{WONHYUK}When I fall in LOVE the PAIN&When U COME BACK to me

ตอนที่ 25 : THE PAIN [21]=พบกัน(อีกครั้ง)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,877
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    7 ก.ย. 53




                วันต่อมาพวกเค้าก็ใช้เหตุผลที่ว่ามีงานเข้ามาด่วน จึงต้องกลับโซลทันทีให้แก่พวกคุณยาย ที่เอาแต่หัวเสียเพราะว่าพิธีนั้นมีทั้งหมดสามวันสองคืน

 

                แต่ถึงอย่างนั้นพวกท่านต่างก็ยังให้ถุงสีแดงคล้ายๆพวกคำอวยพรมีเชือกผูกเอาไว้ด้วย

 

                ท่านบอกว่ามันแปลว่าเคียงข้างกันตลอดไป ให้เก็บกันไว้คนละอัน เสมือนว่าจะได้อยู่ด้วยกันตลอดเวลา

 

                สำหรับฮยอคแจน่ะรีบเก็บมันด้วยความดีใจเลยล่ะ แต่ดูเหมือนว่าร่างสูงจะทำเพียงยัดลงในกระเป๋าธรรมดาๆเท่านั้น

 

                ร่างบางยิ้มเยาะให้กับตัวเอง ถึงขนาดนี้แล้วยังจะมาหวังอะไรอีกนะ นายควรจะหัดยอมรับความจริงได้แล้วนะลี ฮยอคแจ

 

                ยอมรับสักทีว่าไม่ว่าเวลาจะผ่านไปแค่ไหนภายในหัวใจของชเว ซีวอนก็ไม่เคยมีนาย

 

                ทั้งๆที่เข้าใจแล้ว รู้ดีแล้ว แต่ทำไมกันนะ ทำไมหัวใจมันถึงไม่ยอมรับฟังบ้างเลย

 

                จะดื้อด้านไปถึงไหน เมื่อไหร่ที่จะรู้สึกสักทีว่าร่างกายนี้มันทนรับความเจ็บปวดอีกไม่ไหวแล้ว

 

                คุณตาท่านยังคงใจดีอาสาขับรถมาส่งพวกเราถึงสนามบิน โดยขณะที่ตลอดเวลาที่นั่งรถด้วยกันมา ท่านชวนพวกเราคุยด้วยความที่เป็นคนอารมณ์ดี แต่สำหรับตัวเค้าและซีวอนแล้วนั้น

               

                เราทั้งคู่กลับไม่พูดอะไรออกมาด้วยกันเลยสักคำ มีอยู่บ้างที่เค้าอาศัยความไวหันไปมองหน้าร่างสูงบ้าง แต่ก็เห็นเพียงสีหน้าและแววตาที่ครุ่นคิดเท่านั้น

 

                บางครั้งเค้าก็อยากจะมีความสามารถพิเศษในการอ่านใจใครสักคนได้จริงๆ จะได้รู้ว่าคนข้างๆเค้าในตอนนี้กำลังคิดอะไรอยู่

 

                แต่เมื่อลองมาคิดดูอีกที เค้าขอให้มีความสามารถพิเศษแบบนั้นดีกว่า เพราะถ้าหากมีแล้วใช้มันอ่านใจของซีวอน และได้รับรู้ว่าเจ้าตัวไม่เคยมีใจหรือความรู้สึกใดๆกับเค้าเลย

 

                มันคงจะทรมานน่าดู

 

                เอาล่ะ...เดินทางกลับกันดีๆนะ คุณตาเอ่ยลาพวกเราก่อนจะขับรถกลับไป

 

                เค้าและซีวอนหันหน้ากลับมามองกันช้าๆ แต่ก็ยังคงไม่พูดอะไรกัน แล้วร่างสูงก็เดินนำเค้าเข้าไปยังสนามบิน

 

                เหลือเวลาอีกประมาณ45นาทีกว่าจะถึงกำหนดเครื่องออก ขณะนี้พวกเค้ากับซีวอนก็ไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่าการนั่งรออยู่บนเก้าอี้ในสนามบินเท่านั้น

 

                ตอนที่เดินเข้ามาเค้ายังเห็นร้านของฝากที่มองของสวยๆมากมายเลย อยากซ้อกลับไปฝากคนที่บ้านจัง แต่ก็กลัวซีวอนจะว่าที่มันรุงรัง

 

                แต่ก็อยากได้จริงๆนะเนี่ย!

