{KIHAE} Acc!deNT@lly บังเอิญ โลกกลม (หรือ) พรหมลิขิต ?

ตอนที่ 86 : {Accidentally}=[50]-[รักกับเกลียดมันไปด้วยกันไม่ได้]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 823
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    8 ก.พ. 55

                “อือ......” ฮยอคแจกระพริบตาถี่ๆ เพื่อรับแสงอาทิตย์ที่เล็ดลอดผ่านมาตามผ้าม่าน ผ่านไปอีกไม่กี่นาทีก็สามารถเปิดได้เต็มตา ก่อนจะเรียกสติทั้งหมดทั้งมวลกลับมาให้ได้มากที่สุด

 

                เมื่อวานเค้าวิ่งเข้ามาในโรงแรม บุกเข้าไปกลางวง อาละวาด โดนไอ้ซีวอนลากออกมา เกิด...เอ่อ นั่นล่ะนะ ในห้องน้ำ คุณหนูมิซึกิโผล่เข้ามาพูดเรื่องอะไรสักเรื่องนี่ล่ะ เค้าเองก็จำไม่ค่อยได้แล้ว จากนั้นมันก็...เลยตามเลย

 

                “โอ้...อะไรกันวะเนี่ย” เค้าสาบานนะว่าเค้าไม่ได้เมา แต่ตอนนี้เค้ารู้สึกเหมือนคนที่ดื่มหนักจากปาร์ตี้เมื่อคืน แล้วต้องมาสู้รบกับอาการแฮงค์ในตอนเช้า

 

                ร่างบางพบว่าตัวเองนอนคว่ำไม่เป็นท่าอยู่บนเตียงนอน และสักพักอาการเจ็บปวดก็ค่อยๆเข้าครอบงำร่างกายของเค้าตั้งแต่ปลายเท้า ขึ้นมาสู่ต้นขา สะโพก ช่วงเอว หน้าอก ไหล่ แขน ให้ตายเถอะ เหมือนกระดูกมันป่นไปทั้งตัว

 

                “งือ....เจ็บ.....” ฮยอคแจยกมือขึ้นเสยผมหน้าตัวเองไปด้านหลัง ก่อนจะร้องครวญครางออกมา

 

                “ไอ้เหี้ยวอน...ไปตายที่ไหนวะ...”

 

                “ตื่นมาก็ปากดีเลยนะมึง” เสียงอันคุ้นเคยดังขึ้นที่ปลายเตียง ทำให้ฮยอคแจต้องพยายามเอี้ยวตัวไปให้ได้มากที่สุดเพื่อมองเจ้าของเสียงนั้น

 

                ซีวอนที่เพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ เดินออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูผืนเล็กที่ใช้เช็ดหลังของร่างที่ใส่เพียงบ็อกเซอร์ตัวเดียวเท่านั้น

 

                “เจ็บ...” ฮยอคแจงอแงพูดอยู่คำเดียว พร้อมส่งสายตาอาฆาตไปให้อีกด้วย

 

                “โดนกูไปกี่รอบล่ะ ไม่เจ็บมึงก็เกินคนล่ะ” ซีวอนเช็ดหลังให้แห้งอีกสองสามทีก็โยนผ้าใส่ตระกร้าแล้วเดินมานั่งข้างเตียงที่อีกฝ่ายนอนอยู่

 

                “ไอ้เลว ไอ้ชั่ว ไอ้เวร...ไอ้.....” ฮยอคแจทำหน้าง้ำงอ

 

                “ด่ากูแล้วมันทำให้มึงดีขึ้นมั้ยห๊ะ” ซีวอนเอ็ดแต่ก็เอื้อมมือไปลูบผมอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน ซึ่งฮยอคแจก็เอนหัวรับสัมผัสนั้นแต่โดยดี

 

                ฮยอคแจเงยหน้าสบตาคนตรงหน้าเลื่อนผมจากผมมาเป็นใบหน้าของตน ก่อนจะยื่นมาจูบฝ่ามือของซีวอนอย่างเอาใจ

 

                ซีวอนเลื่อนตัวลงไปนั่งกับพื้นห้องเพื่อให้ระดับสายตาของตัวเองตรงกับคนที่นอนอยู่ แล้วยื่นหน้าเข้าไปจูบปากอีกคนแน่นๆ

 

                “ปวดมากมั้ย...” ซีวอนถามเบาๆ ก่อนจะเปิดผ้าห่มที่คลุมตัวของร่างบางอยู่ ก็พบว่าตามผิวที่ปกติจะเป็นสีขาวซีดนั้น ตอนนี้เต็มไปด้วยรอยจ้ำๆทั้งสีแดงและสีชมพู และบางพื้นที่ก็เป็นรอยมือและนิ้วซึ่งคงจะเป็นของใครไปไม่ได้แน่นอนนอกจาก ต้นเหตุของเรื่องอย่างเค้า

 

                “มึงอยากฟังแบบสั้นๆหรือเวอร์ชั่นฟูลออพชั่นล่ะ มีทั้งเจ็บ ปวด แสบ อยากได้แบบไหน” ฮยอคแจยังไม่วายจะกวนได้อีก

