{WONHYUK}When I fall in LOVE the PAIN&When U COME BACK to me

ตอนที่ 32 : THE PAIN [25]=อับจนหนทาง ทำแบบนี้ฆ่าผมดีกว่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,831
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    10 ต.ค. 53

“มีอะไรก็พูดมาสิ ชางมิน...” ชิม ซองโมผู้เป็นบิดาเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าลูกชายเพียงคนเดียวที่บอกว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย ที่สำคัญยังต้องให้จีอูผู้เป็นแม่เข้ามารับฟังด้วยให้ได้

 

ตอนนี้ภายในห้องทำงานใหญ่ในคฤหาสน์ของตระกูลชิม ชางมินยืนอยู่ตรงหน้าพ่อที่กำลังนั่งอยู่บนโต๊ะทำงาน และมีแม่ของเค้ายืนอยู่ข้างหลัง

 

ชางมินตั้งใจอย่างแน่วแน่แล้ว ยังไงซะวันนี้...ก็ต้องบอกความจริงกับบุพการีทั้งสองคนให้ได้

 

แพทย์หนุ่มตัดสินใจอย่างแนวแน่แล้วบอกความจริงออกไป

 

“ผมรักมินโฮครับ...”

 

ไม่มีอะไรตอบกลับมามากนัก เงียบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศ

 

“มันก็ต้องเป็นอยู่แล้วนี่ ก็เห็นเราดูแลประคบประหงมมาตั้งแต่น้องเค้าเกิดนี่นา” ซองโมยังคงมีน้ำเสียงราบเรียบทั้งๆที่เริ่มรู้สึกแปลกๆในใจแล้วเหมือนกัน

 

ในขณะที่จีอูผู้เป็นแม่ ยกมือขึ้นมาปิดปากด้วยความตกใจ

 

“เปล่าครับ...ผมรักมินโฮ แต่ไม่ใช่แบบนี้น้อง ได้โปรดอภัยให้เราด้วยเถอะนะครับ!” ชางมินพูดแล้วก็โค้งหัวให้ทั้งสองคน

 

ทั้งซองโมและจีอูต่างก็หันไปมองหน้ากันทันที

 

ในที่สุดสิ่งที่กลัวมาตลอดเกือบยี่สิบปี...มันก็กลายเป็นความจริงจนได้

 

“ชั้นบอกคุณแล้วใช่มั้ย...ว่าไม่ควรให้เด็กสองคนนี้อยู่ใกล้กันจนเกินไป” จีอูพูดออกมาด้วยเสียงสั่นเครือ

 

ชางมินเงยหน้าขึ้นมามองหน้าพ่อกับแม่สลับไป

 

เรื่องอะไรกัน?

 

“จีอู...........” ซองโมส่งเสียงปราม

 

“ชั้นบอกคุณแล้วยังไงล่ะ ว่าอย่าให้แกเป็นหมอ อย่าให้ต้องพบเจอกันบ่อยจนเกินไป...ชั้นบอกแล้วใช่มั้ย! แล้วมีใครเชื่อชั้นบ้าง!!!!

 

“พ่อครับ แม่ครับ...นี่พ่อกับแม่กำลังพูดถึงเรื่องอะไรกันอยู่”

 

จีอูหันกลับมามองหน้าชางมินแล้วเดินเข้ามาหาลูกชายคนเดียวด้วยแววตาเสียใจ

 

“ชางมิน......”

 

“ครับ?” ชางมินตอบรับคำเรียกชื่อนั้นอย่างไม่ค่อยเข้าใจ

 

“หยุดมันซะเถอะนะลูก...หยุดความรู้สึกไว้แค่นี้”

 

ชางมินยิ่งรู้สึกงงหนักมากขึ้นไปอีก ทำไมล่ะ...ทำไมต้องหยุด? มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น เค้ามั่นใจว่ามันไม่ใช่เรื่องเพศเหมือนกับที่ซีวอนไม่พอใจแน่ๆ เพราะพ่อแม่ของเค้าเปิดใจรับเรื่องนี้ได้

 

แล้วทำไมต้องขัดขวางเค้าด้วย?

 

“อย่ารัก...มินโฮมากไปกว่าน้อง” จีอูบีบมือลูกชายด้วยแววตาขอร้อง

 

“ทำไม...ทำ...ทำไม...ครับ....”

 

“นะลูกถือว่าแม่ขอร้อง...อย่ารักเด็กคนนั้นมากไปกว่าที่ซีวอนรัก”

 

ชางมินสะบัดมือออกจากมือของแม่ตัวเอง แล้วถอยหลังออกมาตั้งหลักก้าวหนึ่ง...

