทุกเรื่องราวที่ได้รับรู้เอาไว้อีกแล้ว...

 

                18 ปี....บุพการีของเค้าทั้งสองคนปิดบังพวกเค้ามาได้ยังไง...ปิดบังมาได้ยังไงเกือบยี่สิบปีแบบนี้

 

                ซีวอนรู้สึกเจ็บแปลบๆที่ใจไม่น้อย ที่ได้ยินเพื่อนรักสารภาพความรู้สึกที่มีต่อน้องชายตัวเองทั้งน้ำตาแบบนี้

 

                ความสงสาร ความรักน้อง มันกำลังตีอยู่กับจิตใต้สำนึกของเค้า จะทำยังไงดี?

 

                พลันก็นึกไปถึงคำพูดของผู้หญฺงคนนั้น ลี ยองเอ

 

“แค่ความสุขของน้องชาย...ทำไม่ได้เลยหรอ?”

 

                ตลอดมาตั้งแต่ที่มินโฮเกิดมาเลยก็ได้ น้องชายของเค้าไม่เคยขออะไรเค้าจริงๆจังๆเลยสักครั้ง นี่คงจะเป็นครั้งแรกและอาจจะเป็นครั้งเดียวเลยก็ได้ที่มินโฮจะขอร้องเค้าด้วยน้ำตาแบบนี้

 

                คนเป็นพี่อย่างเค้า...จะให้น้องได้มั้ยล่ะ?

 

                “ซีวอน...ชั้นขอล่ะ...ขอจริงๆ....” ชางมินผละออกมาคุยเปิดอกกับเพื่อนอย่างลูกผู้ชาย

 

                ไม่ว่าอะไรคือสิ่งที่เค้าได้รับรู้มา ไม่ว่าจะเป้นข้อห้ามใดๆบนโลกนี้

 

                ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของเพศ เรื่องของฐานะ เรื่องของความรู้สึกของเค้ากับมินโฮคือสิ่งที่สำคัญที่สุด

 

                เค้าจะไม่มีวันปล่อยมือจากมินโฮ แม้วันที่เค้าจะตายก็ตาม

 

                “แกขออะไรชั้น?” ซีวอนยังคงหยั่งเชิง

 

                “ขอมินโฮ...ให้ชั้นเถอะ...”

 

                “น้องชั้นไม่ใช่สิ่งของ...”

 

                “ไม่ใช่...ชั้น...รัก...มินโฮ....” ชางมินไม่รู้จะเอาอะไรมาอ้างกับคนตรงหน้าอีกแล้ว จะทำยังไงให้ซีวอนยอมรับ

 

                จะทำยังไงดี...จะทำยังไง

 

                ซีวอนถอนหายใจหนักๆ ก่อนจะตบบ่าเพื่อนเบาๆ

 

                “ฝากมินโฮด้วยนะ...”

 

                ชางมินมองเพื่อนอย่างไม่เชื่อใจ ดวงตาเบิกกว้างออก

 

                “แก.....แก.....” ไม่รู้จะพูดอะไรออกมาดีในตอนนี้

 

                “ไปซะ...น้องชั้นนอนร้องไห้รอแกอยู่บนห้องน่ะ” ซีวอนหันหลังให้กับเพื่อนรักของตัวเอง

 

                “ขอบใจ...ขอบใจนะ...” ชางมินละล่ำลำลักพูด

 

                “เออ รีบไปเถอะ....” ซีวอนโบกมือไล่อีกครั้ง

 

                ชางมินจึงรีบวิ่งเข้าไปในตัวตึกทันที ปล่อยให้ซีวอนนั่งกอดอกพิงกับรถมองท้องฟ้าอยู่แบบนั้น

 

                “สุดท้าย...คนที่ดูแลมินโฮได้ดีที่สุดก็คือแกสินะ ชางมิน”

 

 

                ชางมินเมื่อมาถึงหน้าห้องของมินโฮเรียบร้อยแล้วก็รีบเปิดประตูเข้าไปทันที

 

                “พี่ชาย! ฮยองมารึยัง....” มินโฮรีบหันมาถามทันที ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อรู้ว่าคนที่ยืนอยู่ข้างเตียงของตัวเองเป็นใคร

 

                ชางมิน...ยืนมองเค้าอยู่ และเค้า...ก็ไม่สามารถกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ไหล ไม่ได้เลย มันยากจริงๆ

 

                “ฮ...ฮยอง.....” เด็กหนุ่มผู้ป่วยยื่นมือออกไปหาคนที่คิดถึงมากที่สุดทันที

 

