{WONHYUK}When I fall in LOVE the PAIN&When U COME BACK to me

ตอนที่ 28 : THE PAIN [23]=ความ(ไม่)ลับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,716
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    16 ก.ย. 53



 

                เป็นเพราะไม่อาจจะกลับไปอยู่ภายในห้องที่เคยมีใครอีกคนอยู่ร่วมชีวิตมากว่าหนึ่งเดือนได้

 

                ร่างสูงของชเว ซีวอนจึงเลี้ยวพวงมาลัยรถที่จะกลับคอนโด ตรงมายังดรงพยาบาลเพื่อหาน้องชายและเพื่อนสนิททันที

 

                อย่างน้อยๆบางทีการได้อยู่กับสองคนนี้อาจจะยังพอให้เค้ายิ้มออกมาก็ได้

 

                ถึงแม้ว่ามันจะยากเหลือเกินก็ตาม

 

                ซีวอนเดินเหมือนคนที่ไร้วิญญาณมาตลอกทางที่เดินมายังห้องพักของมินโฮ

 

                เพราะเค้าแวะไปที่ห้องพักของชางมินมาก่อนแล้วก็พบว่าไม่อยู่ ก็ไม่มีทางที่น่าจะไปไหนได้อีกนอกจากห้องของมินโฮ

 

                มือหนายืนพักเหนื่อยอยู่เล็กน้อยก่อนจะค่อยๆเปิดประตูห้องเข้าไป

 

                อือ....ฮยอง...... เสียงเบาหวิวของน้องชายที่ดังเล็ดลอดออกมา ทำเอาเค้าชะงักปลายเท้าเอาไว้

 

                เสียงแบบนี้ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่ามันคือเสียงอะไร ยิ่งเสียงเหมือนถูกช่วงชิงลมหายใจไปอีก

 

                แต่สรรพนามที่หลุดออกมาว่า ฮยอง นี่ล่ะ ที่ทำให้เค้าเสียใจหนักขึ้นไปอีก

 

                ขาเรียวยาวค่อยๆคืบตัวไปข้างหน้าช้าๆ เบี่ยงตัวเองกับมุมของเหลี่ยมห้องไม่ให้ใครสงคนนั้นได้รู้ตัว

 

                ก่อนจะโมหน้าเข้าไปดูภาพความเป็นจริง

 

                น้องชายเค้าเสื้อผ้าหลุดลุ่ยอยู่บนเตียงคนไข้ มือเรียวที่วางอยู่บนไหล่ของใครอีกคนซึ่งหันหลังให้เค้าอยู่ ที่มองยังไงก็คุ้นตาเหลือเกิน

 

                อีกทั้งกริยาที่กำลังทำอยู่นั่นอีก จูบกันอย่างดูดดื่ม มือที่ป่ายไปทั่วร่างกายของกันและกัน

 

                จะให้เค้าเข้าใจยังไงดีล่ะ?

 

                เหมือนถูกไม้หน้าสามฟาดเข้าที่หน้าอย่างจัง เหมือนถูกทรยศความไว้ใจที่มอบให้ ทำไมต้องเป็นนายชางมิน ทำไมต้องเป็นนายที่ชั้นไว้ใจมากที่สุด

 

                ที่จะให้ดูแลมินโฮ น้องชายคนเดียวที่ชั้นรักและหวงแหน บุคคลที่มีค่าที่สุดในชีวิตของชั้น

 

                มือหนาที่กำเข้าหากันแน่นเอ่ยคำพูดที่เต็มไปด้วยความเย็นชาเจือเสียใจเอาไว้

 

                “สนุกกันพอรึยัง?...............”

