{WONHYUK}When I fall in LOVE the PAIN&When U COME BACK to me

ตอนที่ 21 : THE PAIN [17]=รอยยิ้มราชสีห์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,335
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    8 มิ.ย. 53



คฤหาสน์ตระกูลลี

 

            วันที่สามแล้ว...ที่ฮยอคแจเอาแต่นั่งเหม่อลอยอยู่แบบนี้ ข้าวปลาก็ไม่กิน หรือแม้แต่จะพูดจากับใครๆก็น้อยลง

 

            และเป็นอีกวันที่เจ้าตัวเลือกที่จะนั่งที่เก้าอี้ในสวน

 

            คุณนายจองอึลเดินเข้ามามองลูกด้วยสายตาที่บ่งบอกถึงความเป็นห่วง

 

            มือที่เริ่มมีรอยย่นตามกาลเวลาวางลงบนเส้นผมนิ่มของลูกชายคนโต

 

            พอเถอะลูก... เธอพูดเบาๆ

 

            คะ..ครับ? ฮยอคแจเริ่มรู้สึกตัว

 

            ถ้ารักแล้วทรมานแบบนี้ ก็พอเถอะนะ... จองอึลพูดก่อนจะนั่งลงข้างๆฮยอคแจ

 

            ผม..ขาดเค้าไม่ได้ ฮยอคแจปล่อยให้น้ำใสๆไหลออกมาจากดวงตา

 

            แต่พ่อกับแม่ก็อยู่ไม่ได้นะลูก ถ้าไม่มีฮยอคแจ

 

            ผมขอโทษ...ผมมันไม่ดี...

 

            ไม่มีใครโทษลูกแบบนั้นหรอกนะฮยอคแจ ความรักเป็นสิ่งที่สวยงาม แต่ความรักก็เป็นสิ่งที่มีค่าที่เราควรจะมอบให้กับคนที่สมควรจะได้รับมันนะ

 

            ผมให้เค้าไปหมดแล้ว...แต่เค้า ไม่เคยจะยอมรับความรักของผมเลย แม่ครับ ผมเจ็บ...เจ็บที่หัวใจจังเลยครับ ฮยอคแจโผเข้ากอดแม่เอาไว้

 

            ไม่เป็นไรนะลูก ใครไม่รักลูกของแม่ก็ไม่เป็นไร แม่ยังรักลูกนะ อย่าร้องนะลูก... จองอึลเลือกที่จะปลอบลูกอย่างใจเย็น

 

            เธอสอนให้ลูกของเธอทั้งสองคนเติบโตมาด้วยการตัดสินใจของตัวเองเสมอ และสอนให้เติบโตขึ้นมาอย่างเข้มแข็งและสามารถเอาตัวรอดเพียงลำพังได้

 

            ดังนั้นไม่ว่าลูกจะตัดสินใจอย่างไรเธอจึงเคารพอยู่เสมอ เพราะสิ่งที่ลูกเลือกแล้วนั้นแสดงว่าเจ้าตัวจะต้องว่ามันคือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับตัวเอง

 

            เธอจึงจะไม่ขัดขวางใดๆทั้งสิ้น

 

            และแม้ว่าเธอจะเกลียดผู้ชายที่ชื่อซีวอนมากเพียงใด แต่เธอก็จำต้องทำใจให้รักหมอนั่น

 

            เพียงเพราะเค้า...คือคนที่ลูกเธอรัก

 

            เหลืออีกไม่ถึงอาทิตย์แล้วนะครับแม่ จะครบหนึ่งเดือนแล้ว... ฮยอคแจพูดเบาๆ

 

            ผมกลัว...กลัวจังเลยครับ... ฮยอคแจกระชับอ้อมกอดให้แน่นกว่าเดิม

 

            เป็นอะไรลูก

 

            ผมกลัวว่าเค้า...จะไม่รักผม...ไม่หวั่นไหวใดๆต่อผมเลย แล้วพอจบหนึ่งเดือน ผมก็จะไม่ได้อยู่ข้างๆเค้าอีก...

