{WONHYUK}When I fall in LOVE the PAIN&When U COME BACK to me

ตอนที่ 29 : THE PAIN [24]=เงา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,794
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    22 ก.ย. 53



                สามวันแล้ว...นับจากเหตุการณ์ที่ห้องทำงานของท่านประธานใหญ่ ฮยอคแจมีอาการน่าห่วงกว่าทุกครั้ง

 

                ที่ผ่านมาถึงจะเหม่อลอย ร้องไห้หรือฟูมฟายอย่างไร แต่มันก็ไม่เหมือนครั้งนี้

 

                อาการที่เหมือนว่าชีวิตเหลือเพียงร่าง ส่วนวิญญาณหลุดลอยไปไหนหมดแล้ว หรือบางครั้งก็เอาแต่นั่งพูดคนเดียว หัวเราะแล้วก็ร้องไห้สลับกันไปมา ภาพที่เห็นทำเอาคนมองถึงกับต้องแอบร้องไห้ตามด้วยความเวทนา

 

                “ฮะฮะ.....” ร่างบางหัวเราะเบาๆ แล้วเอื้อมมือไปข้างหน้าราวกับว่าต้องการจะไขว่คว้าอะไรสักอย่าง

 

                จองอึลที่นั่งมองลูกตัวเองนั่งอยู่บนเก้าอี้ในสวนด้วยอาการนั้นแล้วก็ถึงกับปล่อยโฮออกมา กำแพงนิสัยความเข้มแข็งของตัวเองมันสลายไปได้อย่างง่ายดาย

 

                แม่บ้าน แม่นม คนรับใช้ต่างเข้ามาช่วยประคองคุณนายหญิงใหญ่ของบ้าน พร้อมกับแอบปาดน้ำตาตามไปเหมือนกัน

 

                คุณหนูฮยอคแจที่ต่างก็ช่วยกันเลี้ยงมาตั้งแต่ยังแบเบาะ คุณหนูที่มีนิสัยร่าเริง ยิ้มง่าย เป็นที่รักของใครๆ วันนี้ล่ะ...กลับเหลือราวกับคนป่วย...ที่รอวันตาย ทั้งๆที่ร่างกายภายนอกยังคงดูสมบูรณ์ แต่ภายในหัวใจมันกลวงจนไม่เหลืออะไรแล้ว

 

                “ชั้นจะทำยังไงดี.....” จองอึลยกมือกุมหัวด้วยความสงสารลูก

 

                ถึงแม้ว่าซีวอนจะรักษาสัญญาก่อนจะถึงวันตัดสินลูกชายเค้าดูมีความสุขมาก แต่เมื่อผ่านคืนวันอันเลวร้ายที่ร่างสูงเลือกจะจากไปนั้น ลูกของเค้าราวกับว่าได้ยกวิญญาณตัวเองให้จากไปพร้อมกับคนๆเสียแล้ว

 

                จะให้แม่ทำยังไงลี ฮยอคแจ...จะให้แม่กรีดร้องจนน้ำตาเป็นสายเลือดอย่างนั้นหรอ...ถึงจะได้ลูกชายคนเดิมคืนมา

 

                ความรักช่างมีอนุภาพที่น่ากลัวเหลือเกิน ไม่ว่าใครก็ตามที่ได้ตกอยู่ใต้อำนาจของความรักแล้ว มันช่างยากที่จะถอนตัวซะจริง

 

                “โถ...คุณผู้หญิงคะ...อย่าร้องไห้ไปเลย ต้องเข้มแข็งไว้นะคะ”

 

                “แล้วคนตรงหน้าชั้นนี่ล่ะ จะต้องพูด ต้องบอก ต้องรออีกนานแค่ไหน กว่าเค้าจะเข้มแข็งขึ้น...ดูฮยอคแจตอนนี้สิ ชั้นอยากจะขาดใจตายตรงนี้ให้มันพ้นความเจ็บปวดซะจริง”

 

