{WONHYUK}When I fall in LOVE the PAIN&When U COME BACK to me

ตอนที่ 27 : THE PAIN [22]=คำตอบของหนึ่งเดือน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,769
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    12 ก.ย. 53

ชั้นสูงสุดของที่ทำการค่ายหนังดัง

 

                ภายในห้องที่อากาศเย็นเฉียบ ฮยอคแจกลับรู้สึกว่าเหงื่อมันแตกออกมาทุกช่องทางที่สามารถเลยล่ะ

 

                ขณะนี้เค้ากำลังยืนอยู่ที่หน้าโต๊ะทำงานของพ่อตัวเอง พร้อมกับซีวอน โดยที่ไกลออกไปนั้นมีซึงกิยืนกำกับอยู่ด้วย

 

                ใช่แล้ว...วันนี้คือวันครบกำหนดหนึ่งเดือนที่ซีวอนได้สัญญากับพ่อของเค้าเอาไว้ สัญญาว่าจะร่วมงานกันต่อไป หรือจบที่เพียงแค่นี้

 

                ตั้งแต่กลับมาจากเชจู ซีวอนก็เริ่มดีขึ้นเป็นลำดับ ทำเอาเริ่มมีความหวังมากขึ้นเรื่อยๆ

 

                คนเราล่ะเนอะอยู่ใกล้กันเป็นเดือนยังไงก็ต้องมีหวั่นไหวกันบ้างล่ะ

 

                น้ำที่มันหยดลงบนหินทุกวันหินมันยังกร่อน นับประสาอะไรกับหัวใจคนเราที่อ่อนนุ่มกว่าหินผาตั้งเยอะ

 

                ร่างาบงพยายามคิดในแง่ดีเข้าไว้เพื่อเป็นกำลังใจให้แก่ตัวเอง ถึงแม้จะเห็นว่าคนข้างๆตัวเองนั้นจะยังคงยืนตีสีหน้านิ่งไม่เปลี่ยนแปลงก็ตาม

 

                ลี บยองฮุนมองยังใบหน้าที่ราวกับว่าถูกสวรรค์ปั้นมาอย่างดีแล้วก็พอจะเข้าใจอะไรๆได้ดี

 

                ไม่เปลี่ยนไปเลย...ท่าทางที่มั่นใจในตัวเองสูง ความจริงเค้าก็ไม่เข้าใจตั้งแต่แรกอยู่แล้วว่าทำไมคนๆนี้ถึงได้เข้ามาทำงานในค่ายหนังของเค้า เพราะเป็นถึงลูกชายเพียงคนเดียวของนักการเมืองชื่อดัง

 

                แต่กลับเลือกที่จะเรียนทางด้านการเป้นผู้กำกับ แทนที่จะเรียนทางด้านบริหารหรือการตลาดต่างๆ แถมยังไม่ยอมใช้เส้นสายของพ่อตัวเองให้ได้มาซึ่งความสำเร็จด้วย

 

                หากจะเรียกว่ามีความยุติธรรมแล้วเค้าก็คงจะเถียงไม่ออกหรอก แต่สิ่งที่เค้าสัมผัสได้ในยามที่อยู่ใกล้ๆซีวอนนั้นก็คือการเชื่อถือตัวเองเป็นที่สุด ไม่นับถือใครนอกจากตัวเอง เปรียบเสมือนว่าตัวเองนั้นคือพระเจ้า

 

                สีหน้าแห่งความทะเยอทะยานแบบคนๆนี้ไม่น่าจะทำงานเป็นลูกน้องของใครได้ เพราะการที่ไม่เคยฟังเสียงของคนรอบข้างนี่ล่ะ

 

                น่าแปลกจริงๆ...

 

                เอาล่ะ ไหนๆก็มากันครบแล้วล่ะนะ.... บยองฮุนเริ่มมันขึ้นมาจนได้

 

                ซีวอนทำเพียงผงกหัวรับเล็กน้อยเท่านั้น

 

                ซึงกิคลายมือที่กอดอกอยู่นั้นออก แล้วกลับมายืนตรงอยู่ใกล้ๆพี่ชายตัวเอง ถ้าหากเกิดอะไรขึ้นมาจะได้ช่วยไว้ทัน

 