 

            จองอึลมองลูกเพียงเล็กน้อย แล้วก็รู้สึกว่าสงสารลูกเหลือเกิน

 

            ฮยอคแจฟังแม่นะลูก ตอนที่ลูกตัดสินใจว่าจะไปลองอยู่กับซีวอนหนึ่งเดือนนั้น ทั้งพ่อ แม่ และซึงกิไม่มีใครเห็นด้วยเลย แต่ลูกรู้มั้ยว่าทำไมเราถึงยังยอมให้ลูกไป

 

            ทำไมหรอครับ?

 

            เพราะเราเคารพในการตัดสินใจของลูกยังไงล่ะ ในเมื่อมันคือสิ่งที่ลูกเลือกแล้ว พวกเราจึงยอมรับมัน ดังนั้นลูกก็ต้องคิดบ้างสิว่า ถึงเวลานั้นแล้วผลมันจะออกมายังไง มันก็คือสิ่งที่คนๆนั้นเค้าเลือกแล้วเช่นกัน...และลูกเองก็ต้องยอมรับในการตัดสินใจของเค้าเช่นกัน

 

            แต่ถ้าเค้าไม่รักผม....

 

            มันก็แปลว่าไม่รักยังไงล่ะ จองอึลพูดสวนทันที

 

            ลูกเธอจะต้องทำใจยอมรับ แม้ว่าจะต้องเจ็บปวด แต่เธอเองก็ไม่อาจปล่อยให้ลูกอยู่กับความหวังเลื่อนลอยไปวันๆอีกแล้วเช่นกัน

 

            แต่ผมรักเค้า...

 

            คนเราไม่สามารถทำใจให้รักกันภายในวันสองวันหรอกนะลี ฮยอคแจ เหมือนที่ลูกไม่สามารถเลิกรักเค้าได้เลย แม้จะผ่านมาเกือบสิบปีแบบนี้ คุณนายจองอึลพูดถึงความเป็นจริงออกมา

 

            ถามใจลูกเถอะว่าทุกวันนี้มีความสุขแล้วหรอที่ทนให้เค้าทำร้ายแบบนี้ มีความสุขแล้วหรอที่ต้องทนฟังเค้าทำร้ายจิตใจอยู่ตลอดเวลาแบบนี้ มันคือสิ่งที่ลูกต้องการที่สุดรึเปล่า

 

            ชีวิตลูกไม่ได้ขึ้นอยู่กับเค้าเพียงคนเดียวนะ ลูกลองหยุดวิ่งตามเค้าแล้วหันมามองคนที่ยืนอยู่ข้างหลังลูกบ้าง ทั้งพ่อ แม่ ซึงกิ และใครๆอีกหลายคนต่างก็เป็นห่วงลูก...

 

            ...ในขณะที่ลูกวิ่งตามใครคนหนึ่ง ลูกจะรู้รึเปล่าว่าแม่กับคนอื่นๆต้องมองลูกหกล้ม ลูกเจ็บปวด มองน้ำตาลูกมากมายแค่ไหน พวกเราก็เจ็บนะลูก...อย่าเอาชีวิตตัวเอง...ไปผูกติดที่คนๆเดียวแบบนั้นเลย ไม่รักตัวเองก็ถือว่าทำเพื่อครอบครัวของเราเถอะนะ

 

            ฮยอคแจนิ่งไปเลย

 

            แม่ไม่เคยจะแสดงออกถึงด้านที่อ่อนแอให้ลูกๆได้เห็นบ่อยมากนัก แต่ในวันนี้ ในตอนนี้ผู้หญิงที่เข้มแข็งกำลังร้องไห้อยู่ตรงหน้าเค้า

 

            แม่ครับ...อย่าร้อง ผมขอโทษ ฮยอคแจรีบใช้มือของตัวเองซับน้ำตาให้ผู้เป็นแม่ทันที

 

            แม่อยากได้ฮยอคแจที่สดใสร่าเริงคนเดิมกลับคืนมา ไม่ใช่ฮยอคแจที่หายใจรอวันตายไร้ชีวิตชีวาเหมือนตอนนี้