                “ไม่ได้นะคะ ถ้าคุณผู้หญิงทำแบบนี้ แล้วเกิดคุณฮยอคแจคิดตามที่จะทำบ้างล่ะคะ แล้วพวกเรา คุณผู้ชาย คุณหนูซึงกิจะทำอย่างไรกัน” บรรดาคนรับใช้ต่างพากันร้องไห้ระงม

 

                จองอึลเช็ดน้ำใสๆที่หางตาแล้วมองลูกที่นั่งอยู่ไกลออกไปด้วยแววตาเสียใจ

 

 

                ฮยอคแจที่เอื้อมมือไปข้างหน้าแล้วกำเอาไว้แน่น ตั้งใจจะคว้าอะไรสักอย่าง แต่สิ่งที่ติดมือมานั้นกลับมีเพียงแต่...ลม

 

                “จับได้แล้ว...ฮยอคแจ...จับซีวอนได้แล้วนะ.....” เสียงหวานๆพูดจาขาดๆขายๆ กระท่อนกระแท่น สายตาหวานทอดยาวออกไปไกล แต่ไร้จุดมุ่งหมาย

 

                “จับได้แล้ว...ดีใจ...จังเลย....ทีนี้...อย่า...หนีฮยอคแจ...ไปไหน..อีกนะ...ฮยอคแจ...รักซีวอนนะ....” ร่างบางดึงมือนั้นมากอดรอบตัวเองเอาไว้

 

                แม้ว่าปากจะยิ้มแต่น้ำตานั่นกลับร่วงแผละออกมาอย่างไม่เกรงใจเจ้าของเลยแม้แต่น้อย เสียงหวานยิ่งกลายเป็นเสียงสะอื้นแล้วกอดกระชับตัวเองให้แน่นกว่าเดิม

 

                “กอดสิซีวอน...กอดฮยอคแจ...กอด...กอดสิ.....” ฮยอคแจเริ่มร้องไห้ออกมาหนักขึ้นเรื่อยๆ

 

                มีเพียงสายลมไปพัดเอื่อยๆไปมาเบาๆ ที่ตอกย้ำความว่างเปล่าให้ร่างบางได้รู้และเข้าใจ มือบางปล่อยจากการโอบกอดตัวเอง

 

                “อย่านะ...อย่าปล่อยมือชั้น...อย่า.....” เสียงหวานที่ยื่นมือของตัวเองออกไปข้างหน้า พร่ำเพ้ออยู่กับตัวเอง

 

                “อย่าหันหลังสิ...ซีวอน...กลับมา...ฮึก....กลับมา....ฮือ!!!” ร่างบางเริ่มการจิกทึ้งหัวตัวเองอย่างแรง จนรู้สึกเจ็บหนังหัวไปหมด

 

                แต่มันมันทั้งเจ็บ ทั้งปวด ทั้งแสบมากกว่าก็คงจะเป็นที่ใต้อกข้างซ้ายที่มันเหมือนจะว่างเปล่าไปแล้ว แต่ทำไมถึงยังสามารถรับรู้ความรู้สึกได้อีกล่ะ

 

                “กลับมาหาชั้นนะ! อย่าทิ้งชั้นไว้ตรงนี้ ไม่เอา....ฮือ...กลับมาเถอะ....ยอมแล้ว ไม่ต้องรักชั้นก็ได้...ฮึก..กลับมา....กลับมาเถอะนะ! อย่าทิ้งชั้นไว้ข้างหลังแบบนี้ ชั้นรักนาย...โฮ!!!!!!!

 

                นอกจากจะทึ้งหัวตัวเองแล้วร่างบางยังจิกไปทั่วร่างกายของตัวอีก ตอนนี้ผิวขาวๆกลายเป็นว่ามีแต่รอยเล็บยาว และมีเลือดซึมออกมาตามแผลนั้น นอกจากนี้ก็ยังมีรอยช้ำ เป็นจ้ำๆ

 

                “เอาซีวอนคืนมา!!~ เอาเค้าคืนม๊าาาาาาา!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” ฮยอคแจร้องจนสุดเสียงพร้อมกับร้องตาที่ไหลออกมาจนแทบจะกลายเป็นน้ำเลือด