                ชั้นก็ไม่อยากจะพูดอะไรมากหรอกนะ ความจริงชั้นอาจจะไม่ควรยื่นมือเข้ามายุ่งด้วยแต่แล้วก็ได้ ท่านประมุขใหญ่เอ่ยด้วยสีหน้าลำบากใจ พร้อมกับถอนหายใจออกมาเล็กน้อย

 

                ซีวอนก็ยังคงนิ่ง สีหน้านิ่ง ดวงตาไม่เคลื่อนไหวหรือแสดงออกทางความรู้สึกใดๆ

 

                มันสงบ....จนฮยอคแจเริ่มกลัว

 

                กลัวท่าทางแบบนี้ของคนๆนี้...กลัวจริงๆ

 

                เป็นยังไงบ้าง จากที่ได้ไปเรียนรู้นิสัยใจคอก่อนมาเป็นเวลาหนึ่งเดือนชเว ซีวอน นายพอจะให้โอกาสร่วมงานกับฮยอคแจ ลูกชายคนโตของชั้นได้มั้ย?

 

                สิ้นเสียงคำถามนั้นจากปากของบยองฮุน ทั้งห้องก็ตกอยู่ภายใต้ความเงียบงันอีกครั้ง

 

                ฮยอคแจไม่มีแรงแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาจากที่กำลังมองพื้นห้องอยู่ได้เลย ใจมันเต้นดังจนรู้สึกว่ามันอาจจะหลุดออกมาเต้นอยู่ที่ด้านแล้วก็ได้

 

                ซึงกิเองที่ยืนนิ่งอยู่ก็ใช่ว่าจะไม่ลุ้นอะไรเลย เค้าเองก็ตื่นเต้นกับคำตอบที่จะได้จากชายร่างสูงตรงหน้านี้เหมือนกัน คิดไปต่างๆนานาเลยด้วยซ้ำ ถ้าหากตกลงเค้าควรจะพูดอะไรดี หรือถ้าตอบปฏิเสธล่ะ จะทำยังไงต่อดี

 

                ในขณะที่ทุกคนต่างก็มีเรื่องให้ได้คิดกันในใจ ซีวอนก็มีปฏิกิริยาจนได้

 

                ฮยอคแจลูกชายของท่านประธานเป็นคนที่นิสัยดีครับ...มีรอยยิ้มอยู่เสมอ... ซีวอนพูดช้าๆ ช้าจนต้องลุ้นไปทุกคำพูด

 

                ร่างบางมีสีหน้าแดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินซีวอนพูดถึงตัวเองเป็นครั้งแรก

 

                ถ้าเกิดว่าใครได้มาร่วมงานด้วยก็คงจะเป็นการทำงานที่ราบรื่นด้วย... ซีวอนยังคงพูดต่อไป

 

                ฮยอคแจยิ้มออกมาน้อยๆ

 

                จนกระทั่ง...

 

                แต่ทว่าคนที่โชคดีคนนั้นไม่อาจจะเป็นผมได้....

 

                สิ้นคำมันก็เหมือนว่าโลกทั้งใบของฮยอคแจหยุดหมุนไปด้วย สมองของร่างบางตื้อจนตันไปหมด เมื่อกี๊นี้...ซีวอนพูดว่าอะไรนะ...

 

                ประโยคเมื่อกี๊มันแปล....ว่าอะไรกัน?

 

                จะว่าอะไรมั้ยถ้าชั้นอยากได้อะไรที่มันชัดเจนมากกว่านี้ บยองฮุนที่รู้สึกสงสารลูก แต่ในเมื่อมันมาถึงขั้นนี้ก็อยากให้ลูกตัวเองตัดใจได้แล้ว

 

                ผมรู้ดีว่าสาเหตุจริงๆที่ท่านทำให้พันธะสัญญานี้เกิดขึ้นมาเป็นเพราะอะไร ดังนั้นแล้วผมจะต้องตอบจุดประสงค์ของท่านว่า ผมไม่อาจจะน้อมรับความหวังดีนี้ได้จริงๆ...

