{KIHAE} Acc!deNT@lly บังเอิญ โลกกลม (หรือ) พรหมลิขิต ?

ตอนที่ 74 : {Accidentally}=[43]-[ทิ้ง(หรือ)ตาม(ล่า) หัวใจ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,942
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    16 ก.ย. 53



                ซองมินหมุนตัวอยู่หน้ากระจกเกือบจะเป็นรอบที่สิบแล้ว ทั้งๆที่มันก็ไม่ใช่การเดตครั้งแรก แต่มันก็รู้สึกประหม่าไม่เปลี่ยนไปเลยล่ะ

 

                ใส่ตัวนี้...คยูกี้จะชอบมั้ยนะ... หยิบเสื้อสีชมพูมาวางทาบกับตัวอีกครั้ง แล้วมองกระจกบานโต

 

                ไม่เอาๆ สีมันแหววไปรึเปล่า เอาชมพูเข้มตัวนี้ดีมั้ยนะ? ว่าแล้วก็เหวี่ยงเจ้าตัวเดิมทิ้ง แล้วหยิบตัวที่วางอยู่ข้างๆขึ้นมาแทน

 

                เลือกอยู่แบบนั้นจนหมดตู้ในที่สุดเจ้าตัวก็ไปเลือกเอาตัวแรกสุดนั่นล่ะ ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าจะลองทุกชุดทำไม = =;;

 

                เมื่อจัดการแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว มองนาฬิกาก็พบว่าใกล้เวลาที่คยูฮยอนจะมารับแล้ว จึงรีบวิ่งลงมายังชั้นล่างของบ้าน

 

                ว้าว....วันนี้ลูกแม่น่ารักจังเลย ผู้เป็นแม่ที่กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ถึงกับตะลึง

 

                ฮะๆ มัน...ไม่ตลกใช่มั้ยครับแม่?

 

                ไม่ๆ...ไม่เลยลูก ว่าแต่วันนี้จะไปไหนกันล่ะ ตาคยูยังไม่มาเลยนี่นา

 

                เหมือนว่าคุณนายลีจะคุ้นเคยกับโจว คยูฮยอนได้มากขึ้นกว่าเดิมมากแล้ว อาจจะเป็นเพราะลูกอ้อน ลูกตื๊อของเด็กหน้าขาวคนนั้นก็ได้

 

                จะดื้อต่อไปก็ใช่ที่ ในเมื่อลูกเราก็รักเค้าซะขนาดนี้

 

                คยูบอกจะพาผมไปที่เจ๋งๆล่ะครับ ซองมินยิ้มแฉ่ง

 

                อย่าพากันเที่ยวจนกลับดึกนะลูก... คนเป็นแม่ยังกำชับ

 

                แน่นอนครับแม่ ซองมินให้สัญญา

 

                งั้นผมออกไปรอข้างนอกนะครับแม่..... ก่อนจะได้ออกไปไหน โทรศัพท์ของซองมินก็ปรากฏเบอร์ของคยูฮยอนซะก่อน

 

                ฮัลโหล...คยูฮยอนนายอยู่ที่ไหนแล้ว? ซองมินเอ่ยถาม

 

                เอ่อ...นูน่าครับ ปลายสายมีน้ำเสียงลำบากใจเล็กน้อย

 

                ทำไมหรอ คยูฮยอน เกิดอะไรขึ้น? ร่างบางรีบถามอย่างเป็นห่วง

 

                ผมบังเอิญจะต้องไปทำธุระบางอย่างน่ะครับ...ดังนั้นนัดกับนูน่าในวันนี้....

 

                ไม่เป็นไรๆ...มันเป็นเหตุสุดวิสัยนี่นา แม้จะแอบเสียดายอยู่เล็กๆ แต่ซองมินก็ไม่ใช่คนที่จะเก็บเรื่องแบบนี้มาคิดเล็กคิดน้อยอยู่แล้ว

 

                ผมขอโทษนะครับ...