 

                เพราะน้ำตามันเหลือให้น้อยเต็มทีแล้ว ร่างกายน้อยๆนี้เหนื่อยล้าแม้กระทั่งจะผลิตน้ำตาออกมาให้ทันแล้ว

 

                เสียงกรีดร้องที่ดังไปทั่วทั้งบริเวณนั้น เรียกน้ำตาคนที่ฟังได้เป็นอย่างดี จองอึลที่เริ่มสงบแล้วถึงกลับต้องร้องไห้ออกมาอีกยกหนึ่ง ไม่ไหวแล้วลูกจะฆ่าแม่ให้ตรอมใจตายเลยหรือไงนะฮยอคแจ

 

                “เกิดอะไรขึ้นครับแม่.......” ซึงกิที่เข้ามาประคองแม่ตัวเองเอาไว้ รีบถามด้วยอาการเป็นห่วง

 

                “ดูพี่ชายของลูกสิ ซึงกิ...แม่ไม่ไหวแล้วนะ...ถ้าฮยอคแจยังเป็นแบบนี้ต่อไป แม่คงจะต้องกระอักเลือดตายด้วยความเสียใจแน่ๆ” จองอึลจับแขนลูกชายเอาไว้แน่น

 

                ซึงกิทอดสายตาออกไปมองพี่ชายของตัวเองแล้วก็เสียใจไม่แพ้ผู้เป็นแม่ ชายหนุ่มหันไปสั่งกับแม่บ้านเบาๆ

 

                “พาคุณแม่ขึ้นไปพักผ่อนก่อน....” พวกเธอรีบรับคำแล้วพาจองอึลออกไปจากภาพชวนสะเทือนใจนั้นทันที

 

                ซึงกิถอนหายใจช้าๆ แล้วก้าวตรงไปยังที่ๆพี่ชายตัวเองกำลังนั่งร้องไห้อยู่

 

                มือของชายหนุ่มรองผู้บริหาร ทายาทคนต่อไปของตระกูลลีแตะลงเบาๆบนไหล่ของพี่ชาย

 

                ฮยอคแจรีบหันกลับมาแล้วลุกขึ้นมายืนยิ้มทันที

 

                “นายกลับมาแล้วหรอซีวอน....” ว่าแล้วก็พุ่งเข้ากอดซึงกิเอาไว้ทันที

 

                “ชั้นว่าแล้ว นายรักชั้น ยังไงนายก็ต้องกลับมา...นายกลับมาแล้ว!! ชั้นดีใจจังเลย...ชั้นรักนายนะซีวอน...ชั้นรักนาย...” ฮยอคแจกอดคนในอ้อมแขนเอาไว้แน่น

 

                กลัว...กลัวว่าหากคลายออกแม้แต่นิดเดียวคนตรงหน้านี้จะหายไป

 

                ซึงกิหลับตาลงด้วยหัวใจที่ร้าวราน ก่อนจะจับไหล่ของพี่ชายเอาไว้แน่น

 

                “หยุดหลอกตัวเองสักทีเถอะครับพี่ฮยอคแจ ผมคือซึงกิน้องชายของพี่ ไมใช่ใครทั้งนั้น”

 

                ร่างบางชะงักเล็กน้อยแต่ก็ยังไม่ยอมรับความจริงอยู่ดี

 

                “นายจะล้ออะไรชั้นเล่นอีกซีวอน...ชั้นเหนื่อยแล้วนะ กลับกันนะ เรากลับคอนโดของนาย กลับบ้านของเรากันไปนะ...ไปกัน...ไปนะ...นะ...” ฮยอคแจถอยหลังปล่อยแขนออก เปลี่ยนมาเป็นจับมืออีกฝ่ายเอาไว้แน่น ทำท่าจะเดิน

 

                “พอสักที!!!! มันทิ้งพี่ไปแล้ว มันจะไม่กลับมาอีกแล้ว!!!!!” ซึงกิตะคอกออกมา

 