                แต่ทว่า...ชางมินกลับไม่เข้ามากอดมินโฮทันทีตามที่ใจต้องการ

 

                ตอนนี้ทุกๆอย่างระหว่างเค้ากับมินโฮ...มันมีบางอย่างเข้ามาแทรกตรงกลางเสียแล้ว

 

                “เรารู้....ใช่มั้ย?” ชางมินค่อยๆถามอีกฝ่ายช้าๆ มันยากเหลือเกินที่จะทำใจให้ยอมรับเรื่องนี้ได้

 

                “ครับ....” มินโฮยอมรับง่ายๆ

 

                “เมื่อไหร่?” แต่กับชางมินแล้วความจริงข้อนี้กลับทำให้เค้าอึ้งไปมากกว่า มินโฮรู้....รู้มาตลอด แต่ทำไมไม่เคยบอกเค้าเลยล่ะ

 

                “ตั้งแต่...ตอนที่ผมมีอายุสิบสองปีแล้วล่ะครับ คุณลุง...กับคุณพ่อของฮยอง...มาเยี่ยมผมตอนกลางดึก ซึ่งความจริงผมก็ยังไม่หลับหรอก แต่พวกท่านทั้งสองคนไม่รู้ และเผลอพูดกันออกมา ผมก็เลยได้รับรู้ความจริง” มินโฮเล่าไปก็ยิ้มไป

 

                แต่มันคือรอยยิ้มที่ชวนให้คนเห็นต้องมองดูด้วยสายตาของความเวทนามากมาย

 

                “ทำไม...ทำไม...ไม่บอกพี่?”

 

                “บอกแล้ว...ให้พี่มีอาการเหมือนตอนนี้น่ะหรอครับ?” มินโฮสบตาคนตรงหน้าอย่างไม่หลบหนี

 

                ชางมินปล่อยมือที่กำกันแน่นของตัวเองลง

 

                “ให้ผมบอก...แล้วรับรู้ว่าเรารักกันไม่ได้น่ะหรอครับ...” มินโฮยังคงพูดต่อไป ทั้งน้ำตา

 

                ชางมินโผเข้ากอดอีกฝ่ายเอาไว้ทันที

 

                “พอ...พอ...ไม่ต้องพูดแล้ว....” เสียงทุ้มกว่ากระซิบพร่าทั้งๆที่เหนื่อยอ่อนเหลือเกิน

 

                “โฮฮฮ!!.....ฮึก!” มินโฮกอดฮยองของตัวเองเอาไว้แน่น แล้วร้องไห้ออกมาทันที

 

                “อย่าร้อง....อย่าร้อง....” ชางมินพร่ำบอกอยู่แบบนั้น แต่ตัวเองก็ปล่อยให้น้ำใสๆไหลออกจากดวงตา จนเปรอะเปื้อนไหล่ของมินโฮ

 

                “ผมรักฮยองนะ...ไม่ว่าผมจะเป็นใคร...ฮยองจะเป็นใคร...ผมก็รัก”

 

                “พี่รู้มินโฮ....พี่รู้....ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว...”

 

                ไม่มีคำพูดใดๆหลุดออกมาอีก มีเพียงเสียงของการสะอื้นไห้ด้วยความเจ็บปวดเท่านั้น

 

                เวรกรรมอะไรของพวกเค้ากัน จะต้องมีรับผิดชอบในสิ่งที่พวกเค้าไม่ได้ก่อกันเลยแบบนี้

 

                พวกเค้าทำอะไรผิดมากหรือไงที่รักกัน...รักกันมากกว่าที่ควรจะรัก

 

                แล้วจะให้ทำอย่างไร เมื่อหากยังรักต่อไปก็ต้องเจอแต่ความเจ็บปวด แต่ถึงอย่างนั้นแล้วพวกเค้าก็พร้อมที่จะยินยอมเจ็บปวดต่อไป

 

                เพียงเพื่อให้ได้รัก

 

 

                ด้านซีวอนที่ยังนั่งพิงรถคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยก็คิดว่าตัวเองคงถึงเวลาที่ควรจะกลับไปคอนโดของตัวเองได้แล้วล่ะ

 

                ร่างสูงขับรถออกไปยังถนนหน้าโรงพยาบาลด้วยอาการเหนื่อยอ่อนจริงๆ ต้องวิ่งไปทำงาน วิ่งกลับมาเฝ้าน้อง เจอเรื่องราวต่างๆมากมายภายในวันเดียว ทำเอาเค้าแทบจะรับไม่ไหวเหมือนกันนะ

 

                ไหนจะเสียงของฮยอคแจที่ยังคงคอยหลอกหลอนอยู่ภายในหัวของเค้านี่อีก

 

                ทำยังไงก็เลิกคิดไม่ได้เสียที...บ้าที่สุด!

