{KIHAE} Acc!deNT@lly บังเอิญ โลกกลม (หรือ) พรหมลิขิต ?

ตอนที่ 76 : {Accidentally}=[45]-[บ.ล.พ. ^^]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,831
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    3 ม.ค. 54



          ฮยอคแจถอนหายใจดังๆอีกครั้ง พร้อมกับลากกระเป๋าเดินทางขนาดย่อมออกมานอกท่าอากาศยานโตเกียว

 

          ท้องฟ้ามืดครึ้มไปหมดแล้ว นี่น่าจะเป็นเวลาเกือบสองทุ่มได้แล้วล่ะ เร็วหรือช้าก็ไม่รู้สินะ กับช่วงเวลาแค่หนึ่งชั่วโมงจากเกาหลีมายังญี่ปุ่นนี้

 

                ฮยอคแจสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกขวัญและกำลังใจให้ตัวเอง ก่อนจะมองไปรอบๆเพื่อหารถไปยังที่หมายที่กำไว้ในมือแน่น

 

                แต่...เค้าเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าผู้คนประเทศนี้จะสื่อสารภาษากับเค้ารู้เรื่องมั้ยอย่าว่าแต่ภาษาญี่ปุ่นเลย ภาษาอังกฤษเค้าเองก็ยังไม่แน่ใจในความสามารถของตัวเองเลย

 

                แต่ถ้าไม่รีบ...ก็อาจจะไม่ทัน

 

                เมื่อนึกถึงใบหน้าของซีวอนขึ้นมาแล้ว ก็เหมือนกับว่ามีแรงกำลังใจมาจากที่ไหนสักแห่ง จนทำให้เค้ามีทั้งความกล้า ความด้านขึ้นมาเยอะเลยล่ะ

 

                ฮยอคแจกำที่อยู่แน่นแล้วลากกระเป่าเดินไปยังท่าจอดรถที่มีกันอยู่เรียงราย

 

                สู้โว้ย! ไอ้ฮยอคแจ

 

          “Excuse me…” ฮยอคแจค่อยๆทักคนขับรถที่ยืนหันหลังอยู่

 

                คนขับรถแท็กซี่รับจ้างคนนั้นดูท่าทางแล้วน่าจะอายุสักสามสิบได้ หันกลับมายิ้มให้เค้า ก่อนจะพยักหน้ารับช้าๆ

 

                เมื่อเห็นการตอบรับอย่างเป็นมิตรแล้วร่างบางก็พอจะใจชื้นขึ้นมาบ้าง ก่อนจะค่อยๆเปิดมือตัวเองโชว์กระดาษที่ยับยู่ยี่มีรายละเอียดสถานที่เอาไว้ให้โชเฟอร์ได้ดู

 

                “I want to go there” ฮยอคแจพูด

 

                ชายคนนั้นมองหน้าเค้า หรือความจริงควรจะเรียกได้ว่าหัวจรดเท้าเลยล่ะมั้ง

 

                ร่างบางที่แม้จะแอบกังวลกับสายตานั้นแต่ก็พยายามคิดในแง่ดีเอาไว้ บางทีไอ้สถานที่นี้มันอาจจะหรูหราไฮโซขัดกับสภาพของเค้าในตอนนี้ก็ได้

 

                แล้วฮยอคแจก็ต้องถอนหายใจโล่งอกเมื่อโชเฟอร์คนตรงหน้าเดินมาช่วยยกระเป๋าของเค้าขึ้นไปบนรถ แล้วเชื้อเชิญให้เค้าขึ้นไปตาม

 

                เนื่องจากเวลาที่เหลือไม่มากแล้ว ทำให้เค้าไม่มีเวลาตัดสินใจอะไรมาก โดดขึ้นรถตามไปก็เท่านั้น

 

                ตลอดทางฮยอคแจได้เหม่อลอยมองออกไปนอกหน้าต่างรถ แสงไฟหลากสี ถนนหนทางที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย ทุกชนชั้น ทุกอายุ ทำให้โตเกียวไม่ต่างจากโซลที่เค้ารู้จักและคุ้นเคยสักเท่าไหร่นัก

 

                ร้านรวงที่พากันผุดขึ้นราวกับดอกเห็ด เต็มสองข้างทาง นักเล่นดนตรีข้างถนนมากมายพากันออกมายืนแบ่งปันความสุขทางดนตรี หรือแม้แต่เด็กที่พากันวิ่งหยอกล้อไปมา

 

                ฮยอคแจอมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นกังวลเมื่อนึกถึงเรื่องของตนเองกับซีวอน ไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะออกมาในรูปแบบไหน

 

                แต่ถึงยังไงก็ต้องเสี่ยง ต้องลองดูกันสักตั้ง

 

                เสียงแอร์ปรับอากาศที่ดังมากขึ้น ทำให้ฮยอคแจเริ่มสังเกตพื้นที่รอบข้างตัวเองอีกครั้ง ก่อนที่จะเริ่มขมวดคิ้ว ทำไมแสงไฟที่สว่างสไว ผู้คน หรืออะไรมันเริ่มจะหายไปทุกทีๆล่ะ!