                อยากให้พี่ชายเค้ายอมรับความจริงได้สักที ทำแบบนี้ต่อไปมันก็ไม่มีอะไรดีขึ้น ไม่มีใครจะกลับมา ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงได้อีกแล้ว

 

                “ไม่จริง!!!! ซีวอนรักชั้น นายโกหก!!!!” ฮยอคแจยกมือขึ้นปิดหูเอาไว้แล้วส่ายหน้าไปมา ไม่อยากรับฟังอะไรทั้งนั้น

 

                ไม่จริง...ซีวอนรักเค้า แล้วจะทิ้งเค้าไปได้ยังไง

 

                ซึงกิจับไหล่ทั้งสองข้างของพี่ชายเอาไว้แน่น แล้วพูดออกมาอย่างชัดเจน

 

                “มันหมดเวลาหลอกตัวเองแล้วครับ ถึงเวลาที่พี่จะตื่นขึ้นมาสักที ยอมรับเถอะครับ...มันจบลงแล้ว เค้าจะไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว...พอเถอะครับพี่ พอสักที!!!!

 

“ม่าย!!! ปล่อยชั้น...ชั้นจะไปหาซีวอน!!” ฮยอคแจดิ้นสุดกำลังหวังจะเอื้อมมือไปข้างหน้าที่มองเห็นว่าซีวอนเอื้อมมือมายังตัวเองเช่นกัน

 

“มันก็เป็นแค่ภาพที่พี่สร้างขึ้นมาหลอกตัวเองเท่านั้น พอเถอะครับ...พอ!!!!” ซึงกิก็ขืนตัวเองเอาไว้เช่นกัน

 

ภาพใบหน้าขาวซีดที่เต็มไปด้วยน้ำตาเรียกความเจ็บปวดจากหัวใจของเค้าออกมาได้ไม่น้อยเลยจริงๆ

 

“ซีวอน...ซีวอน!....ชั้นอยู่นี่...” ฮยอคแจยังเอื้อมมือไปข้างหน้าพยายามไขว่คว้าให้ได้มาซึ่ง....ลม

 

“พี่มานี่....มานี่กับผม!!!” ซึงกิดึงมือพี่ชายให้ตรงกลับเข้ามาในบ้านด้วยกัน

 

“ปล่อยชั้นนะ! ปล่อยชั้น!!! ชั้นจะไปหาซีวอน ปล่อยชั้น....โฮฮฮฮ!!!!”ฮยอคแจร้องไห้มาตามทางขืนตัวไว้แค่ไหนก็สู้แรงน้องชายเอาไว้ไม่ได้

 

                ซึงกิทั้งดึง ทั้งจูง ทั้งลากพี่ชายของตัวเองออกมายืนที่หน้ากระจกบานใหญ่กลางห้องโถงในตัวบ้าน

 

                มือหนาจับไหล่ของพี่ชายจากทางด้านหลัง ดันให้ร่างบางได้มองเห็นตัวของตนเองในกระจอกที่สะท้อนกลับมา

 

                “เห็นมั้ย! พี่เห็นคนที่อยู่ในนั้นมั้ย เห็นสภาพของเค้ามั้ยว่าเค้าเหนื่อย เค้าท้อ เค้าทรมานแค่ไหน พอเถอะครับ! สงสารตัวเอง รักตัวเองให้เป็นสักที!!!

               

                ฮยอคแจมองเงาในกระจกนั้นผ่านม่านน้ำตาก็พบเข้ากับผู้ชายผิวขาวซีดเซียว โดยเฉพาะใบหน้าที่หลงเหลือเลือดฝาดอยู่เพียงน้อยนิด ดวงตาที่บวมช้ำเพราะผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก

 

                สภาพโดยรวมที่แทบจะยืนเองไม่ได้ แม้แต่ตนเองที่เป็นคนมองยังรู้สึกเวทนาคนในกระจกนั้นเลย

 

                “เห็นรึเปล่า...ตอนนี้พี่ดูเป็นอย่างไรบ้าง...มองดีๆเถอะพี่ มองแล้วคิดให้ได้....” ซึงกิเองก็เหนื่อยล้าที่จะดึงพี่ของเค้าออกมาจากโลกสีเทาอันนั้นได้แล้ว

 

                แต่ถึงอย่างนั้นเค้าก็ต้องทำ แค่คนๆเดียวไม่มีสิทธิ์มาทำให้พี่เค้าเป็นแบบนี้ แค่มันคนเดียวจะฆ่าพี่ชายเค้าให้ตายทั้งเป็นไม่ได้!