 

                เอ่อ..ซีวอน... ฮยอคแจหันไปสะกิดร่างสูงที่กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์เบาๆ

 

                มีอะไร... ร่างสูงพูดทั้งๆที่ยังไม่ได้หันกลับมามองเลยด้วยซ้ำ

 

                คือชั้น.... ร่างบางพยายามเดาอารมณ์ร่างสูงกลัวว่าจะไปทำอะไรให้ไม่พอใจอีก

 

                มีอะไรก็พูดมา ชั้นไม่ฆ่านายหรอกน่า

 

                ก็คือชั้นอยากไปซื้อของฝากให้คนในครอบครัว ซึ่งตอนเราเดินผ่านร้านใหญ่ๆขณะมาคอนเฟิร์มตั๋วนี่ มีของที่ชั้นอยากซื้อมากๆ ชั้นเลยจะขอนายไปซื้อหน่อยได้มั้ย!”

 

                ซีวอนพับหนังสือลงแล้วหันกลบมามองฮยอคแจด้วยสายตาดุๆ

 

                ทำเอาฮยอคแจถึงกับหงอทันที

 

                ไม่ไปแล้วก็ได้....

 

                ซีวอนส่ายหัวให้กับอาการกลัวเค้าจนขึ้นสมองของคนตรงหน้า

 

                มีเวลาให้ครึ่งชั่วโมง รีบไปรีบมาล่ะ อย่าซื้อเยอะนักเดี๋ยวเอาขึ้นเครื่องไม่ได้ ร่างสูงพูดแล้วก็กลับไปอ่านหนังสือพิมพ์ต่อ

 

                นี่นายอนุญาตแล้วหรอ? ฮยอคแจหันกลับมาทำหน้าตายิ้มทันที

 

                นายไม่ใช่ลูกชั้นนี่นา ทำไมต้องรอชั้นอนุญาต จะไปก็รีบไป

 

                ฮยอคแจยิ้มเหมือนเด็กได้ของเล่น แล้วคว้าประเป๋าเงินก่อนจะรีบลุกออกไปทันที

 

                ซีวอนพับหนังสือพิมพ์ลงอีกครั้ง และมองตามทางที่ร่างบางวิ่งก่อนจะค่อยๆหยิบกระเป๋าเงินตัวเองขึ้นมา ในนั้นรูปที่มีอยู่ก็คือรูปของเค้าที่ถ่ายคู่กับชางมินโดยมีมินโฮนั่งยิ้มอยู่ตรงกลาง

 

                เค้าคิดว่าชีวิตนี้คงจะยิ้มได้อย่างจริงใจที่สุดเหมือนในรูปนี้ไม่ได้อีกแล้ว แต่ทว่ามันก็กลับเกิดขึ้นได้อีกครั้ง

 

                มือหนาดึงรูปอีกใบที่ซ่อนอยู่หลังรูปนี้ออกมา มันคือรูปวันงานแต่งของซึงกิที่เค้าได้ร่วมถ่ายกับครอบครัวลีด้วย ใบหน้าที่ยิ้มอย่างสดใส

 

                ตอนนั้นเค้าเผลอเอามือไปวางบนไหล่ของฮยอคแจตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ?

