{WONHYUK}When I fall in LOVE the PAIN&When U COME BACK to me

ตอนที่ 22 : THE PAIN [18]=อวัยวะที่สำคัญที่สุด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,959
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    20 ส.ค. 53


            จนมาถึงสนามบิน ทั้งสองต้องวิ่งกันสักหน่อย เพราะเมื่อนำรถไปฝากไว้พร้อมกับจ่ายเงินเรียบร้อยแล้ว ก็เหลือเวลากระชั้นชิดมากที่จะต้องเข้าไปเตรียมตัว

 

            ฮยอคแจวิ่งช้ามาก จนร่างสูงจะต้องคว้ามือให้วิ่งไปด้วยกัน

 

            ร่างบางมองมือตัวเองที่กำลังถูกร่างสูงกุมเอาไว้อย่างมีความสุข

 

            และก็ทันอย่างเฉียดฉิว

 

            ถ้าเราตกเครื่องนี่ถือว่าเป็นความผิดของนายคนเดียวเลยนะ ซีวอนหันมาคาดโทษ

 

            ขอโทษที่เกิดมาเตี้ย ร่างบางทำหน้ามุ่ยๆ

 

            ตา จมูก ปาก มากองอยู่ที่เดียวกันแล้วนั่น

 

            เรื่องของชั้นน่า!” ร่างบางทุกอั้กไปที่หน้าอกแกร่ง

 

            ชั้นเจ็บนะ ลี ฮยอคแจ!” ซีวอนเบิกตากว้าง

 

            เอ่อ...กรุณารัดเข็มขัดด้วยนะคะ พนักงานบริการจำต้องเข้ามาห้ามทัพเมื่อเครื่องกำลังจะทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

 

            ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงกว่าๆก็สามารถเดินทางจากอินชอนมาถึงเกาะเชจูจนได้

 

            ซีวอนโบกรถแท็กซี่ทันที

 

            เราจะไม่ไปหาโรงแรมกันก่อนหรอ ฮยอคแจถามอย่างเป็นห่วง ความจริงแล้วพวกของก็ไม่มีอะไรมากหรอก แต่มันคงจะไม่สะดวกที่จะต้องหิ้วตะลอนๆไปด้วยแบบนี้

 

            เดี๋ยวมันจะไม่ทัน ร่างสูงยกนาฬิกาขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นเวลาเกือบบ่ายแล้วล่ะ

 

            เรามาทำอะไรที่นี่หรอ ฮยอคแจถาม

 

            มาเคารพหลุมศพน่ะ ซีวอนน้ำเสียงราบเรียบขึ้น

 

            และแท็กซี่ก็มาจอดที่หน้าบริเวณสุสานขนาดใหญ่

 

            ทั้งสองคนช่วยกันดึงกระเป๋าใส่เสื้อขนาดเล็กลงมา และโบกมือลารถแท็กซี่

 

            ซีวอนเดินมาซื้อของที่หน้าทางเข้าของหลุมศพ

 

            ขอโทษนะครับ...ขอดอกลิลลี่ช่อหนึ่งนะครับ ซีวอนบอกแก่พนักงาน

 

            อ้าว...มาแล้วหรอ นึกว่าปีนี้จะไม่มาซะแล้ว คุณป้าเจ้าของร้านดอกไม้ทักทายซีวอนอย่างคุ้นเคย

 

            ต้องมาสิครับ

 

            แล้วนั่น...แฟนเธอหรอ สวยดีนี่ คุณป้ามองเลยมายังฮยอคแจ

 

            สวัสดีครับ ร่างบางรีบก้มหัวทักทายทันที

 

            อ้าว ผู้ชายหรอกหรอเนี่ย ฮะฮะ ขอโทษทีนะ ถ้าไม่ใช่แฟน หรือว่านี่จะเป็นน้องชายของเธอ...ที่ชื่ออะไรน้า.... คุณป้าห่อดอกไม้ไป ก็นึกไป

 

            ชเว มินโฮครับ แต่ว่าคนๆนี้ไม่ใช่น้องชายของผมหรอกครับ ซีวอนเฉลยให้

 

            ฮะฮะ ป้านี่สงสัยจะแก่จนเลอะเลือนแล้วล่ะสินะ ตามสบายเลยนะ คุณป้ายื่นช่อดอกไม้ที่สำเร็จแล้วให้แก่ร่างสูง

 