 

                ฮยอคแจมองเห็นตัวเองในกระจก สักพักก็มีภาพของซีวอนซ้อนขึ้นมาในเงานั้น

 

                ร่างบางยิ้มออกมาบางๆ มือเรียวเอื้อมมือไปข้างหน้าเพื่อลูบไล้ซีวอนในกระจกนั้นเบาๆ

 

                “เห็นมั้ย.....” เสียงหวานแต่แหบพร่าพูดออกมาเบาๆ

 

                “ครับ?....” ซึงกิขมวดคิ้ว

 

                “นี่ไง...ซีวอนเค้ายืนอยู่ข้างๆชั้น...เห็นมั้ยเค้ายิ้มให้ชั้นอยู่...เค้ากวักมือเรียกชั้นด้วย...นั่นไง...” ฮยอคแจลูบกระจกไปน้ำตาก็ไหลไปตามที่พูดออกมา

 

                ซึงกิปล่อยมือออกจากไหล่ทั้งสองข้างของพี่ชาย มันเหมือนกับว่าขาหมดแรงเอาเสียดื้อๆ

 

                หมดหวังกันแล้วหรอนี่...หมดทางแล้วใช่มั้ยที่จะดึงพี่เค้าออกมาจากความเจ็บปวดนี้

 

                ชเว ซีวอนนายทำอะไรกับพี่ชั้น นายจากไปแล้วทำไมต้องพรากเอาความสุขทั้งชีวิตของพี่ชายชั้นไปด้วย

 

                “ซีวอน..เดี๋ยว....เดี๋ยว....” ฮยอคแจเริ่มจิกกระจก เพราะที่เค้าเห็นอยู่ตอนนี้คือซีวอนค่อยๆหันหลังให้เค้าแล้วเริ่มเดินออกไป

 

                “ไม่นะ...ไม่....” ฮยอคแจจับบานกระจกเอาไว้ พยายามผลัก พยายามจะดึงซีวอน วิ่งตามร่างสูงนั้นให้ทัน....

 

                ซึงกิรีบไปดึงพี่ชายเอาไว้ก่อนที่คนตรงหน้าจะได้ทำลายกระจกให้เจ็บตัวเปล่าๆ

 

                “ปล่อยชั้น! ซีวอน...กลับมา...อย่าไป.....อย่าไป!!!!” ฮยอคแจร้องไห้ออกมาแม้กระทั่งว่าจะไม่เหลือน้ำตาแล้วก็ตาม

 

                ภาพที่เค้าเห็นคือซีวอนที่เดินออกห่างไปไกลจากเค้าเรื่อยๆ ก่อนที่ฝีเท้านั้นจะหยุดลง แล้วหันกลับมาหาเค้าช้าๆ

 

                “ชั้นรักนาย...ซีวอน.....”

 

                ใบหน้าของร่างสูงที่หันกลับมานั้น ไม่แปรเปลี่ยนไปจากเมื่อห้าปีก่อนนั้นเลย วันเวลาเดียวกับที่เค้าเลือกที่จะสารภาพความในใจออกไป

 

                ปากหนาได้รูปของคนในกระจกนั้นยกขึ้นยิ้มที่มุมปากช้าๆ แล้วค่อยๆเอ่ยออกมาช้าๆ

 

                ชั้ น ไ ม่ เ ค ย รั ก น า ย

 

                ฮยอคแจเบิกตากว้างกับเสียงที่ได้ยินในสมอง ร่างทั้งร่างนิ่งแข็งไปราวกับถูกสาป

 

                ซึงกิเห็นอาการของพี่ชายแบบนั้นก็รีบเข้าไปใกล้ๆ ทำไม...เปิดอะไรขึ้นอีก

 

                “พี่ครับ......?”