 

                “กูขอโทษ...” ซีวอนทำหน้ารู้สึกผิดจริงๆ อาจเพราะมันเป็นช่วงเวลาที่เค้ารอคอยมานาน พอมันได้เกิดขึ้นจริงๆก็ไม่อาจจะควบคุมตัวเองได้เลย การได้กอดและร่วมเป็นหนึ่งเดียวกับคนที่เรารักนั้น มันอยู่เหนือการควบคุมทุกสรรพสิ่งของร่างกายจริงๆ

 

                แต่เมื่อมาได้เห็นสภาพอีกคนตอนนี้ ไหล่เนียนที่มีแต่รอยนิ้วมือที่เกิดจากการสัมผัสของเค้า ต้นขาที่มีแต่รอยฟันจนแดงเป็นจ้ำๆ ตัวที่ผอมบางอยู่แล้วยิ่งดูเสี่ยงต่อการแตกหักมากขึ้นไปอีก

 

                “อะไรของมึงเนี่ย ทำหน้ายังกะถูกกูบอกเลิก หรือมึงเสียใจที่เอากู ห๊ะ?” ฮยอคแจดีดหน้าผากอีกฝ่าย

 

                “พูดอะไรของมึงเนี่ย ทำไมกูต้องเสียใจ” ซีวอนขมวดคิ้ว

 

                “ก็เห็นทำหน้าเศร้า นึกว่ามึงเมาจากงานนัดดูตัวอะไรนั่น เลยพาลเห็นกูเป็นคุณหนูมิซึกิคนสวย จนลงเอยเป็นลากกูขึ้นเตียงไง” ฮยอคแจประชดเข้าให้อีกหนึ่งดอก

 

                “พอๆ อย่ามาชวนทะเลาะแต่เช้าฮยอคแจ” ร่างสูงยกมือห้าม

 

                “แค่นี้ก็ทนฟังไม่ได้แล้ว เฮอะ!” ฮยอคแจพลิกตัวหันไปอีกฝั่งของเตียง

 

                “มันไม่ใช่ว่าทนฟังไม่ได้ ก็บอกแล้วไงว่าไม่อยากให้ทะเลาะกัน หันมาคุยกันดีๆฮยอคแจ” ซีวอนสะกิดแขนอีกคน

 

                “เฮอะๆๆๆๆ!!” ฮยอคแจยกมือขึ้นปิดหูอีกทีหนึ่ง จนซีวอนต้องถอนหายใจหนักๆ เพื่อดับอารมณ์หงุดหงิดของตัวเอง ก่อนจะเข้าไปง้อไก่ขี้งอนบางตัว

 

                “ฮยอคแจ...ไม่อยากคุยกันแล้วใช่มั้ย?” ซีวอนลุกขึ้นยืนตรง แต่อีกฝ่ายก็ยังคงนิ่งงันอยู่แบบนั้น

 

                “มึงมันไม่เคยฟังกูอธิบายอะไรเลยเถอะ ไม่เคยคิดด้วยซ้ำว่ากูจะรู้สึกยังไง ถามจริงๆเหอะตอนนี้สำหรับมึงแล้ว กูยังเป็นแค่เพื่อนสมัยเด็กที่คอยตามใจมึง หรือเป็นคนที่มึงรักกันแล้วกันแน่ ทำไมมึงถึงไม่เคยแคร์กูเลย” ร่างสูงพูดสิ่งที่เก็บในใจมานาน ก่อนจะหยิบกางเกงขายาวมาใส่แล้วออกไปสงบอารมณ์ที่ริมระเบียงด้านนอก

 

                ฝ่ายฮยอคแจกลับยังคงไม่ขยับเขยื้อนตัวอยู่บนเตียง ไม่ใช่อะไรหรอก เพียงแต่กำลังอึ้งกับสิ่งที่เพิ่งจะได้ยินมา ซึ่งตัวเค้าเองไม่เคยคิดเลยว่าซีวอนจะคิดมากอะไรถึงขนาดนี้ อยากจะเถียงออกไปแต่มันก็ถูกตามที่ซีวอนนั้นพูดทุกอย่าง ที่ผ่านมา...คนที่จะเป็นฝ่ายให้ส่วนใหญ่หรืออาจจะเรียกได้ว่าทั้งหมดนั้นมันก็คือซีวอนจริงๆด้วย

 

                ส่วนตัวเค้าเป็นคนที่คอยรับมาโดยตลอด มันก็สมควรแล้วล่ะหากอีกฝ่ายจะลังเลและไม่แน่ใจแบบนี้ ฮยอคแจ ที่ผ่านมานายมัวทำอะไรอยู่นะ

 

                ร่างบางค่อยๆพยุงตัวเองขึ้นนั่งบนเตียงอย่างยากลำบาก เนื่องจากความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นทั่วร่างกาย พยายามจะลงจากเตียงให้ได้เพื่อไปเคลียปัญหาที่เกิดขึ้นให้มันเรียบร้อย แต่โทรศัพท์เจ้ากรรมมันก็ดังขึ้นขัดจังหวะจนได้