 

                ไม่ต้องคิดมาก แล้วเราค่อยโทรคุยกันอีกครั้งในคืนนี้ก็ได้ ซองมินพยายามปั้นเสียงให้ร่าเริงเข้าไว้ เพราะไม่อยากให้ปลายสายจะต้องคิดมาก

 

                ครับ...ขอบคุณนะครับนูน่า คยูฮยอนตอบกลับมา

 

                อื้ม... ซองมินรับคำเล็กน้อยก่อนจะตัดสายไป

 

                ก่อนจะก้มลงมองสภาพตัวเอง อุตส่าห์นั่งเลือกชุดอยู่เป็นชั่วโมง ต้องมารอเก้อ จะให้กลับไปเปลี่ยนเป็นอยู่บ้านมันก็รู้สึกเสียเซลฟ์ยังไงไม่รู้แฮะ

 

                ไหนๆก็ไหนๆ ไปเที่ยวคนเดียวเลยแล้วกัน!

 

                ไม่รู้จะไปที่ไหน ในที่สุดก็ต้องมาที่ลอตเต้เวิลด์เหมือนตามที่นัดไว้นั่นล่ะ ถือซะว่ามาซ้อมเผื่อคราวหน้าได้มากับคยูฮยอนก็แล้วกัน

 

                เดินมองนั่นมองนี่ไปเรื่อย มันก็รู้สึกธรรมดา เพราะอะไรกันนะ? เพียงเพราะไม่มีคยูฮยอนอย่างนั้นหรอ?

 

                นี่เราจะเอาเค้าเป็นศูนย์กลางของชีวิตมากเกินไปแล้วนะ!

 

                แม้จะตำหนิตัวเองแบบนั้น แต่ใบหน้านวลก็แอบเปลี่ยนเป็นสีชมพูจางๆไม่ได้

 

                เมื่อเดินเข้ามาอยู่ถึงลานเกมส์เซ็นเตอร์ ซองมินก็อดนึกถึงคนรักของตัวเองไม่ได้ เพราะมาทีไรเจ้าตัวจะต้องขอแวะเป็นทุกที

 

                ฮะฮะ...แล้วเค้าก็ต้องยอมอยู่ในสถานที่ๆไม่ใช่ของตัวเองจนได้ เพียงเพราะคำว่ารักคำเดียวแท้ๆ

 

                ก่อนที่จะมองไปเห็นกลุ่มเด็กผู้ชายที่ยืนเรียงแถวกันอยู่เป็นจำนวนมาก คะเนทางสายตาแล้วเกือบร้อยคนได้เลยนะนั่น วันนี้เกิดอะไรขึ้นเนี่ย

 

                เอ้า! อีกไม่นานนะครับ เกมส์ Starcalf รุ่นล่าสุดที่ทุกๆคนรอคอย ก็จะออกจำหน่ายแล้ว โดยที่สิบสามคนแรกจะได้รับไอเทมพิเศษแถมด้วย ช่วยอดใจรอกันสักครู่ด้วยนะครับ

 

                เสียงประกาศที่ดังลั่นไปทั่วบริเวณนั้นเป็นตัวเฉลยข้อสงสัยให้แก่ซองมิน

 

                แต่สิ่งที่ชัดเจนมากกว่านั้นก็คือ ...

 

                คนแรกของแถวมากกว่า เด็กหนุ่มหน้าตาดี รูปร่างสูง ผิดสีซีด

 

                ...โจว คยูฮยอน...

 

          ผมบังเอิญจะต้องไปทำธุระบางอย่างน่ะครับ

 

                นี่น่ะหรอ? ธุระที่ว่า...

 

                ซองมินไม่รู้ว่าควรจะทำเช่นไรต่อไป...ไม่รู้ว่าจะต้องพูดอะไร แค่ขยับตัวจะก้าวขาเดินต่อไป ยังทำไม่ได้เลย

 

                เรื่องแค่นี้ทำไมต้องโกหก?

 

                ก็แค่บอกมาตรงๆ เค้าไม่ใช่คนไม่มีเหตุผลนะ ทำไมไม่คิดบ้างล่ะว่าการที่เค้าได้มาเห็นด้วยตัวเองแบบนี้ มันเสียความรู้สึกแค่ไหน

 

                ภาพวินาทีที่ร้านเปิด แล้วผู้คนพากันหลั่งไหลเข้าไปในร้าน สีหน้าของคยูฮยอนยิ่งทำให้เค้าเจ็บปวด

 

                ยิ้มร่า...แววตาเป็นประกาย

 

                กับเรื่องเกมส์ ...