 

                แต่ถึงอย่างนั้นเค้าก็อดที่จะเก็บมันเอาไว้ภายในที่ๆสำคัญอย่างกระเป๋าเงินไม่ได้

 

                ร่างสูงหันไปหยิบเครื่องรางนำโชคสีแดงที่ได้จากคุณตาคุณยายขึ้นมาดู ก่อนจะสอดมันเข้าไปไว้ในกระเป่าเงินอีกเช่นกัน

 

                เคียงข้างกันตลอดไป

 

                ช่วยอยู่...เคียงข้างชั้นตลอดไปได้มั้ย ฮยอคแจ

 

                ไม่คิดว่าจะได้เจอนายอีกครั้งนะ... เสียงที่ดังขึ้นทางด้านขวา ทำให้ซีวอนต้องเก็บกระเป๋าเงินลงไว้ที่เดิม และตอบเจ้าของเสียงกลับไปโดยที่ไม่ต้องหันกลับไปมองเลย

 

                เพราะเค้าจำได้ดีว่าเป็นเสียงของใคร

 

                ก็ไม่ได้อยากเจออีกครั้งหรอกนะจะว่าไปแล้วน่ะ

 

                หึหึ บางทีโลกนี้มันก็กลมเกินไปจริงๆนะ

 

                ต้องการอะไรก็พูดมาซะคิม ฮยอนจุง ซีวอนพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจปนรำคาญ

 

                นั่นล่ะที่ชั้นต้องมาหานาย....

 

                มึงจะเอาอะไร ซีวอนสติขาดผึงแล้วหันไปมองหน้าอีกฝ่ายในที่สุด

 

                กว่าจะโผล่สันดานจริงๆออกมานะชเว ซีวอน

 

                ถ้ามึงไม่มีเรื่องสำคัญขนาดนี้ว่าญาติมึงหรือญาติกูตายก็ไปไกลๆตีนกู!”

 

                โอ๊ะโอ...คงไม่ได้ว่ะ เพราะกูมาทนสูดอากาศร่วมกับมึงก็เรื่องของคนที่กูรัก

 

                เมียกูน่ะหรอ... ซีวอนยิ้มเยาะอีกฝ่ายเล็กน้อย

 

                มึง!!!!” ฮยอนจุงถึงกับของขึ้น

 

                รู้มั้ยว่าคนที่ใสซื่อบริสุทธิ์ในสายตามึงน่ะ เวลาที่มาอยู่ใต้ตัวกูลีลาแม่งดีขนาดไหน เสียงครางลั่นไปถึงไหน ทำเอาหลังกูเป็นรอยเล็บไปหมดเลย

 

                มึงหุบปากชั่วๆของมึงไปเลยนะ

 

                ทำไมล่ะมึงไม่อยากรู้หรอว่าสีหน้าฮยอคแจตอนที่กูสอดของกูเข้าไปเป็นยังไง เสียงร้องที่มีแต่ชื่อของกูแม่งโคตรหวานหูเลยว่ะ แต่น่าเสียดายเนอะ ครั้งแรกที่กูได้กลับกลายเป็นว่ากูข่มขืน...

 

                ไอ้ซีวอน!!!!” ฮยอนจุงหันมากระชากคอเสื้ออีกฝ่าย

 

                อย่ามาทำนิสัยขี้แพ้ชวนตีสักหน่อยเลยน่า มึงก็น่าจะรู้สภาพตัวเองดีนี่ ยังไงเค้าก็ไม่มีวันเอามึง ไอ้ควาย

 

                แล้วไง มึงให้เค้าได้ดีที่สุดก็แค่ร่างกายเหี้ยๆของมึง!”