 

                “ฮัลโหลครับ...” ฮยอคแจใช้น้ำเสียงสุภาพเมื่อพบว่าคนที่โทรมานั้นเป็นพ่อของตนเอง ซึ่งก็คงจะถูกนั่งขนาบข้างด้วยพ่อของซีวอนนั่นล่ะ

 

                “ก่อเรื่องแล้วก็หายกันไปทั้งคู่เลยนะ” น้ำเสียงเจือความตำหนิติดมาตามปลายสาย

 

                “ผมขอโทษครับ” ฮยอคแจยอมรับผิดแต่โดยดี

 

                “แล้วนี่อยู่ที่ไหนกัน ซีวอนอยู่ด้วยใช่มั้ย?” คุณลีถามลูกชายคนเล็ก แต่เจ้าตัวกลับไม่กล้าตอบว่าอยู่ที่โรงแรมเดิมนั่นล่ะ

 

                “มันอยู่...แถวๆนี้ล่ะครับ” ฮยอคแจใช้น้ำเสียงเบาลง พร้อมกับกวาดสายตาไปมองคนที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่ริมระเบียงนั้น

 

                “มีอะไรเกิดขึ้นรึเปล่าลูก ทะเลาะกันหรอ” น้ำเสียงของผู้เป็นพ่ออ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด จนฮยอคแจรู้สึกว่ามีก้อนอะไรสักอย่างแล่นขึ้นมาจุกอยู่ที่อก

 

                “ปะ...เปล่าครับ มีอะไร” ฮยอคแจพยายามบังคับน้ำเสียงตัวเองให้เป็นปกติ

 

                “มีอะไรฮยอคแจ ไอ้ลูกชายตัวดีของอามันทำอะไรเรา บอกลุงมาเลยเดี๋ยวลุงจะจัดการให้” เสียงของพ่อซีวอนลอดมาตามสายอีกเสียงหนึ่ง

 

                “ฮยอคแจ อย่าเอาแต่นิ่งเงียบแบบนี้สิ ไหนว่ารักกันชอบกันยังไงล่ะห๊ะ ไปๆมาๆไหนทะเลาะกันได้” พ่อของฮยอคแจหลุดถามขึ้นมาในที่สุด จนฮยอคแจถึงกับปล่อยโฮร้องไห้ออกมา

 

                “พ่อครับ...คุณลุงครับ ฮึก...ไอ้วอนมัน...ฮึก...มันโกรธผม ฮือๆ มันหันหลังให้ผมแล้ว ผมจะทำยังไงดี” ฮยอคแจร้องไห้ฟ้องทั้งพ่อและลุงของตัวเองเหมือนกับเด็กๆไม่มีผิด

 

                ตามมาด้วยน้ำเสียงร้อนรนของผู้ใหญ่ทั้งสองคนที่อยู่ปลายสาย

 

                “เฮ้ย! นี่ลูกนายทำอะไรลูกชั้น” ราวกับว่าประมุขตระกูลลีจะบีบคอท่านประธานห้างดังเสียให้ได้

 

                “ไอ้ซีวอน มันอยู่แถวนั้นรึเปล่าฮยอคแจ ไปตามมันมาคุยกับลุงเดี๋ยวนี้เลย”

 

                “ไม่เอาครับ ฮือๆ มันต้องเกลียดผมแล้วแน่ๆเลย คุณลุงครับ ผมขอโทษแต่ผมไม่ยอมยกมันให้คนอื่นแน่ๆ ซีวอนเป็นของผม ฮือๆ แต่...ฮึก...โฮฮฮ!!!

 

                “ฮยอคแจใจเย็นๆสิลูก มีอะไรก็อธิบายมา” คนเป็นพ่ออยากจะสั่งการ์ดให้ขึ้นมาบนห้องที่ลูกชายตัวดีอยู่ซะให้ได้

 

                เค้ารู้หมดนั่นล่ะว่าทั้งลูกทั้งหลานอยู่ที่ไหนกัน เพียงแต่อยากจะให้ได้มีเวลาปรับความเข้าใจกันเองมากกว่า แต่พอได้ยินเสียงลูกรักร้องไห้ขนาดนี้ ใครมันจะไปอดทนไหว

 

                “ซีวอน ฮึก...จะไม่แต่งงานกับคนอื่นใช่มั้ยครับ ผมไม่ยอมนะ ทำไมต้องทำแบบนี้กับผมด้วย ทำไมต้องพากันหนีมาแบบนี้ ใจร้าย..ทุกคนใจร้ายหมด คุณพ่อกับคุณลุงก็ไม่รักผมเหมือนไอ้ซีวอนนั่นล่ะ!