 

                สุดท้ายแล้วปัญหาที่ว่า เราต่างกันเกินไป หรือจะเป็น เราเข้ากันไม่ได้ ที่เค้าพยายามหาเหตุผลอื่นๆมาหักล้าง

 

                มันก็ยังคงลอยเด่นชัดอยู่ดี

 

                ซองมินหันหลังให้กับภาพของคยูฮยอนช้าๆ แล้วออกเดินไปตามเส้นทางข้างหน้า

 

                เส้นทางที่เค้าเลือกแล้ว

 

ตอนค่ำ ประมาณ 19.00 น.

 

                ซองมินจ้องมองโทรศัพท์ส่วนตัวของตนเองที่ยังคงแน่นิ่งอยู่ อีกไม่เกินอึดใจก็จะเป้นเวลาปกติที่คยูฮยอนจะโทรมาหาเค้าแล้ว

 

                มือสีขาวเนียนบีบเข้าหากันด้วยความลำบากใจ

 

                ไม่เป็นไรซองมิน...นายจะผ่านมันไปได้ นายทำได้ นายไม่เสียใจเลย...ไม่...ไม่เป็นไร... ซองมินนั่งบอกตัวเองซ้ำๆแบบนั้น

 

                มันเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น เค้ายังมีจองโม มีทงเฮ มีใครต่อใครอีก

 

                ใจเย็นๆ นายจะผ่านมันไปได้ ใจเย็นๆ

 

                และเครื่องมือสื่อสารขนาดเล็กก็เริ่มมีปฏิกิริยาสั่นไปมา ซองมินจึงค่อยๆเอื้อมมือที่สั่นเทาออกไปรับ

 

                สวัสดีครับนูน่า!!!” เสียงที่ปลายสายทักมาดั่งเช่นทุกวัน

 

                แต่ในวันนี้น้ำเสียงที่ได้รับ มันกลับพาลจะทำให้น้ำตาลไหลเอาซะง่ายๆ

 

                ส...สวัสดีคยูฮยอน... ซองมินตอบกลับไปเบาๆ

 

                เห?...นูน่าเป็นอะไรรึเปล่าครับ หรือโกรธที่ผมเบี้ยวนัด โธ่...นูน่าคร้าบ....

 

                เราเลิกกันเถอะ... ซองมินหลับตารับกับน้ำตาที่ไหลตกลงมาเมื่อพูดคำนี้

 

                เนิ่นนานเป็นนาทีที่ไม่มีใครพูดอะไรออกมา

 

                ซองมินก็รู้สึกว่าตัวเองพูดในสิ่งที่ต้างการแล้ว และรอเพียงการวางสายไปเท่านั้น แต่ก่อนที่จะได้กดปุ่มไป คยูฮยอนก็ส่งเสียงตอบกลับมาเสียก่อน

 

                ผม..ไม่...เข้าใจ...

 

                แต่ชั้นเข้าใจทุกอย่างแล้ว จากนี้เราอย่ามาเจอกันอีกเลย

 

                ผมไม่เข้าใจ! นี่มันเกิดอะไรขึ้น!!!” คยูฮยอนกระแทกเสียงไล่ตามปลายสายมา

 

                แล้วนายโกหกชั้นทำไม!!!”

 

                เป็นอีกครั้งที่การสนทนาเงียบลง

 

                ผม...ขอโทษ....

 

                ชั้นโง่มากเลยหรอ? ชั้นเป็นคนที่นายไม่ไว้ใจเลยรึยังไงกัน?

 

                นูน่าผมจะไม่ทำมันอีกแล้ว พอดีว่ามันเป็นเกมส์ตัวที่ออก....

 

                พอกันที!! ชั้นเคยว่านายหรอ? เรื่องความชอบนาย? ไม่เลย ไม่เคยเลย!! ชั้นพยายามปรับตัวยอมรับในสิ่งที่นายชอบ เหมือนกับที่นายยอมรับในความชอบส่วนตัวของชั้น แต่ทำไมต้องโกหก!”