 

“เหตุผลล่ะครับ...เหตุผล.....”

 

“แม่..................” จีอูก็เหมือนน้ำท่วมปากพูดอะไรไม่ได้อีกเช่นกัน

 

“ถ้าแม่ไม่มีเหตุผลเพียงพอ ผมก็จะไม่มีทางหยุดอยู่แค่นี้ ผมไม่สนใจหรอกนะ ต่อให้คนทั้งโลกจะว่ายังไง ผมก็รักมินโฮ!!!

 

“ไม่ได้!!! แม่บอกแล้วยังไงล่ะว่าลูกรักเด็กคนนั้นไม่ได้! รักไม่ได้!!!” จีอูวิ่งเข้ามาเขย่าตัวลูกชายอย่างแรงพร้อมกับร้องไห้ออกมาด้วย

 

ชางมินตกใจไม่น้อยเมื่อเห็นน้ำตาของแม่ตัวเอง

 

“พอได้แล้ว...จีอู” ประมุขของบ้านที่นั่งเงียบอยู่นานพูดออกมา...

 

“พออะไรอีกล่ะ ก็ที่เรื่องทั้งหมดนี้มันเกิดขึ้นก็เพราะว่าความไม่รู้จักพอของคุณไม่ใช่รึไง โฮฮฮฮ!!!!!” จีอูผลักอกลูกชายออกแล้วนั่งลงร้องไห้กับพื้น

 

“มะ...แม่....” ชางมินทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน

 

“เวรกรรมอะไรของชั้นนักหนา...ต้องมาแบกรับความลับบ้าบออันนี้ไว้ด้วย...”

 

“ความลับ...ความลับอะไรครับพ่อ....” ชางมินรีบเดินผ่านแม่ตัวเองไปหาโต๊ะทำงานของผู้เป็นพ่อทันที

 

ซองโมมองลูกชายวัย 27 ปีของตัวเองแล้วก็ต้องตัดสินใจ

 

บางทีความลับ...มันอาจจะถึงเวลาที่ไม่สมควรจะเป็นความลับอีกต่อไปแล้วก็ได้

 

ซองโมไขกุญแจตู้เซฟขนาดเล็กที่อยู่ด้านหลังโต๊ะทำงาน พร้อมกับหยิบของบางอย่างเอามายื่นให้กับชางมิน

 

แพทย์หนุ่มรับมาดูอย่างไม่เข้าใจ

 

...ซองจดหมาย...

 

ชางมินเงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นพ่ออย่างไม่เข้าใจ

 

ซองโมพยักหน้าเล็กน้อย...

 

“อ่านให้จบ...แล้วพ่อจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง”

 

แม้ใจจะอยากถามอะไรเพิ่มเติมมากมาย แต่สุดท้ายแล้วชางมินก็เลือกที่จะเชื่อฟังแล้วเริ่มต้นกางกระดาษออกมาจากซองจนได้

 

แล้วพลันสายตาคมก็เบิกกว้างออกทันที!!!

 

 

โรงพยาบาลแห่งชาติโซล

 

                จินโมผลักประตูห้องพักรักษาตัวของมินโฮเข้ามาช้าๆ

 

                นี่ก็คงจะเป็นครั้งแรกในรอบสองเดือนล่ะที่เค้าแวะมาพักผู้ป่วยในห้องนี้

 

                จินโมหวังเหลือเกินว่ามินโฮจะยังคงหลับอยู่ แต่มันก็ไม่เป็นเช่นนั้นเมื่อเปิดประตูห้องเข้าไปแล้วก็พบว่ามินโฮยังคงนั่งพิงเตียง สายตาเหม่อลอยอยู่เลย

 

                “มิน...มินโฮ” จินโมลองเรียกดูอีกครั้ง เด็กหนุ่มจึงละสายตาออกมาจากโทรทัศน์ที่กำลังสนใจ

 

                “สวัสดีครับ....คุณลุง...” มินโฮระบายยิ้มน้อยๆ เมื่อจินโมลากเก้าอี้มานั่งข้างๆตัวเองเอาไว้

 

                นักการเมืองใหญ่ยกมือขึ้นลูบหัวผู้ป่วย

 

                “ไม่เป็นไรแล้วนะ ?”