 

            ผมขอโทษครับแม่ อย่าร้องสิครับ ผมผิดไปแล้ว ฮยอคแจรีบกอดแม่ไว้แล้วร้องไห้ตามออกมา

 

            สองแม่ลูกนั่งกอดกันแล้วร้องไห้ออกมาด้วยกันทั้งคู่

 

            ทำไมท้องฟ้าที่สดใสในวันนี้ กลับไม่ช่วยให้อะไรๆดีขึ้นเลยสักนิด

 

 

 

 

คอนโดของซีวอน

 

            ร่างสูงกระพริบตาไล่ความแสบจากแสงแดดที่ลอดเข้ามา ก่อนจะบิดขี้เกียจ แล้วลุกขึ้นมานั่งบนเตียง เดินไปคว้าผ้าขนหนู ทำธุระส่วนตัว

 

            เมื่อแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว จึงเดินออกมาจากห้องนอน

 

            ฮยอคแจ...ชั้นหิวแล้ว ร่างสูงส่งเสียงเรียกอย่างคุ้นเคย

 

            แต่ในวันนี้มันกลับมีเพียงความว่างเปล่าตอบกลับมา

 

            ฮยอคแจ! นายอยู่........... ซีวอนตะโกนเรียกอยู่ก็ต้องชะงัก

 

            เมื่อนึกถึงความเป็นจริง

 

            นั่นสิ...นายไม่อยู่นี่นา ซีวอนขำตัวเองเบาๆ

 

            ความจำสั้นรึไงนะเรา ไปร้องเรียกหาอากาศทำไม?

 

            ร่างสูงเดินมาหยุดที่หน้าทีวีที่มีปฏิทินตั้งเอาไว้ วันนี้แล้วสินะ...มันย้อนกลับมาอีกปีแล้วสินะครับแม่

 

            วันที่แม่จากผมไปแล้วไม่กลับมาอีกเลย

 

            วันที่ผมไม่มีทางลืมได้เลยตลอดชีวิต

 

            ซีวอนกำกุญแจรถแน่น ก่อนจะตัดสินใจอีกครั้ง ขับรถไปยังคฤหาสน์ตระกูลลี

 

            เธอมาทำอะไรน่ะ!” คุณนายใหญ่ของบ้านเดินมาถามร่างสูงทันที

 

            ผมมารับฮยอคแจกลับครับ ซีวอนหันไปโค้งทักทายเล็กน้อย

 

            ทำไมเพิ่งมาตอนนี้ล่ะ ไม่คิดว่ามันจะสายไปหน่อยรึไง

 

            ผมจะพาเค้าไปเชจูด้วยกันครับ ซีวอนตอบตามตรง

 

            ไปทำอะไร?

 

            เคารพหลุมศพคนสำคัญของผมครับ

 

            จองอึลขมวดคิ้วเล็กน้อย

 

            ได้โปรดกรุณาด้วยครับ เครื่องบินที่ผมจองเอาไว้ ใกล้จะถึงเวลาแล้วครับ

 

            ไปบอกให้คุณหนูใหญ่เก็บกระเป๋าซะ เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหันไปสั่งเด็กที่ยืนอยู่ทางด้านหลัง

 

            ขอบคุณมากนะครับ ซีวอนกล่าวขึ้นขณะที่กำลังรอฮยอคแจอยู่ที่โซฟา

 

            ชั้นเองก็ไม่ได้อยากให้ลูกของชั้นไปอยู่กับนายหรอกนะความจริงน่ะ จองอึลรู้สึกว่าเธอควรจะแสดงความเห็นอะไรออกมาบ้าง

 

            ครับ... ซีวอนก้มหัวยอมรับ

 

            แต่เพราะลูกของชั้นรักนาย...ชั้นกับสามีซึ่งเป็นพ่อและแม่ที่รักลูกมาก จึงต้องยอมรับตัวนายด้วย

 