 

                กลายเป็นสวนหรือป่า หรืออะไรสักอย่างนี่ล่ะเพราะมันมืดมาก ทำให้เค้าแทบจะมองไม่เห็นอะไรเลย

 

                สองมือที่ประสานกันแน่นเริ่มมีเหงื่อออกมาปะปนจะเหนียวไปหมด แต่ถึงกระนั้นฮยอคแจก็ยังไม่สามารถหาเหตุผลดีๆมาโต้แย้งการกระทำตอนนี้ได้เลย

 

                ร่างบางค่อยๆตั้งสติช้าๆ แล้วเก็บที่อยู่ใส่กระเป๋ากางเกงตัวเอง ภายในเสื้อโค๊ทตัวหนาก็สัมผัสจนแน่ในแล้วว่าทั้งโทรศัพท์มือถือและกระเป๋าเงินนั้นอยู่ครบ

 

                ถ้าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น เค้าก็ต้องเอาตัวรอดให้ได้

 

                ยิ่งรถเข้ามาลึกสักเท่าไหร่ ความกลัวและเหงื่อบนใบหน้าขาวก็เริ่มจะมากขึ้นทุกที

 

                จนในที่สุด

 

                “Hey Can you stop the car? I want to go to new place.” ร่างบางลองหยั่งเชิง

 

                โชเฟอร์ขับรถช้าลงเกน้อย ก่อนจะหันหน้ามาหาฮยอคแจ พร้อมกับแสยะยิ้มที่ฮยอคแจไม่มีทางลืมแน่นอน

 

                “No”

 

                เท่านั้นล่ะ ฮยอคแจเริ่มจะเข้าใจชะตากรรมตัวเองทันที

 

                ร่างบางจิกเล็กเข้าที่มือสองข้างของตัวเองแน่น จนในที่สุดรถก็เริ่มช้าสนิทและจอดลงในที่สุด

 

                ก่อนที่โชเฟอร์คนนั้นจะเดินมาเปิดประตูฝั่งที่ร่างบางอยู่ ฮยอคแจก็ถีบเท้าออกไปอย่างแรง ส่งผลให้โชเฟอร์คนนั้นถึงกับหงายท้องล้มลงไม่เป็นท่า

 

                ก่อนที่จะรีบวิ่งออกไปอีกทางอย่างไม่คิดชีวิต เค้าได้ยินโชเฟอร์คนนั้นสบถอะไรสักอย่างเป็นภาษาญี่ปุ่น ก่อนจะตามมาด้วยเสียงฝีเท้าที่คงจะวิ่งตามเค้ามา

 

                ยิ่งคิดได้ดังนั้น ฮยอคแจก็ยิ่งเร่งฝีเท้าให้เร็วกว่าเดิม ถึงแม้จะไม่รู้ว่าตอนนี้ตนเองอยู่ที่ไหนก็ตามเถอะ แต่การไปจากเหตุการณ์ตอนนี้ได้อย่างปลอดภัยถือเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุดล่ะ

 

                แต่วิ่งไปได้ไม่เท่าไหร่ ฮยอคแจก็ถูกคว้าคอเสื้อจากด้านหลังให้ล้มลงไปกับพื้นจนได้

 

                โอ๊ยย!!!!” ถึงกับต้องร้องออกมาเพราะสะโพกลงไปปะทะเต็มๆ

 

                ถึงคราวเข้าตาจนซะแล้วสิเรา เอายังไงดีล่ะเนี่ย

 

                ยิ่งคิด ทางรอดมันก็ยิ่งริบหรี่ นี่เค้าจะต้องเจออะไรบ้างเนี่ย น้ำใสๆเริ่มจะปริ่มออกมาจากตามทั้งสองข้าง

 

                โชเฟอร์หื่นตรงหน้าหายใจหอบเล็กน้อย ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นยิ้มปนสยอง เมื่อเอื้อมมือมาจับคางของเค้า

 

                “Make love with me?”

