{KIHAE} Acc!deNT@lly บังเอิญ โลกกลม (หรือ) พรหมลิขิต ?

ตอนที่ 75 : {Accidentally}=[44]-[ยอมรับ+HBD LDH]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,751
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    15 ต.ค. 53

          คิบอมเอื้อมมือไปกดปิดนาฬิกาปลุกอย่างเหนื่อยหน่าย แล้วลุกขึ้นนั่งข้างเตียงเอาเท้าหย่อนลงด้วยอารมณ์เซ็งสุดขีด

 

                จะให้ไม่เซ็งได้ยังไงก็พี่ทงฮวาน่ะสิ ยืนยันว่าจะนอนกับทงเฮ จนเค้าต้องระเห็จมานอนกอดหมอนคนเดียวห้องเนี่ย

 

                ใจร้ายชะมัด!!!

 

          กะจิตกะใจจะขัดขวางเค้าให้ได้ทุกวิถีทางเลยใช่มั้ยเนี่ย?

 

                คิบอม! ลงมากินข้าวได้แล้ว เดี๋ยวไปโรงเรียนสายนะ เสียงของพี่หน้าหวานที่ดังลั่นขึ้นมาทำให้คิบอมต้องจำใจลุกขึ้นจากเตียงไปเข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัวอย่างไม่เต็มใจ

 

                ก่อนจะใส่ชุดเครื่องแบบสะพายกระเป๋าลงมายังห้องครั้งที่มีสองพี่น้องตระกูลลีนั่งรออยู่ก่อนแล้ว

 

                คิบอมนั่งลงตรงข้ามทงฮวาที่มีถ้วยกาแฟพร้อมกับขนมปังทาเนยวางอยู่ตรงหน้า ส่วนทงเฮก็จัดการตักข้าวต้มมาวางตรงหน้าเค้าก่อนจะนั่งลงข้างพี่ชายตัวเอง

 

                แล้ววันนี้เราจะต้องไปทำงานพิเศษรึเปล่าเนี่ย? ทงอวาหันไปถามน้อง

 

                มี อปป้าไม่ไปไหนหรอวันนี้? ทงเฮกลืนข้าวแล้วถามกลับไป

 

                ไม่ล่ะ ว่าง กะว่าจะอยู่บ้านทั้งวัน

 

                ไม่เบื่อหรอ กลับมาทั้งที อปป้าน่าจะไปเที่ยวบ้างนะ หนูก็อยากไปเที่ยวกับอปป้า ทงเฮยิ้มแฉ่ง

 

                มันเลยยิ่งสร้างความหงุดหงิดเพิ่มขึ้นไปให้กับคิบอมสิ เหมือนว่าเค้าถูกกันออกจากบทสนทนาไปโดยสิ้นเชิง

 

                เค้าไม่ใช่ธาตุอากาศนะ!!!

 

                คิบอมเป็นอะไรรึเปล่า นั่งเงียบเลย เพิ่งจะรู้หรอครับยอโบ ว่าผมมานั่งอยู่ตรงนี้น่ะ

 

                คิบอมได้แค่ทำหน้าน้อยใจ

 

                อ่า...พอดีคิบอมเค้ามีเรื่องจะบอกเราน่ะ... สิ้นคำพูดของทงฮวา คิบอมก็ต้องหันไปมองอย่างงงๆทันที

 

                นี่กูมีเรื่องอะไรจะบอกวะ?

 

                เรื่อง?...อะไรหรอ? ทงเฮทำหน้ามึนเช่นกัน

 

                ก็พอดีคิบอมเค้ามาบอกอปป้า ว่าวันนี้เค้ารู้สึกไม่ค่อยดีน่ะ เลยอยากจะหยุดจะเรียนสักวันหนึ่ง ทงฮวาตอบให้เสร็จสรรพ

 

                คิบอมที่กำลังจะอ้าปากเถียงก็ต้องเงียบลงเมื่อรับรู้ได้ถึงแรงกระแทกที่หลังเท้าของตัวเอง

 

                เอ๋? เป็นอะไรมากรึเปล่า? ไปหาหมอมั้ย? ทงเฮรีบข้ามมาอีกฝั่งแตะหน้าผากคิบอมทันที

 

                ทำเอาคิบอมลอบยิ้ม แอบยักคิ้วให้ว่าที่พี่ภรรยาไปซะหลายที

 

                ไม่ต้องขนาดนั้นหรอก ให้นอนอยู่บ้านสักวันก็พอ เป็นทงอวาอีกเช่นเคยที่ตอบคำถาม

 

                แต่ว่า........... ร่างบางยังคงลังเล

 

                พี่เป็นหมอนะ อย่าลืมสิ เดี๋ยวดูแลให้เอง ยังไงพี่ก็จะอยู่บ้านทั้งวันอยู่แล้ว ทงฮวายิ้มให้น้องเชื่อใจอีกครั้ง

 

                แต่ในสายตาของคิบอมแล้ว เค้าว่ามันดูทะแม่งๆยังไงก็ไม่รู้แฮะ

 

                ทงเฮขมวดคิ้วอย่างเป็นกังวล คนหนึ่งก็แสบ อีกคนหนึ่งก็ใช่ย่อย อยู่ร่วมชายคากันแล้ว ตอนค่ำเค้ากลับมาจะยังเหลือซากบ้านให้เห็นบ้างมั้ยเนี่ย?

