{KIHAE} Acc!deNT@lly บังเอิญ โลกกลม (หรือ) พรหมลิขิต ?

ตอนที่ 51 : {Accidentally}=[33]-[ไอ้เอ๋อ = สุดหล่อ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,308
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    24 เม.ย. 53

                นี่พวกนายกำลังจะทำอะไรกันเนี่ย?... ฮันเกิงมองไปรอบๆตัวเองที่ถูกเด็กๆล้อมเอาไว้

 

                คิบอม ทงเฮ ซีวอน ฮยอคแจ คยูฮยอน ซองมิน และจองโม

 

                ลุง.....!” ทงเฮตบโต๊ะแล้วจ้องฮันเกิงไม่วางตา

 

                อะไร...เจ้าทงเฮ ฮันเกิงมองอย่างไม่เข้าใจ

 

                เล่นโทรหาเค้าบอกว่ามีเรื่องด่วนให้ออกมาหาที่ร้านรามยอนในนัมแดมุน เค้าก็กลัวว่าเจ้าลูกศิษย์จะเกิดเรื่องอะไร

 

                รีบออกมา พอมาถึงก็เจอเจ้าเจ้าเด็กพวกนี้ทำหน้าตาขึงขังกันอยู่นี่ล่ะ

 

                ผมรู้แล้วนะ! ว่าลุงน่ะชอบอาจารย์ฮีชอล ทงเฮพูดออกไป

 

                O_O!

 

                ฮันเกิงเบิกตาตี่ๆนั่นให้กว้างหลังแว่นสีดำอันหนาเตอะ

 

                อึ้ง..ใช่มั้ยล่ะลุง.... ซองมินเข้ามาสมทบอีกคน

 

                พวกนาย...ไปรู้มาได้ยังไง? ฮันเกิงไล่ถามทีละคน

 

                ไม่สำคัญหรอก! ที่สำคัญจริงๆนั่นก็คือ ลุง! ต้อง! เปลี่ยน! แปลง! ตัว! เอง!” ทงเฮกล่าวช้าๆชัดๆ

 

                เฮ้! ทงเฮเบาๆหน่อย ชั้นล่ะนึกว่าใครบุกร้าน... มยองซูที่กำลังนั่งเล่นเกมส์มือถือแข่งกับโจควอนหันมาเอ็ด โหย...กำลังจะชนะแล้วแท้ๆ โดนเจ้าโจควอนหักหน้าไปซะได้

 

                คร้าบๆๆ....สรุปนี่ลุงเข้าใจแล้วใช่มั้ย? ทงเฮหันไปรับคำส่งๆ แล้วหันกลับมาคาดคั้นฮันเกิงต่อ

 

                เข้าใจว่า?...

 

                ลุงอยากจะเสียอาจารย์ฮีชอลให้อาจารย์เจย์ไปหรอ? ทงเฮเขย่าไหล่ฮันเกิง

 

                โอ๊ย!...ทงเฮ...ชั้นเจ็บ... ฮันเกิงถึงกับร้อง

 

                เฮ้ยๆ ไอ้ปลาใจเย็น จองโมรีบเข้ามาผลักมือทงเฮออก แต่เผอิญเผลอไปโดนขาแว่นอาจารย์สุดเฉิ่มซะได้

 

                แกร๊ง!

 

                เสียงแว่นตกลงไปกับพื้น

 

                O[ ]O!!!!

 

                และอาการเหวอของเด็กทุกๆคน

 

                ...ละ...หล่อจัง.... แทนที่จะเป็นทงเฮ หรือซองมินที่อุทานคำนี้ ออกมาคนแรก มันกลับกลายเป็น

 

                ลี ฮยอคแจ!!!