 

                ซีวอนค่อยๆพูดช้าๆ คำพูดที่เหมือนใบมีดโกนที่ค่อยๆกรีดหัวใจดวงน้อยๆของฮยอคแจให้ขาดวิ่นไม่เหลือชิ้นดี

 

                ร่างสูงหลับตาแล้วเรียกสติตัวเองกลับออกมาช้าๆ

 

                ผมไม่ได้รักฮยอคแจครับ.... ร่างสูงพูดมันออกมาจนได้

 

                พูดออกมพร้อมกับหยดน้ำใสๆจากดวงตาของร่างบางที่มันตกกระทบลงกับพื้นห้อง ร้องไห้ออกมาทั้งๆที่ไม่มีเสียง เหมือนว่าสมองมันค่อยๆเริ่มประมวลผลช้าๆ

 

                รับรู้แล้ว...ว่าทุกคำพูด ทุกประโยคมันแปลว่าอะไร สื่อถึงอะไร

 

                เข้าใจแล้ว...ชัดเจนเลย

 

                แต่...หยุดน้ำตาไม่ได้

 

                บยองฮุนถอนหายใจออกมาหนักๆ

 

                นาย...ไม่เสียใจใช่มั้ย?

 

                ครับ... ซีวอนตอบทันที

 

                ถ้าอย่างนั้นชั้นก็ต้องขอบใจนายนะ สำหรับหนึ่งเดือนที่ผ่านมา...ขอบใจ

 

                ซีวอนยืนนิ่งแล้วโค้งหัวให้ผู้อาวุโสช้าๆ ก่อนจะค่อยๆก้าวเดินออกจากห้องไป

 

                ฮยอคแจเงยหน้าขึ้นมาจากพื้น พร้อมกับสติที่กลับคืนมาครบถ้วนจึงรีบวิ่งตามซีวอนออกไปทันที

 

                ซีวอน!!!” ฮยอคแจที่เห็นแผ่นหลังของร่างสูงรำไรขณะที่เจ้าตัวกำลังจะไปถึงหน้าลิฟต์

 

                มือบางรีบเข้าไปคว้าข้อมืออีกฝ่ายเอาไว้ โดยที่ซีวอนไม่ยอมหันหลังกลับมาแม้แต่น้อย ระยะห่างที่มีอยู่ตอนนี้เกือบสองฟุตได้

 

                แต่สำหรับคนทั้งคู่แล้วมันกลับดูเหมือนห่างไกลกันเป็นร้อยๆเมตร

 

                หันกลับมา...ชั้นบอกให้นายหันกลับมา! หันกลับมาบอกชั้นว่านายต้องการชั้น บอกสิ...ว่าหนึ่งเดือนที่ผ่านมานายเองก็หวั่นไหวกับชั้นเหมือนกัน ชั้นสั่งให้หันกลับมา!!!” ฮยอคแจแผดเสียงลั่นทั้งน้ำตา

 

                โชคดีที่ว่านี่มันเป็นชั้นของผู้บริหารใหญ่อย่างท่านประธาน และเวลาเที่ยงแบบนี้พนักงานจึงออกไปพักกัน

 

                ซีวอนยังคงยืนนิ่งราวกับหินผา มีเพียงน้ำเสียงที่หนักแน่นตอบกลับมาเท่านั้น

 

                ขอโทษนะครับ คุณหนูฮยอคแจ.... แม้แต่สรรพนามยังแปรเปลี่ยนไปเลย

 

                ไม่เอาแบบนี้ได้มั้ยให้เค้าเรียกผมด้วยความรังเกียจ เรียกด้วยความขยะแขยงราวกับว่าผมเป็นตัวอะไรเหมือนเดิมยังจะดีกว่า

 

                อย่าทำน้ำเสียงแบบนี้ อย่าทำเหมือนผมเป็นอะไรสักอย่างที่ไม่มีค่าพอแม้แต่จะให้เค้าเกลียด

 

                ผมว่า...คุณคงจะเข้าใจอะไรบางอย่างผิดแล้วล่ะครับ ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมไม่เคยรู้สึกอะไรเลย ไม่มีอะไรทั้งสิ้น ดังนั้นกรุณาปล่อยแขนผมด้วยเถอะครับ

 

                ฮยอคแจหลับตาแน่นเพื่อบีบน้ำตาให้มันออกไปจากดวงตาให้หมด

 

                ถ้านายไม่หันกลับมาตอนนี้ นายจะไม่ได้เห็นชั้นอีก ชั้นสาบาน! นายจะไม่เห็นชั้นคนที่ทั้งรักและเทิดทูนนายอีก ซีวอน หันกลับมา ชั้นขอร้อง กลับมา!...ได้โปรดเถอะ

 