 

                จวบจนกระทั่งที่ทั้งทงฮวาและคิบอม เดินออกมาส่งทงเฮไปเรียนนั่นล่ะ บรรยากาศที่สดใสจึงกลับมามาคุอีกครั้งหนึ่ง

 

                เอาล่ะ พี่เลิกฟอร์มเถอะ มีอะไรจะคุยกับผมก็ว่ามา คิบอมเปิดประเด็นทันทีที่นั่งลงบนโซฟา

 

                ฉลาดสมกับตัวเลขไอคิวดีนี่ ชั้นเองก็มีหลายเรื่องอยากจะคุยกับนายนั่นล่ะ ทงฮวานั่งยืดตัวตรง บุคลิกภาพดีสมกับการเป็นว่าที่คุณหมอ

 

                ผมก็เหมือนกัน คิบอมเองก็ไม่ยอมแพ้เหมือนกันนั่นล่ะ

 

                ผมบอกแล้วไม่มีอะไรจะขัดขวางความรักของผมได้หรอก!

 

                เลิกยุ่งกับน้องชั้นซะ ทงฮวาพูดอย่างตรงไปตรงมา

 

                ผมทำไม่ได้ คิบอมเองก็ชัดเจนกลับไปเช่นกัน

 

                ทำไม?

 

                ผมรักทงเฮ

 

                เกรงว่าชั้นจะเรียนหมอมานานจนถูกฝึกให้เผชิญหน้ากับทุกอย่างด้วยเหตุผลนะ ทงฮวายืดคอขึ้นเล็กน้อย

 

                เหตุผลของผมก็คือผมรักทงเฮ

 

                นั่นมันยังไม่เพียงพอ

 

                พี่ต้องการคำตอบแบบไหน ว่ามาตรงๆเลยดีกว่า

 

                หึ...เอาที่ชั้นจะมองเห็นเป็นรูปธรรมมากกว่านี้หน่อยสิ

 

                ได้...ถ้าอย่างนั้นก็ตั้งใจฟังให้ดีนะครับ

 

                ว่ามา ชั้นมีเวลาทั้งวันที่จะฟังนายสาธยายนิยายเลี่ยนๆเลยล่ะ

 

                อย่ามาดูถูกความรู้สึกของผม คิบอมเสียงแข็งขึ้นทันที

 

                อย่าเพิ่งใจร้อน ลองพูดมาก่อนสิ

 

                ถึงแม้จะพูดโต้ตอบกันไปมา แต่สายตาของทั้งคู่ก็ยังไม่ยอมละออกจากกัน ราวกับว่าพร้อมจะพุ่งเข้าใส่กันได้ทุกเมื่อ

 

                แต่ก็อย่างว่า ไม่มีใครคิดที่จะใช้กำลังเข้าตัดสินหรอก ไม่มีประโยชน์

 

                ผมเจอทงเฮครั้งแรกที่สนามบินอินชอนช่วงราวๆเดือนกุมภาพันธ์ ตอนแรกผมก็คิดฝันไปต่างๆนานาล่ะว่าเจ้าของโฮมสเตย์ที่ผมจะมาอยู่ด้วยนั้นจะเป็นคนยังไง ผมรู้มาก่อนหน้านี้แล้วว่าเป็นผู้ชาย ผมก็คาดฝันว่าเค้าคงจะเข้มแข็งและเป็นพี่ชายที่ดีของผมแน่ๆ คิบอมพูดยาวแล้วก็เหลือบมองทงฮวาเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีปฏิกิริยาใดๆตอบกลับมาจึงเริ่มต้นเล่าต่อ

 

                แต่เมื่อผมได้เจอทงเฮครั้งแรก เค้าต่างจากที่ผมคิดเอาไว้มาก ท่าทางกระตือรือร้น รอยยิ้มที่สดใส หรือแม้แต่ดวงตาที่เป็นประกายนั่น หรือแม้จะการที่บอกคนที่เพิ่งจะได้เจอกันครั้งแรกอย่างผมว่าจะดูแลผมเอง มันทำให้ผมรู้สึกอบอุ่น และสนใจในตัวของทงเฮขึ้นมาทันที

 

                ยิ่งพอมาได้อยู่ร่วมชายคากัน ได้อยู่ใกล้ๆกันมันยิ่งทำให้ผมมั่นใจในความรู้สึกตัวเองว่าผมคงจะเริ่มชอบทงเฮแล้วล่ะ มันก็กลายเป็นความชอบที่มากขึ้นเรื่อยๆ ตอนแรกผมเองก็คิดจะเก็บมันไว้หรอกนะ เพราะเห็นว่าทงเฮก็มีคนที่ชอบแล้ว แต่สักพักผมก็คิดได้นั่นล่ะว่า.... คิบอมหยุดไปเล็กน้อยเพราะเหนื่อย = =;;

 

                ว่าอะไรล่ะ? ทงฮวาเผลอถามขึ้นมาด้วยความอยากรู้ แม้จะตกใจเล็กน้อยเรื่องน้องตัวเองแอบมีคนมาชอบมาจีบอยู่บ้าง

 

                มันไม่ใช่ความผิดของผมนี่นาที่มาเจอทงเฮช้าไป ไม่ใช่ความผิดทงเฮด้วยที่ไปคบใครก่อนหน้าผม ของแบบนี้มันเป็นเรื่องของความรัก เรื่องของหัวใจ และผมก็ไม่โทษทั้งสองอย่างนั่นด้วยผมจะมั่นใจว่าผมจะต้องทำให้ทงเฮหันมาสนใจผมให้ได้...