 

                สิ้นประโยคเท่านั้น เรียกอาการหยุดชะงักจากชางมินและมินโฮได้เป็นอย่างดี ทั้งสองคนรีบผละออกจากกัน โดยที่มินโฮรีบหาผ้ามาปิดร่างกายส่วนบนที่เปลือยเปล่าของตนเองเอาไว้

 

                “พี่...พี่ชา...ย” ริมฝีปากที่แหบแห้งเกินกว่าจะพูดออกมาได้อย่างชัดเจน

 

                ชางมินที่ลุกขึ้นมายืนตรงข้างเตียง มองมายังเพื่อนสนิท เพื่อนรัก ของตนอย่างไม่เกรงกลัวเช่นกัน

 

                เค้ารู้อยู่แล้วว่ายังไงซะวันนี้มันก็ต้องมาถึง และมันก็ถือว่าเป็นเวลานานมากแล้วที่สามารถปิดซีวอนเอาไว้ได้

 

                วันนี้มันก็ถึงเวลาเปิดเผย ยังไงก็ต้องยอมรับความจริง

 

                ซีวอนไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองควรจะพูดอะไรออกมาก่อนดี วันนี้มีแต่เรื่องประเดประดังเข้ามาทำให้เค้าตั้งตัวไม่ติดสักอย่าง

 

                “พวกนายสองคนกำลังทำอะไรกันอยู่....” ซีวอนถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเพราะความโกรธ

 

                “พี่...ชาย...ผม...ผมขอโทษ.....” มินโฮกล่าวด้วยเสียงสะอื้น

 

                รู้ดีว่าพี่ชายตัวเองเกลียดเรื่องนี้มากแค่ไหน

 

                รู้ดีว่าพี่ชายตัวเองรังเกียจเพศที่สามเช่นไร

 

                แต่จะให้เค้าทำยังไงดี ในเมื่อความรู้สึกของเค้าที่มีต่อฮยองในตอนนี้มันได้ไปไกลเกินกว่านั้นแล้ว

 

                ไปไกล...ว่าความรู้สึกที่เหมือนกับที่รักพี่ชาย

 

                แม้จะไม่รู้ว่าเค้าเรียกมันว่าอะไรกันแน่...แต่เค้าก็ขาดฮยองไปไม่ได้ เหมือนกับที่จะไม่มีวันเสียพี่ชายให้ใครเช่นเดียวกัน

 

                “นานเท่าไหร่แล้ว...ชางมิน” ซีวอนเบือนหน้าหนีใบหน้าที่ชุ่มไปด้วยน้ำตาของน้องชายอันเป็นที่รัก หันไปถาม...คนที่ตัวเองไว้ใจมากที่สุดในชีวิต

 

                “ตั้งแต่มินโฮสิบหก...” ชางมินตอบตามความจริง

 

                แต่อายุสิบหกของมินโฮนั้นไม่ใช่ระยะเวลาครั้งแรกที่เค้ารักอีกฝ่าย แต่เป็นตั้งแต่ที่มินโฮเกิดต่างหาก ที่เค้ามีความรู้สึกผูกพันตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เห็นทารกตัวน้อยๆ

 

                ค่อยๆเติบโตขึ้นมาภายในโรงพยาบาลที่มีเครื่องดูแลเรื่องสุขภาพ สาเหตุเพียงอย่างเดียว

 

                เพียงเรื่องเดียวที่เค้าทิ้งความฝันตั้งแต่เด็กที่ต้องการจะเป็นนักบิน เบนเข็นตั้งใจเรียนอย่างเป็นบ้าเป็นหลั่ง เพื่อสอบเข้าไปหมอ และยังเป็นหมอของที่โรงพยาบาลชื่อดังแห่งนี้ด้วย

 

                ต้องใช้ทั้งพลังกาย พลังใจรวมทั้งเส้นสายของพ่อตัวเองด้วย กว่าจะได้มาทำตำแหน่งนี้ “หมอประจำตัวชเว มินโฮ”

 

                เค้ารักมินโฮ ไม่เหมือนที่รักซีวอน และก็ไม่เหมือนที่ซีวอนรักเค้าด้วย

 

                รัก...ที่ก่อตัวขึ้น มันคือรัก...ที่ก้าวผ่านคำว่า “พี่น้อง” ไปมากแล้ว

 

                “แกหลอกชั้นมาสองปีกว่า....!” ซีวอนแล่นเข้าไปตรงหน้าชางมินแล้วจัดการ

 

                “ผลั่ก!!!!” หมัดสวยๆลอยไปกระแทกหน้าชางมินที่ยืนนิ่งไม่ยอมหลบแม้แต่นิดเดียว

 