 

                ทำเอาฮยอคแจตาโตเมื่อรู้ถึงวัตถุประสงค์ที่แท้จริงของมัน

 

                ซีวอน...ซีวอนช่วยด้วย...วอน...มาช่วยกูด้วย.... ฮยอคแจเริ่มรู้สึกกลัวไปจนถึงก้นบึ้งของหัวใจ

 

                แต่ในจังหวะที่โชเฟอร์คนนั้นก้มลงมาหมายจะคร่อมร่างบางนั้น ฮยอคแจก็เตะผ่าหมากขึ้นไปอย่างแรงทำให้ถึงกับจุกและล้มลงไปทันที

 

                ร่างบางไม่ปล่อยให้โอกาสทองนั้นหลุดลอยไป รีบตามเข้าไปเตะท้องเต็มเหนี่ยว ตามด้วยการขยี้ข้อเท้าข้างหนึ่งของมันทันที

 

                เจอไปขนาดนี้ยังวิ่งตามมาได้ก็เป็นไอ้คนเหล็กแล้วล่ะ

 

                แต่ร่างบางก็ยืนสะใจกับเสียงโหยหวนด้วยความเจ็บปวดของมันอยู่ไม่นาน ก็รีบหันหลังวิ่งออกไป ถึงยังไงกระเป๋าของเค้าก็คงจะเอาไปด้วยไม่ได้แน่ๆ

 

                ในนั้นก็มีเพียงเสื้อผ้าเล็กน้อยเท่านั้น เพราะเอกสาร พาสปอร์ต เงิน โทรศัพท์ เค้าก็เอาติดตัวใส่ไว้ในโค๊ทตัวนี้หมดแล้ว

 

                ฮยอคแจกอดตัวเองแน่น แล้ววิ่งไปตามแสงไฟที่เริ่มมีให้เห็นมากเรื่อยๆ อย่างน้อยสวรรค์ก็ยังเข้าข้างเค้าไม่ให้หลงทางล่ะนะ

 

                จนในที่สุดฮยอคแจก็สามารถกลับเข้ามาเจอผู้คนที่เดินสวนกันไปมา เหล่าวัยรุ่นมากมายอีกครั้ง ขาเรียวถึงกับทรุดไปกับพื้นแล้วร้องไห้เบาๆกับตัวเองเมื่อคิดได้ว่ารอดมาได้แล้ว

 

                อย่าให้กู...เจอมึงนะไอ้วอน กูจะกระโดดเตะปากมึงเลย ไอ้เชี่ย รู้มั้ยว่ากูต้องมาเจออะไรบ้าง

 

                “Hey! Are you OK?” มีเสียงหนึ่งทักขึ้น ทำเอาฮยอคแจต้องรีบกอดตัวเองเอาไว้ เพราะเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อกี๊ทำให้เค้าไม่อยากจะไว้ใจใครอีก

 

                และมันคงจะเป็นบทเรียนให้เค้าไปอีกนานเลยล่ะ

 

                ฮยอคแจจึงตัดสินใจหันหลังให้เสียงนั้น

 

                “May I help you?” เสียงเข้มๆนั้นยังคงพูดต่อไป

 

                ซีวอน...มารับหน่อย...อยู่ไหน.... ร่างบางทำเพียงพูดกับตัวเองเท่านั้น

 

                อ้าว! คนเกาหลีหรอกหรอเนี่ย ? เสียงนั้นพูดขึ้น เรียกความสนใจจากฮยอคแจได้ไม่น้อย

 

                ร่างบางจึงค่อยๆหันกลับไปคุยกับคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง

 

                เนื่องจากว่าเค้านั่งอยู่และคนตรงหน้ายืนจึงต้องเงยหน้าขึ้นไปมอง ก่อนที่เค้าจะรู้ตัวและคุกเข่าลงใกล้ๆ

 

                เป็นอะไรรึเปล่าครับ? ชายตรงหน้ามีรูปร่างสูงแต่คงไม่เท่าซีวอน หน้าตาจัดว่าดีมั้ง แต่ดวงตานี่สิคมเข้มจนน่ากลัว

 

                ผม...ผม....... ฮยอคแจเกือบจะตอบไปแล้ว แต่ก็ยังไม่อยากจะไว้ใจคนตรงหน้ามากนัก

 

                ผมชื่อชเว ซึงฮยอนนะ จะเรียกเทมโป้ก็ได้....