                “ก็...อย่างที่เคยเป็นมานั่นล่ะครับ”

 

                “เรื่องของเธอ...กับ...เอ่อ ชางมิน” จินโมค่อนข้างลำบากใจเมื่อจะต้องพูดเรื่องนี้กับคนตรงหน้า

 

                เค้าเองก็พอรู้อยู่บ้าง แต่ก็ไม่อยากจะเข้ามาข้างเกี่ยวมากนัก

 

                ...ถ้าถ้าวัดกันแล้ว เค้านั่นล่ะ...คือคนนอกที่สุด...

 

                มินโฮยิ้มอย่างเศร้าๆ ก่อนจะส่ายหัวเล็กน้อย

 

                “ไม่เป็นไรครับ ผมทราบดี...และพี่ชางมินก็คงต้องรู้ เพียงแต่คุณลุง...จะไม่ให้พี่ชายรู้ ไปถึงเมื่อไหร่”

 

                คำพูดของเด็กวัยสิบแปดปี กลับทำให้คนอายุเกือบครึ่งศตวรรษต้องเงียบงันลงอย่างไม่มีคำตอบ

 

                “อย่าทำร้ายความรู้สึกตัวเอง พร้อมๆกับการกักขังพี่ชายให้อยู่ในโลกของความไม่รู้อีกเลยนะครับ...” มินโฮพยายามขอร้อง

 

                “เค้าคง...ไม่มีวันให้อภัยชั้น”

 

                “เหมือนที่ไม่มีวันให้อภัยแม่นาราทุกครั้งที่มองหน้าผมใช่มั้ยครับ” มินโฮพูดอย่างเข้าใจดี

                “อย่าพูดแบบนั้นสิ...” จินโมรีบห้ามความคิดนี้ทันที

 

                “ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมเข้าใจดีว่าผมคือความผิดพลาด...ถ้าผมไม่เกิดมา ใช่มั้ยล่ะครับ...ถ้าไม่มีผม.....” มินโฮเบือนหน้าหลบให้น้ำตามันได้ไหลออกมา

 

                จินโมมองคนตรงหน้า แล้วก็รู้สึกเกลียดตัวเองเหลือเกิน

 

                “คนที่ผิดคือชั้นต่างหากคือพวกชั้น...ที่ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมกรรมถึงต้องตกมาอยู่ที่พวกเธอ ทั้งเธอทั้งซีวอน...ชั้นต้องขอโทษจริงๆนะ”

 

                “ทั้งผม ทั้งพี่ซีวอน พี่ชางมิน....พวกเรา...ควรจะทำยังไงต่อไปดีครับ?”

มินโฮถามเพราะตอนนี้ทุกๆอย่างมันไร้ซึ่งทางออกแล้วจริงๆ

 

                เค้าไม่อาจจะมีชีวิตอยู่ได้ถ้าขาดฮยองไป แต่ถ้าหากได้อยู่กับฮยองแล้ว...จะต้องถูกพี่ชายเกลียดไปตลอดกาล ก็ช่วยทำให้เค้าหมดลมหายใจทีเถอะ

 

                เพราะชีวิตนี้...เค้าเหลืออยู่แค่สองคนจริงๆ

                พี่ชายซีวอน และฮยองชางมิน

                เท่านี้...เท่านี้จริงๆ

 

                จินโฮหลับตาลงเพื่อข่มความเจ็บปวด

                “ชั้นขอโทษจริงๆ ที่หาคำตอบให้เธอไม่ได้”

 

                มินโฮยิ้มเมื่อได้ยินประโยคนั้น

 

                “ไม่เป็นไรหรอกครับ...เพราะคุณลุงเองก็มีโจทย์ที่จะต้องหาคำตอบให้ตัวเองอยู่แล้ว ผมขอให้เจอมันเร็วๆนะครับ....หรืออย่างน้อยๆ ก็ก่อนผมตาย”

 

                “ทำไมพูดเรื่องตายแบบนั้นล่ะ”

 

                “ผมพูดเรื่องจริง เรื่องที่ต้องทำใจกันมานานแล้ว...ผมต้องตาย มันก็คือสิ่งที่ถูกต้องแล้วไม่ใช่หรอครับ?” มินโฮพูดอย่างเข้มแข็ง

 

                “มันไม่ใช่เรื่องที่ควรจะพูด...”

 

                “จะให้ผมหลอกตัวเองว่าผมสามารถมีชีวิตอยู่ได้ถึงสี่สิบห้าสิบปี ทั้งๆที่ไม่เกินยี่สิบผมก็ต้องตาย จะให้ผมหลอกตัวเองเพื่ออะไรล่ะครับ!