                ร่างบางขอร้องทั้งน้ำตา ขอร้องด้วยการยอมแลกทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต อะไรก็ตามที่อีกฝ่ายต้องการเค้าพร้อมจะทิ้งให้ได้จนหมดสิ้น

 

                ผมเสียใจ แต่เมื่อห้าปีก่อนผมเคยบอกกับคุณว่า ผมมีหัวใจ...แต่ไม่ได้มีไว้เพื่อคุณ...วันนี้ผมก็ยังยืนยันคำนั้น...ผมไม่เคยรักคุณ

 

                ชัดเจน หนักแน่น และมั่นคง

 

                ย้ำชัดสลักลงบนหัวใจของลี ฮยอคแจ

 

                ความหวัง ความฝัน ความสุข และความรัก มันพังทลายลงตรงหน้า พังจนหมดทุกความรู้สึก

 

                เหมือนว่าโลกที่มันหยุดหมุนไปก่อนหน้านี้มันแตกจนแหลกสลายไปหมดแล้ว บางทีที่แปลกสลายกว่านั้น อาจจะเป็นหัวใจของเค้าก็ได้

 

                บุบสลายแล้ว พังทลายอีก ไม่รู้จะเอาหมอที่ไหนมารักษา เอากาวยี่ห้ออะไรมาต่อ

 

                จะซ่อมยังไงดี จะใช้เวลากี่วัน จะมีชีวิตต่อไป...อย่างไรดี?

 

                ฮยอคแจสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อประคองร่างกายตัวเองให้ยังสามารถทรงตัวอยู่ได้

 

                หึ...ชั้นยอมทิ้งศักดิ์ศรีเพื่อนายขนาดนี้...ก็ยังไม่มีผลเลยสินะ... ฮยอคแจแค่นยิ้มสมเพชให้กับตัวเอง

 

                หมดแล้วทั้งศักดิ์ศรี หมดสิ้นแล้วทุกๆอย่าง

 

                รัก...คือการให้ เค้าเชื่อในคำๆนี้มาตลอด รักคือการให้ความไว้เนื้อเชื่อใจ รักคือการซื่อสัตย์ต่อกัน รักคือการเข้าใจกันและกัน

 

                แต่สำหรับผู้ชายตรงหน้านี้แค่ความจริงใจ...ยังให้แก่เค้าไม่ได้เลย

 

                .............. ซีวอนไม่ยอมตอบอะไร เช่นเดียวกับที่ไม่ยอมหันกลับมามองหน้าฮยอคแจ

 

                ชั้นอยู่ไม่ได้ ถ้าไม่มีนาย แต่สำหรับคนอย่างนายคงไม่ตายหรอกใช่มั้ย ถ้าหากว่าไม่มีชั้น ถ้าอย่างนั้นชีวิตนายที่ต้องมาจมปลักอยู่กับควายโง่ๆอย่างชั้น ชั้นคืนให้ ส่วนนายก็เอาหัวใจของชั้นที่ไปทิ้งไว้กับคนเลวๆอย่างนายคืนมาได้แล้ว

 

                เจ็บ....ไปทั้งใจ

                ปวด...เกินกว่าจะบรรยาย

                เหลือ..ที่จะสื่อทางสายตาหรือคำพูด

                เกิน....กว่าที่หัวใจดวงหนึ่งจะรับไหว

 

                ขอบคุณครับ... ซีวอนพูดขึ้นเมื่อฮยอคแจปล่อยมือออกจากแขนของตัวเองแล้ว

 

                ประตูลิฟท์เปิดออกช้าๆ พร้อมกับซีวอนที่ก้าวเท้าเข้าไปยืนอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆนั้น

 

                ทำไม...ชั้นต้องรักคนอย่างนายด้วย

 

                นั่นคือประโยคสุดท้ายที่ฮยอคแจพูดออกไปก่อนที่ประตูลิฟท์จะปิดลง ถึงกระนั้นซีวอนก็ยังไม่แม้แต่จะหันหน้ากลับมาเลยด้วยซ้ำ

 

                จะรังเกียจกัน...ไปถึงไหน

 

                สองขาที่ทำเหมืองเข้มแข็งมันทรุดตัวนั่งลงที่หน้าลิฟท์ทันที น้ำตาที่คล้ายว่าจะเหือดแห้งไปแล้ว มันได้กลับมาอีกครั้ง ไหลออกมาราวกับทำนบเขื่อนแตก

 