 

                ซีวอนเลยสำเร็จโทษด้วยการเขกหัวป๊อกไปทีนึง

 

                โอ๊ย...ก็มันจริงนี่นา หรือพวกนายว่าไม่หล่อ ฮยอคแจร้องโวยวาย ก่อนจะชี้ไปยังฮันเกิง

 

                ผู้ชายรูปร่างสูง ดวงตาเรียวที่ถูกเปิดเผยหลังจากที่สวมแว่นมานาน จมูกโด่งเป็นสันปลายจมูกแหลมได้รูป หรือแม้แต่ริมฝีปากที่เข้าครบเครื่องกับทุกส่วนบนใบหน้า

 

                นะ...นั่นสิ...หล่อสุดๆ ทงเฮเพ้อออกมา ก่อนที่จะถูกซองมินเดินมาใกล้ๆ

 

                ลุง...สนใจคบกับเด็กอย่างผมมั้ย? รู้สึกคนนี้จะแรงที่สุดแฮะ

 

                นูน่า! พูดอะไรเนี่ย ผมก็ยืนอยู่นี่นะ คยูฮยอนรีบมาดึงซองมินออกมาให้ไกลๆจากฮันเกิงทันที

 

                พวกนายอย่าแกล้งชั้นน่า เอาแว่นชั้นคืนมา ชั้นมองไม่เห็น ฮันเกิงพูด

 

                งั้นนี่กี่นิ้วครับ... จองโมชูมือขึ้น

 

                สองนิ้ว...

 

                แน่ะ! ยังถูกเลย ทั้งวงร้องออกมา

 

                ก็มันเห็นรางๆไง เลิกเล่นกันได้แล้ว อาจารย์จากแดนมังกรเอ็ด

 

                อาจารย์...ชอบอาจารย์ของผมจริงรึเปล่า? คิบอมขอเป็นฝ่ายถามบ้าง

 

                อาจารย์ของเธอ?

 

                อาจารย์ฮีชอลเป็นที่ปรึกษาของผมกับคยูฮยอนครับคิบอมเฉลย

 

                อ่อ...ไม่ได้ชอบหรอก...ชั้นน่ะ รักเค้าต่างหาก ฮันเกิงยิ้มบางๆ

 

                ถ้าอย่างนั้น...ทำไมไม่ลองสู้ดูสักตั้งล่ะครับ มานั่งทำตัวเป็นพวกขี้แพ้แบบนี้ เมื่อไหร่เค้าจะรู้ล่ะครับว่าเราแอบชอบเค้าอยู่ คิบอมพูด

 

                คิบอม...แรงไป ทงเฮดึงแขนเด็กนอกเอาไว้

 

                ผมเห็นด้วยกับที่คิบอมพูดนะ ถ้าผมชอบใครสักคน ไม่ว่าจะลูกล่อ ลูกชน ลูกไม้ไหนๆ ผมก็จะพยายามทำให้สุดกำลังของตัวเอง เพราะผมว่ายังดีกว่าให้มานั่งเสียใจภายหลัง แล้วโทษตัวเองว่าทำไมวันนั้นถึงไม่บอกหรือทำอะไรออกไปเลยสักอย่าง คยูฮยอนพูด

 

                ซองมินเองก็แอบลอบยิ้มเขินๆให้กับประโยคนี้ของคยูฮยอนเหมือนกัน ก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องเขิน แต่หน้ามันก็แดงไปซะแล้ว

 

                ฮันเกิงขมวดคิ้วแล้วคิดตามที่เด็กๆมันสอน

 

                ถึงแม้ว่าความจริงผมอยากจะเข้าข้างอาจารย์เจย์ที่เป็นอาจารย์ของผมนะ แต่ในเมื่อไอ้ไก่มันบอกให้ผมอยู่ข้างคุณ ผมก็จะอยู่... ซีวอนพูดบ้าง

 

                ตรงไปมั้ยมึง... ฮยอคแจด่า

 

                แต่ที่ผมอยากจะบอกก็คือสิ่งที่อาจารย์ของผมมีแล้วคุณไม่มีก็คือ...ความมั่นใจยังไงล่ะ ถึงแม้จะยังไม่รู้ผลแต่อาจารย์เจย์ก็ยังคงสู้พร้อมกับความมั่นใจว่าตัวเองจะต้องชนะแน่ๆ ในขณะที่คุณเอาแต่บอกตัวเองว่าคุณไม่สามารถมีอะไรไปสู้เค้าได้...