 

                มึงหมายความว่าไง กลับกลายเป็นซีวอนที่ถูกฮยอนจุงไล่ต้อนบ้าง

 

                มึงน่ะให้ตัวมึงกับฮยอคแจไปแล้ว มึงเคยเอาหัวใจมึงให้เค้าบ้างมั้ยล่ะ ฮยอนจุงสะบัดข้อมือปล่อยคอเสื้อซีวอนแรงๆ

 

                ซีวอนนิ่งเงียบไปเล็กน้อย กึ่งว่าจะยอมรับในสิ่งที่อีกฝ่ายพูด

 

                ไม่ใช่เรื่องของมึง

 

                มันไม่ใช่เรื่องของกูก็จริง แต่กูจะไม่ยอมมองเห็นคนที่กูรักโดนหมาเลวๆตัวหนึ่ง ทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่าหรอก

 

                กูไม่เคยบังคับให้เค้ามาอยู่กับกูนี่หว่า

 

                มึงก็เลยจะขังเค้าไว้ในกรงนรกที่มึงสร้างขึ้นมาน่ะหรอ จะขังเค้าไว้ในความทรมานไปอีกนานเท่าไหร่ ถ้ามึงไม่รักมึงก็ปล่อยเค้าไปสิ ขังไว้ทำห่าอะไร

               

                จะขังไว้ทำอะไรมันก็เรื่องของกู

 

                มึงคิดว่าทุกวันนี้ฮยอคแจมีความสุขจริงๆรึไง? มึงทำให้เค้ามีความสุขได้งั้นหรอ ทำได้จริงๆหรอ? ไม่สิ กูคงต้องถามว่ามึงเคยทำให้แม้แต่ตัวเองมีความสุขจริงๆรึเปล่ามากกว่า

 

                ซีวอนรู้สึกราวกับว่าถูกต่อยลงมาเต็มเหนี่ยวกับคำพูดของฮยอนจุง

 

                มึงเคยรักใครมากกว่าตัวมึงเองรึเปล่า เคยคิดถึงใครก่อนนอกจากตัวมึงมั้ย มึงเคยนึกมั้ยว่าคนที่ยืนอยู่ข้างหลังมึงจะคิดยังไง รู้สึกยังไง มึงคิดบ้างมั้ย!!!”

 

                ซีวอนรู้สึกว่าได้ยินเสียงอีกฝ่ายอื้ออึงไปหมด

 

                เหมือนสมองรับรู้ทุกอย่างได้ไม่พร้อมกัน อะไรประเดประดังเข้ามาพร้อมกันมากเกินจะรับไหว มันทำงานไม่ทัน

 

                กูจะไม่บังคับให้มึงเลือกอะไรหรอกนะ แต่ถ้ามึงไม่ได้รักฮยอคแจ และไม่มีวันรักเค้าก็จงปล่อยเค้าไปซะ ขืนให้เค้าอยู่ไป สักวันก็ต้องตรอมใจตายด้วยความเสียใจที่มึงไม่รักนั่นล่ะ

 

                ฮยอนจุงพูดแล้วก็สะบัดตัวเดินออกไปจากที่ตรงนั้นทันที

 

                ทิ้งให้ซีวอนจมอยู่กับความว่างเปล่าที่รายล้อมไปด้วยสัมภาระเดินทางเท่านั้น

 

                อีกแล้ว...รู้สึกเหมือนจะเป็นโรคหัวใจอีกแล้ว ที่ใต้อกข้างซ้ายมันบีบตัวเข้าหากันอย่างรุนแรง รู้สึกเหมือนปวดแสบปวดร้อน ทรมานจริงๆ

 

                รู้สึกอึดอัดจนพูดไม่ออก แม้แต่จะหายใจยังลำบาก

 

                ฝ่ามือมันกำเข้าหากันตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าตอนนี้เค้าคิดอะไรไม่ออกแล้วจริงๆ ทุกคำพูดของฮยอนจุงยังคงดังก้องอยู่ในหัวของเค้าอยู่เลย

 

                มะรืน...ก็จะเป็นวันตัดสินใจของเค้าแล้วที่ว่าจะทำงานต่อไปร่วมกับฮยอคแจ หรือต้องทางใครทางมันไปตามนั้น