                ทั้งหยาดน้ำตา ทั้งเสียงร้องไห้ระงมมารวมกันอยู่ที่ฮยอคแจเพียงคนเดียว

 

                ไม่ใช่ก็มีฝีเท้าดังขึ้นใกล้ๆ พร้อมกับร่างที่โอบกอดเค้าเอาไว้

 

                ร้องออกมาครับ...ร้องเลย ซึงกิกอดพี่เอาไว้ด้วยความสงสารสุดหัวใจ

 

                นึกเกลียดตัวเองอยู่ลึกๆที่ในเวลานี้เค้ากลับไม่มีสิ่งใดๆจะทำให้พี่ชายอันเป็นที่รักมากไปกว่าอ้อมกอดนี้เท่านั้น

 

                พี่ชายคนที่เคยร่าเริง พี่ชายคนที่มีแต่รอยยิ้ม

 

                ตอนนี้ร่างกายที่เคยดูดีก็ซูบผอม ขอบตาคล้ำ ท่าทางอิดโรยจนเค้ารู้สึกสงสารขึ้นมาจับใจ

 

                น้ำตาที่ไหลออกมาจนเปรอะเปื้อนสูทของเค้าไปหมด ยิ่งสะท้อนให้ถึงความเจ็บปวดที่มีอยู่เต็มหัวใจของพี่ชายคนเดียวคนนี้

 

                ยิ่งสร้างความเกลียดให้แก่เค้า เกลียด...คนต้นเหตุที่ทำให้พี่เค้าต้องกลายเป็นแบบนี้

 

                เกลียดผู้ชายที่ชื่อ ชเว ซีวอน

 

                เค้าไปแล้ว...ซึงกิ เค้าทิ้งพี่ไปแล้ว...ฮือ!...จริง...ฮึก!!...จริง ฮยอคแจกำเสื้อข้างหนึ่งของน้องชายเอาไว้แล้วสะอึกสะอื้นพูดออกมา

 

                ร้องเลยครับพี่ ปล่อยมันออกมาให้หมด แต่จบจากวันนี้แล้ว พี่จะร้องไห้ให้ตายผมก็ยังคงยืนยันคำเดิมว่าจะไม่มีทางให้พี่ได้พบกับมันอีกแน่นอน ผมเกลียดมัน! เกลียดคนที่ทำให้พี่ต้องกลายเป็นแบบนี้!!!” ซึงกิตะคอกเสียงดังด้วยดวงตาแดงก่ำ ไม่อยากจะร้องไห้ออกมา ไม่อยากทำให้ฮยอคแจทุกข์ใจหนักไปมากกว่าเดิม

 

                แต่สิ่งที่ครอบครัวเค้าต้องได้รับจากผู้ชายคนนี้มันก็เหนื่อยเหลือเกิน

 

                แม่ของเค้าต้องคิดมากอยู่ทุกคืนด้วยความเป็นห่วงพี่ฮยอคแจ พ่อต้องคอยให้คนเช็คอยู่ตลอดเวลาว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนทั้งคู่บ้าง

 

                และพวกเค้าต่างก็รู้ดีว่าคนในอ้อมกอดตอนนี้ต้องพบเจอกับเรื่องร้ายๆอะไรมาบ้าง เพียงแต่ไม่อาจจะยื่นมือเข้ามายุ่งเกี่ยวได้ เพราะมันคือสิ่งที่เจ้าตัวได้ตัดสินใจเอง

 

                ครอบครัวของเราเติบโตและผูกพันกันมาด้วยคำว่าการเคารพซึ่งกันและกันทั้งนั้น

 

                ในเมื่อเป็นฝ่ายที่ตัดสินใจเอง ก็ต้องยอมรับในผลที่จะตามมาด้วย

 

                จะผลนั้นก็สร้างความเจ็บให้ได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุดเสียจริง ร้องไห้ทุกวัน มีบาดแผลตลอดเวลา ถึงขั้นป่วยเข้าโรงพยาบาล

 

                คนที่เป็นสมาชิกครอบครัว พี่จะรู้บ้างมั้ยครับ พี่ฮยอคแจ ว่าพวกเรารู้สึกจะขาดใจตายไปแค่ไหน

 

                วันนี้มันทิ้งพี่ไปแล้ว พี่ก็ยังเหลือพวกเราทุกคนอยู่...อย่าคิดว่าตัวเองไม่เหลือใครอีกเลย