 

                ผม........ ฮยอคแจยังคงลังเล

 

                เฮ้ๆ คุณไม่ต้องบอกชื่อกับผมก็ได้ ถ้าเกิดคุณไม่ไว้ใจ ถึงยังไงผมก็เอาชื่อคุณไปทำอะไรไม่ได้อยู่ดี ผมเห็นคุณมานั่งอยู่กับพื้นแบบนี้เลยสงสัยน่ะ ซึงฮยอนหรือเทมโป้ยิ้มให้ร่างบางอีกครั้ง

 

                และมันก็ทำให้ร่างบางพอจะยิ้มออกมาได้บ้าง

 

                ผม...เพิ่งมาจากเกาหลีมาหา...เอ่อ...เพื่อนผม และระหว่างทางเมื่อกี๊ผมนั่งแท็กซี่มา เค้าพาผมเข้าไป.....แล้ว..จะ.... ฮยอคแจรู้สึกว่าเสียงตัวเองขาดหายเป็นช่วงๆไป

 

                พอแล้วๆ ผมพอจะเข้าใจ คุณเก่งแล้วล่ะที่รอดมันมาได้ ใช่มั้ย? เทมโป้สำรวจรอบตัว

ฮยอคแจที่ยังไม่มีบาดแผลอะไรก็สรุปไปแบบนั้น

 

                ครับ..ไม่ แต่ผมอยากไปหาเพื่อนผม... เวลานี้ก็ไม่รู้ว่าจะทันหรือไม่

 

                คุณมีที่อยู่รึเปล่าล่ะ เผื่อผมจะช่วยได้

 

                ฮยอคแจชั่งใจเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆหยิบกระดาษที่อยู่ขึ้นมาให้เทมโป้ดู

 

                อ๋อ โรงแรมนี่น่ะหรอ จากตรงนี้ไปก้ไม่น่าจะเกินสิบห้านาทีหรอก ให้ผมไปส่งมั้ย? ผมมีรถมอเตอร์ไซค์ ถ้าคุณไม่รังเกียจไปกับผมก็ได้

 

                ฮยอคแจขมวดคิ้ว เพราะยังไม่อยากจะไว้ใจใครสักเท่าไหร่

 

                และเหมือนว่าเทมโป้จะเข้าใจท่าทางของร่างบางดี จึงส่งบางอย่างให้ฮยอคแจ

 

                นี่มัน... ฮยอคแจเบิกตากว้างมองมีดพกในมือของตัวเอง

 

                ถ้าเกิดไรขึ้น แทงผมได้เลยก็แล้วกัน ผมสาบานว่าจะพาคุณไปถึงที่หมายแน่ๆ

 

                ฮยอคแจกำมีดพกนั่นไว้แน่น แล้วพยักหน้าช้าๆ

 

                ตลอดเวลาที่อยู่บนหลังอานของรถ ฮยอคแจได้แต่มองไปสองข้างทางที่มีผู้คนอยู่เต็มไปหมด เทมโป้กำลังจะพาเค้าไปส่งที่หมายจริงๆด้วย

 

                ยิ่งคิดว่าจะได้เจอซีวอนเท่าไหร่ รอยยิ้มก็ยิ่งเริ่มปรากฏบนใบหน้าของฮยอคแจมากขึ้น

 

                และไม่นานรถของเทมโป้ก็พาเค้ามาหยุดอยู่หน้าโรมแรมขนาดใหญ่จนได้

 

                ฮยอคแจลงจากรถอย่างระมัดระมังและถอดหมวกกันน็อคคืนแก่เจ้าของ

 

                ผม...ขอบคุณมากๆเลยนะครับ ฮยอคแจโน้มหัวให้เบาๆ

 

                ไม่เป็นไร คนเกาหลีเหมือนกัน เทมโป้โบกมือไปมา

 

                ฮยอคแจก็ยืนนิ่งไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรต่อ

 

                รีบเข้าไปเถอะ มีธุระไม่ใช่หรอ... เทมโป้ยิ้ม

 

                อืม...ขอบใจนะ แล้วไว้ถ้ามีโอกาสเราคงจะได้เจอกันอีก ฮยอคแจยิ้มแล้วรีบวิ่งเข้าไปในตัวโรงแรม

 

                เทมโป้ยังคงยิ้มไว้แบบนั้น แต่มือที่ยกขึ้นโบกกลับค่อยๆลู่ลงจนวางไว้บนแฮนด์ของรถ

 

                เราต้องได้พบกันอีกแน่นอนครับ....คุณหนูลี ฮยอคแจ

 

 

ณ บ้านของทงเฮ

 

                ตอนนี้บนโต๊ะรับแขกกำลังเกิดบรรยากาศตึงเครียดบางอย่างอยู่

 