            ชั้นขอร้องล่ะนะ...อีกไม่ถึงอาทิตย์นี้ ช่วยทำดีกับฮยอคแจสักหน่อย อย่างน้อยๆถึงเวลานั้นแล้วนายยังไม่รู้สึกอะไรกับลูกของชั้นจริงๆ มันจะได้เป็นความทรงจำดีๆให้เค้าเอาไว้คิดถึงนาย

 

            จองอึลคิดดีแล้ว เธอไม่อาจจะบังคับให้หัวใจใครรักใครได้ แต่เธอขอร้องให้ซีวอนทำในสิ่งที่ควรจะทำได้

 

            แค่นี้จริงๆ ที่คนเป็นแม่อย่างเธอสามารถทำได้

 

            ซีวอนนิ่งรับในคำขอร้องนั้น

 

            นั่นสินะ เค้าลืมไปเลยว่าร่างบางมาอยู่กับเค้าได้สามอาทิตย์กว่าแล้ว นั่นหมายความว่าเหลืออีกเพียงสาม-สี่วันเท่านั้น

 

            ทุกๆอย่างก็จะถึงวันตัดสิน

 

            ได้มั้ย...ชเว ซีวอน คุณนายจองอึลถามอีกครั้ง

 

            ซีวอนหลับตาอย่างใช้ความคิด

 

            ครับ... ร่างสูงเองก็ยังไม่แน่ใจกับสิ่งที่ตัวเองกำลังเป็นอยู่เช่นกัน

 

            สักพักหนึ่ง ฮยอคแจก็เดินนำหน้าลงมา โดยที่มีคนลากกระเป๋าตามมาด้วย

 

            ร่างบางมองซีวอนด้วยประกายตาไหววูบเล็กน้อย

 

            อย่างน้อยๆ เค้าก็มาตามผมกลับ...ผมควรจะดีใจใช่มั้ย?

 

            เราจะไปไหนกัน ฮยอคแจเอ่ยถาม

 

            ไปเชจู ซีวอนรับคำสั้นๆ

 

            เดินทางปลอดภัยนะลูก จองอึลกอดลูกคนโตเบาๆ

 

            ขอบคุณนะครับแม่

 

 

 

            จากนั้นซีวอนจึงพาฮยอคแจขึ้นรถมุ่งตรงไปยังท่าอากาศยานเพื่อนั่งเครื่องบินไปลงยังเกาะเชจู

 

            ระหว่างทางที่อยู่ในรถกัน ฮยอคแจไม่ยอมปริปากหรือหันมาพูดอะไรกับซีวอนแม้แต่คำเดียว

 

            ซึ่งร่างสูงเองก็ไม่รู้ว่าควรจะเปิดประเด็นการสนทนาอย่างไรดี

 

            จะไม่คุยกับชั้นหรอ? ซีวอนยอมพูดในที่สุด

 

            ให้พูดว่าอะไรล่ะ ร่างบางตอบทั้งๆที่ยังไม่หันกลับไปมอง

 

            อะไรก็ได้

 

            ไม่เอา...เดี๋ยวนายโมโหไม่พอใจอีก

 

            นายกำลังกวนประสาทชั้นนะฮยอคแจ

 

            ร่างบางยิ้มน้อยๆ กับสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่เป็นประจำ

 

            จะทำยังไงดีล่ะซีวอน...ชั้นควรจะทำยังไงดี ฮยอคแจพูดเบาๆ

 

            อะไร?

 

            ทำยังไง ถึงจะได้หัวใจของนายมา...ทำยังไงนายถึงจะรักชั้น

 

            ร่างสูงแววตาอ่อนลงเล็กน้อย

 

            นี่เป็นครั้งแรกและครั้งเดียวที่ชั้นจะได้อยู่ใกล้ชิดนายขนาดนี้ แต่ถ้าถึงวันนั้นแล้วนายยังไม่รักชั้น...ชั้นจะทำยังไงดี

 

            ซีวอนหันมามองคนข้างๆเล็กน้อย แววตาที่สั่นระริก บ่งบอกว่าเจ้าของมันกำลังกลัวในสิ่งที่พูดอยู่จริงๆ

 