 

                แต่กว่าจะเป็นแบบนั้น ผมเองก็ยอมรับนะว่าเคยแอบท้อหลายครั้ง ทำดีไปเท่าไหร่ ร้ายแค่ไหนทงเฮก็มองผมเป็นแค่เด็กในสายตานั่นล่ะ ผมอุตส่าห์พยายามทำตัวให้มันแมนๆ หรือแม้แต่ทำตัวให้เป็นผู้ใหญ่เผื่อว่าทงเฮจะสนใจและหันมามองผมมากขึ้นกว่าเดิมมาก แต่มันก็ดูเหมือนจะไม่เวิร์ค ก็เลยสลับแผนเปลี่ยนเป็นทำตัวเป็นเด็กบ้างอะไรบ้าง..แต่มันก็...เฮ้อ.....

 

                ทงฮวาหันไปมองเด็กจากแดนไกลที่ถอนหายใจแล้วก็อยากจะขำ ท่าทางมันจะเป็นเอามากนะเนี่ย

 

                พี่ทงฮวา พี่รู้มั้ย.....

 

                อะไร?

 

                ผมน่ะนะ มีคู่แข่งตั้งมากตั้งมาย นอกจากแฟน...เอ๊ะ ไม่สิ ต้องเรียกว่าแฟนเก่าของทงเฮ หรือแม้แต่ไอ้มินโฮ ไอ้เด็กข้างบ้านนี่นะ ต่างก็พากันชอบทงเฮ กว่าผมจะกำจัดออกไปได้แต่ล่ะคน แทบบ้าเลยล่ะ แถมทงเฮก็มักจะไม่ค่อยรู้ตัวกับเค้าเล๊ย ว่ามีใครเค้าแอบรักแอบชอบอยู่ ทึ่มจริงๆ

 

                เออ ถามไรหน่อยดิ.... ทงฮวาหันมาทางคิบอม

 

                ถามเยอะๆก็ได้ครับ

 

                อย่ามากวนส้น แค่จะถามว่าแกกับน้องชั้นน่ะ...เคย...... ทงฮวาเองก็อายเกินจะพูดมันออกไปเหมือนกัน

 

                หมายถึงเคยชุบปี้ดูปีดูวั๊บวาวกันน่ะหรอครับ

 

                ภาษาอะไรของนาย ทงฮวาล่ะปวดหัวกับมัน

 

          ศัพท์วัยรุ่นไงพี่ กำลังฮิตเลย พี่ต้องเอาไปใช้บ้างนะจะได้ไม่ตกเทรนด์

 

                เออ ตอบคำถามมาสักที อย่ามาโยกโย้

 

                แล้วตกลงพี่ถามอะไรผมล่ะครับ ผมยังไม่ทันเข้าใจคำถามเลยด้วยซ้ำ

 

                โธ่เว้ย! ชั้นถามว่าแกเอาน้องชั้นไปรึยัง ทงฮวาถึงกับฟีลขาด

 

                แค่นี้ก็สิ้นเรื่องจะอ้อมค้อมทำไม ผู้ชายเหมือนกัน

 

                แต่ชั้นไม่ได้หน้าด้านเหมือนแกนี่โว้ย ทงฮวาหันมาเอ็ด

 

                ยังครับ ถ้าพี่ไม่เปิดประตูเข้ามาขัดเมื่อวานก็คงจะได้เสียกันแล้วล่ะ คิบอมทำหน้าเสียดาย

 

                ถ้าย่างนั้นชั้นก็ควรจะดีใจสินะ ทงฮวาบอก

 

                แต่ผมเสียดาย.... ทั้งน้ำเสียงและสีหน้าเลยล่ะที่บ่งบอกว่าเสียดาย

 

                ทงฮวาเลยหยิบหมอนอิงมาปาใส่หน้าสักที

 

                โหย...ก็คนเป็นแฟนกันจะมีอะไรกันมันก็เป็นเรื่องธรรมชาตินี่นา พี่เป็นหมอก็น่าจะรู้ดีนี่ คิบอมหยิบหมอนมากอดเอาไว้

 

                แต่นี่น้องชั้น ไม่เว้ย!” ทงฮวาค้าน

 

                ผมก็รักทงเฮ แถมทงเฮก็ยังรักผมตอบด้วย พี่จะมาขัดขวางรักของเราทำไมล่ะพี่ คิบอมเริ่มจะหัวเสียแล้วนะ

 