                คิบอม ทงเฮ ทงฮวา และคุณนายลีประมุขใหญ่ของบ้านในตอนนี้กำลังนั่งรายล้อมกันอยู่

 

                เป็นอะไรกันรึเปล่าเนี่ย แม่เพิ่งกลับมาก็มานั่งล้อมเอาไว้เลย คุณนายลียกมือทาบอก

 

                คือ....ผม..... ทงเฮดูจะเป็นคนที่นั่งไม่ติดมากที่สุด

 

                หืม? ว่าไงทงเฮ ผู้เป็นแม่หันไปถาม

 

                ความจริงแล้วผมมีเรื่องอยากจะบอกออมม่าน่ะครับ... คิบอมเป็นผู้ที่ดึงความสนใจมาที่ตัวเองแทน

 

                อะ...อ่อ...ว่ามาสิ คุณนายลีจึงปรับท่านั่งให้ดูเป็นการเป็นงานมากขึ้น

 

                ออมม่าครับ....

 

                หืม....?

 

                ผม.....รักทงเฮครับ... คิบอมพูดมันออกไปในที่สุด

 

                และมันก้ทำให้วงสนทนาเงียบลงด้วย

 

                ทงเฮบีบมือเข้ามากัน กลัวจนสั่นไปหมดทั้งตัว

 

                ยิ่งเห็นแม่ตัวเองเงียบอยู่แบบนั้น มันยิ่งกลัวมากยิ่งขึ้น

 

                แม่ครับ...ผมขอโทษ..แม่...แม่อย่าเงียบแบบนี้สิ แม่ฮะ.... ทงเฮวิ่งลุกไปหาแม่แล้วนั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้นทันที

 

                พูดไปก็จะร้องไห้ไป

 

                แม่ครับ.... ทงฮวาเองก้สงสารจึงจะช่วยพูดอีกแรง

 

                ไม่ต้อง... แต่ผู้เป็นแม่กลับยกมือขึ้นห้าม

 

                ออมม่าครับ ผมรักลูกชายออมม่าครับ รักมากด้วย คิบอมยังยืนยันในความรู้สึกของตัวเองเหมือนเดิม

 

                อืม...ชั้นรู้.... สรรพนามมันเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

 

                ผม.... ทงเฮเองก็กลัวแม่ตัวเองตอนเย็นชาแบบนี้เหมือนกัน

 

                แค่เห็นแววตาพวกเธอสองคนตอนที่มองกันและกัน คนที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากอย่างชั้นก็พอจะเข้าใจนั่นล่ะ

 

                อนุญาตให้เราคบกันด้วยเถอะนะครับ... คิบอมลงมานั่งคุกเข่าอยู่ข้างๆทงเฮ

 

                คุณนายลีมองทั้งสองคนสลับกันไปมา แล้วพยักหน้าในที่สุด

 

                ไม่มีเหตุผลอะไรที่ชั้นจะต้องขัดขวางความสุขของลูกตัวเองนี่นา เป็นคิบอมก็ดียังไงเราก็เป็นคนดี เธอยิ้มก่อนจะลูบหัวทั้งคู่เบาๆ

 

                เฮ้อ...แม่ยอมรับง่ายกว่าผมอีกนะเนี่ย ทงฮวาถอนหายใจอย่างเซ็งๆ

 

                ก่อนที่คุณนายลีจะสั่งให้ทั้งคิบอมและทงเฮขึ้นมานั่งบนโซฟาด้วยกัน

 

                อย่ามาพูดดีเลยเหอะ เรื่องของตัวเองน่ะบอกน้องมันรึยัง...

 

                อปป้าจะบอกอะไรหนู? ทงเฮหันไปถามทันที

 

                ทงเฮ.... กลับกลายเป็นทงฮวาซะเองที่ต้องกลับมาทำหน้าเครียด

 

                ครับ...?

 

                ปีใหม่นี้...หลังจากที่พี่กลับไปจัดการเรื่องเรียนในอังกฤษและกลับมาที่นี่อีกครั้ง...

 

                ครับ... ทงเฮนั่งฟังด้วยใจระทึก

 

                พี่จะแต่งงาน...

 

                นิ่ง...ไปอีกครั้ง

 

                แต่งงาน? ทงเฮทวนประโยคอีกครั้ง

 

                ใช่แล้วล่ะ เธอคนนั้นเป็นเพื่อนนักศึกษาของพี่เอง เป็นลูกครึ่งอังกฤษเกาหลี เราเริ่มคบกันมาตั้งแต่ที่พี่ไปอยู่ที่นั่นใหม่ๆแล้วล่ะ พี่เองก็ไปพบครอบครัวของเธอแล้วด้วย...

