{KIHAE} Acc!deNT@lly บังเอิญ โลกกลม (หรือ) พรหมลิขิต ?

ตอนที่ 88 : {Accidentally}=[52]-[ผมสัญญา...]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 449
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    4 เม.ย. 55

          คิบอมมองออกไปนอกกระจกรถ มองดูหิมะที่เริ่มตกลงมาเรื่อยๆตามเส้นทางที่มุ่งหน้าไปสู่เมืองท่าที่สำคัญของประเทศอย่างมกโพ ขณะที่มือข้างหนึ่งก็กำลังกุมมือของทงเฮเอาไว้

 

                “ตื่นเต้นมั้ยคิบอม” ทงเฮถาม

 

                “ตื่นเต้นเรื่องอะไรครับ ยอโบ” คิบอมละสายตาจากวิวกลับมาสนใจคนรักของตนเอง

 

                “ก็จะได้ไปเที่ยวนี่ไง ชั้นเองยังตื่นเต้นเลย ไม่ได้กลับไปหลายปีแล้ว” ทงเฮยิ้มหวาน

 

                “ฮะๆ ถ้าเป็นเรื่องนั้นก็นิดหน่อยครับ แต่ผมตื่นเต้นมากกว่าที่จะได้ไปดูสถานที่ๆทงเฮเติบโตมาน่ะ” คิบอมยิ้ม

 

                555 จำได้ว่าตอนเด็กๆชั้นแสบมากเลย ชอบออกไปเล่นข้างนอกได้แผลกลับมาเป็นประจำ แม่ก็จะตีชั้นบ่อยมากด้วยนะ พ่อมักจะเป็นคนเข้ามาห้ามตลอด...” ทงเฮแววตาเป็นประกายขึ้นเมื่อพูดถึงพ่อของตนเอง

 

                “ไม่เห็นเหมือนผมตอนเด็กๆเลย” คิบอมเทียบ

 

                “แล้วตอนเด็กของนายเป็นยังไงบ้าง นายเกิดที่นู่นเลยรึเปล่า” ทงเฮถามด้วยความสนใจ

 

                “เปล่าหรอกครับ ผมเกิดและโตที่นี่จนถึงสิบขวบก่อนจะย้ายไปที่นั่นน่ะ วัยเด็กของผมตอนที่อยู่เกาหลีนี่ผมก็จำไม่ค่อยได้นักหรอกครับ ก็คงใช้ชีวิตเหมือนเด็กๆทั่วไปนั่นล่ะ แต่พอย้ายไปอยู่ที่นั่นแล้ว ภาษาอังกฤษก็ยังไม่ค่อยแข็งแรง แถมยังมีเรื่องเหยียดคนเอเชียผมดำอีก มันเลยค่อนข้างลำบากในตอนแรกน่ะครับ”

 

                “โห ขนาดนั้นเลยหรอ” ทงเฮทำท่าตกใจ

 

                “ก็ประมาณนั้นล่ะครับ ผมไม่ค่อยเล่นกับใครเค้าหรอก ถ้าว่างก็ไปห้องสมุด วันหยุดก็ไปโบสถ์ มันเงียบสงบดี”

 

                “ชีวิตนายนี่ขนาดสีสันน่าดู” ทงเฮเอนหัวซบกับไหล่ของร่างสูงไว้

 

                “ตอนนี้ผมก็มีทงเฮเป็นสีสันของชีวิตแล้วไง” คิบอมไหวเล่นเล่นกับหัวอีกฝ่ายเบาๆ

 

                “แน่นอน...ชั้นน่ะมีทุกสีเลย” ทงเฮหัวเราะ

 

                คุณนายลีที่นั่งห่างออกไปก็ต้องอมยิ้มให้กับความน่ารักของทั้งคู่

 

                พรหมลิขิตนี่มันยากจะต้านทานจริงๆนะ อยู่ห่างไกลกันคนลซีกโลกขนาดนี้ ยังอุตส่าห์มีเหตุการณ์ให้มาพบ มาเจอ และรักกันจนได้

 

                เชื่อแล้วว่าคนที่เป็นคู่กัน สุดท้ายก็ต้องได้รักกันจริงๆนั่นล่ะ

 

                นั่งรถนานจนลืมดูเวลา ในที่สุดก็มาถึงหน้าหมู่บ้านจนได้ คิบอมรีบลงไปขนกระเป๋าลงจากรถ และเดินตามคุณนายลีที่เดินนำหน้าไปก่อน

 

                ตามกำหนดคือทงฮวาจะตามมาทีหลังเนื่องจากว่าจะต้องรอรับแฟนสาวพร้อมครอบครัวที่กำลังจะเดินทางมาที่นี่เสียก่อน ทำให้แม่และน้องชายรวมทั้งแถมน้องเขยอีกคนต้องรุดหน้ามาจัดงานเสียก่อน