 

                แต่มันดูเร็วมากๆเลย เค้ายังไม่ทันได้คิดคำตอบเอาไว้เลย มัวแต่คิดจะทำอย่างอื่นจนลืมวันเวลาไปแล้ว ทีนี้...จะทำยังไงดีล่ะ

 

                ในเมื่อคำตอบของการทำงานครั้งนี้มันยังคงเดิมพันอะไรเอาไว้อีกหลายๆอย่าง

 

                ที่เด่นชัดที่สุดก็คงจะเป็นเรื่องความรู้สึกของเค้าที่มีต่อฮยอคแจ

 

                แต่ตอนนี้...เค้ายังไมรู้เลยว่าตัวเองกำลังเป็นอะไรกันแน่ แล้วได้โรค รักปิด รักเปิด ที่ชางมินมันพูดถึงจะหมายความว่ายังไงล่ะ

 

                คิดแล้วก็กลุ้ม...คิดแล้วก็ใจหาย

 

                ซีวอนหลับตาลงเพื่อพักสายตาจากความเหนื่อยล้า ไม่เกินอึดใจก็ได้ยินเสียงร่างบางเจื้อยแจ้วมาแต่ไกล

 

                นี่! ซีวอน ชั้นซ้อของมาฝากนายด้วยนะ ฮยอคแจนั่งลงข้างๆเค้าพร้อมกับชูถุงอะไรต่อมิอะไรให้ดูอีก

 

                แต่ตอนนี้สายตาของเค้ากลับจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าขาวนวลของร่างบางเท่านั้น

 

                ริมฝีปากสีชมพูสดที่ขยับขึ้นลงเพื่อเปล่งคำพูดออกมานั้น ทำให้เค้าเผลอนึกไปว่าถ้าเกิดต่อไปนี้จะไม่ได้มองดูใกล้ๆขนาดนี้แล้ว มันก็คงจะใจหายอยู่เหมือนกัน

 

                ดวงตาที่เคยสะท้อนแต่รูปใบหน้าของเค้า ถ้าหากมันจะต้องไปส่องเพื่อใครคนอื่นเค้าจะรู้สึกไม่พอใจแค่ไหนกันนะ

 

                หน้าชั้นมีอะไรติดหรอมองจังเลย... ร่างบางที่แก้มระเรื่อขึ้นสีเล็กน้อยหันมายิ้มอายๆให้แก่เค้า

 

                รอยยิ้มนี้มันช่างบริสุทธิ์

 

                รอยยิ้มที่ผมไม่คู่ควร...ภาพที่ร่างบางเอาแต่ร้องไห้เค้ายังคงจำภาพเหล่านั้นได้ติดตา ร่างบางที่เหนื่อยล้ากับเค้าทุกวัน อดทนกับคนที่อารมณ์ร้อนอย่างเค้า

 

                เค้าเองก็รู้ดีว่ารอยยิ้มที่เจ้าตัวส่งให้ทุกครั้งนั้น จะต้องผ่านการไปแอบร้องไห้มาตลอด แต่ถึงอย่างนั้นร่างบางก็ไม่เคยคิดที่จะไปจากเค้าเลยสักครั้ง

 

                ยิ่งคิด ยิ่งมองเค้าก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองเห็นแก่ตัว

 

                ไม่ใช่ว่าเค้าอยากจะเป็นคนดีอะไรขึ้นมาหรอกนะ เพราะทุกวันนี้ที่ใช้ชีวิตมาก็ดูท่าว่าจะห่างจากคำว่าคนดีมามากแล้ว

 

                แค่รู้สึก...อย่างที่ฮยอนจุงบอก

 

                ถ้าเกิดว่าเราไม่รู้สึกอะไรก็ไม่ควรจะขังใครเอาไว้ในความเจ็บปวดอีก

 

                แสดงว่าตอนนี้เค้าก็ยังคงไม่รู้สึกอะไรกับร่างบางอย่างนั้นหรอ? เป็นเช่นนั้นจริงๆหรอ?