            ขอบคุณครับ...อ้อ คุณป้าครับ ผมขอฝากพวกกระเป๋าไว้ที่นี่ก่อนนะครับ ซีวอนบอก

 

            ตามสบายๆ

 

            ซีวอนจึงพาฮยอคแจเดินออกมานอกร้าน

 

            ไม่ยักรู้นะ ว่านายมีน้องชายด้วย ฮยอคแจถามขณะที่ซีวอนกำลังเดินนำไปยังหลุมศพที่เป็นจุดหมาย

 

            ยังมีอีกหลายอย่างเกี่ยวกับชั้นที่นายไม่รู้ ซีวอนพูดเบาๆ

 

            นั่นสินะ...

 

            ร่างสูงพาฮยอคแจมาที่หลุมศพที่ถูกรักษาเอาไว้อย่างดี มีดอกไม้สีขาวประดับอยู่ล้อมรอบ

 

            ดอกลิลลี่...

 

            ซีวอนวางช่อดอกไม้ลงที่หน้าหลุมศพแล้วโค้งหัวลงเล็กน้อย

 

            แม่ครับ...ผมมาแล้ว ซีวอนยิ้มบางๆ

 

            ฮยอคแจขมวดคิ้วอย่างสงสัย แม่....งั้นหรอ?

 

            แล้วคุณลี ยองเอล่ะ?

 

            ซีวอนคุกเข่าลงตรงหน้าหลุมศพที่มีรูปของผู้หญิงหน้าตาสะสวยประทับอยู่

 

            แม่เป็นยังไงบ้างครับ ที่ตรงนั้น...แม่มีความสุขบ้างรึเปล่า เหงาบ้างรึเปล่าครับ? ผมหวังว่าแม่จะสบายดี และไม่ทรมานเหมือนที่เคยเป็นนะครับ... ซีวอนพูดคุยกับอากาศที่ว่างเปล่า

 

            ร่างบางมองซีวอนอย่างไม่เข้าใจ แต่ซีวอนในเวลานี้ช่างน่าสงสารเหลือเกิน

 

            แม่ครับ...คนๆนั้นเค้าจะมาหรือเปล่าครับ...ผมคิดถึงแม่...คิดถึง...ผมคิดถึงแม่มาก.... ซีวอนพูดเสียงขาดเป็นห้วงๆ แต่เจ้าตัวก็พยายามจะกลั้นน้ำตาเอาไว้

 

            ฮยอคแจนั่งลงข้างๆซีวอนก่อนจะโอบกอดร่างสูงเอาไว้

 

            ร้องออกมาเถอะนะ... มือเรียวลูบหลังแกร่งขึ้นลงเบาๆ

 

            นายทำบ้าอะไรเนี่ย ร่างสูงจะพยายามผลักออก แต่ฮยอคแจกลับกระชับอ้อมกอดเอาไว้แน่น

 

            ชั้นจะทำเป็นหูหนวก และตาบอด...และจะทำเหมือนว่าไม่มีตัวตน ดังนั้นนายร้องออกมาเถอะนะ อย่างแสร้งทำเป็นเข้มแข็งเลย ถ้าหัวใจของนายกำลังร้องไห้อยู่ ฮยอคแจค่อยๆพูด

 

            ซีวอนได้แต่นิ่งเงียบ

 

            ความทุกข์ของนาย...แบ่งมันมาให้ชั้นเถอะนะ

 

            น้ำตาลูกผู้ชายมันกลับไหลหลั่งลงบนบ่าของฮยอคแจอย่างง่ายดาย

 

            ฮึกๆ....ทำไม...ทำไมต้องเป็นนายคนที่ชั้นเกลียดที่สุดด้วย ซีวอนพูดแบบนั้นแต่กลับกอดอยอคแจเอาไว้แน่น

 

            เค้าคือแม่ของชั้น...เค้าคือแม่ที่ตายจากชั้นไปตั้งแต่ชั้นแปดขวบ ก่อนที่คนที่ชั้นเคยเรียกว่าพ่อจะพาใครเข้ามาอยู่ในบ้าน...นายเข้าใจชั้นมั้ยฮยอคแจว่าชั้นจะรู้สึกยังไง!” ซีวอนต้องการใครสักคนจริงๆในตอนนี้

 

            ใจเย็นๆซีวอน...ค่อยๆพูด ฮยอคแจร้องไห้เป็นเพื่อนร่างสูง

 