 

                “อย่างน้อยๆ...ช่วงเวลานั้นเธอก็จะได้มีกำลังใจ” จินโมยังไม่ยอมเข้าใจ

 

                “ถ้าจะให้ผมมีความสุขกับการหลอกตัวเองไปวันๆ ผมขอใช้เวลาทั้งหมดมีความสุขอยู่กับความเป็นจริงดีกว่า เพราะอย่างน้อยๆเมื่อผมตายไป วิญญาณของผมจะได้ไม่ต้องมานั่งเสียใจว่าทำไมตอนที่มีชีวิตอยู่ถึงไม่ทำ”

 

                “เธอเข้มแข็งขึ้นเยอะเลยนะ” จินโมยอมรับ

 

“เพราะผมได้เรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ให้มีค่าที่สุดยังไงล่ะครับ”

 

จินโมคิดว่าตัวเองเข้าใจถูกมาตลอดที่มองว่ามินโฮนั้นเป็นเพียงเด็กที่ไม่เคยเจอเจอโลกภายนอก ถูกเลี้ยงดูราวกับไข่ในหิน จนจะต้องมีจิตใจที่เปราะบาง

 

แต่ในวันนี้เค้าก็ได้รู้แล้วว่าคนตรงหน้านี้ไม่ใช่เลย มินโฮไม่ได้อ่อนแอเลยแม้แต่น้อย สายตาที่แข็งแกร่งแต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยนและยอมรับต่อความเป็นจริง

 

มีเลือดของพวกนายสองคนอยู่เต็มเปี่ยมเลยสินะ....

 

โชคดีแล้ว....ที่ไม่มีเลือดของคนขี้ขลาดอย่างเค้า

 

 

ด้านล่างของโรงพยาบาล

 

                ซีวอนที่แวะกลับไปคอนโดเพื่อเอาเสื้อผ้ามานอนเฝ้ามินโฮ ไม่ใช่ว่าเค้าไว้ใจให้มินโฮอยู่เพียงลำพังหรอกนะ เพราะเค้าไปเช็คมาแล้วเรียบร้อยว่าวันนี้ชางมินไม่มีเวรน่ะสิ

 

                ไม่งั้นอย่าหวังเลยว่าเค้าจะปล่อยให้ได้อยู่ด้วยกันอีก

 

                แต่เมื่อเลี้ยวรถเข้ามาจอดแล้วก็รู้สึกสะดุดตากับรถสีดำที่จอดอยู่ข้างๆตัวเองมาก ยิ่งลงไปมองเลขทะเบียนก็ยิ่งชัดเจน

 

                มาทำไม?

 

                ขายาวรีบเดินเข้าไปยังตัวโรงพยาบาลทันที แต่ก่อนจะได้เดินไปก็พบเข้ากับใครอีกคนเข้าซะก่อน

 

                “เดี๋ยวก่อนสิ...” ยองเอเรียกร่างสูงให้หยุดเดินเสียก่อน

 

                “มาทำไม....” ซีวอนถามทั้งๆที่ยังคงไม่ยอมหันไปมองอีกฝ่าย

 

                “คุณพ่อของเธออยากจะคุยกับมินโฮน่ะ” ยองเอยังคงน้ำเสียงสงบเอาไว้

 

                “ชั้นจะขึ้นไปหาน้อง”

 

                “ปล่อยให้พวกเค้าได้อยู่กันตามลำพังเถอะ”

 

                “ไม่ใช่ธุระอะไรของคุณ!

 

                “แต่มันเป็นความต้องการจากใจจริงที่คุณจินโมอยากจะมาเยี่ยมมินโฮ และเค้าทั้งสองคนก็อยากจะใช้เวลาร่วมกัน เธออยากจะขัดขวางพวกเค้างั้นหรอ”

 

                เสี้ยวหนึ่งของวินาทีที่ซีวอนแอบลอบมองใบหน้าของอีกฝ่าย

 

                วันนี้อีกฝ่ายที่ยืนหายใจใกล้ๆเค้าปราศจากแววตาที่คอยมองเค้าอย่างกล้าๆกลัวๆ ไม่เหลือแม้แต่อาการที่จะวิ่งเข้ามาสัมผัสเค้าอีกแล้ว

 

                กว่าจะยอมเผยธาตุแท้

 

                ซีวอนสะบัดตัวเดินไปนั่งที่ม้านั่งตัวยาว ยองเอเห็นดังนั้นจึงเดินตามไปนั่งที่ม้านั่งอีกด้านหนึ่ง

 

                ร่างสูงหันไปมองอีกฝ่ายอย่างไม่พอใจ

 

                “ไปนั่งไกลๆได้มั้ย รำคาญ!