 

                ทำไมหนูไม่เคยรู้เลยล่ะ ทงเฮทำเสียงน้อยใจ

 

                เราจะชอบเธอ พี่มั่นใจ

 

                แล้วทำไมแต่งกันปุบปับจังเลย...

 

                เอ่อ..... ทงฮวาเกาหัวเขินๆ

 

                หือ?....

 

                แกก็บอกน้องมันไปสิ ว่าทำเค้าท้องน่ะ คุณนายลีเอ็ดเข้าให้

 

                O_O!!!

 

                ทงเฮทำหน้าอึ้ง ขณะที่คิบอมตบเข่าตัวเองฉาดใหญ่

 

                นั่นไง! แล้วทำมาห้ามผม หัวเราะลั่นด้วยความสะใจอีกต่างหาก

 

                เดี่ยวเถอะแก ทงฮวาหยิบหมอนใกล้ๆมือมาปาใส่หัวคิบอม

 

                อะ...โหย...เรื่องใหญ่ ทงเฮยังพูดออกมา

 

                ไง ทีนี้จะยอมให้พี่ชายเราแต่งได้รึยัง... คุณแม่สรุปความ

 

                ก็ต้องยอมล่ะสิครับ ผมจะได้เป็นคุณอาด้วยล่ะ เยส!!!” ทงเฮชูมือด้วยความดีใจ

 

                น่าน.... ทงฮวายกมือขึ้นกุมหน้าหาก

 

                อืม...งั้นเอาเป็นว่าวันหยุดปีใหม่ ไหนๆมันก็เป็นช่วงเทศกาลหยุดยาวแล้ว ก็กลับไปจัดงานแต่งกันที่มกโพเลยแล้วกันนะ ไปกันทั้งหมดนี่ล่ะ คุณนายลีสรุป

 

                ผมด้วยหรอครับ? คิบอมยิ้มแฉ่ง

 

                แน่สิ คิบอมก็เป็นหนึ่งในครอบครัวเราเหมือนกันนะ

 

                สิ้นเสียงผู้เป้นแม่ก็ทำเอาทงเฮหน้าแดงเลยทีเดียว

 

                มือหนาเลื่อนไปเกาะกุมมือทงเฮเอาไว้เบาๆ ตอนที่ทงฮวาและคุณนายลีหันไปคุยเรื่องแปลนงานแต่ง

 

                ผมรักทงเฮนะครับ คิบอมกระซิบเบาๆ

 

                อื้ม...เหมือนกัน

 

                เหมือนกันอะไรเล่า

 

                รักไง เหมือนกัน

 

                รักใครล่ะ.... คิบอมยังไม่เลิก

 

                รักฮยอคแจมั้ง...

 

                โหย...ยอโบอ่า... เด็กเมกาทำหน้ามุ่ย

 

                อย่างอนน่าเดี๋ยวพาไปกินสตอเบอร์รี่ ทงเฮยักคิ้ว

 

                อยากกินทงเฮมากกว่า

 

                อย่ามาลามปามนะ เดี๋ยวชั้นฟ้องอปป้าซะเลยนี่

 

                ไม่กลัว...

 

                ชิส์....

 

                รักทงเฮนะครับ....

 

                รู้แล้วคร้าบ...รักคิบอมเหมือนกัน

 

                นอกจากคำว่ารักที่ว่าหวานแล้ว สายตาที่ทั้งสองคนใช้มองกันตอนนี้มันกลับหวานซะยิ่งกว่า

 

                อย่างน้อยๆอุปสรรคชิ้นใหญ่มันก็ผ่านพ้นไปได้แล้ว

 

                จะต้องขอบคุณความบังเอิญ หรือขอบคุณอะไรกันนะ?...ที่ทำให้พวกเค้าทั้งสองคนมีวันนี้

 

                จะต้องขอบคุณที่โลกใบนี้มันกล๊มกลมจนเราทั้งสองคนเดินทางมาพบกัน

 

                หรืออาจจะเป็นเพราะหนึ่งในนั้นมันจะมีพรหมลิขิตเข้ามาปะปนอยู่ด้วย

 

                แต่ถึงอย่างไรก็ตาม อย่างน้อยๆตอนนี้ทั้งเค้าและคิบอมต่างก็มีความสุขกันมากๆเลยล่ะ

 




หายไปนาน (อีกแล้ว) แล้วก็ได้กลับมาแล้ว ^^
มาก้าวเข้าสู่เล่มสาม เล่มสุดท้ายด้วยกันเถอะ!