 

                นูน่าให้โอกาสผม....

 

                พอแล้ว...เราจบกันแค่นี้เถอะ ชั้นจะนอนแล้วแค่นี้นะ...

 

                นูน่าไม่! ซองมิน....ฟังผม...ซองมิน!!”

 

                ซองมินได้แต่กัดฟันกดปุ่มวางสายก่อนที่จะได้รับฟังอะไรมากไปกว่านี้เท่านั้น

 

                หนุ่มพนักงานร้านดอกไม้ค่อยๆเอนกายลงบนพื้นเตียง เฝ้ามองพวงกุญแจที่ห้อยติดอยู่กับมือถือเท่านั้น...

               

                แค่เห็นก็เหมือนว่าภาพวันวานมันย้อนกลับมาอีกครั้ง ทุกอย่างที่เคยทำร่วมกัน เรื่องราวต่างๆมากมาย

 

                ต่อจากนี้ มันคงจะ...ไม่มีอีกแล้ว

 

                นูน่า!! ซองมิน...!”...เสียงเอะอะโวยวายที่ดังออกมาจากหน้าบ้าน ทำให้ซองมินต้องเด้งตัวขึ้นมาลอบมองจากหน้าต่าง

 

                คยูฮยอน...กับรถมอเตอร์ไซค์ที่จอดอยู่ข้างๆ

 

                นี่คงจะรีบบึ่งมาทันทีหลังจากที่วางสายจากเค้าเลยสินะ

 

                นูน่าครับ ลงมาคุยกับผมก่อน...ผมไม่ยอมให้จบแบบนี้หรอกนะ!”

 

                ซองมินปิดม่านที่แง้มอยู่นั่นลงแล้วหันหลังชนกับขอบหน้าต่าง ปล่อยให้น้ำตามันไหลลงมาไม่ขาดสาย

 

                จนกระทั่งเมื่อมีเสียงเคาะประตู จึงรีบปาดน้ำตาออกไป

 

                เพราะคนที่เปิดเข้ามาก็คือแม่ของเค้านั่นเอง

 

                เกิดอะไรขึ้นหรอลูก ทำไมตาคยูฮยอนจะต้องมาตะโกนอยู่แบบนั้นด้วย

 

                ผม...เลิกกับเค้าแล้วครับ ซองมินก้มหน้าหลบตาผู้เป็นแม่

 

                อยากเล่าหรืออธิบายให้แม่ฟังมั้ย?

 

                ตอนนี้ยังครับ...

 

                อืม...งั้นแม่จะลงไปบอกเค้าให้กลับไปนะลูก

 

                ขอบคุณครับแม่.... ซองมินเอ่ยเบาๆ

 

                คุณนายลีมองลุกอย่างชั่งใจเล็กน้อยแต่ก็ยอมออกไปแต่โดยดี

 

                ทิ้งข้อความสั้นๆไว้ให้ลูกได้คิด

 

                คนรักกันน่ะสิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือการเรียนรู้ที่จะให้อภัยกันและกันนะลูก...

 

                ซองมินยิ้มรับข้อความนั้นเบาๆ

 

                แล้วถ้าความรักคือการให้อภัย ทำไมแม่ถึงต้องเลิกกับพ่อล่ะครับ...

 

 

คฤหาสน์ตระกูลลี

 

                ฮยอคแจนั่งกดแป้นมือถือจนมันจะสึกอยู่แล้ว แต่ก็ไม่สามารถติดต่อปลายสายซึ่งก็คือซีวอนได้ จนทั้งใจมันว้าวุ่นไปหมดแล้ว

 

                พยายายมบอกตัวเองให้คิดในด้านที่ดีเอาไว้ มันคงจะไม่เป็นไปตามนั้น ซีวอนยังคงอยู่ในประเทศเกาหลี

 

                ไม่ได้ทิ้งเค้าไป...ญี่ปุ่น

 