 

                “เธอคิดจะเอายังไงต่อไป เรื่องของมินโฮ...” ยองเอกลับพูดถึงอีกเรื่องขึ้นมา

 

                “มันเป็นเรื่องในความครอบครัวผม! ซึ่งคุณไม่ใช่!!!

 

                ยองเอเบือนหน้าหนีปล่อยให้น้ำตามันไหลลงมาเงียบๆ แต่ก็ไม่ใช่ว่าซีวอนจะไม่เห็น ร่างสูงรู้สึกร้อนในอกอยู่นิดหน่อย

 

                แต่ความรู้สึกเกลียดชังมันก็เอาชนะความรู้สึกผิดจนได้

 

                “แค่ความสุขของน้องชาย...ทำไม่ได้เลยหรอ?” ยองเอที่เริ่มมีการสงบเช่นเดิม พูดออกมาอีกครั้ง

 

                “ความสุขที่มาจากสิ่งที่ผิด ชั้นไม่ต้องการให้น้องชายตัวเองเป็นแบบนั้น”

 

                “แล้วอะไรล่ะที่เธอบอกว่าถูกต้อง อะไรล่ะที่เธอเอามาวัดว่ามันผิด”

 

                “น้องชายผมควรจะมีคนรักที่ดี เป็นผู้หญิงที่ดี ได้แต่งงาน มีลูก...มีอนาคต....” ซีวอนพูดไปก็เหมือนกับการตอกย้ำตัวเองไปด้วย

 

                “ขอโทษนะ...ที่ชั้นจะต้องพูดตรงๆ ทั้งๆที่น้องเธอกำลังจะตายงั้นหรอ?”

 

                ซีวอนหันขวับมาทันทีที่สิ้นประโยคนี้

 

                “หุบปาก!!!!

 

                ยองเอถอนลมหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน

 

                “เหลือเธอคนเดียวแล้วนะซีวอน เหลือแค่เธอคนเดียวที่ยังไม่ยอมรับความจริงข้อนี้  ทั้งชั้น พ่อเธอ ชางมิน หรือแม้แต่ตัวของมินโฮเอง ต่างก็ยอมรับในความเป้นไปของมันแล้ว...พอเถอะ...อย่าหลอกตัวเองอีกเลย”

 

                “จะให้ชั้นยอมรับว่าน้องชายคนเดียวที่ชั้นเหลือเป็นครอบครัว กำลังจะตายไปต่อหน้าต่อตา ทั้งๆที่ชั้นทำได้แค่ยืนดูน่ะนะ!!!

 

                “แล้วเธอทำอะไรได้มากกว่านั้นล่ะ?” ยองเอถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

 

                แต่ก็เป็นคำถามที่ซีวอนหาคำตอบให้ไม่ได้อีกเช่นกัน

 

                “ถ้าชั้นเป็นเธอ สิ่งที่ชั้นจะทำในตอนนี้คือการมำให้มินโฮมีความสุขที่สุด”

 

                “มีความสุขโดยการกกกอดกับผู้ชายเนี่ยนะ!!!

 

                “ต่อให้เค้ารักกับผู้ชายที่เลวร้ายที่สุดในโลก ชั้นก็จะทำ ถ้ามันจะทำให้คนที่ชั้นรักมีความสุข” ยองเฮหันกลับมามองซีวอนที่หันมาจ้องตัวเองอย่างไม่พอใจก่อนแล้ว

 

                สายตาของผู้ที่ผ่านโลกมามากกว่า ช่างมีพลังที่ซีวอนไม่อาจจะสู้กลับได้เลย ร่างสูงจึงทำเพียงสะบัดหน้าหนีอย่างไม่พอใจเท่านั้น

 

                “พอเถอะซีวอน ถือว่าเห้นแก่ความสุขของน้องชายเธอเถอะ...”

 

                “เธอไม่มีสิทธิ์จะมาสั่งให้ชั้นทำนู่น ทำนี่ หรืออะไรก้ตาม เธอไม่ใช่แม่ชั้น!!!