 

                “มันไม่ใช่อย่างนั้นนะฮยอคแจ เรื่องนี้ลุงอธิบายได้” พ่อของซีวอนพยายามเข้ามาไกล่เกลี่ย

 

                “มึงเลิกเพ้อเจ้อได้แล้ว!” ซีวอนที่ยืนฟังอยู่นาน เดินเข้ามาหาร่างบางจนได้ ก่อนจะแย่งโทรศัพท์มือถือไปจากมือของอีกฝ่าย

 

                “นี่ไอ้ลูกเวร แกทำฮยอคแจร้องไห้ทำไมห๊ะ!” พ่อบังเกิดเกล้าเปิดฉากด่าขึ้นมาทันที

 

                “ก็คนมันงี่เง่าอ่ะพ่อ ไม่เคยรับฟังเหตุผลเลย” ซีวอนพูดใส่หน้าเจ้าตัวก็ยิ่งทำให้อีกฝ่ายร้องไห้ขึ้นไปอีกระลอก

 

                “ซีวอน! นี่นายรักลูกชั้นจริงรึเปล่าเนี่ย” คุณลีถึงกับเลือดขึ้นหน้าเมื่อได้ยินใครว่าว่าลูกชายตัวเองตรงๆแบบนี้

 

                “ไอ้รักน่ะผมรัก แต่พวกนิสัยเสียๆเนี่ย คุณอาอยากจะให้มันติดตัวลูกชายคุณอาไปตลอดเลยหรอครับ” ซีวอนหงุดหงิด

 

                “เออ! คำก็งี่เง่า! สองคำก็นิสัยเสีย! กูมันไม่ดีแล้วมึงมาเอากูทำไมล่ะ ไอ้เหี้ย!” ฮยอคแจปาดน้ำตาด่าอีกฝ่ายคืน

 

                “เฮ้ย!!!” เสียงพ่อๆดังลอดสายมาด้วยความตกใจ

 

                “นี่ยังไม่เข้าใจอีกใช่มั้ยเนี่ย” ซีวอนพูดอย่างอ่อนใจ

 

                “เออ! กูไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจห่าอะไรทั้งนั้นล่ะ กูรู้แต่ว่ามีไอ้เหี้ยบางตัวแม่งหลอกให้กูเชื่อใจแล้วก็ชิ่งมาญี่ปุ่นเนี่ย กว่ากูจะรู้เรื่องเรอะก็ตอนที่นั่งเป็นไอ้งั่งอยู่ที่เกาหลีไง ส่วนมึงน่ะหรอ มาสวรรค์ลั้นลาก็คู่หมั้นงามตาพาเพลินของมึงนั่นไง...ยัง! กูยังพูดไม่จบ”

 

                “แล้วไงต่อ กูกลัวเครื่องบินก็กลัว กลัวจะมาไม่ทันเวลาก็กลัว กลัวแม่งสารพัดอย่าง ภาษาห่าอะไรกูก็พูดไม่ค่อยได้ แต่กูก็อดทน เพราะสิ่งที่กูกลัวยิ่งกว่าคือเสียมึงไปให้คนอื่นไง แล้วไงต่อรู้มั้ย กูโบกแท็กซี่แม่งก็จะพากูไปข่มขืน กูเกือบจะเป็นบ้า ร้องเรียกหามึงลั่นถนน มึงรู้ห่าไรสักอย่างมั้ย? ก็ไม่! เพราะมึงทำอะไรอยู่ล่ะ นั่งจิบไวน์สบายใจอยู่กับผู้หญิงของมึงไง!!!!” ฮยอคแจใส่เป็นชุดทีเดียว จนคนฟังทั้งตรงหน้าและปลายสายได้แต่อึ้ง

 

                ซีวอนใจลงไปเต้นอยู่ที่ตาตุ่มแล้ว ตั้งแต่ได้ยินว่าเกิดเรื่องไม่ดีกับร่างบาง เหมือนตัวมันชาไปแล้วครึ่งส่วน จนได้ยินเสียงพ่อตัวเองดังขึ้นมานั่นล่ะ จึงรวบรวมสติได้อีกครั้ง

 

                “คุยกันให้รู้เรื่องซะซีวอน พ่อให้สิทธิแกเลือกไปแล้วนะ”

 

                “ห้ามทำร้ายลูกชายอานะหลานรัก ถ้าเลือกแล้วว่าจะใช้ชีวิตบนเส้นทางนี้ อาก็ฝากฮยอคแจด้วย” ก่อนที่ทั้งคู่จะวางสายไป

 

                ฮยอคแจมองหน้าอีกฝ่ายอย่างไปหลบตา อาการเจ็บปวดตามร่างกายต่างๆ เทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่หัวใจกำลังรู้สึกอยู่ไหนตอนนี้

 

                ซีวอนเสยผมอย่างเครียดๆ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อหาทางออกต่อไป เค้าหงุดหงิดก็จริง แต่พอมาได้ยินแบบนี้มันกลับเกลียดตัวเองซะมากกว่า

 

                “มานี่มา...” ซีวอนกวักมือเรียกอีกฝ่ายที่ยืนอยู่ข้างเตียง ส่วนตนนั้นยืนอยู่ปลายเตียง

 

                “ไม่เอา...จะตีกูหรอ” ฮยอคแจส่ายหัว

 