                ทำไม....ทำไมไม่รับ! ทำไมปิดเครื่อง...ทำไม!!” ฮยอคแจเสยผมด้วยความเครียด น้ำตามันพากันเอ่อมาล้นอยู่ที่ขอบตา

 

                ถ้าซีวอนไปแล้วก็ต้องเจอกับผู้หญิงคนนั้น เจอใครต่อใครที่เค้าไม่รู้จัก แล้วถ้าเกิดว่าทั้งสองคนเกิดตกหลุมรักซึ่งกันและกันขึ้นมาล่ะ

 

                หรือถ้าไม่...แล้วเกิดครอบครัวบังคับคลุมถุงชนขึ้นมา

 

                เค้าจะทำยังไง...จะทำยังไง

 

                แต่ก่อนจะได้ร้องไห้ออกมา เสียงโทรศัพท์มันก็ดังขึ้นมาขัดเสียก่อน ฮยอคแจจึงรีบคว้ามากดรับทันที

 

                ฮัลโหล ซีวอนมึงอยู่ไหน ทำไมมึงไม่รับโทรศัพท์.....

 

                ฮยอคแจ...นี่พี่เอง... ลี โซรา

 

                นูน่า..ซีวอนไม่รับโทรศัพท์ผม มันไปไหน.... ฮยอคแจโยเยเป็นเด็กๆทันที

 

                เงียบก่อน...สงบลงแล้วฟังพี่นะ... โซราบอกไล่มาตามสาย

 

                ครับ... ร่างบางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

 

                ซีวอน...ไปญี่ปุ่นกับครอบครัวตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว...

 

                เหมือนกับว่าความจริงที่ได้รับ มันคือฝันร้ายที่สุดที่ฮยอคแจเคยได้รับ

 

          สองขาที่เคยประคองร่างกายเอาไว้มันก็หมดแรงทรุดลงกับพื้นเอาเสียดื้อๆ

 

                ปะ..ไป...แล้ว......

 

                ใจเย็นๆนะ ตอนนี้พี่กำลังรีบขับรถกลับบ้าน พี่เองก็เพิ่งรู้เหมือนกัน หนอย...คุณพ่อคุณแม่ งานนี้จะมีองค์ลงกันไปข้างล่ะ โซราเข่นเขี้ยวด้วยความโมโห

 

                ฮึก...นูน่า....นูน่า!....ผม...โฮฮฮ!!!!” ฮยอคแจกอดมือถือเอาไว้แล้วร้องไห้ออกมาระลอกใหญ่

 

                สงบใจไว้น้องรัก พี่ผ่าไฟแดงมาสามรอบแล้ว...แค่นี้ก่อนนะไม่เกินอีกสามนาทีเจอกันที่บ้าน... โซราพูดไว้แค่นั้นแล้วตัดสายไป

 

                ฮยอคแจจึงจมอยู่กับความเงียบเพียงลำพัง เหลือแต่เสียงร้องไห้ของตัวเอง

 

                ไม่เกินสามนาทีอย่างที่ว่าจริงๆ ประตูห้องนอนของเค้าก็ถูกเปิดออกทันที

 

                นูน่า.....ฮือๆ............ ฮยอคแจลุกขึ้นไปกอดพี่สาวเอาไว้

 

                ไม่เป็นไรๆ..... โซราลูบหลังน้องเบาๆ

 

                นูน่า...ผมไม่ยอมยกซีวอนให้ใครแน่...ใครก็เอามันไปไม่ได้นะ!!” ฮยอคแจกำมือแน่น

 

                งั้นจะมัวมานั่งร้องไห้ทำไม เร็วเข้าสิ! เก็บของได้แล้ว.... โซราพูดขึ้น

 

                ครับ?

 

                ฮยอคแจมองพี่สาวอย่างงงๆ ก่อนจะถูกโซรายัดกระดาษบางอย่างใส่มือให้

 

                เร็วเข้าอีกเกือบชั่วโมงเครื่องจะออกแล้ว...ตั๋วเครื่องบิน พาสปอร์ต รถรับที่สนามบิน เงินเยน พี่จัดการให้เราหมดแล้ว...ตอนนี้เหลือแค่ยัดของจำเป็นลงกระเป๋าเท่านั้น ลุกขึ้นเร็วลี ฮยอคแจ!”