 

                ซีวอนทุบพวงมาลัยด้วยอาการไม่พอใจตัวเอง ก่อนจะเสียหลักเมื่อมองไปยังหน้ารถแล้วพบว่ารถจะพุ่งชนเข้ากับใครคนหนึ่งนี่สิ!!!

 

                เอี๊ยดดดด!!!

 

                มือหนารีบเหยียบเบรกเอาไว้ได้อย่างทันท่วงที

 

                “คุณเป็นอะไรรึเปล่าครับ!!” ร่างสูงรีบเปิดประตูรถออกมาดูอาการคนที่เค้าเกือบจะทำร้ายไปเสียแล้ว

 

                “เอ่อ........” เสียงหวานตอบกลับมาเล็กน้อยเท่านั้น

 

                กลับกลายเป็นซีวอนเสียเองที่ต้องหยุดชะงักนิ่ง เพราะอากัปกริยาท่าทางของคนตรงหน้าของเค้านี้ช่างคล้ายกับ....คนๆนั้นเหลือเกิน

 

                แววตาที่มองอย่างหวาดๆ ไม่ไว้ใจเค้า แต่ก็ไม่ยอมละสายตาไปไหน ยิ่งมองก็ยิ่งเหมือน ผิวที่ขาวซีด ริมฝีปากสีชมพู

 

                “เป็นอะไรรึเปล่าครับ” ร่างสูงรีบพาตัวเองออกจากการเสียมารยาทที่ไปจ้องหน้าอีกฝ่ายเอาเป็นเอาตาย

 

                “ไม่...ไม่ค่ะ....” หญิงสาวสำรวจร่างกายตัวเองแล้วก้ตอบออกมา

 

                “ผมต้องขอโทษคุณมากๆเลยนะครับ เพราะความประมาทของผมเอง”

 

                “ไม่ค่ะ ไม่...ชั้นเองต่างหากที่ข้ามถนนไม่ทันระวัง” เธอคนนั้นตอบ

 

                “เอ่อ คุณแน่ใจนะครับ ว่าไม่ต้องการไปตรวจร่างกายหรือ....?” ซีวอนยังคงถามต่อ

 

                “ไม่เป็นไรจริงคะ ขอบคุณมานะคะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วชั้นคงจะต้องขอตัวก่อน...” หญิงสาวโค้งให้เล็กน้อย

 

                “เอ่อ....คือ....ผมขอถามชื่อคุณได้มั้ยครับ?” ซีวอนกลัวว่ามันจะเป็นการเสียมารยาท

 

                “เอ่อ?” หญิงสาวหรี่ตามองคนตรงหน้าอย่างไม่ไว้ใจ

 

                “เผื่อคราวหน้าผมจะตอบแทนคุณได้ยังไงล่ะครับ ผมไม่ชอบรู้สึกติดหนี้ใคร” ซีวอนตอบแก้เก้อ

 

                “แต่ชั้นก็ไม่มีหนี้ให้คุณนี่คะ” หญิงสาวยังคงป้อนกันตัวเองได้รอบด้านจริงๆ

 

                “โอเคๆ ผมยอมแพ้...” ซีวอนยกมือสองข้างขึ้นข้างๆตัว

 

                “ฮะฮะ.....” หญิงสาวยิ้มเล็กน้อย

 

                และนั่นก็ยิ่งทำให้ซีวอนรู้สึกว่าทั้งสองคนช่างเหมือนกันเหลือเกิน...เหมือนจนความคิดถึงมันมากขึ้นจนล้นใจ

 

                “งั้นผม...ขอตัวนะครับ....” ซีวอนรีบถอนตัวก่อนที่จะเห็นคนตรงหน้านี้เป็นฮยอคแจจริงๆ

 

                “ค่ะ......” หญิงสาวค้อมหัวให้เค้าเล็กน้อย

 

                ซีวอนจึงกลับมาขึ้นรถตัวเอง แต่ก็ไม่วาย ยกของที่อยู่ในมือของตัวเองขึ้นมาดู

 

            “ร้านอาหารวังชอนซา”

 

                คิ้วหนาขมวดเล็กน้อยย แล้วเลื่อนสายตามาข้างล่างเล็กน้อย

 

            “ลี ยอนฮี”

 

                เค้าบังเอิญเก็บมันได้ตอนที่หญิงสาวล้มลงนั่นล่ะ...เธอคงไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าทำมันตกตอนไหน

 

                แค่นี้...เค้าก็สามารถรู้ทุกเรื่องที่ต้องการจะรู้ได้แล้วล่ะ

 

                แต่....เค้าจะรู้มันไปเพื่ออะไรกันล่ะ?