                “ไม่ตีหรอกน่า มานี่...” ซีวอนพยักหน้า จนฮยอคแจต้องค่อยๆลากขาที่กางออกไม่ได้มากนักมายังปลายเตียงจนสำเร็จอย่างทุลักทุเล

 

                ซีวอนนั่งลงกับเตียงก่อนจะโอบเอวอีกฝ่ายให้นั่งลงบนตักตัวเอง และก็รับรู้ได้ถึงอาการเกร็งเพราะความเจ็บปวดของอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี

 

                ฮยอคแจใช้สองแขนโอบกอดคอของซีวอนไว้ทันที ราวกับว่าหากปล่อยแขนออกแม้แต่น้อยนิด อีกฝ่ายอาจจะหายไปก็เป็นได้

 

                “ไม่ต้องร้องไห้แล้วนะ พอแล้ว” ร่างสูงลูบแผ่นหลังเนียนเบาๆ

 

                “มันหยุดไม่ได้...” ฮยอคแจโยเย

 

                “หยุดร้อง เดี๋ยวจะพาไปเที่ยว เลิกร้องได้แล้ว” ซีวอนขอร้อง

 

                “จะไม่งี่เง่าแล้ว จะไม่ทำนิสัยเสียอีกแล้ว จะเชื่อฟังดีๆก็ได้ แต่อย่าเลิกรักกูนะ อย่าไปรักคนอื่น อย่านะ...” ฮยอคแจผละออกมาจูบไปตามใบหน้าของซีวอนทั้งหน้าผาก จมูก แก้ม ปาก คาง

 

                “ฟังก่อนนะฮยอคแจ นั่งฟังดีๆ ไม่เถียง ไม่แทรก เข้าใจนะ...” ซีวอนดักคอ จนฮยอคแจต้องพยักหน้ารับ

 

                “เรื่องการลงทุนที่เกิดขึ้น มันเป็นเรื่องที่พ่อของชั้นคุยกับพ่อของมิซึกิมานานแล้ว ก่อนที่จะมีเรื่องการนัดหมายเข้ามาเกี่ยวด้วยซ้ำ แต่พอทางนั้นเค้าเสนอมา พ่อของชั้นก็ไม่อยากจะปฏิเสธให้มันเสียน้ำใจรวมทั้งเสียทางด้านธุรกิจด้วย ก็เลยแบ่งรับแบ่งสู้มาตลอด แต่ทุกครั้งที่ชั้นมาเจอมิซึกิ เราต่างฝ่ายต่างก็รู้กันนั่นล่ะว่าไม่มีทางยอมรับเรื่องแบบนี้ได้ เราจึงเจอกันเพื่อจัดฉากรับผู้ใหญ่เท่านั้น และดูท่าว่ามิซึกิน่าจะเคลียกับทางบ้านเค้าเรียบร้อยแล้วล่ะ เมื่อวานก็เลยเป็นการปิดฉากเรื่องนี้ลง แล้วอยู่ๆมึงก็เข้ามาอาละวาดไง” ซีวอนลูบผมนิ่มของอีกฝ่าย

 

                “แล้วเรื่องของมึงกับกู.....”

 

                “คนเป็นพ่อเป็นแม่น่ะนะ กูว่าพวกเค้าคงไม่โง่หรอก” ซีวอนยิ้มบางๆ

 

                “ให้ตายสิ นี่กูถูกพวกเค้าต้มหรอกหรอวะ” ฮยอคแจหยุดร้องไห้โดยทันที

 

                “เค้าไม่ได้ต้มมึงหรอก แต่มึงฟังไม่จบเรื่องเองมากกว่า” ซีวอนขมวดคิ้ว

 

                “ก็กูกลัวนี่ ถ้ากูไม่รักมึง รักมึงมากกกก ขนาดนี้ กูจะทำมั้ย แล้วก็มาสงสัยในความรู้สึกของกู คิดว่ามึงน้อยใจเป็นคนเดียวรึยังไงห๊ะ ไอ้เวร”

 

                “เออ กูขอโทษ พอใจรึยัง” ซีวอนยกมือยอมแพ้

 

                “มึงยัง....รักกูใช่มั้ย?” ฮยอคแจถามอย่างกล้าๆกลัวๆ

 

                “ทำไมจะไม่รักล่ะ กูรักมึงตลอดเวลานั้นล่ะ ไม่ว่ามึงจะเป็นยังไงกูก็รักอยู่ดี เข้าใจแล้วใช่มั้ย?” ซีวอนกัดปลายจมูกอีกคนเล่นอย่างหยอกล้อ

 

                “มึงไม่ได้แค่อยากจะได้ตัวกูใช่มั้ย?” ฮยอคแจถามอีกคำถามที่กลัวมาตลอด

 

                “รักกับเซ็กส์อ่ะ มันคนละอย่างกันนะฮยอคแจ โอเคแน่นอน กูยอมรับกูอยากจะเอามึง อยากมากด้วยซ้ำ แต่มันก็เกิดมาจากความรู้สึกรักก่อนเป็นอันดับแรก เพราะกูรักมึง จนอยากจะเป็นคนๆเดียวกันกับมึง มันไม่ได้มีแค่ความอยากอย่างเดียวเท่านั้น มึงไม่ต้องเก็บเรื่องนี้มาคิดมากหรอกนะ”