 

                ในเวลาไม่ถึงสิบนาทีพี่น้องตระกูลลีก็ช่วยกันจัดกระเป๋าจนเสร็จ และหลังจากนั้นไม่เกินสิบห้านาทีฮยอคแจก็ได้สัมผัสอารมณ์ของสนามแข่งรถจนได้

 

                ลี โซราพี่สาวแท้ๆของเค้าผ่าไฟแดงมาแล้วทุกสาย! พร้อมกับรถตำรวจที่วิ่งตามไล่หลังมาติดๆ!!

 

                นูน่า...ใจเย็นๆ กลายเป็นฮยอคแจแล้วล่ะที่ต้องพูดคำนี้

 

                อยู่เฉยๆน่า พี่น่ะซี้กับคุณเจ้าหน้าที่เค้าแล้วล่ะ... โซราขยิบตาเล็กน้อยให้น้องชายแล้วเร่งความเร็วต่อไป

 

                เมื่อมาถึงสนามบินแล้วฮยอคแจก็รีบยกกระเป่าลง

 

                พี่คงจะไปส่งเราไม่ได้นะ เพราะดูท่า...คราวนี้คงต้องคุยยาว โซราชี้ไปยังนายตำรวจหล่อที่เดินเข้ามาใกล้

 

                ไงครับคุณหนู...

 

                หึหึ...คราวนี้นายก็ยังแพ้ชั้น โซราหันไปยักไหล่ใส่

 

                นั่นเพราะผมคอยเคลียถนนให้โล่ง และไม่ให้สายตรวจอื่นมาจับคุณต่างหาก

 

                เอ่อ...จะผิดมั้ย ถ้าผมจะบอกว่าผมงง ฮยอคแจเห็นความสัมพันธ์ของทั้งคู่แล้วก็ตะหงิดๆในใจ

 

                ไปเถอะน้องชายที่รัก...เรื่องของพี่น่ะ...ปล่อยไว้แบบนี้ล่ะ โซรายิ้มแล้วสวมกอดน้องชายเบาๆ

 

                ขอบคุณครับนูน่า...อ้อ! สวัสดีครับ พี่เขย ฮยอคแจพูดแล้วก็วิ่งเข้าสนามบินไป

 

                ปล่อยให้พูดเป็นพี่ได้แต่ยืนหน้าแดงอยู่กับนายตำรวจหนุ่มคนนั้นต่อไป

 

                ตลอดเวลาที่อยู่บนเครื่อง ฮยอคแจยอมรับว่าตนเองนั้นกลัวอยู่ไม่น้อย

 

                แต่สักครั้งในชีวิตเค้าก็ขอทำตามหัวใจตัวเองบ้างเถอะ!!!

 





จะสอบแล้ว .... T^T ห่วยแตกอีกแน่เลย ...เฮ้อ สู้ๆนะทุกคน

HAPPY BIRTHDAY to SUANJEAN สุขสันต์วันแก่แด่ตัวเอง
ของขวัญปีนี้ที่ดีที่สุดคือ..."ลี ทงเฮ มาประเทศไทย" ฮะฮะ... รักค่ะ
คิบอม...ฉันจะเติบโตอย่างมีค่าตามที่เคยสัญญาเอาไว้นะ^^ แล้วเราจะได้พบกันอีกครั้ง


ฝากคำอวยพรไว้ทางเช้าท์หรือเม้นท์ก็ได้นะคะ ขอบคุณทุกคนที่ทำให้มีไรเตอร์สวนจีนในวันนี้
จะให้พูดแค่คำว่า "รัก" สั้นๆ มันคงตีความไม่พอ...มากกว่ารักเนี่ย เค้าจะพูดว่าอะไรคะ ?