 

                สับสน...เค้าตอบอะไรไม่ได้เลย

 

                เค้าเป็นผู้ชาย อีกฝ่ายก็ยังคงเป็นผู้ชาย

 

                เค้าทำใจเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ไม่ได้เลย เค้ายอมรับไม่ได้พวกผิดเพศ พวกที่ชอบฝืนกฎธรรมชาติ น่าขยะแขยง

 

                ซีวอน...ซีวอน...ซีวอน!” แรงกระตุกที่ชายเสื้อทำให้ซีวอนต้องหลุดจากภวังค์ความคิดของตัวเอง และกลับมาให้ความสนใจกับเจ้าของเสียงจนได้

 

                อะไร...

 

                พนักงานเค้าประกาศให้เราเข้าเกทเตรียมตัวขึ้นเครื่องได้แล้วล่ะ ไปกันเถอะ... ฮยอคแจพูดก่อนจะลุกขึ้นดึงกระเป๋า

 

                ซีวอนมองร่างบางไปเดินนำหน้าไปก่อน แต่ก็ยังไม่วายหันกลับมายิ้มแล้วกวักมือเรียกเค้าให้รีบๆลากกระเป๋าตามไป

 

                ยิ้ม.....?

 

                นี่เค้ากำลังยิ้มหรอเนี่ย?

 

                ฮะฮะ...ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเค้าจะมีรอยยิ้มให้คนๆนี้

 

                แต่มันก็บริสุทธิ์เกินไป...เกินกว่าคนอย่างเค้าจะกักเก็บไว้ได้คนเดียว

 

                มีอะไรรึเปล่า ทำไมนายทำหน้าเครียดมาตั้งแต่เช้าแล้ว เมื่อนั่งอยู่บนเครื่องบิน ฮยอคแจก็เก็บความสงสัยเอาไว้ไม่ไหว ถามอีกฝ่ายออกไปในที่สุด

 

                ทำไม ชั้นดูออกง่ายขนาดนั้นเลยหรอ? ซีวอนพยายามปั้นสีหน้าดุๆเหมือนยามปกติ

 

                ไม่ใช่หรอก นายน่ะเป็นบุคคลที่ไม่สามารถคาดเดาความรู้สึกได้เลย

 

                หมายความว่ายังไง?

 

                ก็บางทีนายทำหน้าดุแต่นายก็ใจดี หรือบางทีนายก็ดุทั้งๆที่นายกำลังยิ้ม ชั้นล่ะตามนายไม่ทันเลย ร่างบางพูดเสียงเจื้อยแจ้ว

 

                แม้แต่ซีวอนก็ยังรู้สึกดีตามที่น้ำเสียงนั้นไม่ได้เลย

 

                ว่าแต่ว่านายยังไม่ตอบชั้นเลยนะว่าที่ทำหน้าเครียดน่ะเป็นเพราะอะไร

 

                เปล่า...ชั้นแค่คิดเรื่องอะไรนิดหน่อยน่ะ

 

                เรื่องงานหรอ? ฮยอคแจถามตาใสแป๋ว

 

                อืม...เรื่องงานน่ะ ซีวอนต้องจำใจโกหกออกไป

 

                ชั้นรู้ว่านายน่ะเก่งอยู่แล้ว สู้ๆนะ^^”

 

                ซีวอนไม่ตอบกลับอะไรร่างบางอีก แต่เสไปจิบกาแฟที่แอร์โฮสเตสนำมาเสิร์ฟ

 

                ฮยอคแจก็ดูหนังสืออะไรต่อมิอะไรไปได้สักพักก็เริ่มง่วงแล้ว จึงค่อยๆเอนหัวมาพิงกับไหล่หนาและปิดเปลือกตาลงในที่สุด

 

                ซีวอนวางแก้วกาแฟลงแล้วหะนกลับมามองหัวเล็กๆที่อิงแอบเค้าเอาไว้

 

                ดวงตาที่หลับพริ้ม ปลายจมูกโด่งที่รับกับริมฝีปากบางสีชมพูสด

 

                จะได้มองไปอีกนานสักแค่ไหนนะ...