                นายก็พูดให้มันดูง่ายเหมือนนิยายซะจริง นายเป็นใครนายอย่าลืมสิ เป็นแค่นักเรียกแลกเปลี่ยน เมื่อถึงเวลาจะต้องกลับไป แล้วน้องชั้นจะทำยังไงล่ะ เคยคิดบ้างรึเปล่า ความจริงข้อนี้ของทงฮวา ทำเอาคิบอมถึงกับเถียงไม่ออกเลยเหมือนกัน

 

                นั่นสินะ...ความจริงข้อนี้ที่เค้าไม่เคยคิดเลย

 

                นี่ก็ผ่านมาเกินครึ่งปีแล้ว อีกไม่นาน...ไม่นานเลยจริงๆ

 

                แล้วถ้าเวลานั้นมาถึงจริงๆ มันจะเกิดอะไรขึ้น

 

                ทงฮวาที่เห็นเด็กหนุ่มนิ่งไปก็รีบเดินถ้าพูดต่อทันที

 

                นายจะเลิกกับน้องชั้นมั้ย? หรือจะปล่อยให้น้องชั้นรอต่อไป? แล้วจะเกิดอะไรขึ้น น้องชั้นต้องเสียใจ ร้องไห้ คิดว่าคนเป็นพี่อย่างชั้นจะทนดูน้องตัวเองนั่งเสียใจร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวรได้อย่างนั้นรึไง?

 

                ผม..... คิบอมพยายามหาเหตุผลต่างๆมาโต้แย้ง

 

                คิดให้ดีสิ เมื่อนายกลับไปอเมริกา นายจะได้เตรียมตัวเข้ามหาลัย ได้เจอใครต่อใครอีกมากมายแล้วนายมั่นใจได้ยังไง ว่านายจะมั่นคงต่อน้องชั้น

 

                ผมไม่ใช่คนโลเล...

 

                แล้วน้องชั้นล่ะ นายมั่นใจในตัวน้องชั้นมากขนาดนั้นเลยเหรอ ในตอนที่เค้าเสียใจถ้าเกิดว่ามีใครสักคนก้าวเข้ามาในชีวิตน้องของชั้นล่ะ? ถึงตอนนั้นถ้าน้องชั้นรักคนอื่นไปแล้ว นายจะทำยังไง

 

                ผมก็...จะปล่อยทงเฮไป คิบอมหลับตาตอบออกไป

 

                นี่เหรอ ที่เรียกว่ารักน้องชั้นจริง

 

                ถ้าทงเฮพบใครที่ดีกว่าผม และทงเฮก็รักเค้าคนนั้นมากกว่าผม จะมีประโยชน์อะไรหากผมจะต้องรั้งทงเฮไว้...

 

                คำตอบของคิบอมก็ทำเอาทงฮวาสะอึกไปเหมือนกัน

 

                หากใครคนนั้นก็รักและสามารถดูแลทงเฮได้ดีกว่าผม ทำให้ทงเฮมีความสุข ทำให้ทงเฮยิ้ม แล้วการที่ผมไปขวางเอาไว้จะไม่เป็นการขวางความสุขของทงเฮหรอกเหรอครับ

 

                แต่ในตอนนี้ เวลานี้ผมก็มั่นใจในตัวเองไม่น้อยล่ะว่า สามารถทำให้ทงเฮมีความสุขได้ ไม่สร้างความทุกข์ให้เพิ่ม ผมจะดูแลทงเฮเป็นอย่างดีไม่ว่าตอนสุขหรือเศร้า ส่วนที่เหลือผมจะให้มันเป็นเรื่องของอนาคต ถ้าที่สุดแล้วเราสองคนจะต้องแยกจากกันไป เพราะไม่ใช่คู่กัน ผมก็ทำได้เพียงยอมรับมันเท่านั้นล่ะ

 

                ท่าทางที่สุขุมเยือกเย็น น้ำเสียงที่ตรงไปตรงมา ทำให้ทงฮวาหมดข้อโต้แย้งใดๆลงไปทันที ภายนอกคิม คิบอมอาจจะเหมือนเด็กวัยรุ่นทั่วไป

 

                แต่ในด้านความคิดความรู้สึกต่างๆนั้น ทงฮวาก็ยอมรับเช่นกันว่าคนตรงหน้านี้เติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว

 

                บางทีอาจจะเป็นมากกว่าน้องชายของเค้าก็ได้

 

                ไหนลองเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับตัวนายมาบ้างสิ ทงฮวาเห็นว่าบรรยากาศมันเงียบแปลกๆ ก็เลยหาหัวข้อใหม่ขึ้นมาคุย

 

                ผมไม่ค่อยชอบพูดเรื่องส่วนตัวของตัวเองสักเองสักเท่าไหร่

 

                จะหาว่าชั้นยุ่งเรื่องของนายสินะ

 

                เปล่าครับ ผมเล่าก็ได้ พี่อยากฟังเรื่องไหนล่ะ

 

                ทุกเรื่องนั่นล่ะ...