                “พี่ชาย!! ฮยอง!!!......” มินโฮกรีดร้องทั้งน้ำตา เมื่อเห็นว่าซีวอนยังคงกระชากคอเสื้อของชางมินให้ลุกขึ้นมาประจันหน้ากัน

 

                “กูบอกมึงแล้วใช่มั้ย!!! ว่านี่น่ะน้องกู! กูสั่งมึงแล้วว่าห้ามยุ่ง! มึงเป็นได้แค่ไหนกัน แล้วกูก็ไว้ใจมึง! กู....แล้วเป็นไง มึงหักหลังกู!!” ซีวอนพูดไปก็เขย่าร่างอีกฝ่ายไปด้วย

 

                ชางมินรู้สึกได้ถึงรสเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในปาก หมัดเพื่อนสนิทคนนี้ก็หนักใช่ย่อย

 

                “แล้วไงล่ะมึง! กูทำอะไรผิดที่กูรักมินโฮ ไม่สิ...ผิดที่กูรักกัน หรือผิดที่กูสองคนเป็นผู้ชายกันแน่!!!!” ชางมินที่เคยเป็นผู้ชายอารมณ์ดี ผู้ชายใจเย็น

 

                แต่ตอนนี้กลับหลงเหลือเพียงแค่ชิม ชางมินผู้ที่ตะคอกใส่ซีวอนด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

 

                “มึง....!!!!” ซีวอนสติขาดผึงเมื่อได้ยินประโยคทิ่งแทงใจของเพื่อนรัก มือหนาลงอีกหมัดเข้าไปซ้ำรอยแผลเดิมทันที

 

                แต่ครั้งนี้แพทย์หนุ่มไม่ยอมให้มีครั้งที่สองอีกแล้ว ก้มลงหมัดแล้วสวนกลับคืนอีกฝ่ายอย่างเหมาะเจาะอีกเช่นกัน

 

                “พลั่ก!!!!” แรงพอที่จะทำให้ซีวอนเซไปได้เหมือนกัน

 

                “พอได้แล้ว! อย่าทะเลาะกัน...ฮือ....” มินโฮได้แต่นั่งร้องไห้อยู่บนเตียงเวลานี้ไม่มีใครยอมฟังเค้าเลย เอาแต่ผลัดกันชกอีกฝ่ายเท่านั้น

 

                อย่าทะเลาะกันเพราะเค้า...อย่าตีกัน

 

                “มึงต้องเลิกยุ่งกับน้องกู! กูจะเปลี่ยนหมอดูแลมินโฮ!!!

 

                “กูไม่ยอม มึงจะเอาเหตุผลแค่นี้มาแยกกูกับน้องมึงออกจากกันไม่ได้!!!

 

                “ได้ไม่ได้ มึงก็ลองดู”

 

                “ไม่นะ...ไม่...อย่านะครับ...พี่..ชาย...” มินโฮพยายามขอร้อง

 

                “เราไม่มีสิทธิ์โต้แย้งใดๆทั้งสิ้นนะมินโฮ!!!!” ซีวอนหันมาตะคอกใส่น้องชายสุดแรง

 

                ทำเอามินโฮถึงกับสะดุ้งด้วยความกลัวสุดขีด

 

                “ทำไม...ทำไม...ต้องทำแบบ..นี้...ฮึก....อะ.....” มือเรียวของเด็กหนุ่มยกขึ้นมาแนบอกพร้อมกับอาการหายใจติดขัด เริ่มพูดขาดๆหายๆ

 

                ใบหน้าที่ซีดเผือด ยิ่งเรียกสติให้ผู้ใหญ่ไม่ยอมโตทั้งสองคนได้รู้ตัวว่าควรจะทำอะไรเสียที

 

                “เป็นอะไรมินโฮ!!!” ซีวอนรีบผละจากคอเสื้อชางมินตรงมาหาน้องชายทันที

 

                “หลบ!!!” ชางมินต้องกระชากไหล่เพื่อนให้พ้นทาง แล้วรีบอุ้มมินโฮเข้ามาแนบอก แล้วตรงดิ่งออกจากห้องพัก ไปยังห้องรักษาใหญ่ทันที

 

                ซีวอนรีบพาร่างของตัวเองวิ่งตามออกมาปากก็ร้องเรียกหาพยาบาลโดยไม่เกรงใจคนไข้ห้องอื่นๆ

 

                ใครจะตายตอนนี้เค้าก็ไม่สน! น้องเค้ารอดก็พอแล้ว!!!