 

                เจ๋ง สุดยอด.... คิบอมหันไปยกนิ้วให้

 

                พูดดีๆกับเค้าก็เป็นเหมือนกันหรอมึง? ฮยอคแจบอก

 

                กูก็พูดดีกับทุกคนนั่นล่ะที่ไม่ใช่มึง หันไปทะเลาะกันอีกแล้ว

 

                สรุปจะเอายังไงล่ะครับ คุณลุงเกิง ทงเฮหันไปถามอีกครั้ง

 

                ฮันเกิงมองไปรอบๆตัวเองที่ส่งสายตามั่นใจมายังเค้า แล้วก็ต้องกำหมัดขึ้นมา

 

                ลองดูสักตั้งก็ได้!”

 

                แล้วเสียงเฮก็ดังขึ้นมารอบร้าน

 

                นี่ ทงเฮ ชั้นบอกแล้วใช่มั้ยว่าให้เงียบๆ โธ่...กำลังจะชนะเลย โจควอน! นายชนะมาสิบสามรอบติดแล้วนะ เดี๋ยวชั้นก็หักเงินเดือนซะเลยนี่!” มยองซูออกมาบ่นอีกครั้ง

 

                โธ่ ผู้จัดการ แพ้แล้วอย่าพาลสิ

 

                ฮ่าๆๆ ขอโทษคร้าบ...พวกผมจะอพยพเดี๋ยวนี้ล่ะ ขอบคุณนะคร้าบ ที่ให้ยืมสถานที่ ทงเฮหัวเราะร่ากลับไป แล้วรีบพาพวกพ้องออกมาจากร้านโดยเร็ว

 

                เราจะไปที่ไหนกันล่ะเนี่ย...? ซองมินหันมาถาม

 

                ห้างซีวอนไง ที่นั่นน่ะมีทุกอย่าง...แถมฟรีอีกต่างหาก ฮยอคแจชูนิ้วสองนิ้วเป็นเครื่องหมายสู้ตาย

 

                กูพูดเมื่อไหร่.... ซีวอนบอก

 

                มึงยังไม่พูดหรอก แต่กูรู้ไงว่ามึงกำลังจะพูด ก็ไม่อยากให้มึงเหนื่อยเลยพูดแทน พ่อคนเมะพูดเองหน้าตาเฉย

 

                = “ = ซีวอนล่ะเซ็ง

 

                ไม่ต้องห่วง ชั้นจะจ่ายเอง ฮันเกิงตบบ่าซีวอน

 

                ผมพูดเล่นน่ะ แค่เปลี่ยนโฉมคนๆเดียว หุ้นบ้านผมคงไม่ล้มหรอก ซีวอนยิ้ม

 

                ชั้นไม่ชอบเอาของใครฟรีๆ ฮันเกิงยังต่อรอง

 

                จีบสวยประหารเค้าให้ติดก็แล้วกันครับ จะได้ถือว่าหักล้างหนี้กันไป... ซีวอนยักคิ้ว

 

                อ๊ะ! ทุกคนรถตู้มารับเราแล้ว... ฮยอคแจโบกมือเมื่อรถประจำห้างตระกูลชเวที่ตนโทรไปเรียก ได้มาจอดตามเวลาที่กำหนดพอดี

 

                ทั้งแปดคนจึงได้มายืนกันกลางห้างหรูใจกลางกรุงโซลนี่จนได้

 

                โหว...นายนี่รวยจริงๆเลยเนอะ ซีวอน... ซองมินมองไปรอบๆร้าน ขณะที่ตอนนี้พวกเค้ากำลังนั่งอยู่ในร้านทำผมก่อนเป็นอันดับแรก

 

                ไม่หรอกๆ ชั้นรวยกว่า... ฮยอคแจยืดอกข่มเพื่อนรัก

 

                ฮ่าๆ จริงหรอ ฮยอคแจ ทงเฮยิ้ม

 