            มือหนาละจากพวงมาลัยข้างหนึ่งมาลูบเส้นผมนิ่มเบาๆ

 

            ฮยอคแจเบิกตากว้างประหลาดใจกับความอ่อนโยนที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันของร่างสูง

 

            ทำหน้าเหมือนเห็นผี ร่างสูงยิ้มบางๆ

 

            นายยิ้ม? ฮยอคแจยิ่งตกใจหนักกว่าเก่า

 

            ชั้นก็คนนะ ทำไมจะยิ้มไม่ได้

 

            นายไม่เคยยิ้มให้ชั้น

 

            ซีวอนฉีกยิ้มกว้าง ^____________________^

 

            แต่ตอนนี้เคยแล้ว ก่อนที่ร่างสูงจะหันกลับไปขับรรถต่อ

 

            ร่างบางรีบเอามือมาแนบที่หน้าอกข้างซ้ายของตัวเอง มันเต้นดังถี่จนฮยอคแจเริ่มรู้สึกกลัว

 

            ภาพที่ซีวอนยิ้มเมื่อกี๊นี้ยังติดแน่นอยู่ที่ตาของเค้าอยู่เลย

 

            มันคือความจริงใช่มั้ย? เค้าไม่ได้กำลังหลับฝันใช่มั้ย?

 

            บ่นอะไรคนเดียว ซีวอนเห็นร่างบางครางงึมงำก็อดถามไม่ได้

 

            ซีวอน... ร่างบางกลับเรียกชื่อเค้าแทนซะได้

 

            หืม?

 

            ชั้นรักนายนะ

 

            ซีวอนไม่ได้ตอบรับคำพูดนั้นหรือว่าแสดงความคิดเห็นอะไรออกมา จนร่างบางไม่แน่ใจว่าร่างสูงนั้นจะได้ยินที่เค้าบอกไปหรือไม่

 

            ชั้นรักนายนะ จึงลองพูดอีกครั้ง

 

            ชั้นได้ยินแล้ว ซีวอนตอบรับ

 

            ฮยอคแจจึงหันกลับไปมองออกนอกหน้าต่างเหมือนเดิม

 

            อย่างน้อยๆก็ได้บอกไปแล้ว และร่างสูงก็รับรู้มันแล้วด้วย จะเกิดอะไรต่อไป ก็คงจะต้องยอมรับมันซะแล้ว

 

            ซีวอนก็ต้องยอมรับว่าตัวเองหวั่นไหวให้กับประโยคนั้นของฮยอคแจ เพราะตั้งแต่เกิดมาคนที่จะพูดว่ารักเค้าอย่างบริสุทธิ์ใจก็มีเพียงมินโฮและชางมินเท่านั้น

 

            มาวันนี้กลับมีใครเพิ่มเข้ามาอีกคน...เหมือนว่ามันจะตั้งรับไม่ทัน

 

 .
.
.

ตอนนี้มันสุขหรือเศร้าหว่า ?
รู้แต่ว่ารอบนี้ อัพฟิคเร็ว ฮ่าๆๆๆ สะใจคนอ่านเลยล่ะสิ
ช่วยกันเม้นท์ๆหน่อยน้า ให้มันกระเตื้องๆ ไรเตอร์จะได้มีแรงเครียด แต่งออกมา อิอิ

แต่เรื่องนี้มันโศกจริงๆนะ ทำไมชอบอ่านกันจังเลย
= =' คนแต่งล่ะเครียด ไม่เข้าใจอารมณ์ซีวอน ฮ่าๆ

เจอกันคราวหน้าเมื่อ... นั่นล่ะ เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,987 ความคิดเห็น

  1. #1891 Redberrylips (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2555 / 01:10
    ชอบตอนที่เเม่พูดกับฮยอก ฮยอกอ่ะ ยึดติดกับวอนมากเกินไป คือเราคิดว่า รักคนอื่น สนใจคนอื่นมากกว่าตัวเอง หรือคนในครอบครัว มันเเย่เกินไป เเล้ววอนล่ะ คือยังไง ผู้ชายรักปิดรักเปิดคนนี้ นึกจะทำดีด้วยก็ดี พอโมโห ก็ทำร้ายน่ะหรอ
    #1,891
    0
  2. #1839 ae snoopy (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2555 / 13:24