 

                เมื่อมาถึงห้องรักษาอย่างรวดเร็ว ซีวอนก็ถูกบุรุษพยาบาลกันให้อยู่ข้างนอกอย่างหัวเสีย

 

                หลังจากเดินไปเดินมาร่างสูงก็จำต้องกระแทกตัวนั่งลงบนเก้าอี้หน้าห้องนั้นเหมือนเดิม

 

                รออยู่ราวๆเกือบชั่วโมง ชางมินที่เช็ดคราบเลือดออกจากปาก ใส่เสื้อกาวน์ชุดใหม่ก็เปิดประตูห้องออกมา

 

                “มินโฮเป็นยังไงบ้าง!” ซีวอนเด้งตัวลุกขึ้นมาถามอาการน้องชายทันที

 

                “ปลอดภัยแล้ว แค่เกิดภาวะช็อกกระทันหันน่ะ” ชางมินตอบเสียงเรียบ

 

                ท่ามกลางทั้งสองคนมันจึงมีหมอกควันแห่งความเงียบงันเข้าปกคลุมอีกครั้ง ซีวอนจ้องตาของชางมินที่สบมาอย่างไม่คิดจะหลบอยู่ก่อนแล้ว

 

                “มึงจะเอายังไง” ซีวอนเปิดใจพูดตรงๆ

 

                “กูรักมินโฮ”

 

                “รักแบบไหน...” ซีวอนรู้สึกว่ามือทั้งสองข้างมันกำเข้าหากันอัตโนมัติ

 

                “แบบที่มึงรักฮยอคแจ”

 

                แค่ชื่อของใครอีกคนก็ทำเอาจิตใจที่แข็งดั่งหินผาอ่อนยวบลงได้ราวกับปุยนุ่น

 

                “มึงพูดเรื่องอะไรของมึง...อย่ามาหาเรื่องให้กูเขว” ร่างสูงทำโมโหกลบเกลื่อนความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเอง

 

                “กูเกิดมาพร้อมมึง โตมาพร้อมกับมึง ทั้งสุขและทุกข์กูกับมึงก็ผ่านมันมาด้วยกัน มึงคิดยังไง ทำไมกูจะไม่รู้...” ชางมินตอบเสียงเรียบๆ

 

                “มึงอย่ามาทำตัวเป็นหมอเดาเลยล่ะ..”

 

                “ถึงมึงกับกูจะเหมือนกันแค่ไหน สุดท้ายที่ต่างกันที่สุดก็คือกูยอมรับในความรู้สึกของตัวเองกูรักมินโฮกูก็พูดก็แสดงออก แล้วตัวมึงล่ะจะปฏิเสธหัวใจตัวเองไปอีกนานแค่ไหน”

 

                คำพูดของชางมินประโยคแล้วประโยคเล่าเหมือนเข็มนับพันเล่มที่ทิ่มแทงสร้างความปวดร้าวขึ้นในอกของซีวอน แม้จะพยายามบอกตัวเองแล้วว่าไม่ใช่ ไม่ได้เป็นอะไร เริ่มทำใจได้ แต่มันก็ไม่ใช่เลย

 

                ยิ่งเค้าวิ่งหนีจากมาสักเท่าไหร่ ก็เหมือนว่ามีแรงสะท้อนให้ความทรงจำที่เกี่ยวกับอีกฝ่ายพุ่งเข้าชนเค้ามากเท่านั้น

 

                “มึง...จะรักกับน้องกู....ไม่ได้....” ซีวอนเบือนหน้าหนีสายตาที่รู้ทันของเพื่อน

 

                “ทำไม....?”