 

                ยองเอก้มหน้าอย่างยอมรับ

 

                “แล้วถ้าเธอคิดว่าตอนนี้คนที่กำลังคุยกับเธอไม่ใช่ชั้น แต่เป็นนาราล่ะ? เธอคิดว่าเค้าจะบอกให้เธอทำยังไง...คิดดูก็แล้วกัน...” ยองเอพูดจบก็ลุกขึ้นยืน แล้วหันหลังเดินออกไปทันที

 

                เพราะไม่สามารถที่จะทนฟังคำพูดร้ายๆของอีกฝ่ายได้อีกแล้ว

 

                ได้ยินกี่ครั้ง ก็รู้สึกว่าน้ำตามันพาลจะทะลักเหมือนเขื่อนแตกอยู่ร่ำไป

 

                ซีวอนมองตามแผ่นหลังของคนที่เดินออกไปไกลๆ ความรู้สึกที่ร้อนอยู่ในอกมันก็ไม่ยอมหายไปสักที เป็นอะไรไปอีกนะเรา?

 

                สะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านอีกสองสามที ก็ตัดสินใจเดินเข้าไปในโรงพยาบาล

 

                ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออกคนที่อยู่นั้นก็ก้าวออกมาพอดี จินโมนั่นเอง ซีวอนชะงักไปเล็กน้อย เมื่ออีกฝ่ายสบตากลับมา

 

                “เอ่อ...จะกลับแล้วหรอ?” ซีวอนทักทาย

 

                “อืม.....” จินโมเองก็ตอบเล็กน้อย และทำท่าจะเดินจากไป

 

                “เอ่อ...เดี๋ยว!” ซ๊วอนที่ก้าวเข้าไปอยู่ในลิฟต์ต้องเรียกอีกฝ่ายให้หยุด

 

                จินโมจึงหลังกลับมา

 

                “ขอบคุณที่มา....” แล้วลิฟต์ก็ปิดลงทันที พร้อมกับใบหน้าที่เจือไปด้วยรอยยิ้มที่มุมปากของจินโม

 

                ซีวอนทำใจเล็กน้อยก่อนจะเปิดประตูห้องของน้องชายตัวเองเข้าไป

 

                “ฮยอ......เอ่อ...พี่ชาย” มินโฮดูมีสีหน้าสลดเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าใครเป็นคนที่เปิดประตูเข้ามา

 

                ซีวอนเลือกที่จะทำเป้นไม่สนใจต่อคำพูดของอีกฝ่าย เดินไปนั่งลงที่โซฟา โดยมีสายตาของมินโฮมองตาม

 

                มินโฮมองออกไปนอกหน้าต่าง พบเจอท้องฟ้าที่เริ่มมืดลงทุกทีๆ ก่อนจะเบนสายตากลับมามองยังพี่ชายของตัวเอง

 

                “ไปตามที่ชางมินมาทีเถอะครับ.....” มินโฮตัดสินใจพูดออกมาในที่สุด

 

                ซีวอนเงยหน้าจากการอ่านหนังสือพิมพ์ขึ้นมามองอีกฝ่ายเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้มีทีท่าโต้ตอบอะไร

 

                “ไปเอาฮยองมา....” อาจจะเป็นครั้งแรกในชีวิตเลยก็ได้ ที่มินโฮรู้สึกต้องขอร้องพี่ชายตัวเองด้วยความต้องการขนาดนี้

 

                “นอนซะ...” ร่างที่สูงกว่าพูดสั้นๆ

 

                “ไปพาเค้ามา...” มินโฮยังคงยืนยันความต้องการขอตัวเอง

 

                “อย่าพูดไม่รู้เรี่อง...”

 

                “ใครกันแน่ที่พูดไม่รู้เรื่อง”

 

                “ชเว มินโฮ!!

 

                “พี่ชาย...เคยถามความต้องการของผมมั้ย?” มินโฮถามอีกฝ่ายทั้งน้ำตา

 

                “เลิกพูดเรื่องนี้ เราคุยกันเข้าใจแล้ว”

 

                “ใครเข้ากับสิ่งที่พี่ชายพูดกัน! ผมไม่ยอมรับ พี่ชางมินก็ไม่ยอมรับ! ใครยอมรับต่อสิ่งที่พี่ชายพูดกันบ้าง!!!” มินโฮระเบิดออกมาทั้งน้ำตา ทั้งน้ำเสียง

 

                มันจะขาดใจแล้ว

 

                “จะเอายังไง?” ซีวอนเสยผมตัวเองด้วยความเครียด

 

                “ผมไม่อยากมีชีวิตอยู่....ในโลกที่ไม่มีพี่ชางมิน” มินโฮพูดด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว

 

                “ชเว มินโฮ!!!!!