                ใช่เซ่...แล้วว่าแต่ครอบครัวพวกนายทำงานอะไรกัน? ฮยอคแจไล่ถาม

 

                พ่อเป็นเจ้าของห้าง แม่เป็นแม่บ้าน เป็นเพื่อนสนิทแม่มึงด้วย ซีวอนตอบคนแรก

 

                อันนั้นกูรู้ตั้งแต่เกิดแล้วล่ะ นายล่ะคิบอม ฮยอคแจหันไปถามเด็กเมกา

 

                พ่อเคยเป็นนักแสดงละครเวที ตอนนี้ทำธุรกิจส่งออกเฟอร์นิเจอร์ครับ ส่วนแม่เคยเป็นนางแบบของเกาหลี ตอนนี้ผันตัวมาขายเครื่องสำอาง

 

                O_O! นี่ก็รวย

 

                แล้วนายล่ะ คยูฮยอน แม้จะคบกันแล้ว แต่ซองมินก็ยังไม่เคยรู้อะไรเลย

 

                พ่อผมเป็นนักเขียนหนังสือเกี่ยวกับศิลปะน่ะครับ ส่วนแม่เปิดโรงเรียนสอนศิลปะในย่านอินซาดงครับ

 

          O-O! นี่ก็ไม่ใช่ย่อย

 

                ถามเผื่อเลยแล้วกัน ชางมินเพื่อนนายล่ะ ทงเฮย้ำเข้าไปอีกคน คยูฮยอนจึงเป็นคนตอบ

 

                อ่อ พ่อไอ้ชางมิน เป็นนักวิชาการทำงานอยู่ในกระทรวงวิทยาศาสตร์น่ะครับ ส่วนแม่รู้สึกว่าจะเป็นครูสอนภาษาเกาหลีให้กับชาวต่างชาติ

 

                O[]O! รวยอีกคน

 

                โฮย...ทำไมรอบตัวชั้นมีแต่คนรวยนะ อย่างเจ้ามินโฮเด็กข้างบ้านชั้นพ่อก็เป็นถึงกัปตันสายการบินโคเรียเชียวนะ ทงเฮบอก

 

                แล้วบ้านพี่ฮยอคแจทำอะไรหรอครับ? คยูฮยอนถามบ้าง

 

                อ่อ...พ่อชั้นเป็นเจ้าของร้านเพชรน่ะ สาขาใหญ่ก็อยู่ในห้างนี้นี่ล่ะ ส่วนแม่ชั้นก็เป็นแม่บ้านเพื่อนสนิทแม่ไอ้ซีวอนมันน่ะฮยอคแจยักไหล่

 

                นายไม่เคยบอกชั้น!” ทงเฮร้อง

 

                ก็มันไม่ใช่เรื่องจำเป็นนี่นา

 

                ทงเฮ ซองมิน และจองโมจำต้องหันไปมองหน้ากัน นี่มีแค่เราสามคนใช่มั้ยวะเนี่ยที่มีฐานะธรรมดาถึงธรรมดามาก (จน)

 

                จนกระทั่งฮันเกิงที่พนักงานเพิ่งสระผมให้เสร็จเดินออกมานั่งที่เก้าอี้จะทำผมทรงใหม่

 

                ลุง! ผมจำได้ว่าลุงบอกว่าลุงมาเรียนต่อที่เกาหลีด้วยทุนน่ะ ที่บ้านลุงทำงานอะไร จองโมหันไปถามทันที

 

                อ่อ...พ่อชั้นเป็นเจ้าของภัตตาคารอาหารจีนในปักกิ่งน่ะ ส่วนแม่ก็เป็นเชฟนั่นแหละ

 

                (/// - -) รวยกันเข้าไป!!!