 

                อย่าพูดคำว่าถ้าไม่มีมันแล้วจะไม่สามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้

 

                เพราะถ้าหากไม่มีพี่ไปคนหนึ่งแล้วทั้งผม พ่อและแม่ก็ไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกเช่นกัน

 

                ซึงกิ...ฮือ....ฮึก..... ฮยอคแจยังคงร้องไห้อยู่แบบนั้น จนรู้สึกได้ว่าทุกๆอย่างที่มองเห็นกลายเป็นสีดำ สว่างวาบลงมาครั้งหนึ่งแล้วมืดดับสนิทในที่สุด

 

                ซึงกิกอดพี่ชายเอาไว้แน่น ปล่อยน้ำตาลูกผู้ชายให้ไหลออกมา พร้อมกับมองดูพี่ชายตัวเองที่ร้องไห้จนสลบไป

 

                ชเว ซีวอน นายยังมีหัวใจอยู่อีกรึเปล่า นายรู้มั้ยว่านายกระชากจิตวิญญาณของพี่ชายชั้นไปแล้ว

 

                นายเอาหัวใจของพี่ชายชั้นไปด้วยแล้ว

 

                ไอ้คนไร้หัวใจ!

 

ภายในลิฟท์

 

                เมื่อประตูลิฟท์ปิดลง ซีวอนก็เอนหลังพิงกับผนังลิฟท์ทันที

 

                มือหนายกขึ้นมาลูบไปทั่วใบหน้าของตัวเอง จำไม่ได้แล้วว่าตัวเองกดลิฟท์ชั้นไหนไป จำไม่ได้แล้วว่าตอนนี้ตัวเองกำลังเป็นยังไง รู้สึกอะไร

 

                จะให้ชั้นหันกลับไปมองหน้านายได้ยังไง.... ซีวอนพูดกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

 

                จะให้นายเห็นสีหน้าของชั้นตอนนี้ได้ยังไง ในเมื่อตัวชั้นเองก็ยังไม่เข้าใจในสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นกับตัวเองเลย...

 

                มันจะเรียกว่าเจ็บได้มั้ย? ในเมื่อเค้ารู้สึกทรมานไปหมดทั้งตัวและหัวใจแบบนี้

 

                อาการแสบที่หัวใจที่กำลังรู้สึกตอนนี้ มันกลับรุนแรงกว่าทุกครั้งที่เคยเป็นมา

 

                เงาสะท้อนจากผนังลิฟท์ทำให้เค้าได้เห็นสภาพตัวเองตอนนี้ ทั้งๆที่ควรจะเป็นสีหน้าที่เริงร่าสิ ควรจะดีใจที่สามารถสลัดคนที่น่ารำคาญอย่างลี ฮยอคแจออกไปจากชีวิตได้สิ

 

                แล้วทำไม...ผู้ชายในกระจกที่เค้าเห็น

 

                กลับเป็นคนที่มีดวงตาแดงก่ำคล้ายกับคนที่จะร้องไห้ คนที่ยืนแบบจะล้มแหล่มิล้มแหล่คล้ายกับวิ่งมาได้สักพันกิโลเมตร คน...ที่มองหาสิ่งที่เรียกว่าความสุขไม่ได้เลย

 

                ไปจากชั้นซะฮยอคแจ....ไปจากปีศาจแบบชั้น

 

                ถ้าขืนนายยังอยู่ต่อไป ไม่นานทุกๆอย่างก็คงจะดำเนินต่อไปแบบเดิมเรื่อยๆ

 

                ชั้นทำร้ายนายทั้งทางคำพูด การกระทำ และจิตใจ

 

                ไปจากชีวิตของชั้นแล้วอย่าได้หันหลังกลับมามองอีก...ไปเจอกับชีวิตใหม่ที่มันสดใสกว่านี้

 

                ไปเจอคนดีๆที่เค้าพร้อมจะรักนายมากกว่าชั้น

 

                ไปซะ!

 

                ปล่อยให้ชั้นจมอยู่กับความรู้สึกที่ไม่มีทางออกหรือคำตอบใดๆแบบนี้คนเดียวเถอะ

 

                ปล่อยให้ชั้นอยู่กับเงาของนายก็พอแล้ว

 

                แม้ชั้นจะยังไม่เข้าใจตัวเองเลยก็ตามว่าสิ่งที่ชั้นกำลังเป็นอยู่ตอนนี้มันเรียกว่าอะไร

 

                แต่ก็จงไปซะ ไปให้ไกลจากชั้น...