 

                “มึง...จะเกลียดกูมั้ย ต่อไปอ่ะ”

 

                “โกรธน่ะไม่แน่ แต่ถ้าถึงขั้นเกลียดล่ะก็ ไม่มีวันซะหรอก เพราะรักกับเกลียดมันไม่มีวันไปด้วยกันได้ กูรักมึงฮยอคแจ” ซีวอนเน้นหนักที่ปลายเสียง

 

                ฮยอคแจเบียดตัวเข้ากับอกแกร่งของอีกฝ่าย เพื่อซึมซับไออุ่นที่ได้รับกลับมา ขอบคุณที่เค้ามาทันเวลาให้ไม่ต้องเสียซีวอนไปให้ใคร ขอบคุณความมั่นคงของเจ้าตัว ขอบคุณครอบครัวที่รักเค้าทั้งสองคนมากจนยอมละทิ้งขนบธรรมเนียมเดิมๆ

 

                ขอบคุณที่ยอมให้เราได้รักกัน

 

 

 

 

 

วันนี้ทงเฮมีเรียนเพียงแค่ช่วงเช้าเท่านั้น เนื่องจากมีเวลาว่างตั้งแต่บ่ายจึงมานั่งเล่นที่ร้านที่ตนเองทำงานอยู่ จรดเกือบบ่ายสามโมงก็มีเด็กนักเรียนสองคนเดินเข้ามาทักทายตั้งแต่ที่เวลาร้านยังไม่เปิดซะด้วยซ้ำ

 

“อ้าว คิบอมมาแล้วหรอ สวัสดีคยูฮยอน” ทงเฮเอ่ยทักคนทั้งคู่

 

“สวัสดีครับ พี่ทงเฮ” คยูฮยอนตอบรับมารยาท

 

“คิดถึงจังเลยครับ ยอโบ” คิบอมตรงเข้ามาเกี่ยวเอวคนรักเอาไว้

 

“พอๆ แล้วไปไงมาไงกันล่ะ ถึงได้มาด้วยกันได้” ทงเฮเอ่ยถามคยูฮยอน

 

“ก็...ผมไม่มีที่ไปน่ะครับ ไอ้ชางมินมันก็มีเรียนพิเศษวันนี้ ไม่อยากกลับบ้านสักเท่าไหร่”คยูฮยอนตอบด้วยสีหน้าเศร้าๆ

 

ทงเฮหันหน้าไปมองคิบอม แต่ก็ได้เพียงอาการยักไหล่กลับมาเท่านั้น

 

“ไม่เป็นไร! กินอะไรกันมารึยัง หิวรึเปล่าล่ะ” ร่างบางชวนเปลี่ยนเรื่อง

 

“ผมไม่หิวน่ะครับ เชิญพี่ทงเฮกับคิบอมกินไปเถอะ ผมขอไปนั่งมุมเงียบๆสักหน่อย ขอรบกวนด้วยนะครับ” พูดจบก็สะพายกระเป๋าไปนั่งมุมหนึ่งซึ่งติดกระจกทันที

 

“อาการหนัก...” คิบอมเอ่ยกับคนรักเบาๆ

 

“อะไรหรอ?”

 

“ไอ้คยูฮยอนกับพี่ซองมินไง ท่าทางจะลงเอยยาก” คิบอมขมวดคิ้ว

 

“เฮ้อ รายนั้นก็ใจแข็งเกิน ชั้นเองก็ไม่รู้จะช่วยยังไง” ทงเฮอ่อนใจ

 

 

คยูฮยอนมองดูผู้คนที่เดินขวักไขว่ไปมาด้วยอารมณ์สีเทาๆ เพราะในใจมันรู้สึกเหงาจนไม่รู้จะเริ่มต้นอธิบายยังไง รู้แต่ว่าอยากให้ความทรมานนี้มันหายไปซะที

 

มองข้ามฝั่งถนนไปก็ต้องตกใจ นั่นมันซองมินนี่! ใบหน้าคมเผยรอยยิ้มออกมาอย่างดีใจ ก่อนที่จะแปรเปลี่ยนเป็นนิ่งอึ้ง เมื่อเห็นว่ามีผู้ชายอีกหนึ่งคนที่วิ่งตามคนรักของตัวเองมาอย่างใกล้ชิด ก่อนที่คนทั้งคู่จะเดินคู่กันเพื่อไปขึ้นมอเตอร์ไซค์ที่จอดเรียงกันอยู่เป็นแนวยาว

 

“ซองมิน!!” คยูฮยอนลุกขึ้นยืนร้องลั่น

 

“อะไรของแก” คิบอมรีบมาถามอย่างตกใจ ไม่เว้นแม้แต่ทงเฮ

 

“ซองมิน ชั้นเห็นซองมินซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ผู้ชายคนไหนก็ไม่รู้ผ่านร้านไปเมื่อกี๊” คยูฮยอนกำหมัดแน่น

 