 

          จะตัดทรงอะไรดีคะ? พนักงานถาม

 

                เอาเป็น...ทรงอะไรก็ได้ที่เข้ากับหน้าผมนี่ล่ะครับ... ฮันเกิงสั่งง่ายๆ

 

                = =” พนักงานหันมาขอความช่วยเหลือจากเหล่านักเรียนนักศึกษาทั้งหลาย

 

                โอย...กูล่ะกลุ้ม ฮยอคแจนวดขมับตัวเอง

 

                ขอเป็นตัดให้สั้น สามารถเซ็ตตั้งได้ และให้หล่อๆน่ะครับ... ซีวอนเดินไปสั่ง

 

                จะพยายามสุดๆล่ะค่ะ พนักงานแทบจะวิ่งหนีออกไปร้องไห้หลังร้าน

 

                .............ผ่านไปสามสิบนาที......................

 

          เสร็จแล้วค่ะ พนักงานสาวสะบัดผ้าคลุมออก

 

                ว้าว.....หล่ออีกแล้ว ฮยอคแจคนเดิม และก็ยังโดนซีวอนเขกหัวเหมือนเดิมอีกด้วย

 

                อะ...เอ่อ...มันเป็นยังไงบ้าง ชั้นมองเห็นไม่ชัดเลย ฮันเกิงพูดอย่างเขินๆ

 

                ลุง...หล่อมากเลยอ่า กลับมาเป็นคนอายุ 28 แล้วอ่า... ซองมินยิ้ม

 

                นั่นสิ หล่อมากเลยลุง... ทงเฮย้ำอีกคน

 

                ฮะๆ ขอบใจ... ฮันเกิงถึงกับไปไม่เป็น

 

                ผมก็หล่อแล้ว...งั้นต่อไปก็ไปซื้อเสื้อผ้า กับรองเท้าเลยสิครับ คิบอมบอก

 

                ได้...ตามมาสิ ซีวอนพูดก่อนจะเดินนำทุกคนไปยังร้านเสื้อผ้าที่กำลังเป็นที่นิยมในตอนนี้

 

                ทุกๆคนจึงช่วยเลือกชุดมาให้ฮันเกิง

 

                และแน่นอนว่าเมื่ออยู่ในห้างดังขนาดนี้...ราคามันจึงแพงหูฉี่อีกด้วย

 

                โห...เสื้อตัวเดียวนี่ค่าแรงชั้นเกือบสามเดือนเลยนะ ซองมินถึงกับเครียด

 

                นั่นสิ.... จองโมเขยิบมาใกล้ๆแล้วกระซิบ

 

                ฮันเกิงเข้าไปลองอยู่หลายรอบ จนในที่สุดก็ได้ชุดติดมือมาประมาณสามสี่ชุด และแน่นอนที่ว่าท่านคุณชายชเว ไม่ยอมให้เงินของอาจารย์กระเด็นออกจากกระเป๋าแม้แต่วอนเดียว

 

                ผมว่า...พาอาจารย์ไปใส่คอนแทคเลนส์ด้วยดีกว่านะ หล่อแล้วจะมาใส่แว่นได้ยังไง... คยูฮยอนเสนอความคิด

 

                นั่นสิ...แล้วก็ซื้อแว่นตากันแดดสักอันเลยแล้วกันเพื่อเพิ่มความเท่ห์ จองโมบอก

 

                งั้นจะเอาแบรนด์อะไรล่ะ? ทงเฮถาม

 

                “Gucci” คิบอม

 

                “Louis Vuitton” ซีวอน

 

                ไม่เข้าใจศัพท์คนรวยว่ะ ซองมินล่ะเหมือนผื่นจะขึ้น

 

                “Prada” ฮันเกิงเป็นคนสรุปในที่สุด มันจึงลงเอยด้วยแบรนด์ของป้าดา เอ้ย! ปราด้า

 

                มองเห็นชัดรึยังครับ? คิบอมถาม เมื่อจัดการให้อาจารย์ชาวจีนได้ลองสวมใส่คอนแทคเลนส์เป็นครั้งแรก

 

                อืม...แต่มันยังระคายอยู่นิดหน่อยน่ะ

 

                แบบนี้ล่ะครับ นานไปก็จะชินเอง ซีวอนบอก

 