 

                “ให้ผมตายตอนนี้ยังได้เลย...” หมดเวลาล้อเล่นกันแล้ว หมดเวลาของความลับ

 

                เหลือเพียงการพูดความรู้สึกของตัวเองล้วนๆเท่านั้น

 




ดราม่ามันเข้าไป = =;; อยากจะกระโดดเสยวอนจริงๆ
มาทำมินโฮเสียใจ (อ้าว....) TT' มิโน มารักกะเค้าๆ (เพ้อล่ะ)
เจ็บแค้นเคืองโกรธโทษฉันใย .... อิอิ

ตอนนี้ไรเตอร์กำลังคลั่งผช.ที่นามสกุล "คูกิมิยะ" มากถึงมากที่สุด >.,<
อย่าลืมดูนะคะทุกคน 15-10 นี้ ธาราหิมาลัย เรียกพี่ป้าน้าอา มาช่วยกันดูด้วย
เป็นกำลังใจให้พี่ ไฟ อัคนี อดิศวรรังสรรค์ ด้วยนะคะ ฮ่าๆๆๆๆ
พอเรื่องนี้จบ จะเป็นเรื่อง ดวงใจอัคนี โฮะๆๆๆ มาช่วยกันดึงเรตติ้งค่ะ
(อินี่เป็นอะไรกับละครเค้าวะ?) ฮ่าๆๆๆ ดูรึยังโฆษณาฟีโน่? ทั้งหัวใจของผมมันมีแต่ฟีโนนนนนน่ ตาต่าด่าดา ต๊าดา

แต่ยังไงก็ชอบที่ลิงเราเป็นพรีเซนเตอร์มากกว่าล่ะ = =;;

ณเด๊ชชชชชชชชชชช >////<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,987 ความคิดเห็น

  1. #1964 elfeleves (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2556 / 21:43
    สงสารชางมิน ทำไมซีวอนไม่เข้าใจความสุขของน้อง
    #1,964
    0
  2. #1899 Redberrylips (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2555 / 01:33
    ไรเตอร์ คิดพล้อตนานไหม มันซับซ้อนมาก ดราม่ามากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก โอ้ย โอ้ย ๆ ๆT^T
    #1,899
    0
  3. #1847 ae snoopy (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2555 / 14:18


    อิวอนทำไมแกดื้ออย่างนี้นะ
    #1,847
    0
  4. #1773 yoyo (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 29 มีนาคม 2555 / 11:05
    อิช้อย..ทำให้ใครต่อใครต้องเสียใจ

    เพราะความใจแคบของตัวเองนี่นะ

    เด๋วปั๊ดเหนี่ยวออกนอกโลกไปซะเลย ชิ..
    #1,773
    0
  5. #1726 danger poppular (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 17 มีนาคม 2555 / 19:54
     อะจ๊ากกกกกก ทนไม่ไหวแล้วเว้ยยยย วอนแกทำได้ไง!?
    #1,726
    0
  6. #1645 LOVE_D2B_SJ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2554 / 01:26
     ดราม่ามากเลยยยยยยยยยย
    #1,645
    0
  7. #1610 ของขวัญในฤดูใบไม้ผลิ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2554 / 20:54
     ดราม่าน้ำคาไหล ตลอดอ่ะ T^T
    #1,610
    0
  8. #1550 heart007 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2554 / 00:15
    เมื่อไรพ่อวอนจะบอกความจริงซะที

    #1,550
    0
  9. #1486 Pangaea (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 17 เมษายน 2554 / 20:34

    ความจริงแล้ว
    มินโฮ..เข้มแข็งที่สุดในเรื่องนี้เลย!

    ชเว.. เมื่อไหร่จะยอมรับความจริง ?
    เห้อ : (

    #1,486
    0
  10. #1341 KYUMIN SJ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 17 มีนาคม 2554 / 13:49
    วอนก็ตามใจมินโฮหน่อยสิ
    มินโฮอยุได้ไม่นานเท่าวอนน่ะ
    #1,341
    0
  11. #1175 tokay (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2554 / 07:30
     วอนแกหัดเข้าใจอะไรให้มันง่ายหน่อยได้มั้ย

    จะเป็นพวกหัวช้า เข้าใจอะไรยากไปถึงไหนห่ะ
    #1,175
    0
  12. #1087 bastree (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 มกราคม 2554 / 15:39
    วอนจะเข้าใจมั้ย
    แกจะฆ่าคนตายทั้งเป็นหลายคนเลยนะ
    #1,087
    0
  13. #927 fragile_21 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2553 / 16:01
    งืมมมมมม ,, ความลับเริ่มถูกเปิดเผยออกมาแล้ววว สงสารหมอชิมนะเนี่ยยย