 

                อือ..... ร่างบางขยับตัวยุกยิกเล็กน้อย ก่อนจะพึมพำข้อความอะไรเบาๆออกมา

 

                จนร่างสูงต้องก้มลงไปฟังใกล้ๆ

 

                ซีวอน...ชั้น...รัก...นาย...อย่า...ทิ้งชั้น....ไป...นะ....

 

                ร่างสูงนิ่งไปสักพักถึงแม้ว่าจะกลับมานั่งในท่าตรงเหมือนเดิมแล้วก็ตาม

 

                รอยยิ้มที่แสบบริสุทธิ์ หยาดน้ำตาที่ไร้การเสแสร้ง

 

                เค้าได้คำตอบแล้วล่ะ...

 

            ลี ฮยอคแจ...ชั้นจะปล่อยนายไป

 

 


วู้ว ......ใครโกรธไรเตอร์ งานจริงด้วย ฮ่าๆๆๆๆๆ

อ่า .... บรรยายไม่ถูกเลยเเฮะ .. ใครที่รอคอยวันครบหนึ่งเดือนอยู่
ตอนหน้าได้รู้คำตอบของซีวอนแน่ค่ะ ..

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,987 ความคิดเห็น

  1. #1895 Redberrylips (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2555 / 01:22
    โว้ย ปล่อยไป เเสดงว่านี่ไม่ได้รักเลยหรอ ห้ะ ซีวอน 
    #1,895
    0
  2. #1843 ae snoopy (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2555 / 13:54


    แล้วแกจะต้องเสียใจที่ทำแบบนี้อิวอน
    #1,843
    0
  3. #1769 yoyo (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 มีนาคม 2555 / 16:08
    ถ้าจะทิ้งฮยอกก้ออย่ามาเสียใจทีหลังนะ
    #1,769
    0
  4. #1721 danger poppular (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 มีนาคม 2555 / 19:10
     ไรท์เตอร์!!!!!!! เอาพวกเขาสองคนกลับมาอยู่ด้วยกันเลยน้าาาาา
    #1,721
    0
  5. #1659 CHOI EUNEVE (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2554 / 21:59
    อย่าน้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา

    อย่าปล่อฮยอกแจไปน้าาาา~~

    T_________________________T
    #1,659
    0
  6. #1641 LOVE_D2B_SJ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2554 / 01:03
     วอนอย่าปล่อยเลยนะ
    #1,641
    0
  7. #1606 ของขวัญในฤดูใบไม้ผลิ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2554 / 20:34
     เอา ความดีที่เพิ่งสำนึกได้ตอนนี้ไปเฉลี่ยกับตอนก่อนๆได้ม่ะ

    ดันเข้าอีกหรอบ "เธอดีเกินไปอีก"

    อยากได้เลวๆก็ไม่บอก ฮ่าๆๆๆๆๆ
    #1,606
    0
  8. #1547 heart007 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2554 / 23:34
    โง่ อิวอน โง่ได้อีก
    ไม่แล้ว
    ขอโทษไรเตอร์อินไปหน่อย
    #1,547
    0
  9. #1506 kokonasan (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 เมษายน 2554 / 20:19
     เอ้ยๆๆ อย่าพึงเลยนะ
    ก็เห็นๆอยู่ว่าฮยอกรักจะปล่อยไปทำไมฟะวอน

    #1,506
    0
  10. #1482 Pangaea (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 เมษายน 2554 / 19:37

    ชเวซีวอน..
    อย่าเพิ่งมาเป็นคนดี ยอมปล่อยฮยอกแจ
    ตอนนี้จะได้มั้ย !!