 

                ก็ผมเกิดที่เกาหลี แต่ไปโตที่แอลเอครับ แม่ผมเคยเป็นนายแบบแต่พอแต่งงานก็ออกจากวงการ ผันตัวเองไปทำธุรกิจเกี่ยวกับเครื่องสำอางกับเพื่อนในอเมริกาล่ะครับ พ่อของผมก็เคยเป็นนักแสดงละครเวทีมาก่อน ตอนว่าสุดท้ายท่านก็หันมาทำธุรกิจส่งอกเฟอร์นิเจอร์ครับ

 

                จัดว่าฐานะดีนี่นา...

 

                ก็พอมีนั่นล่ะครับ ยังไม่รวยมากเท่าไหร่ ผมมีน้องสาวคนหนึ่งอายุห่างจากผมพอควร เราสนิทกันค่อนข้างมากล่ะครับ เพราะมีกันอยู่สองคน...

 

                ผมมีเพื่อนอยู่ไม่มาก เนื่องจากผมมักจะใช้เวลาว่างส่วนใหญ่อ่านหนังสือหรือไม่ก็ไปที่โบสถ์ ดังนั้นเพื่อนที่ผมจะสนิทๆจริงๆก็มีไม่กี่คนนักหรอก เอาที่มากสุดๆก็คงจะเป็นชเว จีวอนล่ะครับ

 

                ผู้หญิง?

 

                ครับ แต่เธอค่อนข้างจะกระโตกกระตากไม่เหมือนเด็กผู้หญิงสักเท่าไหร่ แล้วพี่ก็ไม่ต้องเป็นห่วงครับ ทงเฮเคยคุยกับเค้าแล้ว แต่ผมก็ไม่รู้นะว่าเค้าคุยอะไรกัน ถามก็ไม่ยอมตอทั้งคู่เลย

 

                อ่า....แล้วครอบครัวนายจะรับได้รึ

 

                โหย นี่มันสมัยไหนแล้วครับ อีกอย่างที่นู่นก็เป็นอเมริกา เมืองเสรีเยอะแยะ ไม่มีใครมานั่งคิดเล็กคิดน้อยแบบนี้หรอกครับ

 

                แต่อย่าลืมว่าที่นี่คือเกาหลี ทงฮวาย้ำ

 

                ครับ?

 

                นายคิดจะบอกแม่ชั้นว่ายังไง?

 

                เป็นอีกครั้งที่คิบอมถูกความเป็นจริงที่ตัวเองมองข้าม กดให้ต้องเงียบลงอย่างคนที่ไม่มีทางสู้

 

                นับถือคนตรงหน้าแล้วล่ะ สมกับการเป็นว่าที่คุณหมอจริงๆ แต่ล่ะอย่างที่พูดออกมานั้นเหมือนจะมาจากอารมณ์ล้วนๆ แต่ความจริงแล้วมันเต็มไปด้วยเหตุและผลจนคนคุยด้วยไม่มีทางโต้แย้งได้เลยล่ะ

 

                ผมจะบอก...ไปตามตรงครับ

 

                ถ้าแม่ชั้นรับไม่ได้

 

                ผมก็จะไม่ยอมแพ้ และผมยังมั่นใจในตัวเองเหมือนเดิมด้วยว่า ผมจะทำให้ท่านยอมรับได้แน่ๆ เพราะอย่างแฟนเก่าพี่ฮยอคแจ ออมม่าท่านก็เคยต้อนรับมาแล้ว

 

                นี่พากันมาถึงบ้านเลยหรอ!” ทงฮวาถึงกับนั่งไม่ติด เมื่อรู้ว่าทั้งแม่ ทั้งน้องต่างพากันมีเรื่องปกปิดเค้าเอาไว้

 

                เค้าเลิกกันแล้วพี่ ใจเย็นๆ คิบอมต้องปรามๆเอาไว้

 

                เออ เล่าต่อดิ

 

                ไม่มีอะไรมาก ผมจะสารภาพตามตรง พูดความรู้สึกออกไปตรงๆ และผมก็จะไม่ยอมแพ้เหมือนเดิมด้วย

 

                เฮ้อ...สรุปว่าถึงชั้นจะขัดขวางนายยังไง ก็ยังจะไม่ยอมแพ้ใช่มั้ย?

 

                ไม่มีทางแน่นอนครับ ผมรักทงเฮ

 

                ทงฮวาล่ะชักจะมึนกับไอ้ประโยครักๆนี่เหลือเกิน

 

                ได้โปรด...ยอมให้ผมคบกับทงเฮด้วยเถอะครับ

 

                ก็ห้ามซะขนาดนี้ยังไม่ฟัง...ชั้นจะว่ายังไงได้อีกล่ะ

 

                นี่แสดงว่า...... คิบอมฉีกยิ้มกว้าง

 

                เฮ้ยๆ ใจเย็นๆ ชั้นไม่ห้ามก็ไม่ได้หมายความยอมรับสักหน่อย

 

                อ้าว.....

 

                นายจะต้องบอกแม่เอง ชั้นจะไม่ยุ่งเกี่ยวใดๆด้วยทั้งสิ้น และนาย...ก็ต้องสัญญามาด้วยว่า...

 

                ว่า...?

 

                ห้ามทำอะไรเกินเลยกับน้องชั้น....