 






มีคนบอกว่าฟิคเรื่องนี้ฮยอคแจยิ้มแค่สามครั้ง ="= มานั่งนับๆดู...เออ จริงนี่หว่า
ใครเป็นแฟนพันแท้มั่ง ยิ้มตอนไหนบ้าง เอิ๊กๆ.... พูดแล้วก็หดหู่ จะดราม่าไปไหน
เรื่องจริง ไม่ทนกันหรอก เมิงไม่รักกูไป(หาคนใหม่)ก็ได้ = ='

หนังสือจะได้ในวันพรุ่งนี้ ตอนแรกสั่งเพื่อไปสิบกว่าเล่ม มีคนสั่งเพิ่มมาเรื่อยๆ
เหมือนจะมีขายในงานประมาณห้าเล่ม - -' อนิจจา แล้วทำไมไม่จองกันมาคะน้องหนู อิอิ :)

5ปีเอสเจ ... รักเราไม่เก่าเลยเนอะ ^^

ปล. 20.15 อย่าลืม "ดวงใจอัคนี" :)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,987 ความคิดเห็น

  1. #1965 elfeleves (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2556 / 21:50
    ในที่สุด วอนก็มีสติสักที
    แต่ว่ากำลังจะหาตัวแทนใช่ไหม
    #1,965
    0
  2. #1900 Redberrylips (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2555 / 01:36
    ฮู อา ยู ? สงสารชานมิน กะ มินโฮอ่ะ ไรเตอร์เเต่งเก่งมากเลยอ่ะ ซับซ้อนมาก
    #1,900
    0
  3. #1848 ae snoopy (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2555 / 14:26


    ยอนฮีเป็นใคร
    #1,848
    0
  4. #1774 yoyo (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 29 มีนาคม 2555 / 11:15
    ยอนฮี..เธอมาทำไม?
    #1,774
    0
  5. #1728 danger poppular (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 17 มีนาคม 2555 / 20:02
     อ๋อ เกทล่ะ แต่ชวยเอายอนฮีออกไปทีเถอะไรท์เตอร์ วอนฮยอกอ่ะวอนฮยอก
    #1,728
    0
  6. #1646 LOVE_D2B_SJ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2554 / 01:30
     ใคร???
    #1,646
    0
  7. #1611 ของขวัญในฤดูใบไม้ผลิ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2554 / 20:59
     ม่ายยยยยยยยยยยยยยย น้ะ

    ไรเตอร์ เอาชะนีผู้นั้นเค้ามาทำไม

    (ถึงเค้าจะไม่ได้ทำอะไรผิดก็เถอะ)

    T^T ยังเศร้าไม่ถึงแก่น ช่ายม้ายยยยยยย
    #1,611
    0
  8. #1487 Pangaea (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 17 เมษายน 2554 / 20:44
    ชางมินกับมินโฮได้รักกันแล้ว
    แต่...สองคนนั้นเป็นพี่น้องกันหรอคะ ?

    ผู้หญิงคนนั้นโผล่มาทำไม ?
    ชเวแกจะไปชอบผูหญิงคนนี้มั้ยเนี่ย
    ฮยอกแจของชั้นล่ะ ?
    #1,487
    0
  9. #1343 KYUMIN SJ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 17 มีนาคม 2554 / 14:18
    เย่ๆๆๆ
    ในที่สุดมินโฮกับชางมินก็รักกันได้แล้ว
    เย่ๆๆๆๆๆ
    #1,343
    0
  10. #1177 tokay (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2554 / 07:38
     เย่ อยากจะไชโยให้ลั่นโลก