 

                “มึงสองคนเป็นผู้ชาย....” ซีวอนพูดเท่านั้นแล้วหันตัวเดินออกไปทันที

 

                ชางมินเมื่อเห็นว่าเพื่อนเดินไปจนลับตาแล้วก็ถอนหายใจออกมาหนักๆ

 

                อย่าว่าแต่จะให้ช่วยเพื่อนรู้ถึงความรู้สึกของใจตัวเองเลย แค่เรื่องของเค้าเองยังเอาตัวไม่รอด จะทำยังไงต่อไปดี...

 

                แต่ที่แน่ๆเค้าจะไม่มีวันปล่อยมือมินโฮแน่นอน

 





เฮ้อ...ซีวอนเอ๊ย.... อยากตบวอนหลายๆที (เพราะมาต่อยสุดที่รักของไรเตอร์...ชางมิน) โฮะๆๆๆ


HBD 2 ME สวนจีนแก่ขึ้นอีกครั้ง...TT"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,987 ความคิดเห็น

  1. #1897 Redberrylips (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2555 / 01:27
    ซีวอน พอกันที น้องช้อคขนาดนั้นยังจะขวางอีกหรอ ไม่เห้นหรอตอนที่น้องโวยวายหาชางมินอ่ะ 
    #1,897
    0
  2. #1845 ae snoopy (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2555 / 14:06


    ความลับแตกแล้ว

    แล้วแกยังจะขัดขวางความรักของน้องแกอีเหรออิวอน
    #1,845
    0
  3. #1771 yoyo (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 29 มีนาคม 2555 / 10:26
    อิช้อยยยยย!!!!!

    นอกจากจะไม่ยอมรับว่ารักฮยอกแจแล้ว

    นี่แกยังมาขัดขวางความรักของคนอื่นอีก

    ใจร้ายเกินไปแล้วนะ ฮึ่ย!
    #1,771
    0
  4. #1723 danger poppular (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 มีนาคม 2555 / 19:28
     แล้วแกไม่ใช่ม้างวอน
    #1,723
    0
  5. #1643 LOVE_D2B_SJ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2554 / 01:16
     วอนชอบทำร้ายชาวบ้าน
    #1,643
    0
  6. #1608 ของขวัญในฤดูใบไม้ผลิ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2554 / 20:45
     ต่อ จากตอนที่แล้ว

    เจ็บอีกเหมือนเดิม

    แต่คราวนี้

    สองมินเจ็บ

    แล้ว ไรเตอร์ ก็ใกล้จะเจ็บอีกเหมือนเดิม

    ถ้ายังไม่เลิกทำให้เราเศร้า คิคิ
    #1,608
    0
  7. #1484 Pangaea (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 เมษายน 2554 / 19:57

    วอนมาต่อยกันสักหมัดมะ
    (ล้อเล่นนะที่รัก T T')

    ชางมินสู้ตาย
    เราเป็นกำลังใจให้เธอ!!

    #1,484
    0
  8. #1338 KYUMIN SJ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 มีนาคม 2554 / 11:00
    วอนแกโมโหใครมาอย่าลงที่เพื่อนและน้องสิ
    #1,338
    0
  9. #1171 tokay (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2554 / 07:10
     ชางมินเจ็บมั้ยลูก

    อิสิงโตมันแรงควายผิดสายพันธ์อยู่

    ยังไงคุณหมอก็สู้ๆ อย่าปล่อยมือจากคนไข้น้าา

    #1,171
    0
  10. #1085 bastree (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 มกราคม 2554 / 15:31
    เค้าไม่แยกชายหญิงกันแล้ว
    วอนโง่งมอยู่ได้
    #1,085
    0
  11. #895 OGSUJU (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2553 / 11:31
    อยากต่อยวอนแล้วนะเออ
    #895
    0
  12. #862 E.L.F*JW (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 กันยายน 2553 / 22:07
    น้ำตาตกเลยเจ้  ตอนที่ชางมินบอก   'แล้วตัวล่ะ จะปฏิเสธหัวใจตัวเองไปอีกนานแค่ไหน'