    น้องมินโฮด้วย แต่ตาชเว - -" เทอช่างเป็นคนไม่ยอมรับความจิงอะไรเลยจิงๆ!!! ชิ*

    ตอนนี้นายเอกของเราหายไปกับสายลมและแสงแดด เอิ๊กกกกกกกกกกก

    ปอลอ ,, สวนจีนคะ เราโอนเงินค่าฟิคไปแล้วนะ แล้วก็ส่งเมล์ไปยืนยันแล้วด้วย แต่สวนจีนยังไม่ตอบเมล์กลับมาเลย เพราะเราส่งไปสัปดาห์กว่าๆแล้ว ถ้างั้นเราจะส่งไปอีกรอบนะคะ 
    #927
    0
  14. #926 wawary (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2553 / 22:27
    สงสารมินโฮมากๆ TT_____TT
    เมื่อไรวอนจะยอมรับมันได้
    เเล้วยังไปปิดกั้นเขาอีก
    สงสารมินโฮ กะ ชางมินมากๆอ่ะ
    (P.S. ชั้น..อยากจะบ้า นั่งอ่านไปนั่งร้องไห้ไป เหมือนจริงๆเลยว่ะ พี่ศรีค่ะ เมื่อไรจะมารับหนูกลับบ้าน *V* )
    #926
    0
  15. #925 won_won (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2553 / 19:44

    วอนอ่ะปิดกั้นน้องจริงๆเลย
    เห็นใจกันบ้างดิ

    #925
    0
  16. #921 UyunDH (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2553 / 22:39
    งื้ออออออออออออออ

    >3<

    วอนอ่ะ

    ไม่ยอมรับความจริงเรื่องหัวใจตัวเอง

    ยังจะไม่ยอมรับความจริงจนทำร้ายน้องตัวเองอีก

    เคืองๆๆๆๆ ==*

    แง่มม มม ม ม





    >3
    #921
    0
  17. #920 kulda (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2553 / 19:56
    เมื่อไหร่วอนจะเข้าใจคนอื่นซะที
    #920
    0
  18. #919 E.L.F*JW (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2553 / 18:52
    วอนโหดว่ะคะ - -
    #919
    0
  19. #918 loveUpugKuG (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2553 / 15:26

    โฮ~~~~~~~~Y_Yสงสารมินมินจังเลย  ซีวอนเพื่อความสุขของน้องแค่นี้ทำไม่ได้รึไงกัน

    #918
    0
  20. #917 มือขวาท่านประธาน (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2553 / 14:49
    ดราม่ามากกกไรเตอร์







    *ไรเตอร์บ้าณเดชเหมือนเค้าเลยย
    #917
    0
  21. #916 piggy-oun (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2553 / 12:57
    โห  ดราม่าอีกแล้วอ่ะ
    สงสารมินโฮนะ ยังยองเออีกคน
    ซีวอนเอ๊ย แกก็ลดทิฐิ ลงมาซะหน่อยสิ
    จะดันทุรังอะไรกันนักหนา ดูสิพาให้คนอื่นเค้าเสียใจกันไปหมด
    ว่าแต่อยากรู้จัง ในจดหมายหน่ะ เขียนไว้ว่ายังไงบ้าง
    ความลับทุกอย่าง อยู่ในนั้นใช่มั๊ย  ?????

    ติดตามค่ะ

    #916
    0
  22. #914 snowvirgin (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2553 / 10:15
    สงสานมินโฮอ่า พยายามเข้าใจเรื่องอายุสั้นของตัวเองได้แล้วแต่ยังต้องมาทุกข์เพราะเรื่องอื่นอีก เฮ้ออออออออออ

    ตอนแรกไรเตอร์บอก คูกิมิยะ พยายามนึกถึงคนญี่ปุ่น แต่พอเจอ อัคนีไรงี้ก้อตะงิดๆแหะ พอเจอฟีโน่เข้าไป ก้ออ๋ออออออออออ
    ณเดช นั่นเอง อิอิ
    #914
    0
  23. #913 Heechul & Sungmin (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2553 / 10:06

    โอววว~ ดราม่าสุดๆ

    น่าสงสาร ชางมิน
    แล้วตอนนี้ฮยอกเป็นนไงบ้าง T^T

    #913
    0
  24. #912 wii (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2553 / 00:50
    ดราม่าหนักมากๆ เลยค่ะ ไรเตอร์



    สงสารมินโฮ ชางมิน และยอคแจเลย T^T
    #912
    0
  25. #911 heechul oppa (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2553 / 00:05
    ตอนนี้เศร้าอ่ะ TT'

    สงสารมินโฮ
    #911
    0