 

                “เค้า...บอก...เค้าบอก...ฮึก.....” ฮยอคแจค่อยๆเอ่ยคำนั้นออกมาช้าๆ

 

                “อะไรครับพี่ ใครบอกอะไร?”

 

                “ซีวอน....เค้าบอก...เค้าบอกว่าเค้าไม่ได้รักชั้น ฮือ!!!!” ฮยอคแจกรีดร้องออกมาอย่างดัง

 

                “ม่ายยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!” ก่อนที่สติทั้งหมดจะดับวูบลงไปในอ้อมแขนของซึงกิ

 

                หลับ...ให้เค้าหลับไปสักที แล้วไม่ต้องตื่นขึ้นมาพบเจอกับความจริงอันโหดร้ายนี้อีก

                พัก...ให้เค้าได้พักสักที ร่างกาย สมองและหัวใจมันเหนื่อยล้าเหลือเกิน

                ท้อ...เค้าอ่อนแรงที่จะมีชิตอยู่ต่อไปแล้ว แค่แรงจะหายใจเข้าปอดแต่ละครั้ง ยังทรมาน

                ปล่อย...ให้เค้าไปเถอะ....ให้เค้าหายไปจากโลกที่ไม่มีซีวอนอยู่นี่สักที

               

ชั้นไม่สามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ถ้าขาดนาย...ซีวอน

 

สุข...ในความเจ็บช้ำ

ยิ้ม...ท่ามกลางความทรมาน

เพราะเธอคือชีวิตของชั้น

ดังนั้นชั้นคงอยู่ไม่ได้

หากไร้ซึ่งเธออยู่ข้างกาย

 




เฮ้อ ... แอบสารภาพว่าตอนนี้แต่งยากมากเลย แต่งไปจะต้องไห้ตาม
สงสารยิ่งกว่าตอนครบหนึ่งเดือนซะอีก T^T มันดูทรมานมาก
อ่านไป เจ็บไป ... เฮ้อ เนอะ เรื่องนี้หลายรอบมากมาย



ใครที่สนใจเรื่องหนังสือ ภายในวันหยุดนี้จะมาสรุปให้ฟังเน้อ T^T

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,987 ความคิดเห็น

  1. #1985 BeeKray (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 11:55
    เป็นบ้าเลยเหรอ ถ้าจะบ้าได้มากขนาดนี้เพราะผู้ชายคนเดียวที่ทำร้ายตัวเองก็ตายไปชะเถอะ อะไรมันจะขนาดนั้น ทั้งบ้า ทั้งเพ้อ โครตรับไม่ได้ ฮยอกเป็นแบบนี้โครตน่ารำคาญแทนที่จะเข้มแข็งและกลับมารักตัวเองแต่กลับเพ้อเหมือนคนเป็นบ้า เห็นแล้วบอกตามตรงมันน่ารังเกียจมากกว่าสงสาร
    #1,985
    0
  2. #1983 nc23 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2557 / 14:57
    เออ!!...จับวอนมัดไว้_ทุกคนก็จะอยู่เป็นสุข!!55
    #1,983
    0
  3. #1963 elfeleves (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2556 / 21:33
    ปกติ คนที่ได้รับการเลี้ยงดูด้วยความรัก ความเข้าใจ มักจะเข้มแข็งกว่าคนอื่นเป็นร้อยเป็นพันเท่า
    ยิ่งครอบครัวฮยอก เลี้ยงดูด้วยความเข้าใจ และเหตุผลมาโดยตลอด
    แต่ฮยอก เอ่อ นี่มันอะไรกัน ถึงขั้นเป็นบ้า ผิดปกติไปหรือเปล่า
    ทั้งๆที่ มันก็ไม่ได้เกินไปจากที่คาดการณ์สักเท่าไหร่
    ฮยอกรับรู้มาตลอดว่า ซีวอน ไม่ได้รักตัวเองเลย
    มันไม่ได้ Overwhelming จนถึงขั้น ต้องออกอาการคล้ายคนเป็นบ้า แบบนี้เลยหนะ
    #1,963
    0
  4. #1898 Redberrylips (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2555 / 01:29
    พอกันทีฮยอกแจ ทำไมถึงได้รักผู้ชายคนนั้นมากขนาดนี้ล่ะ มันเกินไปนะ หนูเป้นแบบนี้เกินไปเเล้ว T^T
    #1,898
    0
  5. #1846 ae snoopy (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2555 / 14:11