เล่นเกมส์กันๆ ... คำถามคือ "คุณชอบคู่ไหนที่สุดใน บลพ. เพราะอะไร?"

ถ้าถามจีนนะ...จีนชอบ ชางมินโฮ เพราะจีนชอบ ชางมิน และมินโฮ 55555 (อินี่เลว - -)

เจอกันคราวหน้าคร่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,535 ความคิดเห็น

  1. #4509 HyukJewel (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 14:41
    โห อิคนขับแท็กซี่ อิเฬวววว
    พี่ท็อปรู้จักฮยอกแจได้ไงอะ
    #4,509
    0
  2. #4401 Mind-myy (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 23 เมษายน 2556 / 05:35
    เกือบไปแล้วฮยอก
    #4,401
    0
  3. #4277 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2555 / 18:59
    อิคนขับแท็กซี่ มาต่อยกับตรูมะ? -*-
    คิดจะทำฮยอกเรอะ เดี๋ยะเหอะ
    แล้วพี่ซึงรู้จักกับไก่ได้ไง มาดีรึมาร้ายอะ 55
    วอนระวังไว้ฮยอกเจอแกเมื่อไหร่จะกระโดดเตะ
    #4,277
    0
  4. #4219 piggy-oun (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2555 / 12:27
    ฮยอกแจเกือบไปแล้วสิ
    แล้วทำไมเทมโป้ถึงรู้จักฮยอกแจ
    #4,219
    0
  5. #4158 ลูกหลานป๋าเจ๊ (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2555 / 23:51
    พี่ทงฮวา =[]=
    #4,158
    0
  6. #4061 OoMy (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2555 / 08:19
    พี่ชายไม่ค่อยเลยนะ
    #4,061
    0
  7. #3990 KIHAE*129 (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 22 เมษายน 2555 / 19:59
    ทำไมพีเทมรู้จักฮยอกอ่ะ

    โอ้ววววววววววววว

    พี่ทงฮวารวดเร็วทันใจ

    ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #3,990
    0
  8. #3935 I' Saru,, (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 9 เมษายน 2555 / 10:00
    หวาดเสียวเลยฮยอก
    >_<
    คิเฮหวานสุดๆเลยอ่ะ
    #3,935
    0
  9. #3834 Es^^ (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2555 / 22:41
    แต่งพร้อมกัน>
    #3,834
    0
  10. #3588 pekchul@heechul (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 4 เมษายน 2554 / 03:13
     ไรเต๊อออออออออออออ...........


    งื้มมมมมม....รออยู่น๊าาาาาาาาาา
    #3,588
    0
  11. #3583 saranghae_nicha (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 19 มีนาคม 2554 / 19:23

    คิเฮน่าร๊ากกกสุด ๆ ...แล้วฮยอกจะได้เจอซีวอนมั๊ยล่ะเนี่ย?

    อ๊ะ..แล้วตาเทมโป้มาเกี่ยวไรด้วยล่ะ?? ไรเตอร์จ๋ามาคลายความสงสัยที

    #3,583
    0
  12. #3581 snowvirgin (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 11 มีนาคม 2554 / 01:05
    ตาแก่หื่น ทำอะไรฮยอกกี้ช้านมิได้หรอกย่ะ อิอิ

    ยังไงล่ะค่ะโอป้า ว่าแต่เค้าน้า ตัวเองเปนเองซะงั้น แต่ท่าตาบวมจะทำตามมิได้แหะ เพราะด๊องท้องมิได้ อร้ายยยยยยย
    #3,581
    0
  13. #3549 'Ever lasting friend♥SUJU_ (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 4 มีนาคม 2554 / 12:53
    อร้าย น่ารักจัง ><
    #3,549
    0
  14. #3548 aomoomam (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 3 มีนาคม 2554 / 23:57
    โอ้ว คิเฮความรักราบลื่น ^-^
    ดีจังเลย
    มารอลุ้น วอนฮยอกต่อดีกว่า
    ไอตอนแรกก็นึกว่าคนขับแท็กซี่จะเป็นวอนซะอีก
    เกือบไปแล้วมั๊ยล่ะนั่น  เสี่ยงจริงๆ
    ว่าแต่ว่าท็อปรู้จักฮยอก(?)ด้วยหรอ  รู้จักได้ไง
    รึเป็นคนของตระกูลชเว(นามสกุลก็บอกทนโท่ - -*)
    อ่าลุ้นๆๆๆ 
    ยังไงก็สู้ๆนะคะ 
    #3,548
    0
  15. #3547 [[Oo..~*VaLyn_KH*~..oO]] (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2554 / 13:20
    โอ้ววววว เรียบร้อย คิเฮลงตัว ปลาบปลื้มมมมม^^
    #3,547
    0
  16. #3430 geejajaa (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2554 / 18:56
    ดีใจที่ฮยอกแจปลอดภัย แต่เทมโป้ มาได้ไง กรี๊ดๆ