 

                หนีไปให้ไกลจากหัวใจของผู้ชายที่ชื่อชเว ซีวอนเสียเถอะ





(= =   ) (   = =) หันซ้าย หันขวา...อย่าฆ่าไรเตอร์เลยนะ (ยกมือไหว้งามๆ)
ไม่มีอะไรจะพูดมาก ต้องรีบไปเก็บเสื้อผ้า หนีรีดเดอร์ หุหุ...ใจเย็นๆ มันเป็นแค่ฟิ คคคคคคค

แต่ใครร้องไห้ ยกมือ ขึ้น!!!

ปล. อย่าลืมลง รายชื่อน้า ใครที่สนใจ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,987 ความคิดเห็น

  1. #1982 nc23 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2557 / 14:54
    ยอก_น้องโรคจิตน่ากลัวไปแล้วนะ_เป็นขนาดนี้อ่ะ_เยอะ
    #1,982
    0
  2. #1896 Redberrylips (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2555 / 01:24
    เม้นไม่ถูก ทั้งเสียใจ อึดอัด หงุดหงิด สงสารฮยอก
    #1,896
    0
  3. #1844 ae snoopy (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2555 / 14:01


    อิวอนแกทำร้าจิตใจฮยอกไม่ให้อภัยแกแล้ว
    #1,844
    0
  4. #1770 yoyo (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 มีนาคม 2555 / 16:22
    ทำงี้ได้ไง ฮือ..สงสารฮยอกอ่ะ
    #1,770
    0
  5. #1722 danger poppular (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 มีนาคม 2555 / 19:22
    stupid!!! why!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?
    #1,722
    0
  6. #1642 LOVE_D2B_SJ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2554 / 01:07
     เจ็บทั้งคู้
    #1,642
    0
  7. #1607 ของขวัญในฤดูใบไม้ผลิ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2554 / 20:40
     เจ็บมั้ย นั่นน่ะ 

    ฮยอก เจ็บ

    วอน เจ็บ

    แล้วทำทำม้ายยยยยยยยยย

    เราก็เจ็บ

    ส่วนไรเตอร์ เดี๋ยวจะเจ็บ อิอิ
    #1,607
    0
  8. #1548 heart007 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2554 / 23:46
    วอนบ้าไปแล้วววววววววว
    #1,548
    0
  9. #1483 Pangaea (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 เมษายน 2554 / 19:49

    อ่านตอนนี้แล้วร้องไห้เลยอ่ะไรเตอร์
    สงสารฮยอกแจจับใจ T T''

    จะโกรธวอนก็โกรธไม่ลง
    เพราะก็แอบสงสารวอนอยู่เหมือนกัน
    โอ๊ย... น่าสงสารกันทั้งเรื่อง!

    #1,483
    0
  10. #1422 Super_Artizz (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 เมษายน 2554 / 00:54
     วอน...อย่าทำตัวเป็นคนดีเลย..

    แกก็ไม่ใช่ตั้งแต่แรกแล้ว กลับไปหาฮยอกซะเดี๋ยวนี้ !!!!!
    #1,422
    0
  11. #1337 KYUMIN SJ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 มีนาคม 2554 / 03:37
    วอนแกตัดสินใจผิดรู้ไว้ด้วย
    #1,337
    0
  12. #1281 kwang_E.L.F (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 มีนาคม 2554 / 18:28
    สงสารฮยอกที่เลิกรักวอนไม่ได้
    เเล้วก็โกรธวอนที่ไม่ยอมทำตามหัวใจตัวเอง
    #1,281
    0
  13. #1170 tokay (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2554 / 07:01
     สงสารฮยอกแจแต่ห่างจากวอนบ้างก็ดี