            ทำไม...ทำไมกัน...หัวใจของเค้าทำด้วยอะไรกัน

 

            ซีวอนร้องไห้ออกมาจนพอ จนไม่เหลืออะไรให้ร้องอีกแล้ว แต่ก็ยังคงกอดร่างบางเอาไว้แบบนั้น

 

            ฮยอคแจผละตัวออกเล็กน้อย เพื่อใช้สองมือเช็ดน้ำตาบนใบหน้าหล่อ

 

            บนโลกนี้...นายไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวนะ นายยังมีชั้น ต่อให้คนทั้งโลกบอกว่านายผิด ชั้นคนหนึ่งที่จะอยู่เคียงข้างนายและบอกว่าสิ่งที่นายทำ...มันถูก ฮยอคแจยิ้มให้ร่างสูงอย่างจริงใจ

 

            ซีวอนมองลึกลงไปในดวงตาคู่นี้อีกครั้ง มองกี่ครั้งความไหวหวั่นก็ยังคงมีอยู่เสมอภายในใจของเค้า

 

            นายรู้มั้ย...ว่าอวัยวะส่วนที่สำคัญที่สุดของคนเราคืออะไร ฮยอคแจถาม ขณะที่ทั้งสองคนนั่งอยู่ที่หน้าหลุมศพและร่างบางเอนตัวซบกับไหล่กว้างเอาไว้

 

            ดวงตาสิ

 

            ผิดแล้วล่ะ ถึงแม้ว่าดวงตาจะเป็นสิ่งสำคัญที่ทำให้เราเห็นอะไรหลายๆอย่าง แต่ว่าคนตาบอดก็ยังสามารถมีชีวิตอยู่ได้ ฮยอคแจอธิบาย

 

            ถ้างั้น...ก็คงจะเป็นหู

 

            แต่คนหูหนวกก็สามารถมีชีวิตอยู่ได้นะ ทั้งๆที่เค้าไม่ได้ยินอะไรเลย

 

            ขา...เพราะมันจะพาเราไปทุกๆที่ ซีวอนเปลี่ยนคำถามอีกครั้ง

 

            คนพิการแขนขาขาดก็มีอยู่เยอะแยะบนโลกของเรา

 

            ถ้าอย่างนั้นมันคืออะไรกันแน่ล่ะ

 

            บ่า...ต่างหากล่ะ ฮยอคแจเฉลยในที่สุด

 

            บ่า?...

 

            ที่ๆเราจะสามารถใช้มันรองรับความเจ็บปวดของคนอื่น ที่ๆเราสามารถมอบความอบอุ่นให้กับใครสักคน...ในวันที่เหนื่อยล้า คนเรามักจะต้องการบ่าของใครสักคนให้พักพิง และเปิดเผยด้านที่อ่อนแอออกมา...

 

            แม่จึงสอนชั้นมาตลอดว่าให้หาคนที่เราจะสามารถใช้บ่าของเราแบกรับความเจ็บปวดของเค้าออกไว้ และในตอนนี้บ่าของชั้นมีไว้เพื่อนายนะ

 

            ฮยอคแจหลับตาลงด้วยความรู้สึกดี

 

            ซีวอนก้มลงมองคนที่กำลังพิงต้นแขนของเค้าเอาไว้

 

            บ่า....งั้นหรอ

 

            มันใช่ส่วนที่ร่างบางกำลังอิงเค้าไว้รึเปล่า? แล้วเค้าเคยแบกรับความเจ็บปวดของฮยอคแจบ้างไหม?

 

            ชั้นมันคนเห็นแก่ตัว ซีวอนพูดเบาๆ

 

            แต่ชั้นก็รักนาย

 

            ซีวอนยิ้มบางๆ แล้วมองไปยังรูปของแม่ที่ยังคงส่งรอยยิ้มแสนสดใสเหมือนครั้งสุดท้ายที่เค้าเคยได้เห็น

 

            ดอกลิลลี่ที่แม่เค้าชอบ แม่มักจะบอกเค้าเสมอว่ามันคือตัวแทนของความรักที่แสนบริสุทธิ์

 

            ถ้าวันหนึ่งซีวอนมีคนที่ลูกรักแล้ว อย่าลืมมอบดอกลิลลี่ให้คนๆนั้นนะ

 

            ประโยคที่แม่เคยบอกกับเค้าในวันนั้น และวันนี้คนๆนั้นอยู่ที่ไหนกันนะ

 

            แม่ครับ...บอกผมหน่อยได้มั้ย? ว่าคนๆนั้นใช่คนที่กำลังอยู่ข้างๆผมรึเปล่า?