 

                โธ่พี่.....นี่มันฆ่าผมทางอ้อมชัดๆเลยนะ

 

                ทำไม ทำไม่ได้รึไง?

 

                ครับ...ทำไม่ได้ คิบอมสารภาพตามจริง

 

                ไอ้.................. ทงฮวาล่ะอยากจะเป็นลม

 

                ผมจะพยายามให้ถึงที่สุดครับ แต่ถ้าอารมณ์มันพาไปนี่ก็อีกเรื่องนึงนะ

 

                เกิดมาอายุถึงวัยเบญจเพสลี ทงฮวาก็เพิ่งได้พบได้เจอ เด็กหน้าด้านหน้าทนที่สุดก็วันนี้นี่ล่ะ

 

                พูดอะไรมันก็ทำหน้ามึนกลับมา นี่หรอวะว่าที่น้องเขยของเค้า

 

                แค่คิดก็กลุ้มแล้วล่ะ!!!

 

                ผมจะไม่ขืนใจทงเฮแน่นอน สัญญาครับ... มันยังมีหน้ามาพูดอีก

 

                น้องเค้าก็แสดงออกมาว่ารักมันขนาดนั้น คงจะขัดขืนอยู่หรอก

 

                อ้ะ! ผมจะบอกพี่ก่อนเลยก็ได้

 

                พอๆ...ชั้นปวดหัว ทงฮวาต้องรีบยกมือห้ามก่อนที่มันจะพูดอะไรให้เค้าเวียนหัวไปมากกว่านี้

 

                ตลอดเวลาที่เหลือทั้งวันนั้นก็ไม่มีกิจกรรมใดมากไปกว่าที่คิบอมและทงฮวาจะนั่งๆนอนๆเล่นกันเพื่อรอให้เวลาหมด

 

                แม้จะแอบจิกกัดกันบ้าง แต่ก็นั่นล่ะนะ...ยังไงซะก็ถือว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่ดีขึ้นมากล่ะน่า

 

                กลับมาแล้วครับ..... เมื่อถึงเวลาสองทุ่มครึ่ง ประตูบ้านก็ถูกเปิดออกจนได้

 

                ทงเฮกลับมาแล้ว... คิบอมรีบละจากจอยสติ๊กในมือวิ่งไปยังประตูบ้านช่วยทงเฮถือถุงกับข้าวทันที

 

                ไอ้หนู! นายยังเล่นไม่ผ่านด่านนี้เลยนะ ทงฮวาตะโกนกลับมาด่า

 

                ผมยอมแพ้แล้ว!” คิบอมตะโกนกลับไป ขณะที่เดินตามทงเฮเข้ามาในครัว

 

                ร่างบางขมวดคิ้วทำหน้ามึนงงเล็กน้อย ที่เห้นว่าทั้งสองคนดูจะเข้ากันได้ดีจนน่าตกใจ

 

                สักพักหนึ่งก็ได้ยินเสียงปิดทีวี และทงฮวาก็เดินตามเข้ามาในห้องครัว

 

                ซื้ออะไรมาล่ะเรา... ทงฮวามองคิบอมที่กำลังช่วยแกะกล่องอาหารก็อดยิ้มออกมาไม่ได้

 

                มันก็มีข้อดีอยู่บ้างล่ะน่า...

 

                ก็หลายอย่างล่ะอปป้า วันนี้ลูกค้าที่ร้านไม่เยอะเท่าไหร่ วันเงินเดือนหนูออกด้วย ฉลองที่อปป้ากลับมาไง

 

                แหมะ...ได้กินเงินน้องชายซื้อนี่ท่าทางจะอร่อยมากๆแฮะวันนี้ ทงเฮเดินไปล้างมือที่อ่าง

 

                โหย...อปป้าอ้ะ ทงเฮตามไปกอดเอวพี่ชายเอาไว้

 

                ทงเฮง่า...ผมน้อยใจน้า... คิบอมทำปากยื่นปากยาว

 

                อะไรๆ...คนเค้ารักกัน ทงฮวารวบเอวน้องมาหอมแก้มโชว์สักที

 

                พี่อ้ะ! อย่ามายุ่งกับแฟนผมนะ คิบอมรีบเดินไปกั้นกลางทันที

 

                แฟนแก แต่น้องชั้นนี่นา

 

                นั่นล่ะ ผมหวง ห้ามๆๆๆ

 

                ก่อนที่ทั้งสองจะได้เปิดศึกไปมากกว่านี้ ทงเฮก็ระเบิดขึ้นมาซะก่อน

 

                หยุดเดี๋ยวนี้เลยทั้งสองคน!”

 

                ก็พี่ทงฮวาเริ่มก่อนนี่....

 

                ไม่ต้องพูดเลยคิบอม ไปเอาจานมาตักข้าวสามที่ ทงเฮสั่งน้ำเสียงเฉียบขาด จนคิบอมเดินคอตกไปทำตามคำสั่งนั้น

 

                ดุจริงเว้ย... ทงฮวาแอบกระซิบใส่หูน้องตัวเองเบาๆ

 

                อปป้าก็เหมือนกันนั่นล่ะ ทงเฮทำหน้ายู่

 

                รักมันมากมั้ย? ทงฮวาเปลี่ยนเรื่อง

 

                ก็แบบที่ไม่เคยรู้สึกกับใครนั่นล่ะ

 

                ฮู้ว....น้องชายพี่ก็พูดอะไรแบบนี้เป็นแฮะ

 

                อย่ามาล้อหนูนะ...เอ๊ะ...นี่พี่ยอมรับแล้วหรอ....