 

                “อ้ะ เดี๋ยวพาคิบอมเอาของไปเก็บนะทงเฮ บ้านหลังนี้แม่ให้เป็นของเราแล้วกัน ส่วนบ้านใหญ่แม่จะกลับไปนอนห้องพ่อเค้า ทงฮวาก็คงพักโรงแรมกับแฟนเค้านั่นล่ะ” คุณนายลีพูดเมื่อหยุดที่บ้านหลังหนึ่ง

 

                “แม่จะนอนคนเดียวเนี่ยนะ” ทงเฮถาม

 

                “ชั้นนอนมาก่อนแกจะเกิดอีกนะ อย่าลืม เอาของเข้าไปเก็บแล้วก็ไปเยี่ยมพ่อเค้าด้วยล่ะ แม่จะไปคุยกับผู้ใหญ่คนอื่นๆก่อน” คุณนายลีเดินแยกออกไปพร้อมกับเด็กที่ใช้ให้มาช่วยคนสัมภาระของตนเอง

 

                “ว้าว สองต่อสองเลย” คิบอมร้องอย่างดีใจ

 

                “คิบอม...” ทงเฮเหล่มองอย่างหมั่นไส้

 

                “เข้าไปเก็บของกันเถอะครับ เดี๋ยวจะเย็นซะก่อน ผมอยากจะพบพ่อของทงเฮเต็มทีแล้ว” คิบอมยกกระเป๋าเข้าไปในบ้าน

 

                อีกชั่วโมงต่อมา เมื่อแดดเริ่มตกแล้ว ทงเฮจึงพาคิบอมเดินไปตามเส้นทางเล็กๆ ที่มีคนคอยยิ้มให้ทั้งคู่ไปตลอดทาง คิบอมดูเก้อเขินเล็กน้อยเมื่อได้เจอผู้คนมากขนาดนี้

 

                ได้มาได้สักพักก็เจอเข้ากับสวนกว้างที่มีสุสานอยู่พอสมควร ดูท่าแล้วก็น่าจะเป็นประชาชนที่มีพื้นที่เกิด ณ ที่นี่

 

                “นั่นไง พ่อของฉัน” ทงเฮวิ่งนำไปก่อน คิบอมจึงต้องก้าวยาวๆตามไป

 

                ทงเฮคุกเข่าลงต่อหน้าหลุมศพแห่งหนึ่ง โดยมีคิบอมนั่งลงข้างๆ

 

                “สวัสดีครับพ่อ ไม่เจอกันนานเลยนะครับ” ทงเฮยิ้มบางๆ พร้อมกับปัดเศษใบไม้ที่ร่วงประปราย

 

                “สวัสดีครับ” คิบอมก้มหัวทักทายบุคคลทิ่ยู่ตรงหน้า

 

                “พ่อครับ ทงฮวากำลังจะแต่งงานแล้วนะครับ พ่อดีใจมั้ย พวกเราตื่นเต้นกันมาก” ทงเฮเริ่มเบะปาก

 

                “ไม่ร้องครับ” คิบอมโอบคนรักให้เข้ามาชิดตัวเอง

 

                “ผมชื่อคิบอมครับ” คิบอมยิ้ม

 

                “พ่อไม่ต้องเป็นห่วงทางนี้นะครับ ผมกับทงฮวาจะดูแลแม่ให้ดีที่สุด พ่อคอยเอาใจช่วยพวกเราด้วยนะครับ ผม...คิดถึงพ่อนะครับ” ทงเฮยิ้มกว้างๆ เพื่อให้ผู้เป็นพ่อสบายใจ

 

                คิบอมมองไปตรงหน้านิ่งๆ ก่อนจะจูบกลุ่มผมคนรักเบาๆ

 

                “ทงเฮ ผมหิวน้ำ”

 

                “ห๊ะ? หิวตอนนี้เนี่ยนะ” ทงเฮผละออกมา

 

                “ครับ ทงเฮไปซื้อให้ผมหน่อยนะ เดี๋ยวผมรออยู่ตรงนี้” คิบอมขอร้อง

 

                “นายนี่กินแรงชั้นจริงๆเลย” ทงเฮบ่นอุบ แต่ก็ยอมเดินออกไปแต่โดยดี

 

                เมื่อเห็นว่าทงเฮเดินออกไปจนพ้นอาณาเขตจะได้ยินแล้ว คิบอมจึงหันกลับมาพูดกับสุสานตรงหน้า

 

                “ผมควรจะแนะนำตัวอีกครั้งสินะครับ ผมชื่อคิม คิบอมเป็นคนรักของทงเฮครับ” คิบอมพยักหน้าพร้อมกับยิ้ม

 

                “ผมรักทงเฮมากๆเลยครับ และอยากจะบอกให้คุณพ่อสบายใจด้วยว่าผมสัญญาว่าผมจะดูแลทงเฮให้ดีที่สุด เท่าที่ความสามารถของผมจะทำได้ ผมจะอยู่เคียงข้างเค้าไม่ว่าจะยามทุกข์หรือสุข...”