    ฮยอกปล่อยมือเถอะถ้าวอนมันไม่รัก

    ก็อย่าไปยื้อมันไว้เจ็บเปล่าๆๆนะ
    #1,839
    0
  3. #1765 yoyo (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 มีนาคม 2555 / 15:19
    ปล่อยให้ฮยอกน้อย

    สารภาพจนหมดเปลือกอยู่คนเดียว

    มันน่าน้อยใจอ่ะนะคุณชาย

    #1,765
    0
  4. #1717 danger poppular (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 มีนาคม 2555 / 18:37
     จงฉลาดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #1,717
    0
  5. #1685 qtiedong (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 กันยายน 2554 / 03:31
    รักฮยอกบ้างซิ ทำไมทำเหมือนไม่สนใจเลย
    #1,685
    0
  6. #1637 LOVE_D2B_SJ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2554 / 00:43
     อ่านแล้วร้องไห้
    #1,637
    0
  7. #1602 ของขวัญในฤดูใบไม้ผลิ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2554 / 17:35
    โอย ร้องเลย อ่ะ 

    สุขเศร้าเคล้า น้ำตา มันเป็นอย่างนี้นี่เอง T^T


    #1,602
    0
  8. #1582 'MIN' (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2554 / 22:39
    อ่อ วอนดูเริ่มรักฮยอกนะ
    #1,582
    0
  9. #1544 heart007 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2554 / 22:31
    วอน รู้สึกตัวช้าไปไหม
    #1,544
    0
  10. #1502 kokonasan (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 เมษายน 2554 / 19:53
    โดนใจตรงที่แม่ฮยอกพูดนี้แหละ
    มันจี้ดๆเลย

    #1,502
    0
  11. #1478 Pangaea (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 เมษายน 2554 / 18:00
    นั่นสิ่..
    ตอนนี้มันสุข หรือว่าเศร้าก็ไม่รู้!

    อีกไม่กี่วันจะครบกำหนดแล้ว
    ซีวอนจะตัดสินใจยังไงเนี่ย!?
    #1,478
    0
  12. #1332 KYUMIN SJ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 มีนาคม 2554 / 02:02
    รู้สึกวอนเริ่มน่ารักขึ้นน่ะ
    #1,332
    0
  13. #1293 LOVE HYUK (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 มีนาคม 2554 / 21:30
    อ่านเเล้วเเล้วเศร้าจังเลยอยากร้องไห้ยิ่งฟังเพลง miss you ของ sm ballad ไปด้วยยิ่งเศร้าหนักเลย
    #1,293
    0
  14. #1277 kwang_E.L.F (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 มีนาคม 2554 / 17:44
    รักพ่อเเม่ฮยอกจัง เข้าใจลูกตัวเองที่สุด
    #1,277
    0
  15. #1165 tokay (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2554 / 19:39
     พาทนี้มันรู้สึก  มึนๆ  อึนๆ  งงๆ เนอะ
    #1,165
    0
  16. #1132 SJ_HANCHUL (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 มกราคม 2554 / 02:54
    เป็นแม่ที่เข้าใจลูกที่สุดอ่ะ
    แม้ว่าจะเกลียดอีกฝ่ายแค่ไหนแต่หากเป็ฯคนที่ลูกรักแล้วก็ต้องคล้อยตาม
    ยอมรับในการตัดสินใจของลูก
    โอ๊ยยยยวอนรีบๆรักฮยอกแจซะทีเหอะ
    #1,132
    0
  17. #1080 bastree (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 มกราคม 2554 / 14:59
    ฮ่าๆๆๆๆ
    วอนฉลาดเร็วๆทีเห๊อะ
    #1,080
    0
  18. #949 YoGul2t (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2553 / 16:15

    แม่ฮยอกใจดีจัง
    ท่าจะรักลูกมากสินะ ^^"
    วอนก็รักฮยอกได้แล้ว รู้ใจตัวเองซักทีเถอะ - -