 

                เรารักมันนี่นา ความสุขของเราก็เหมือนความสุขของพี่นั่นล่ะ ทงฮวาลูบหัวน้องเบาๆ

 

                ทงเฮจึงได้แต่ยิ้มให้พี่ชาย แล้วสวมกอดตอบ

 

                ขอบคุณนะ หนูรักอปป้ามากๆเลยล่ะ

 

                เฮ้! จะยืนกอดกันอีกนานมั้ยครับ ผมหิวแล้ว คิบอมกอดอกทำหน้าไม่พอใจรออยู่ก่อนแล้ว

 

                ทงเฮกับทงฮวาจึงหันไปมองหน้ากันแล้วก้หัวเราะออกมา

 

                ขี้หึง ขี้หวงได้ทุกเวลาจริงๆนะ คิม คิบอม    








เอาความน่ารักกุ๊กกิ๊กมาฉลองรับวันเกิดทงเฮ

HBD นะปลาน้อยที่รัก โตขึ้นอีกปีแล้ว เหมือนปีที่แล้วจะอวยพรในสตาร์บัคนะ
ไม่มีคำอวยพรใดๆจะให้ นอกจากจะบอกว่ารักเสมอ และมากกว่ารักไปแล้ว
ขอให้เป็นบุคคลที่มีความสุขทุกวัน

เรามาเติบโตอย่างมีความสุขขึ้นไปทุกวันด้วยกันเถอะนะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,535 ความคิดเห็น

  1. #4508 HyukJewel (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 13:59
    พี่ทงฮวายังปวดสมองเลย
    เรียนังไม่หนักเท่าคุยกับคิบอม 5555
    #4,508
    0
  2. #4276 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2555 / 18:48
    พี่ทงฮวาา ไมเกรนขึ้นเลยใช่ม๊ะเจออิบอมเข้าไป
    =[]= เค้ายังปวดหัวเลย 555
    #4,276
    0
  3. #4218 piggy-oun (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2555 / 12:14
    สุดท้ายพี่ทงฮวา ก็ยอมรับคิบอมจนได้
    สงสัยแกจะทนความดื้อด้านของคิบอมไม่ไหว
    #4,218
    0
  4. #4157 ลูกหลานป๋าเจ๊ (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2555 / 23:43
    หน้านี่ฉาบกี่ชั้นเนี่ยบอม
    #4,157
    0
  5. #4060 OoMy (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2555 / 08:09
    ฮ่าๆๆๆ บอมหน้าด๊านหน้าด้าน
    #4,060
    0
  6. #3989 KIHAE*129 (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 22 เมษายน 2555 / 19:47
    เป็นครอบครัวสุขสันต์จริงๆ

    น่ารักมากกกกกกกกกกกก

    ฮาด้วยยยยยยยยยยยยย
    #3,989
    0
  7. #3934 I' Saru,, (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 9 เมษายน 2555 / 09:55
    เจอน้องเขยแบบนี้ พี่ทงฮวายังต้องยอม
    =..=
    555555555
    #3,934
    0
  8. #3833 Es^^ (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2555 / 22:32
    บอมมันผ่านแล้วใช่มั้ย
    #3,833
    0
  9. #3582 saranghae_nicha (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 19 มีนาคม 2554 / 19:19
    ว่าที่น้องเขยหน้าด้_า_นได้ใจ..พี่ทงฮวาถึงกับกุมขมับเลย อิ อิ
    #3,582
    0
  10. #3546 [[Oo..~*VaLyn_KH*~..oO]] (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2554 / 13:16
    55+ เป็นไงคะพี่เขย เจอน้องเขยเวอร์ชั่นนี้อึ้งไปเลยล่ะสิ
    เอาน่ายังไงคิเฮเค้าต้องคู่กันอยู่แล้ว ห้ามไม่ไหวหรอกพี่
    #3,546
    0
  11. #3376 khdhc (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 31 มกราคม 2554 / 15:10
     ผ่านด่านพี่เขยมาได้อย่างรวดเร็ว น่ารักวุ้ยสามคนนี้^^
    #3,376
    0
  12. #3329 narakung (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2553 / 17:39
    รออ่านต่ออยู่น้า อยากรู้คู่วอนฮยอกอ่า

    #3,329
    0
  13. #3323 lovearron (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2553 / 01:27
    อ้า~~~~น่าร๊าก~~~~~~อ่านกี่ทีก็น่ารัก
    #3,323
    0
  14. #3322 zzzzza1 (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2553 / 23:46
    พี่ทงฮวายอมรับแล้ว  โย่ววว
    เฮน่ารัก
    #3,322
    0
  15. #3321 phon_zaa (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2553 / 21:38
    น่ารักได้โล่จริงๆๆ
    #3,321
    0
  16. #3318 Wonhyuk108 (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2553 / 19:00
    วู้ววววว เพิ่งมาอ่านน55555555.