    ฮยอกแจจะเสียใจขนาดไหนเนี่ย ? T T

    #1,482
    0
  11. #1421 Super_Artizz (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 เมษายน 2554 / 23:59
     วอน...ถ้าแกไปอึนอึนไป.... 

    ชั้นจะยกอึนอึนให้ตาอ้วนของชั้นแล้วนะ ><
    #1,421
    0
  12. #1336 KYUMIN SJ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 มีนาคม 2554 / 03:12
    วอนแกจะปล่อยฮยอกไปง่ายขนานนี้เลยหรอฮะ
    #1,336
    0
  13. #1296 LOVE HYUK (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 มีนาคม 2554 / 22:13
    วอนเเกจะใจร้ายไปถึงตอนสุดท้ายเลยมั้ยเนี่ย
    #1,296
    0
  14. #1280 kwang_E.L.F (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 มีนาคม 2554 / 18:23
    วอนเเกจะปล่อยฮยอกไปทำม้ายย
    #1,280
    0
  15. #1168 tokay (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2554 / 19:52
     อ้ากกกกกกกก

    ชั้นอยากฆ่าแกวอนนน

    แกจะ ซึนเดเระ  ไปไหนหา!!!
    #1,168
    0
  16. #1135 SJ_HANCHUL (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 มกราคม 2554 / 14:02
    ปล่อยไปเลย เหอๆ
    ปล่อยฮยอกแจไปให้ตัวเองได้รูสึกซะบ้าง
    ให้ชัดเจนในความรู้สึกซะที
    เห้อ
    #1,135
    0
  17. #1083 bastree (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 มกราคม 2554 / 15:19
    แน่ใจหรอว่ามันดีที่สุดน่ะ
    ฮยอกก็ต้องเสียใจนั่นแหล่ะ
    #1,083
    0
  18. #968 sanphet (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2553 / 12:35
    วอนปล่อยไปแล้วอย่ามาเสียดายที่หลังนะ
    #968
    0
  19. #923 HeeNism (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2553 / 18:45
    ม่ายยยยยยย นะ

    อย่าปล่อยฮยอกไปนะวอน จะมาพระเอกอะไรตอนนี้เนี่ย

    เค้ารักแกจะตาย ซีวอนแกอย่าไปฟังฮยอนจุงมันน้า

    #923
    0
  20. #854 ~~PP~~ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 กันยายน 2553 / 16:31
    อ่านไปก้อจาร้องไห้อยู่แล้วนะ



    สงสารฮยอกอ่า
    #854
    0
  21. #839 AikoQ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 16 กันยายน 2553 / 17:19
    ปล่อยเหรอ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! เดี๋ยวตีตายเลยว่ะ
    ฮยอกต้องร้องไห้อีกแล้วเหรอ
    ใจร้ายว่ะวอน แงๆๆๆๆๆๆๆ
    #839
    0
  22. #789 E.L.F*JW (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 กันยายน 2553 / 15:17

    โหดร้ายว่ะ = =
    รักแล้วจะปล่อยทำไม

    #789
    0
  23. #782 Mint-ja (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 กันยายน 2553 / 20:46
    โอ้ยยย วอนเอ้ยยย T^T
    #782
    0
  24. #781 eighteddy (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 กันยายน 2553 / 20:30
    อ๊ากกกก
    ว่าเเล้วว่าไรเตอร์ตนนี้ต้องวางระเบิดอ๊ากกก
    ให้วอนสำนึกหน่อยนะพี่
    โรคใกล้จะวินิจฉัยออกเเล้วว
    #781
    0
  25. #779 OGSUJU (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 กันยายน 2553 / 20:04
    วอน!!



    นายรู้มั๊ยนายกำลังคิดอะไรอยู่



    โอ้ แม่เจ้า TT
    #779
    0