    สุดยอดอ่ะ  สงสารชิมชาง

     HBD  เจ้จีน

    ...... สมายด์

    #862
    0
  13. วันที่ 19 กันยายน 2553 / 13:10
    ฮึ่ย!!
    อย่ามาขัดขวางเพราะเหตุผลแค่นี้นะเว้ย
    วอนแมร่ม
    ฮึ่มๆๆๆๆ
    เดี๋ยวยุให้หนูฮยอกมีคนใหม่เลยนี่
    #861
    0
  14. #860 PiNokChiO (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 กันยายน 2553 / 20:37
    อ๊ายยยยยยยยยยยยย ขัดใจจจจจจจจจจจจ
    #860
    0
  15. #858 heechul oppa (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 กันยายน 2553 / 00:03
    แหมมมมมมม ซีวอน

    พูดมาได้ ทีตัวเองล่ะ หึๆๆ

    ชางมินสู้ๆ ช่วยให้วอนรู้ใจตัวเองทีเหอะ

    เฮ้ออออ สงสารฮยอกจริงๆ TT'
    #858
    0
  16. #857 ::Kiss::Love:: (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 กันยายน 2553 / 23:58
    วอนหัดยอมรับความจริงบ้างอะไรบ้างก็ได้นะ ไม่มีใครว่าหรอก
    #857
    0
  17. #856 loveUpugKuG (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 กันยายน 2553 / 19:33
    อ้ากกกกกกกกกกมันไม่ใช่เหตุผลซะหน่อย  เป็นผู้ชายทำไมจะรักกันไม่ได้ ฮื้ย!ขัดใจ
    #856
    0
  18. #855 Dak-Ba-HanHyuk 38 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 กันยายน 2553 / 17:16
    ชิชะ มารู้ทีหลัวว่าตัวเองชอบพวกชายขึ้นมาแม่จะขำให้ฟันร่วง

    แหมๆๆๆ อย่ามารักฮยอกที่หลังละกัน
    #855
    0
  19. #853 -*- (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 กันยายน 2553 / 00:05
    หนีอะไรก้หนีได้แต่หนีใจตัวเองไม่พ้นหรอกนะวอนเอ๋ย



    มินมินสู้ ๆ นะ เด๋ววอนก็ใจอ่อนยอมให้คบกันแหละ มั้ง
    #853
    0
  20. #852 แฟนฮยอก (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 กันยายน 2553 / 22:59
    เฮ้อ ตกลงจะเป็นอย่างไรก้นต่อไป



    สงสารฮยอกจัง วอนไม่ยอมรับความจริงน่ะ



    กดดันสุดดดดค่ะ ไรเตอร์
    #852
    0
  21. #851 jeabeunhyuk (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 กันยายน 2553 / 20:15

    ความรัก ไม่จำเป็นต้อง ชาย+หญิง หรอก 
    คุณวอนรู้สึกอย่างไรกับฮยอก ก็ไม่รู้จักบอก
    เป็นไง สูญเสีย ไม่เหลือใคร ยังมาหาเรื่องน้องชายอีก
    ปวดเฮดกับวอนจิงๆๆ

    #851
    0
  22. #850 piggy-oun (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 กันยายน 2553 / 20:02
    ความลับของชางมิน กะมินโฮแตกจนได้
    ซีวอนยอมรับซะเถอะนะ อย่าดันทุรังเลย
    ทั้งเรื่องของตัวเอง กะรื่องของชางมิน

    HBD. นะคะไรเตอร์คนเก่ง
    ขอให้มีความสุขมาก ๆ น๊า
    #850
    0
  23. #849 mee (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 กันยายน 2553 / 19:18
    วอนไม่ยอมรับใจตัวเองซะที

    หาคำตอบให้หัวใจตัวเองไม่ได้ พอมาเจอชางมินกับมินโฮเข้าไปอีก
    #849
    0
  24. #848 Shining blue⊕ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 กันยายน 2553 / 18:53

    วอน !!!!!
    เลิกปากแข็งได้แล้ว

    #848
    0
  25. #847 lklk (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 กันยายน 2553 / 18:43
    ฝากด้วยเพื่อทีหนึ่งนะ



    ขอหามาทำร้ายเจ้าชายของเค้า



    #847
    0