    #949
    0
  19. #670 geejajaa (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2553 / 21:40
    Please Won please notice yourself soon!
    #670
    0
  20. #647 won_won (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2553 / 16:49
    แม่ฮยอกเป็นคนดีจริงๆเลย
    วอนยิ้มด้วย แอบมีเขินด้วย
    หุหุ
    #647
    0
  21. #609 My Perfect Life ^^~ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2553 / 18:18

    ไรท์เตอร์

    อัพนะๆๆๆๆ

    #609
    0
  22. #585 teukfern (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2553 / 00:14
    โฮกกกกกกก จะครบเดือนละ

    คาดว่าความเจ็บปวดจะยังมาไม่หมดใช่มั้ย

    มันจะมีอีกใช่มั้ย ไรต์เตอร์ มาอัพต่อไวๆเน้อ
    #585
    0
  23. #583 sareefa (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2553 / 03:21
    โอย จะครบเดือนแล้ว

    วอนๆ แกจะรักฮยอกมั้ยเนี่ยย

    ไม่อยากให้ฮยอกเสียใจเลย
    #583
    0
  24. #564 AikoQ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2553 / 01:21
    ใช่ ตั้งรับไม่ทันเลย เพราะอยู่ดีๆก็เปิดเข้ามาอ่านเรื่องนี้แบบไม่ได้ตั้งตัวซะอย่างนั้น
    ตอนแรกเข้าไปอ่านในเอ็กทีนนั่นล่ะ =,.= บ่งบอกเชียวว่าอินี่หาอะไรอ่าน
    แล้วก็เจอเรื่องนี้ตอนที่7ก็เลยอ่านดู ปรากฏว่าได้เรื่องจนได้ ฮ่าาาาาาา

    อ่านมาจนถึงตอนนี้ล่ะ น้ำตาไหลบ้าง อะไรบ้าง คึคึ สงสารฮยอกแจสุดหัวใจอ่ะ
    คุณชายเหอะ รักปิดรักเปิด เดี๋ยวจะโดนไม่ใช่น้อย เมื่อไหร่จะรู้ใจตัวเองสักที
    ฮยอกน้อยช้ำจะแย่แล้วนะ TT เดี๋ยวคุณแม่พาฮยอกหนีไปไกลๆแล้วจะรู้สึก ชิชะ

    แค่เค้าไม่อยู่แค่ไม่กี่วันก็ยังต้องเรียกหาเลย แล้วทีนี้มาทำเป็นบอกว่าไม่รู้สึกอะไร
    อยากจะตั๊นหน้าพอคุณสักทีจริงๆ ฮยอกน้อยน้ำตาไหลยิ่งกว่าเขื่อนแตกอ่ะ
    ร้องได้ร้องดี ร้องมันทุกวัน สักวันเหอะ จะไปลักพาตัวฮยอกน้อยมาอยู่ด้วย ชิชิ

    แต่จะไปว่าคุณชายหมดเลยก็ไม่ได้ น่านนนนนนน ก็นู๋ไปรักเค้าเองนี่คะ TT
    รักมากซะด้วย แล้วก็เลยเจ็บมากขนาดนั้น มามะ ซบอกเค้าดีกว่านะ TT
    จะไม่ทำให้ช้ำใจ ไม่พา ผช ที่ไหนมานอนด้วย ไม่ทำนิสัยไม่ดีแบบคุณชาย เชอะๆๆๆๆ

    เรื่องนี้ชอบนะ สะเทือนจิตใจกันดีจริงๆ เจ้าคุณชายปากแข็ง น่าง้างซะไม่มีเหอะ
    ระวังจะรู้ตัวเมื่อสายแล้วกัน เมื่อนั้นฮยอกน้อยจะหลุดลอย หึหึ ได้มันแน่งานนี้
    #564
    0
  25. #562 OGSUJU (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2553 / 20:43
    โอ้ เหลืออีกไม่กี่วันเอง จะครบเดือนแล้ว



    TT
    #562
    0