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,535 ความคิดเห็น

  1. #4507 HyukJewel (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 13:30
    ไหนบอกพี่ซองมินมีเหตุผลไง ใจเย็นนะหนู 

    พี่เขยฮยอกเป็นตำรวจด้วย สุดดดดดดดดด
    #4,507
    0
  2. #4400 Mind-myy (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 23 เมษายน 2556 / 05:24
    ง่ะ คยูมิน
    #4,400
    0
  3. #4275 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2555 / 18:46
    ไม่คยูมินมันไม่จริงใช่ม๊ายย TT เฮ้ ฟังกันบ้างเซ่
    ฮากับพี่โซรา อยากกระโดดจุ๊ฟจังเลย >3<
    ไปเร็วไก่ ม้าของไก่ใครๆก็ห้ามแตะ
    #4,275
    0
  4. #4217 piggy-oun (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2555 / 17:13
    พี่โซราน่ารักที่สุดเลยค่ะ
    #4,217
    0
  5. #4156 ลูกหลานป๋าเจ๊ (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2555 / 23:33
    พี่โซรา -[]-
    #4,156
    0
  6. #4059 OoMy (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2555 / 07:53
    เลิกกันจนได้
    #4,059
    0
  7. #3988 KIHAE*129 (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 22 เมษายน 2555 / 19:32
    ง๊าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    นั่นไงเลิกกันจนได้

    เคลียร์กันก่อนน่ะ

    อย่าเพิ่งตัดสินใจ

    โอ้วววววววววววววววววววว

    พี่โซร่าพี่นี่เยี่ยมยุทธ์จริงๆ
    #3,988
    0
  8. #3933 I' Saru,, (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 9 เมษายน 2555 / 09:45
    สุยอดอ่ะพี่โซรา
    =O=
    #3,933
    0
  9. #3832 Es^^ (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2555 / 22:17
    มินๆฟังคยูก่อนนนน



    สรุปฮยอกโดนหลอกหรือเรื่องจริงเนี่ย
    #3,832
    0
  10. #3429 geejajaa (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2554 / 18:48
    มินนี่อภัยให้คยูเถอะนะ

    ฮยอกไปตามสามีกบลับมาให้ได้นะ
    #3,429
    0
  11. #3327 LOVE_D2B_SJ (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2553 / 01:14
     ตากี้ทำไมไม่บอกความจริงหล่ะ
    #3,327
    0
  12. #3216 kaeo (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2553 / 12:44
    คยูทำแบบนี้กะซองมินนูน่าได้ไงอ่ะ


    น่าจะบอกกันตรงๆ =_=


    ร้าวฉานแน่เลยอ่ะ


    พี่สาวฮยอคแจนี้สุดยอดเลย


    ผ่าไฟแดงทุกไฟแดงเลยมั่งนะ


    ฮยอคแจสู้ๆๆ เอาซีวอนกลับมาให้ได้นะ
    #3,216
    0
  13. #3185 haruzen (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2553 / 15:50
    กี้นะกี้ โกหกมินทำไมเนี่ยยย

    มินก็รีบตัดสินใจเร็วไปหน่อยอ่ะ

    ส่วนฮยอกตามหาหัวใจให้เจอนะ

    ส่วนเราจะไปตามไรเตอร์กลับมาปั่นฟิค อิอิ
    #3,185
    0
  14. #3180 KiHae_FF (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2553 / 01:39
    คยูไม่น่าโกหกมินเลยง่ะ
    #3,180
    0
  15. #3139 The Guii (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 24 กันยายน 2553 / 20:30
    พี่โซราสุดยอด
    #3,139
    0
  16. #3138 kidream (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 24 กันยายน 2553 / 10:15
    อ๊า่ยยยยยยยย ~~~

    ตาย ๆๆๆๆ

    สอบเสร็จเเล้วววว >///<

    จะกลับมาอ่านเหมือนเดิมละนะ !

    55 5
    #3,138
    0
  17. #3135 @_minto_@ (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 22 กันยายน 2553 / 22:24
    ทำไมคยูมินเศร้างี้อ่ะพี่สวนจีน!!!!

    แงงงงงงงงงงงงงง

    ไม่ยอมจริงๆน้า ให้มาดีกันด่วนค่ะ!!