 

            คุณแม่ครับ... ฮยอคแจผละออกจากไหล่ของร่างสูง แล้วพูดกับหลุมศพของลี นารา

 

            ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ผมจะดูแลลูกชายของคุณแม่ให้ดีที่สุด ผมจะยิ้มกับเค้าในวันที่เค้ามีความสุข และผมจะร้องไห้ไปกับเค้าในวันที่เค้าเศร้า และแน่นอนว่าผมจะรักเค้าให้มากที่สุดเท่าที่คนๆหนึ่งจะรักได้

 

            ฮยอคแจโค้งคำนับจนหน้าผากแนบกับพื้นดิน

 

            ซีวอนมองสายลมที่พัดปลิวไปมาบริเวณนั้น แล้วก็หันมายิ้มให้กับรูปภาพของแม่อีกครั้ง

 

            สักวัน...ผมจะซื้อดอกลิลลี่ให้เค้าครับ

 

            ผมรักแม่นะครับ

 

            ทั้งซีวอนและฮยอคแจคำนับลาอีกครั้ง ก่อนจะพากันกลับไปยังร้านดอกไม้เพื่อนรับสัมภาระคืน แล้วโบกรถไปหาที่พักสำหรับคืนนี้กัน

 

            รถแท็กซี่ของซีวอนและฮยอคแจแล่นสวนกับรถลีมูซีนสีดำสนิทคนหนึ่ง ซึ่งซีวอนนั้นมองออกไปที่นอกกระจกรถอีกฝั่งตามมือที่ฮยอคแจชี้วิวสวยๆให้ดู จึงมองไม่เห็น

 

            รถยนต์คันหรูนั้น แล่นมาจนจอดอยู่ที่หน้าสุสานแห่งเดิมอีกครั้ง

 

            ชเว จินโมก้าวลงมาจากรถพร้อมกับลี ยองเอที่ถือช่อดอกลิลลี่ช่อใหญ่ลงมาด้วย

 

            เค้าคงมาก่อนแล้วสินะ... นักการเมืองใหญ่พูดขึ้นเมื่อเห็นช่อดอกไม้ที่วางอยู่หน้าหลุมศพก่อนแล้ว

 

            นารา...ชั้นมาแล้วนะ ยองเอพูดก่อนจะวางช่อดอกลิลลี่ลงข้างๆช่อของซีวอน

 

            ขอโทษที่มาช้านะ แต่เธอก็น่าจะเข้าใจ ว่าพี่กับซีวอนเราเป็นยังไงกัน จินโมยิ้มเศร้าๆให้กับภาพที่มองมาของนารา

 

            ชั้นขอโทษนะนารา ที่ไม่อาจจะดูแลซีวอนได้เลย...ขอโทษจริงๆ ยองเอคุกเข่าลงต่อหน้าหลุมศพนั้น

 

            ชั้นขอโทษ...ขอโทษ....แต่ชั้นเองก็อยากสัมผัสอยู่ใกล้ๆซีวอน...แต่เค้ารักเธอมากจริงๆ ชั้นไม่อาจจะก้าวเข้าไปอยู่ในใจของเค้าได้เหมือนเธอเลย...

 

            นารา...ชั้นอิจฉาเธอจังเลย... ยองเฮร้องไห้ออกมาด้วยความอัดอั้นตันใจ

 

            เกือบยี่สิบปี...ที่ต้องอยู่ท่ามกลางความเกลียดชังของซีวอน เป็นสิ่งที่เธอไม่อาจจะให้อภัยตัวเองได้จริงๆ

 

            จินโมนั่งลงข้างๆภรรยาแล้วยกมือขึ้นโอบไหล่เธอเอาไว้

 

            ตอนนี้เธอจะยกโทษให้พี่หรือยังนะ นารา...เธอจะยกโทษให้พวกเรารึยัง? จินโมเอ่ยถาม




หายไปนานเท่าไหร่หนอ? สองเดือน? (ชาตกว่าต่างหาก::รีดเดอร์) = =''