“แกแน่ใจนะว่าไม่ไดตาฝาด หรือว่าจำผิดคน หรือบางทีอาจจะเป็นพี่จองโมก็ได้” คิบอมพยายามปลอบใจ

 

“แต่ว่าไอ้จองโมมันเอารถไปเช็คสภาพอยู่นะ ไม่มีรถใช้มาหลายวันแล้ว” ทงเฮพูดเบาๆ แต่กลับยิ่งทำให้อารมณ์ของคยูฮยอนแล่นสูงขึ้นไปอีก

 

“ชั้นกลับก่อนนะ มีธุระ! สวัสดีครับพี่ทงเฮ” คยูฮยอนวิ่งออกจากร้านไปตั้งแต่ที่ทงเฮยังเอ่ยคำลาไม่จบด้วยซ้ำ

 

“เอาจริงๆ ยอโบไม่น่าพูดบอกมันเลยนะ” คิบอมแสดงความเห็น

 

“ชั้นก็เริ่มรู้สึกเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไปแล้วล่ะ” ทงเฮพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะพากันไปนั่งที่โต๊ะ

 

“แล้วนี่จะกลับไปบ้านรึยัง? จะฝากของกลับไปใส่ตู้เย็นด้วย” ทงเฮถาม

 

“อืม เดี๋ยวกลับเลยดีกว่า แต่ผมมีเรื่องจะบอกยอโบนิดหน่อยน่ะครับ” คิบอมเพิ่งนึกขึ้นได้

 

“อะไรหรอ?”

 

“พอดีว่าผมเพิ่งได้รู้จากจีวอนน่ะครับว่า หลังปีใหม่นี้เจ้าตัวเค้าจะกลับมาเกาหลีน่ะครับ”

 

“จริงหรอ! ว้าว ดีจังเลยนะ ช่วงไหนล่ะ?”

 

“น่าจะหลังจากที่เรากลับมาจากมกโพมั้งครับ ว่าแต่พูดถึงมกโพ สรุปเราจะเดินทางกันวันไหนบ้างครับยอโบ” คิบอมเช็คตาราง

 

“ก็คงราวๆ วันคริสต์มาสต์ก็น่าจะออกเดินทางจากที่นี่แล้วล่ะ กลับอีกทีก็น่าจะเลยวันปีใหม่ไปสัก3-4วัน นายจะได้มีประสบการณ์เที่ยวในเกาหลีบ้างไง” ทงเฮอมยิ้ม

 

“ฮ่าๆ ขอบคุณมากครับ น่าตื่นเต้นจังเลยนะครับ” คิบอมเอื้อมมือไปจับมือของคนรัก

 

“ชั้นแทบจะอดใจรอพี่สะใภ้ตัวเองไม่ไหวอยู่แล้วล่ะคิบอม” ทงเฮวางมือตัวเองบนมือของอีกฝ่าย

 

“ตื่นเต้นยังกับจะเป็นคนแต่งเองเลยนะเนี่ย ยอโบของผม” คิบอมอดล้อไม่ได้

 

“น้อยๆหน่อย! ชั้นแค่อยากเห็นพี่ชายของชั้นมีความสุขเท่านั้นล่ะ”

 

“อยากมีความสุขแบบนั้นบ้างรึเปล่าล่ะครับ” ร่างที่สูงกว่าสบตาอีกฝ่ายอย่างหวานซึ้ง

 

“พะ...พูดเรื่องบ้าอะไรของนาย” หน้าแดงจนจะเป็นมะเขือเทศอยู่แล้ว

 

“เอ๊า! ก็ผมอยากให้ยอโบมีความสุขนี่นา” คิบอมยิ้มยิงฟัน

 

“กลับบ้านไปได้แล้วววว”

 

“ไล่เลยแฮะ เขินก็บอกมาสิ” ขอล้อจนวินาทีสุดท้ายหน่อยเถอะ!

 

“ยังไม่เลิกพูดอีก นายคนนี่นี่!” ทงเฮบิดแก้มอูมๆของอีกคน

 

“โอ๊ย ผมยอมแล้วคร้าบ ตั้งใจทำงานนะครับที่รัก” คิบอมคว้าเอวร่างบางเข้ามาจูบปากอีกครั้ง ก่อนจะคว้ากระเป๋าหนังสือแล้วเดินออกไป

 

“หวานนนนนนนนน!!” โจควอนและซาจังนิมที่ทำท่าเป็นแอบอยู่หลังร้านโผล่ออกมาล้อให้ร่างบางได้อายกันดูบ้าง

 

“หวานเหวินอะไรเล่า ไป! ไปเปิดร้าน” โวยวายกลบเกลื่อนก่อนจะรีบเดินแยกออกไปให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

 

ให้ตายเถอะนะ คิม คิบอม! นายจะน่ารักเกินไปแล้วนะ!!!