    ฮยอกต้องทำใจให้ได้นะลืมมันไปนะ
    #1,846
    0
  6. #1772 yoyo (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 มีนาคม 2555 / 10:42
    ลูกสาวอาการหนักมากกกก...

    น่าเป็นห่วงจิงๆ

    ยอมรับความจริงบ้างอะไรบ้างเหอะฮยอก

    #1,772
    0
  7. #1724 danger poppular (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 มีนาคม 2555 / 19:36
     เสียสติแล้วอ่า
    #1,724
    0
  8. #1644 LOVE_D2B_SJ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2554 / 01:20
     สงสารฮยอกแจมาก
    #1,644
    0
  9. #1609 ของขวัญในฤดูใบไม้ผลิ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2554 / 20:48
     เศร้า

    เกิน

    ไป

    แล้ว

    น้ะ

    T^T
    #1,609
    0
  10. #1549 heart007 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2554 / 00:03
    ใช่ไรเตอร์ ทรมารมาก
    #1,549
    0
  11. #1485 Pangaea (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 เมษายน 2554 / 20:09

    สงสารฮยอกแจ...

    ถ้ารักแล้วมันทรมานขนาดนี้
    เลิกรักไปเลยดีกว่า!!

    #1,485
    0
  12. #1339 KYUMIN SJ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 มีนาคม 2554 / 11:21
    สงสารฮยอกอ่ะ
    เหมือนคนบ้าเลยอ่ะ TT
    #1,339
    0
  13. #1297 LOVEHYUK (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 มีนาคม 2554 / 22:35
    วอนใจร้าย ไรเตอร์ก็ใจร้าย สงสารฮยอกจังเลย
    #1,297
    0
  14. #1172 tokay (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2554 / 07:12
     ฮือ  เศร้าอ่า

    กลัวฮยอกแจเป็นบ้าจัง

    อิวอน แกอยู่ไหนหา!!!  มาหาไก่น้อยเดี๋ยวนี้เลยน้าาา
    #1,172
    0
  15. #1137 SJ_HANCHUL (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 มกราคม 2554 / 22:59
    กลายเป็นขนาดนี้เลยหรอฮยอกแจ
    แค่ผู้ชายคนเดียวเป็นได้ขนาดนี้เบยหรอ?
    ถ้าแบบเคยรักกันมาก่อนแล้ววอนตายจากไปแล้วอาการหนักขนาดรนี้จะไม่ว่าอะไรเลยน่ะ
    แต่นี่วอนมันก็ยังคงเส้นคงวาเหมือนเดิม
    เมื่อก่อนมันไม่รักเดี๋ยวนี้มันก็ไม่รัก จะอะไรกับมอนนักหนาฮยอกแจ
    วอนไม่ได้ทิ้งนายไป แต่ทุกอย่างไม่เคยเกิดขึ้นเลยต่างหาก
    ความหมายที่ว่าทิ้ง คือ การที่นายสองคนคบกันรักกันมาก่อน แล้วมาวันนึงอีกฝ่ายทิ้งอีกฝ่ายไป นี่คือ ทิ้ง
    แต่ในที่นี้มันไม่เคยเกิดขึ้นเลย มีแต่นายแหละที่อาการหนักอยู่คนเดียว บางทีก็มากไปน่ะฮยอกแจ
    แลดูเหมือนคนเป็นโรคทางประสาท
    หัดยอมรับความจริงซะบ้าง ไม่ใช่ว่ามัวแต่หลอกตัวเองไปวันๆว่าวอนมันรัก
    บ้ารึป่าว ไหนบอกขอแค่เวลา1เดือน ถ้าพ้นเดือนนึงไปแล้วจะถอย จะไปให้พ้นหน้า
    ทำไมฮยอกแจ ทำไมไม่ทำให้ตัวเองเข้มแข็งขึ้น
    ทำไมไม่ทำให้ตัวเองมีคุณค่า ให้วอนกลับมามอง
    ดูสารรูปตัวเองตนนี้ซิ ว้าเป็นยังไง ไม่ต่างจากซากศพเลย
    หึ่ยยยย โมโหฮยอกแจ
    #1,137
    0
  16. #1086 bastree (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 มกราคม 2554 / 15:35
    ฮยอกแจยอมรับความจริงหน่อย
    ถ้าวอนรู้มันจะเสียใจนะ
    #1,086
    0
  17. #896 OGSUJU (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2553 / 11:58
    อยากจะฆ่าวอนอะ