ขอบคุณทุกๆคนที่ติดตาม ถามไถ่ (แอดเมลล์มาข่มขู่ กร๊ากกกก) นะคะ
กลับมาดราม่ากันนะ...กลับมาเจอกันแล้ว นำพาความโศกมาให้รีดเดอร์
ช่วยๆกันเม้นท์น้า คนแต่งจะได้มีแรง(กดดัน) อิอิ

เจอกันคราวหน้า จะรีบมาให้ทันความคิดถึงเจ้าค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,987 ความคิดเห็น

  1. #1892 Redberrylips (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2555 / 01:12
    เเม่วอนกะยองเอ ทำไมต้องขอโทษให้ยกโทษให้ มันมีอะไรมากกว่านั้นใช่ไหม เศร้าจัง
    #1,892
    0
  2. #1840 ae snoopy (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2555 / 13:35


    ระหว่างพ่อแม่วอนกับยองเอมันต้องมีอะไร

    ที่มากกว่านี้แน่นอน
    #1,840
    0
  3. #1766 yoyo (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 มีนาคม 2555 / 15:31
    รีบซื้อดอกลิลลี่มาให้ฮยอกอย่างด่วนเลยนะวอน
    #1,766
    0
  4. #1718 danger poppular (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 มีนาคม 2555 / 18:44
     วอนรักฮยอกแล้วล่ะสิ อ่าอย่างน้อยก็เริ่มรักล่ะเนอะ
    #1,718
    0
  5. #1638 LOVE_D2B_SJ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2554 / 00:48
     วอนรักฮยอกหน่อยนะ
    #1,638
    0
  6. #1603 ของขวัญในฤดูใบไม้ผลิ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2554 / 17:42
     วอน รักฮยอกเถอะน้าาาาาา

    ให้ดอกลิลลี่ เถอะ
    #1,603
    0
  7. #1503 kokonasan (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 เมษายน 2554 / 20:00
    พาทนี้รู้สึกดีจัง
    ฮยอกพูดดีมากๆเลย
    บ่า นั้นสิโดนใจอย่างแรงเลย

    #1,503
    0
  8. #1479 Pangaea (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 เมษายน 2554 / 18:46

    ชักอยากจะเอาบ่าของตัวเอง
    ให้ใครสักคนซบแล้วสิ่ (แล้วใครล่ะ ?)

    ตอนนี้ซึ้งค่ะ
    ชเว...อย่าลืมซื้อลิลลี่ให้ฮยอกแจนะ คิคิ

    #1,479
    0
  9. #1333 KYUMIN SJ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 มีนาคม 2554 / 02:17

    ซึ้งอ่ะ
    อยากหาบ่าของตัวเองเจอบ้างอ่ะ

    #1,333
    0
  10. #1278 kwang_E.L.F (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 มีนาคม 2554 / 17:47
    ซึ้งอ่ะ
    #1,278
    0
  11. #1166 tokay (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2554 / 19:43
     ไรเตอร์เอา  เปปทีน  ให้วอนกินใช่มั้ยเนี่ย

    รู้สึกว่าพี่แกฉลาดขึ้น  ดอกลิลลี่ให้ฮยอกแจน่ะ  อย่าลืมนะ


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 6 กุมภาพันธ์ 2554 / 10:41
    #1,166
    0
  12. #1133 SJ_HANCHUL (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 มกราคม 2554 / 03:02

    เอาจริงๆน่ะตามอารมณ์วอนไม่ทันจริงจัง
    ยังไงกันแน่
    แล้วนั่นจะซื้อลิลลี่ให้ฮยอกแจใช่มะ??
    อยากรูว่าวอนลูกใครกันแน่ นาราหรือยองเอ

    #1,133
    0
  13. #1081 bastree (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 มกราคม 2554 / 15:06
    วอนเริ่มจะฉลาดแล้ว
    #1,081
    0
  14. #950 YoGul2t (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2553 / 16:21

    ตอนนี้ซึ้งจังงง ....

    บ่า เป็นอวัยวะที่สำคัญที่สุดสินะ ^_^

    #950
    0
  15. #746 heechul oppa (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 กันยายน 2553 / 18:51
    นานแค่ไหนก็ยังตามมาอ่านอยู่นะคะ

    เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์แต่งต่อไปค่ะ สู้ๆ ^^





    #746
    0
  16. #723 [ Faii ] (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 กันยายน 2553 / 12:14
     สงสารซีวอนอ่ะ...

    ฮยอกเป็นคนดีจังเลย รักฮยอกที่สุดเลย...