    ชอบมากกกก คิมคิบอมน่ารัก
    #3,318
    0
  17. #3310 อิป้าบ้าเอสเจ=[]=!! (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2553 / 17:42
    อื้อหือลุง!  มากระโดดจ๊วฟทีดิ๊!!!   มาอัพให้เนี่ย. (เเต่ชั้นเพิ่งมาอ่าน- -'')

    คคบ. น่ารักได้อีก!  พูดตรงๆเเบบนี้ล่ะพ่อชอบ(มาก)!

    อทว.เป็นพี่ที่ดีมาก!  มีเหตุเเละผล.(สมกับว่าที่หมอ)

    อทฮ.คนนี้น่ารัก.  ขอได้ป่ะบอม?   กร๊าก ก ก ก!~ 

    (คิบอมกระโดดถีบTT^TT)
    #3,310
    0
  18. #3297 BB_VIP (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2553 / 09:59

    อร๊ายย ย ~~~ >< น่ารัก

    คิมคิพูดตรงเกิ๊นนน น = = 555
    พี่ทงฮวา เจ๋ง ! ฮ่าๆ  

    HBDหมวยย้อนหลังอีกคน ^___^

    #3,297
    0
  19. #3262 คิมแพน (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2553 / 15:33
    555555
    ในที่สุดทงฮวาโอปป้าก็ทนความหน้าด้าน?ของคิบอมไม่ไหว
    เอิ๊กกกกกน่ารักสุดติ่ง
    #3,262
    0
  20. #3260 mc_mean (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2553 / 03:18
    ชอบที่คิบอมพูดตรงๆเนี่ยแหละ
    แต่บางทีมันก็ตรงไปนะ 555
    แอบปวดหัวแทนพี่ทงฮวา
    ยังไงพี่เค้าก็ยอมรับแล้วนะบอมนะ
    ดูแลหมวยดีๆล่ะ ^___^
    (เหมือนสั่งลูกเขยเลยอ่า >//<)

    มา HBD หมวยย้อนหลังแล้วกันนะคะ
    ย้อนนานมากกกก = =
    วันเกิดหมวยเกิดติดภาระกิจอันยิ่งใหญ่มา 55
    ขอให้หมวยน้อยมีความสุขแล้วกันนะ

    สู้ๆนะคะไรท์เตอร์

    ปล.ดีใจจังที่ไรท์เตอร์มาอัพ เพราะคิดถึงไรท์เตอร์นะเนี่ย
    #3,260
    0
  21. #3225 BlareBlare (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2553 / 22:44
    เย้ สวนจีนกลับมาอัพแล้ว~

    คู่นี้ก็ดูเหมือนจะแฮปปี้กันแล้วนะ
    แล้วคู่อื่นจะเป็นไงบ้างน๊า~
    #3,225
    0
  22. #3224 loveUpugKuG (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2553 / 17:16

    เย่ๆๆๆๆกลับมาต่อแล้ว
    คิบอมเห็นเล่นๆแต่คำพูดแต่ละคำทำคุณหมอสะอึกเลยน๊ะเนี้ย

    #3,224
    0
  23. #3223 kihae_real (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2553 / 02:08
    เด็กเมกาหน้ามึน คึคึ แต่ละคำที่พูดไป พี่ทงฮวาสะอีกได้เหมือนกัน



    พี่ทงฮวาเห็นม๊า คิมคิมีอะไรดีๆอีกเยอะที่พี่ไม่รู้น๊า รับรองว่าเค้าไม่ทำให้น้องพี่ทงฮวา



    เสียใจแน่้ๆรับรอง แต่ฮาคิมคิอ่ะ ที่พี่ทงฮวาห้ามไม่ให้เกินเลย คิมคิก็ช่างย้อน



    พี่ทงฮวาถึงขั้นแทบอยากกุมขมับ เพระานึกรู้ว่าน้องชายตัวเองต้องสมยอมแน่ๆ 555



    เริ่มเข้ากันได้ แถมพี่ทงฮวาก็ยังเปิดทาง งานนี้หวานคิมคิเค้าหล่ะ



    แต่ถ้าวันนึงต้องกลับเมกา อย่าทำให้ด๊องร้องไห้น๊าคิมคิ ขอบคุณสำหรับการอัพนะจ๊ะ^^
    #3,223
    0
  24. #3222 soul_hyukjae (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2553 / 17:32
    น่ารัก น่ารัก น่าร๊ากกกกกก
    #3,222
    0
  25. #3221 MaMeiMo (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2553 / 10:12
    บอมพูดได้ตรงมาก ๆ แมนสุด ๆ หรือว่าหน้าด้านว้า 5555
    ผ่านด่านทงฮวาได้แล้วดีใจด้วย ผ่านแล้วก็ต้องรักทงเฮให้มาก ๆ ด้วยนะ

    สวนจีนหายไปนานเลย คิดถึง ๆ ๆ ๆ สู้ ๆ ๆ  น้า
    #3,221
    0