    สงสารฮยอกจะตายอยู่แล้ว

    ทำไมไม่ตัดใจซักที

    ทำแบบนี้คนอ่านเจ็บแทน TT
    #896
    0
  18. #880 won_won (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 กันยายน 2553 / 20:39
    โอ้ย อ่านแล้วทรมานมาก
    ฮยอกแจน่าสงสารสุดๆเลย
    วอนนี่จะรู้ไหม
    #880
    0
  19. #878 UyunDH (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 กันยายน 2553 / 22:10
    โอ้ยยย

    ฮยอกน้อยย ย ย

    X3

    ใกล้จะสติหลุดจริงๆแล้วลูกT^T

    เง้อ อ อ อ อ อ

    วอนน น น นน น

    แกก็รักฮยอกแล้วอ่ะ

    อย่ามาทำเป็นคนดีว่าตัวเองไม่คู่ควรตอนนี้ได้มะ!

    กลับมาเด๋วนี้!!!

    X3

    งื้อ อ อ อ อ อ





    จีนสู้ๆ!

    ^^=V
    #878
    0
  20. #877 eighteddy (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 กันยายน 2553 / 11:08
    พี่จีนตอนนี้ไม่ไหวเเล้วนะ น้ำตามันจะหมดตัวเเลว้ สงสารฮยอค สุดๆๆๆ
    ระวังนายชเว ซีวอน กรรมจะตามสนอง ชั้นขอสาปเเช่ง!!!!1
    #877
    0
  21. #876 -*- (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 กันยายน 2553 / 10:27
    เง้อ สงสารอ่ะ



    อ่านแล้วเศร้า ทำไงล่ะเนี่ย



    ถ้าวอนไม่กลับมา ฮยอกคงไม่ไหวแน่



    กลับมาซะทีซิวอน เฮ้อ -*-
    #876
    0
  22. #875 หิว (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 กันยายน 2553 / 09:53
    วอนกลับมาเหอะ สงสารฮยอกอ่า

    ความจริงแกก็รักยอกไม่ใช่หรอ
    #875
    0
  23. #874 koy (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 กันยายน 2553 / 22:36
    ร้องไห้ตามฮยอกกกกกกกกกกกกกกก



    วอนรีบกลับมา ก่อนที่ชั้นจะเกลียดเเกจริงจังไปมากกว่านี้ - * -



    #874
    0
  24. #873 Heechul & Sungmin (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 กันยายน 2553 / 17:54
    อ้ากก

    น่าสงสาร อย่าทิ้งฮยอกไปเลย วอน

    กลับมาซะ!!
    #873
    0
  25. #872 crapook (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 กันยายน 2553 / 23:34
    สงสารฮยอกสุดๆๆเลย
    เหมือนเหลือแต่ร่างแล้วอะ
    เพ้อถึงแต่วอน เศร้าใจจิงๆๆๆ
    ถ้าวอนกลับมาเห็นฮยอกตอนนี้จะเปลี่ยนใจไหมเนี่ย
    #872
    0