                และเมื่อการเปลี่ยนแปลงโฉมทั้งหมดจบสิ้นลง ทุกๆคนจึงลงเอยด้วยการจัดเลี้ยงฉลองความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ที่ร้านอาหารชั้นเยี่ยมแห่งหนึ่งในห้างนี้

 

                เต็มที่นะทุกคน...วันนี้ ซีวอนจ่าย!!!” ฮยอคแจชูแก้วมะนาวโซดาในมื้อพร้อมใบหน้าที่ยิ้มกว้าง

 

                พูดซะเหมือนมึงจ่ายเองเลย ซีวอนอดแขวะไม่ได้

 

                ขะ...ขอบใจมากนะ ฮันเกิงพูดขึ้น

 

          โหย...นิดหน่อยน่าลุง มีความมั่นใจในตัวเองเยอะๆหน่อยสิ...ทำตัวให้มันใจป๋าหน่อยเซ่ จองโมตบไหล่ดังอั้กไปทีนึง

 

                แต่นะ...เจย์เค้าพยายามอย่างมากขนาดนั้น ชั้นจะไปแทรกยังไง ฮันเกิงพูดอย่างเป็นกังวล

 

                ไม่ต้องห่วงฮะ...ผมมีตัวช่วยอย่างดี ทงเฮกอดคอจองโมเอาไว้

 

                เหอะๆ.... จะหัวเราะก็ยังไม่ค่อยออกเลย สำหรับคนที่ต้องรับผิดชอบภารกิจนี้อย่างจองโม

 

                มาดื่มให้กับการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ของลุงเกิงกันเถอะ!!!” ทงเฮชูแก้วไปกลางวง

 

                คัมปายยยย!!!!”

 

                เพื่อความสำเร็จ

 

                หรือเพื่อความวุ่นวายที่กำลังจะเกิดขึ้นกันแน่นะ?

 

                ภารกิจหัวใจฉบับนี้

 

สนามบินอินชอน

 

                หนุ่มหน้าสวยคนหนึ่งยกมือขึ้นมาดูนาฬิกาเรือนสวย สลับกับการมองช่องผู้โดยสารขาเข้าเป็นระยะๆ

 

                สามปี...แล้วสินะ

 

                ไม่ได้เจอกันมา ยาวนานขนาดนี้แล้วงั้นหรอ?

 

                จะยัง...สบายดีอยู่รึเปล่านะ? คงเท่ห์เหมือนเดิมเลยล่ะสิ

 

                เหมือนเดิม...

 

                คือไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เหมือนที่มันเป็นมาตลอดสิบปี ไม่เคยเปลี่ยนอะไรไปเลย

 

                แม้แต่ตัวเค้าเองที่ยังคงเหมือนเดิมตลอดมา เก็บมันเอาไว้ในส่วนลึกอยู่เสมอ ตั้งแต่เริ่มรู้สึกตัว ว่ามันคือรักต้องห้าม

 

                ราวกับกล่องแพนโดร่าที่ไม่สมควรเปิดออก แต่แล้วก็เปิดมันออกจนได้

 

                ดังนั้น...ภายในจิตใจของเค้าจึงต้องปิดบังมันไว้เสมอมา เหมือนกับการที่ต้องคอยหลอกผู้อื่นว่าตนเองไม่ใช่คนที่เปิดกล่องนั้นออกมา

 

                ยังเหมือนเดิม...อยู่ใช่มั้ยนะ? เสียงหวานเอ่ยกับตัวเองเบาๆ

 

                สิ่งที่ไม่ควรจะจดจำ เค้ากลับไม่เคยคิดจะลบมันออกไปจากความทรงจำเลยแม้แต่น้อย ถึงแม้จะรู้ดีว่าสิ่งที่ตัวเองรู้สึกนั้น...มันเป็นเรื่องที่น่าละอายมากแค่ไหนก็ตาม

 

                แต่เค้าก็ทำมันลงไปแล้ว

 

                ความรู้สึกผิดที่ก่อตัวอยู่ภายใต้จิตสำนึกมาตลอด

 

                แต่การที่จะต้องปั้นหน้าทำตัวเป็นคนดีมาตลอดนั้น...มันเหนื่อยจริงๆนะ

 

                ความรักที่ต้องเก็บซ่อนเอาไวในใจไม่สามารถพูดออกมาได้ มันกดดันให้ต้องเสียใจอยู่ทุกวันไป ความเข้มแข็งถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นเกราะป้องกันตัวเองจากความอ่อนแอ

 

                และไม่รู้...