    ไรเตอร์หายไปนานมากๆ....
    คิดถึง งง
    #723
    0
  17. #687 Gif (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2553 / 19:37
    ในที่สุดไรเตอร์ก็กลับมา

    55555
    #687
    0
  18. #686 tangme' (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2553 / 20:51
    มาอัพฟิคเรื่องนี้

    ถึงว่าซิ พายุเลยพัดจากเวียดนามมาไทยซะ

    ฝนตกไม่หยุด ๕๕๕

    ซัวอนเริ่มมองฮยอกในแง่ดีแล้ววววว

    เย้!!!
    #686
    0
  19. #685 PiiMy (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2553 / 16:10
     ในที่สุดไรเตอร์ก็อัพแล้ว !!!!!!~~~~
    วู้ว !!!!

    วอน ซื้อดอกลิลลี่ให้ฮยอกได้แล้ว !
    ฮยอกน่าสงสารออกนะ T^T!
    #685
    0
  20. #684 fragile_21 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2553 / 04:21
    อุกี๊สสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส >.<

    ในที่สุดสวนจีนก้ออัพแล้ว ตั้งหน้าตั้งตารอคอยมากมายอ่ะค่ะ

    หลังจากผ่านสมรภูมิสอบมาได้แล้วก้อมานั่งอ่านปั๊บ

    แม่จ้าวววววววววววววว อีฮยอกแจ๊! เทอช่างเป็นคนดีเหลือเกิน - -"

    แต่ชเวก็เริ่มเปิดใจละนะ เยี่ยมๆๆๆ

    แต่ว่า....ดราม่ามาก้อเยอะ มันคงจะไม่สุขตอนนี้แน่นอน อุปสรรคคงมีอีกเปนแสน

    เราชอบดราม่านะคะ เพราะงั้นมาต่อดราม่าไวๆนะคะสวนจีน ^^

    สู้ๆด้วยเน๊ 
    #684
    0
  21. #683 OGSUJU (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2553 / 20:58
    อั๊ยย่ะ!ในที่สุดไรเตอร์ก็อัพฟิค



    มาอัพอีกเร็วๆเน้อ



    เค้าอยากอ่านใจจะขาดอยู่แล้ว
    #683
    0
  22. #682 snowvirgin (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2553 / 15:16
    มาแว้วววววว ฟิคอีกเรื่องที่ติดตาม(จนเหนื่อย) แต่เราเข้าใจรีดเดอร์นาคร่า เพราะฟิกก้อฮอตทุกเรื่องซ้าขนาดนั้น ^-^ ไฟตติ้งคร่า

    แต่แหมๆๆๆ วอนจ๋าเกียดเค้านาแต่พามาไหว้แม่ เอ๊ะยังไง ใจอ่อนซะทีเหอะนา สงสานฮยอกอ่ะ
    #682
    0
  23. #681 UyunDH (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2553 / 21:31
    ในที่สุดดด!!

    ในที่สุดดดดดจีนก็มาต่อเรื่องนี้แล้ว ว วว ว ว ว วว!!

    โอ้ย ย ย ยย ดีใจโฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกX3



    ชอบเรื่องนี้มากมาย

    เริ่มจะมีอะไรดีๆแล้ว

    อ่า,, "บ่า" สำคัญเนอะ^^





    จีนสู้ๆ!

    ^^=V
    #681
    0
  24. #676 loveUpugKuG (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2553 / 02:53

    เย่ๆๆต่อแล้วๆๆๆนานเหมือนกันนะเนี้ยกว่าพี่จีนจะมาต่อเรื่องนี้ได้   ก็เข้าใจอะนะว่าแต่งเยอะ  ว่าแต่ว่าจะเป็นยังไงจ่อไปน้า~~~~~

    #676
    0
  25. #675 jeabeunhyuk (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2553 / 09:33

    อ๊ากๆๆๆ แอบจิ้น ชื่อตอน คิดไปไกล 555

    ฮยอกรักวอน อีกแล้ว รักมากมาย 

    วอนรักฮยอก ซะทีนะ รักจากใจจิงซะที

    คนอ่านลุ้นจนเหงื่อตก  ลุ้นว่าเมื่อไรเตอร์จะมาอัพ ..

    สวนจีน อัพทีฝนตกไม่หยุด  555

     

    ฮยอกมาปลอบแล้ววอน อย่าร้องไห้อีกนะ สัญญาสิ

    #675
    0