 

               



************************************************

อัพแล้วๆๆ ไม่ค่อยมีคนเม้นท์เลยเนอะ สงสัยเพราะจีนมาช้า และทุกคนก็อ่านสอบกัน ^^'
ว่างๆ ก็อย่าลืมเม้นท์ให้จีนมีกำลังใจด้วยนะคะ

ปล. ใครที่ยังไม่ได้หนังสือ หรือ สนใจสั่งซื้อ ติดต่อที่เมลล์
suanjean_shop@hotmail.com ได้เลยนะคะ ขอบคุณมากค่ะ

ปล.(อีกครั้ง) ขอบคุณทุกคนที่ชอบหนังสือค่ะ รัก.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,535 ความคิดเห็น

  1. #4514 HyukJewel (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 16:35
    ฮยอกแจเชื่อใจพี่วอนสิ่ อยู่กันมาสิบเก้าปีแล้วนะ 
    พี่ซองมินใจอ่อนเหอะนะะะ
    #4,514
    0
  2. #4406 Mind-myy (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 23 เมษายน 2556 / 17:21
    คยูรีบง้อมินนะเว้ย
    #4,406
    0
  3. #4280 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2555 / 19:45
    กร๊ากกกกกก *นั่งกัดเล็บจิกผม*
    ในที่สุดวอนฮยอกก็ลงเอย คุคิ ฮยอกลูกทีหลังฟังอิวอนมันด้วยนะ 555
    ขำตอนฮยอกพูดกะพ่อๆ ><
    เหลือแต่คยูมินสินะ
    TT สงสารอิกี้มันง่ะ รีบๆดีกันเร็วๆเซะ
    #4,280
    0
  4. #4224 piggy-oun (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2555 / 14:13
    น่าสงสารคยูจัง

    #4,224
    0
  5. #4163 ลูกหลานป๋าเจ๊ (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2555 / 01:33
    เหลือแต่คยูมินแล้วสิงานนี้
    #4,163
    0
  6. #4076 thenungning (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2555 / 23:30
    หวาน >////////////////<
    #4,076
    0
  7. #4066 OoMy (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2555 / 09:32
    น่ารักกกกกก
    #4,066
    0
  8. #4008 I' Saru,, (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 28 เมษายน 2555 / 20:55
    วอนฮยอกลงตัวแล้วอ่ะ
    ดีจัง
    ^^
    #4,008
    0
  9. #3995 KIHAE*129 (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 22 เมษายน 2555 / 20:48
    วอนฮยอกก็เรียบร้อยไป

    คิคิ

    คิเฮน่่ารักจริงอะไรจริง
    #3,995
    0
  10. #3931 lsjf (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 9 เมษายน 2555 / 00:23
    ชอบคิเฮจังงงง >
    #3,931
    0
  11. #3863 kan (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 11 มีนาคม 2555 / 00:16
    สวนจีนมาต่อแล้วหายไปนานระดัีบนึง

    คิดถึงไรเตอร์น้าอย่าหายไปอีก ถ้าจะไปแจ้งความกับตำรวจ

    สุดท้าวอนฮยอกก็เข้าใจความรู้สึกของกันและกันเสียที
    #3,863
    0
  12. #3843 THELASKIM (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2555 / 06:05
     สงสารอิกี้เบาๆT^T

    คิเฮจะจัดหนักเกินไปเเล้วววว-...-!!~

    ชมฮ. อยากอ่านมากกกก  เเต่คงจะได้อืดมาม่าเเน่ๆ: (
    #3,843
    0
  13. #3842 hanchul 32 (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2555 / 22:10
    มินๆๆหายโกดคยูเร็วๆๆสิ
    #3,842
    0
  14. #3840 bam (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2555 / 21:21
    วอนฮยอกจะหวานก็ไม่หวานนะ



    แต่ก็เข้าใจกันแล้ว เหลือคยูมิน 2263
    #3,840
    0
  15. #3839 Es^^ (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2555 / 22:57
    คิบอมน่ารักอ่ะ
    #3,839
    0
  16. #3795 -((`คิมทงเฮ.รอ๑๓ (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2555 / 00:40
    อ่านแล้วอ่านอีก :)

    พอคบกันแล้วรู้สึกฮยอกจะดราม่ามากกว่าง้องแง้ง
    คยูมินก็ดราม่ากันยังไม่จบ
    กำลังก้าวเข้าช่วงดราม่าจริงๆ
    #3,795
    0
  17. #3794 apiinify (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2555 / 19:24
    ฮันฮยอกรักกันแบบเถื่อนๆดีอ่ะ

    แต่ฮยอกอ้อนไม่ตรงข้ามกับคำพูดเลยแหะ
    #3,794
    0
  18. #3793 ปิงปิง (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2555 / 15:39

    โอ๊ววววว บร๊ะเจ้า!!

    วฮ ฟินไปแล้วววสินะ งอแงเหลือเกินลูกสาว

    #3,793
    0
  19. #3792 宁星 (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2555 / 15:07
    เม้นๆๆๆ
    #3,792
    0
  20. #3791 secretlove (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2555 / 11:22
    มาอัพแล้ว เย้ๆๆๆ



    ไรเตอร์อ่าา ไหนๆ108ก็รักกันแล้ว



    ขอหวานๆหน่อยนะคะ ^^



    อิอิ
    #3,791
    0