    ไม่งั้นน่วมไปทั้งตัว
    #1,170
    0
  14. #1136 SJ_HANCHUL (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 มกราคม 2554 / 14:14
    สงสารฮยอกแจน่ะ
    แต่ก็ดีแล้วที่เป็นแบบนี้ ดีแล้วที่วอนตัดสินใจแบบนี้
    เพราะอะไรน่ะหรอ??เพราะแม้แต่ตัวเองมันยังไม่รู้ความรู้สึกตัวเองเลย
    แล้วมันจะทำให้ฮยอกแจมีความสุขได้ยังไง
    ปล่อยให้เป็นแบบนี้ไปก่อน รอให้ทุกอย่างมันชัดเจนก่อน
    แม้มันจะชัดเจนในวันที่สาย แต่อย่างน้อยวอนก็ได้รู้ใจตัวเอง
    #1,136
    0
  15. #1084 bastree (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 มกราคม 2554 / 15:26
    เกือบฉลาดแต่ก็กลับมาโง่เหมือนเดิม
    #1,084
    0
  16. #1017 แกะน้อยหัวบ๊อบ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 มกราคม 2554 / 21:24

    โอปปา บ้า....เค้า เกลียด ตัวเองแล้ว TOT

    เฮียวอน จายยยย ร้ายยยยยยย

    สงสารไก่ อ่ะ

    #1,017
    0
  17. #952 YoGul2t (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2553 / 19:52

    งือออออออออออ ...

    TT^TT น้ำตาเป็นสายเลือดดดด
    สงสารฮยอคแจ สุดๆ

    #952
    0
  18. #924 HeeNism (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2553 / 18:53
    แงงงงงงงงง  น้ำตาไหล เพราะซีวอนอีกแล้ว

    พ่อพระเอกเอ๊ยยย  ทำไมซีวอนใจร้ายอย่างงี้อ่ะ

    ต้องโทษคนบงการเบื้องหลัง ไรท์เตอร์นั่นเอง

    ไรท์เตอร์ใจร้าย T^T
    #924
    0
  19. #910 wii (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2553 / 00:04
    ง่าาาา...ไรเตอร์อ่าาาา...เสียน้ำตาให้ตอนนี้อ่าาาา..สงสารยอคแจที่ซูดดดดด T^T
    #910
    0
  20. #894 OGSUJU (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2553 / 11:16
    วอน ไม่รู้จะพูดยังไงกับนายแล้วเนี่ย TT
    #894
    0
  21. #859 PiNokChiO (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 กันยายน 2553 / 20:33
    " ผมมีหัวใจ  แต่ไม่ได้มีไว้เพื่อคุณ  ผมไม่เคยรักคุณ"
    ฮืออๆๆๆๆ ปล่อยโฮกันเลยทีเดียวกับคำๆนี้ 
    สงสารฮยอกมากเลย แต่ก็สงสารทั้งคู่นั้นแหละ เฮ่้อๆๆๆ
    #859
    0
  22. #840 AikoQ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 กันยายน 2553 / 17:24
    ตายไปแล้ว TT สงสารฮยอกที่สุด
    แล้วก็วอนด้วย สงสารหมดเลย ฮืออออออ

    จะให้วอนดีวอนก็ดีนะ
    จะไม่ดีก็ไม่ดี แงๆๆๆๆๆๆๆ

    เศร้าจังโว้ยยยยยยย TT_TT
    #840
    0
  23. #836 koy (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 กันยายน 2553 / 22:19
    เราร้องง สงสารฮยอกกกก



    วอนเเกนี่โง่เนอะ เเถวบ้านชั้นเรียกว่า รักเว้ยยยยยยยยย



    เจ็บปวดทั้งคู่ ไม่รู้วอนจะหนีหัวใจตัวเองไปถึงไหนน



    จะให้ฮยอกตายลงไปต่อหน้ารึไงเนี่ยยยยยยยยยยยย



    ฮยอกก วอนไม่สนก็อย่าได้เเคร์หาสามีใหม่ ไฉไลกว่าเก่าไปเลยยยยยยยยยยยยยยยย



    ชิชะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    #836
    0
  24. #835 snowvirgin (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 กันยายน 2553 / 16:59
    ม่ายร้องคร่ะ แต่น้ำตาซึมเรย เพราะอยู่ที่ทำงานคร่าร้องมะด้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ฮือๆๆๆๆๆๆ

    วอนอ่าใจร้ายกับฮยอกไม่พอใจร้ายกับตัวเองอีก
    #835
    0
  25. #833 Luv SuJu (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 กันยายน 2553 / 11:20
    วอนใจร้ายอ่า
    ทำไมทำกับฮยอกแบบนี้อ่ะ
    สงสารฮยอกจัง

    ไรเตอร์มาอัพเร็วนะค่ะ

    ไรเตอร์ สู้ๆค่ะ


    #833
    0