    ฮยอกทำตามหัวใจ กรี้ดๆๆๆ

    ชอบจังเลยยย

    ปล. HBD ย้อนหลังนะคะพี่สวนจีนน มีความสุขมากๆน้า
    #3,135
    0
  18. #3131 Mihona Akira (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 20 กันยายน 2553 / 22:31
    แอร๊!!!~   คยูมินอะ  แง้~  ไหงงั้นล่ะ  แต่เป็นเค้าเค้าก็โกรธนะ เหอๆๆ แต่พี่มินเล่นเลิกเลย =[ ]=!!
    เรื่องวอนไปยุ่นนี่พ่อแม่มีเอี่ยวไหมเนี่ย  คงไม่ได้มีแผนอะไรกันหรอกนะ = =+
    แล้วคุณตำรวจนั่นใครเอ่ย  พี่เขยจริงอะ?  ดีใจกับเจ้ของฮยอกด้วยนะ แล้วเค้าจะไปกินโต๊ะจีน ^^
    HBD  ย้อนหลังนะคะไรเตอร์  ไม่เจ็บไม่ป่วย วันสอบจะได้สอบอย่างสบายตัว สบายใจ ^^
    #3,131
    0
  19. #3130 อิป้าบ้าเอสเจ=[]=!! (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 20 กันยายน 2553 / 00:13
    ว๊าก ก  ก !!

    ทำไมลุงใจร้ายเช่นนี้T^T

    คยูมินเเตกเเยก  โฮ ฮ  ฮ !~

    ฮยอกสู้ๆ!

    ไปตามฉ่อยให้ได้นะ!
    #3,130
    0
  20. #3129 E.L.F*JW (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 19 กันยายน 2553 / 22:15
    คยูมินร้าวฉานน

    เจ้ทำงี้ได้ไง

    ไอ่วอนทิ้งย๊อกไปแบบเฉยเมย  น่าฆ่าจริงๆ   

    คิเฮตรูอยู่ไหนนนน ?
    #3,129
    0
  21. #3128 !3oD@m (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 18 กันยายน 2553 / 23:35
    สู้ๆๆๆๆๆไก่น้อย
    *ไรเตอร์มีความสุขมากๆๆๆๆนะ
    #3,128
    0
  22. #3127 BlareBlare (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 18 กันยายน 2553 / 21:04
    โถ คยู...
    เราก็นึกว่าธุระที่ไหน "-_-
    แต่ซองมิน อย่าเลิกเลยนะ
    แค่ทำโทษก็พอนะ นะ นะ

    ฮยอกแจก็สู้ๆน๊า~
    ((แต่แอบคิดว่าเป็นแผนที่จะให้ซีวอนพาฮยอกแจไปฮันนีมูนรึเปล่า ^^))

    ปล.สุขสันต์วันคล้ายวันเกิด(ย้อนหลัง)นะคะน้องสวนจีน
    มีความสุขมากๆนะจ๊ะ ^^
    #3,127
    0
  23. #3126 mc_mean (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 18 กันยายน 2553 / 00:01
    คยูเอ๊ย...ไม่รู้ว่าจะสงสารหรือสมน้ำหน้าดี
    ทำไมต้องโกหกด้วยล่ะเนี่ย
    คยูมิย เคลียกันให้เรียบร้อยนะจ๊ะ
    ฮยอกพี่โซราเจ๋งสุดๆไปเล้ยยยย
    รีบไปกระชากหัวใจกลับมาจากเจปองเร็วๆน๊า

    HBD นะคะไรท์เตอร์
    ขอให้มีความสุขมากๆ
    คิดหวังสิ่งใด้ก็ขอให้สมปราถนา

    สู้ๆนะคะ
    #3,126
    0
  24. #3125 คิมแพน (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 17 กันยายน 2553 / 22:59
    คยู!!!!!!!!!!!!!!!!!ฮึ้ย-_-สมควร;P



    ฮยอกแจรีบไปนะไปหาวอน^^





    พีเอสซึ.ไรท์เตอร์happy birthdayย้อนนะคะ
    #3,125
    0
  25. #3124 aomoomam (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 17 กันยายน 2553 / 22:50
    บินไปตามเสียงหัวใจเรียกร้อง
    พี่โซล่าสุดยอดฝ่าได้ทุกแยกสิน่า
    #3,124
    0