 

                ว่าเมื่อไหร่จะหลุดพ้นจากความรู้สึกเหล่านี้เสียที

 

                ไง....ไม่เจอกันนานเลยนะ.... เสียงทุ้มที่แสนจะคุ้นเคย

 

                แต่ก็เหมือนไม่ได้ฟังมานานแล้ว ปลุกให้ร่างบางได้หลุดออกจากภวังค์ความคิดของตัวเอง

 

                คิม ฮีชอลกำลังรู้สึกว่าหัวใจของตัวเองเต้นถี่ขึ้นเร็วกว่าปกติ มือไม้สั่นจนทำอะไรไม่ถูก อาการที่จะปกป้องตัวเองให้เข้มแข็งมันมลายไปจนหมดสิ้น

 

                แต่สุดท้าย ก็บังคับตัวเองให้หันกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียงนั้นจนได้

 

                ทันทีที่ได้เห็นหน้านั้นรู้สึกอยากจะโผเข้ากอดเหลือเกิน

 

                แต่มันก็ทำไม่ได้!

 

                เมื่อนึกถึงสถานภาพของพวกเราทั้งสองคน

 

                ร่างงบางจึงทำเพียงยิ้มและตอบรับสั้นๆเท่านั้น

 

                ยินดีต้อนรับกลับเกาหลีครับ...

 

                ตามด้วยคำเรียกที่คอยแต่สร้างบาดแผลในใจของอาจารย์หน้าสวยคนนี้เรื่อยมา

 

                พี่เขย..........

 

*************************************

 มาลงฟิคฉลอง "ในที่สุดก็เข้าโรงพิมพ์ได้แล้ว(โว้ย!!!)" ปลอดภัยๆๆๆ ดีใจชะมัดยาด
ตอนนี้ใครที่ยังไม่โอนเงิน หรือสั่งจอง ก็ยังติดต่อมาได้เรื่อยๆนะ จีนสั่งเผื่อไปพอสมควร
เพราะกะว่าจะไม่เข้าโรงพิมพ์ไปอีกพักใหญ่ เนื่องจากวันนี้ก็ไปเอาบัคกับเรียลที่สั่งเพิ่มมาด้วย

วิวเยอะขึ้นทุกวัน เม้นท์ก็มีเยอะขึ้นด้วย ^______^v รีดเดอร์น่ารักที่ซู๊ด จุ๊บๆๆๆๆๆๆๆ
ซาจิบ แดบัก กำลังจะมา ร่วมสนับสนุนลิงกินเถอะนะ!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,535 ความคิดเห็น

  1. #4497 HyukJewel (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 23:28
    รวยกันเข้าไปจ้ะแหม่ 
    พี่ฮีชอบใครอะ สงพี่ฮีอะ 
    #4,497
    0
  2. #4390 Mind-myy (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 23 เมษายน 2556 / 04:43
    ใครอ่ะ
    #4,390
    0
  3. #4266 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2555 / 14:34
    วอนแกจะรวยไปไหนห๊ะ มาเลี้ยงเค้าบ้างเลย #เกี่ยว -*-
    ป๋าสู้ๆเปลี่ยนลุคเพื่อเจ๊ซินนน
    #4,266
    0
  4. #4207 piggy-oun (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2555 / 16:59
    ป๋านิวลุค
    นึกภาพป๋าใน MV SuperGirl เลยอ่ะ
    #4,207
    0
  5. #4146 ลูกหลานป๋าเจ๊ (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2555 / 06:02
    ลุงเกิงกลับมา28แล้วววววววว
    แล้วนั้นใครหละ
    #4,146
    0
  6. #4049 OoMy (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2555 / 21:56
    OMG !!!!
    #4,049
    0
  7. #3975 KIHAE*129 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 เมษายน 2555 / 03:34
    ใครอ่ะ