    ในที่สุดวอนมันก็ยอมให้ 2 มินรักกัน

    ดีใจมากมาย  แต่วอนแกคงไม่คิดจะเอาผู้หญิงที่ไหนมาแทนฮยอกใช่มั้ย = ="
    #1,177
    0
  11. #1138 SJ_HANCHUL (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 26 มกราคม 2554 / 23:29
    สรุปโฮมินเป็นพีน้องกันใช่มั้ย??
    แล้วเป็นลูกใคร??
    แล้ววอนล่ะ
    เห้ออออ
    #1,138
    0
  12. #1089 bastree (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 18 มกราคม 2554 / 21:35
    วอนอย่าบอกนะว่าจะจีบคนนั้นน่ะ แกไม่ได้รักฮยอกจริงๆหรอ
    #1,089
    0
  13. #971 crapook (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2553 / 18:55
    เศร้าจริงๆๆๆเลยอะ
    มีผู้หญิงมาอีกแล้วอะ แล้วเหมือนวอนจะสนใจด้วย
    2มินรักกันให้ได้นะ แม้ไมุ่ถูกต้องก้อเถอะนะ
    #971
    0
  14. #969 piggy-oun (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2553 / 17:10
    ผู้หญิงคนนี้ โผล่มาได้ไง
    เธอมาทำอะ  เพื่ออะไร
    แล้วทำไมดูซีวอนสนใจเธอจัง
    ฮยอกแจหายไปไหนแล้วล่ะคะ
    ซีวอนยอมให้ชางมินกะมินโฮรักกันได้แล้ว
    จะดีใจหรือเสียใจกันดี ละเนี่ย
    #969
    0
  15. #962 snowvirgin (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2553 / 09:33
    เค้าสองคนรักกันมันไม่ผิดใช่ไหมค่ะ อย่าเค้าสองคนต้องเปนคนผิดเลยน้าๆๆๆๆๆ T.T

    วอนนี่เทอแมนมาก เพื่อน้องต้องยอมลดทิฐินะจ๊ะ อิอิ

    ฉฮปปี้แอนนีเวอเซรี่ย้อนหลังกับไรเตอร์ด้วยนะคร้า

    เอิ่ม ปล.เนี่ย เหนียวแน่นหนึบทีเดวน้า
    #962
    0
  16. #961 lovearron (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2553 / 21:36

    ฮยอกหายไปไหนอ่ะ?

    #961
    0
  17. #960 UyunDH (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2553 / 21:06
    เย้ย!

    แค่นี้อุปสรรคยังไม่มากพอหรือไร วอนฮยอก==

    ส่งผู้หญิงคนนี้มาอีกแล้ว ว ว~

    ฟิ้ว ว วว~



    อ่า,,



    สงสารชางมินก่ามินโฮอ่ะT.T



    แง่ว ว วว ว







    >3<





    ไรเตอร์สู้ๆๆๆน๊า

    ^^=V
    #960
    0
  18. #959 geejajaa (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2553 / 05:38
    หยา ส่งผู้หญิงมาพิสูจน์บทรัก วอนฮยอกหรือ
    วอนจะปันใจไปหาหญิงู้นั้นใช่ไหม?
    วอนอ่า กลับไปหาฮยอกเหอะนะ
    #959
    0
  19. #958 มือขวาท่านประธาน (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2553 / 23:16
    จะดราม่าไปไหน เศร้าจังTT



    5ปีที่ผ่านมาทำให้เราได้รู้ว่าซุปเปอร์จูเนียร์เป็นได้ทุกอย่าง^^

    #5THANNIVERSARY
    #958
    0
  20. #957 -*- (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2553 / 23:12
    55+



    รอฟิคอัพนานมาก ๆๆๆๆค่ะไรเตอร์



    ห้าปีเอสเจ เย้ ๆๆ จุดพลุ ปัง ปัง



    เรื่องนี้มีแต่เศร้าจริง ๆ ขอแบบแฮปปี้ซักเล็กซักน้อยก้ยังดีนะคะไรเตอร์



    อ่านไปแล้วใจห่อเหี่ยวพิกล
    #957
    0
  21. #956 Heechul & Sungmin (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2553 / 23:04

    วอนจะปันใจให้หญิงสาวคนนั้นหรอ

    ไม่นะ! T^T 


    วันนี้มีคนบอกว่า งานเมื่อวาน เหมือนไปอยู่ในคอน SJ เลย

    Happy 5th Anniversary  Super Junior

    #956
    0
  22. #955 superjuniorkimkihae (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2553 / 21:53
    ดราม่าตลอดเวอ่ะเรื่องนี้ิ ฮ่ะ ๆ
    #5yearswithsuju
    #955
    0
  23. #954 PiNokChiO (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2553 / 21:44
    อ๊ายยย มาอัพฟิคแร้ววววว รออ่านอยุ่ค่าาาาา ว่าแต่มาเสียเศร้ามากมายก่ายกองเลยอ่ะ T^T
    #954
    0
  24. #953 jeabeunhyuk (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2553 / 20:49
    อ๊ากๆๆ สวนจีน อัพฟิค
    ฝนจะตกตอนหน้าหนาว 5555
    อัพทุกที น้ำตาจะแตกทุกทีเลยนะ
    แอบเศร้าทุกตอนเลยอะ
    ไรเตอร์ใจร้าย 

    เจอกันพรุ่งนี้นะ เดวไปอุดหนุน อิอิอิ
    #953
    0