    คิเฮก็เป็นฝั่งเป็นฝาไปเสียแล้ว แฮปปี้ๆ
    #3,430
    0
  17. #3360 i'm a paster (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 24 มกราคม 2554 / 00:51
    โชเฟอร์น่ากลัวมาก ดีที่ฮยอกแจรอดมาได้ คงกลัวจนตัวสั่นแน่ๆเลย
    ต้องให้วอนปลอบเยอะๆ ซะแล้ว
    คิเฮ อุปสรรคผ่านไปได้ด้วยดี แถมยังจะได้หลานตัวน้อยๆในไม่ช้าอีกด้วย ^^
    #3,360
    0
  18. #3359 ~ + @ * Prince_CM_SARANG * @ + ~ (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 20 มกราคม 2554 / 22:43
    ชอบชางมินโฮค่ะ
    หนูปลื้มคู่นี้โฮกกกกกก ><'
    #3,359
    0
  19. #3358 lovekihae (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 14 มกราคม 2554 / 22:54
    ดีใจที่สวนจีนกลับมาแล้ว คิดถึงนะค่ะ
    #3,358
    0
  20. #3357 BlareBlare (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 13 มกราคม 2554 / 15:20
    โอ้วววววว น้องสวนจีนมาอัพแล้ววววว
    จุดพลุ ปุ๊งๆๆๆๆๆ
    (ได้ข่าวว่าอัพตั้งแต่ปีใหม่ อินี่เพิ่งเห็น "^^)

    #3,357
    0
  21. #3352 snowvirgin (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 8 มกราคม 2554 / 10:45
    กรีสสสสสสสสสสสสส ตาหื่นโชเฟอร์จะทำมิดีมิร้ายฮยอกช้านรึฝันไปเถอะ เผอิญฮยอกช้านแอบเมะมาก่องเฟ้ยยยยย เสดไป อิอิ

    กรีสสสสสสสส รอบสอง สามี(รอง)มาแจมด้วย ท๊อปของม๊ามี้ แต่เอ๊ะจะมาดีรึไม่ดีเนี่ย ไม่เปนไรคิดว่าดีไว้ก่องล่ะกันนะ

    แหมๆๆๆ ตาบวมมี่ ผ่านฉลุยหมดแล้วนะนี่ อยากแต่งงานกะด๊องเรวๆไมล่า ทำด๊องท้องไปเลยคร่า คุนแม่จะได้ยกให้ อิอิ

    พีเอสซึ เหมือนๆๆๆๆๆกันเรยค่ะไรเตอร์ แอบชอบทูมินมากที่สุดเบาๆ ชอบพ่อแง่แม่งอนคร่า  อิอิอิ
    #3,352
    0
  22. #3351 soul_hyukjae (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 7 มกราคม 2554 / 22:43
    เหอะๆๆ   พี่ทงฮวา ยังจะมาห้ามน้องอีกแหนะ
    #3,351
    0
  23. #3348 zzzzza1 (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 6 มกราคม 2554 / 20:07
    ว้าวววว  พี่จีนกลับมาแล้วววววว

    ฮยอกเก่งมาก โฮะๆ เตะผ่าหมากแท็กซี่เลย เยี่ยม
    พี่ทงฮวาไปทำใครเขาท้องล่ะนั่น  ฮ่าๆๆ

    ชอบสุดคู่ วอนฮยอก  แต่ก็ชอบ ชางมินโฮ ด้วยอ่า
    #3,348
    0
  24. #3347 C-Aom* (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 5 มกราคม 2554 / 22:25
    =w= ชอบวอนฮยอกสุดละ ชอบที่สุดในทุกเรื่องอ่านมา จริงๆนะ ^^

    มาอัพบ่อยๆจิ คิดถึงง่า TT^TT
    #3,347
    0
  25. #3346 AdLy (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 5 มกราคม 2554 / 20:12
    แน่นอนว่า ชอบคู่เอก



    บอมมันกวนได้ใจดีมากกกกกกกค่า
    #3,346
    0