 

                “ผมรู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากจริงๆที่ได้มาพบกับลูกชายของคุณพ่อ ขอให้คุณพ่ออวยพรให้ความรักของพวกเราทั้งสองคนเป็นไปอย่างราบลื่นไม่ยอมแพ้ต่ออุปสรรคด้วยเถอะครับ”

 

                คิบอมนั่งเงียบอยู่ซักพักก็คิดว่าทงเฮน่าจะซื้อน้ำและกำลังเดินกลับมาจึงพูดอีกคำสั้นๆ

 

                “ผมจะรักและดูแลทงเฮตลอดไป ผมสัญญา”

 

                คิบอมเดินกลับไปตามทางก็เจอเข้ากับทงเฮ

 

                “เอ้า...จะกลับแล้วหรอ” ร่างบางทำหน้าเหรอหรา

 

                555’ มันเย็นแล้วครับวันนี้ เรายังมีเวลาอีกหลายวันในการมาเยี่ยมท่าน กลับกันเถอะครับตอนนี้” คิบอมโอบไหล่อีกคน

 

                “เออนี่ แม่บอกชั้นว่าอยากให้เราสองคนช่วยกันทำของที่ระลึกด้วยนะ” ทงเฮพูดขณะกำลังเดินจูงมือกลับบ้านกับคิบอม

 

                “หืม? ของอะไรหรอครับ”

 

                “ก็เราจะจัดพิธีตามแบบเกาหลีในวันที่ 27 ธ.ค.นี้ไง ส่วนแต่งที่โบสถ์ก็วันที่ 31 ธ.ค. ข้ามปีกันไปเลยทีเดียว แม่อยากให้ชั้นกับนายคิดทำของอะไรที่จะแจกแขกในงานวันนั้น”

 

                “อ่อ แล้วจะทำอะไรกันดีล่ะครับ”

 

                “อืม แม่บอกว่าไม่ต้องอะไรมากมายหรอก แค่อยากให้พิเศษในความรู้สึกน่ะ ไว้ในวันคริสต์มาสไม่กี่วันข้างหน้านี่ เรามาทำกันนะ ช่วยกันคิดเร็ว” ทงเฮนึกอย่างตื่นเต้น

 

                คิบอมมองอาการมีความสุขของคนรักแล้วก็ต้องยิ้มตามไปด้วย ไม่แปลกใจกับอาการของตัวเองหรอก เพราะความสุขของทงเฮก็คือความสุขของเค้า

 

                ทงเฮมีความสำคัญต่อเค้ามากขึ้นไปทุกวันๆ

 

                และรักที่เค้ามีมันก็มากขึ้นไปทุกวันด้วยเช่นกัน

 

                ยอโบครับ เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปเลยนะครับ

 

                 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,535 ความคิดเห็น

  1. #4516 HyukJewel (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 17:12
    ขอเครื่องปรุงชุดค่ะ น้ำตาลไม่ต้อง เดี๋ยวมาเอาที่คิเฮ 
    หวานเกินนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน
    #4,516
    0
  2. #4226 piggy-oun (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2555 / 14:54
    อิจฉาจริงเลย
    #4,226
    0
  3. #4165 ลูกหลานป๋าเจ๊ (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2555 / 01:49
    เขินนนนนนน -////////////-
    #4,165
    0
  4. #4078 thenungning (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2555 / 23:38
    หวานมากๆเลย ><
    #4,078
    0
  5. #4068 OoMy (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2555 / 09:50
    อ๊ายยยยยย
    #4,068
    0
  6. #4010 I' Saru,, (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 28 เมษายน 2555 / 21:06
    บอมน่ารักง่ะ
    >3<
    #4,010
    0
  7. #4003 Darker-40 (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 23 เมษายน 2555 / 00:25
    ใช่ ตลอดไป -..- *ชูป้ายไฟ*
    #4,003
    0
  8. #3997 KIHAE*129 (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 22 เมษายน 2555 / 21:10
    คิเฮตลอดไปปปปปปปปปปปปปปปป
    #3,997
    0
  9. #3940 THELASKIM (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 18 เมษายน 2555 / 01:12
    ก็ถ้าจะหวานกันซะขนาดนี้-//////////-
    #3,940
    0
  10. #3881 yaimajunk (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 5 เมษายน 2555 / 21:32
    บอมน่ารักนะ
    #3,881
    0
  11. #3876 *Aphorist* (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 4 เมษายน 2555 / 17:05

    คิเฮน่ารักอ่ะ ^^

    #3,876
    0