    ป๋าสูงตาย
    #3,975
    0
  8. #3921 I' Saru,, (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 7 เมษายน 2555 / 23:51
    ดีใจด้วยนะลุงเกิง
    กลัมาเป็นคนอายุ 28 แล้ว
    5555555

    แล้วใครคือพี่เขยฮีอ่ะ
    =="
    #3,921
    0
  9. #3822 Es^^ (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2555 / 20:57
    ฮา ป๋าอ่ะ ฮีชอลชอบพี่เขยตัวเองเหรอ
    #3,822
    0
  10. #3634 cha-ya-E.L.F (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2554 / 13:13
     ป๋าตอนเเรกท่าทางน่าจะเหมือนในเอ็มวีซุปเปอร์เกิร์ล 555
    #3,634
    0
  11. #3479 sweet_memory (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2554 / 20:31
    อ๋า... สงสารเจ๊ง่า
    รักต้องห้ามหรือนี่ ตอนแรกกะว่ารักเจย์ซะอีก
    ตอนที่ป๋าดูจะไม่มีความหวัง
    แต่ตอนนี้ป๋าเทห์แล้วนะ 555+
    มินกับฮยอกยังชมเลย
    จองโม ทงเฮ ซองมินอย่าได้แคร์เรื่องฐานะ 555+
    #3,479
    0
  12. #3419 geejajaa (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2554 / 17:32
    ฮยอกคะ กระเป๋าสามีนี่วยดูแลอย่าถลุงมากเลยนะคะ
    แต่นะ เพือ่เพื่อน เพื่ออาจารย์ ขนหน้าแข้งวอนไม่ร่วงหรอกจริงไหม

    แล้วใครคือคนนั้นของฮีชอลอ่ะ
    #3,419
    0
  13. #3373 khdhc (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 31 มกราคม 2554 / 12:47
    เจ้แอบรักพี่เขยตัวเอง!?O_o แล้วนี่ป๋าเกิงในรูปแบบใหม่ไฉไลกว่าเกาจะเข้าตากรรมการมั้ยเนี่ยะT^T
    #3,373
    0
  14. #3315 lay-lalala (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2553 / 18:26
    ลุงเกิงต้องเปลี่ยนเป็นป๋าเกิงสุดหล่อซะแล้ว



    อ๊ายยย ~นี่มันอะไร พี่เขยท่านผู้นั้นมันคือใคร



    O_o
    #3,315
    0
  15. #3276 MyKiBum (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2553 / 08:40

    อ๊ากก

    พี่เขยหรอ

    คนนั้นคือครายยยย~

    (วิบัติเพื่อเสียงนะ ^^)

    #3,276
    0
  16. #3020 phon_zaa (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2553 / 17:41
    ป๋ารุ่นแปลงโฉม  หล่อลากดิน

    มัดใจสวยประหาร
    #3,020
    0
  17. #2796 snowvirgin (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2553 / 15:43

    แง้วๆๆ เชียเกิงสุดริทคร้า แต่เจ๊น่าสานอ่า ใกล้ตัวสะง้าน T_T

    #2,796
    0
  18. #2563 Jae(Jin)Aung (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2553 / 17:05
    สงสารเจ้ T^T
    #2,563
    0
  19. #2476 Mihona Akira (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2553 / 23:35
    พี่เขย!!!  ไผคือผีเขย???  O___O!!~
    ป๋าหล่อแล้ว  สู้ๆน้าาาา =w=
    #2,476
    0
  20. #2407 zzzzza1 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2553 / 15:49
    ป๋าแปลงโฉมแล้ว โย่วๆๆสู้ๆนะป๋า คยองกี้สู้ๆ แล้วคนที่เป็นพี่เขยเจ๊นี่ใคร ยุนโฮ หรือเปล่า
    #2,407
    0
  21. #2382 Signkii (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2553 / 17:46
    หา!!!!!!!!!!!!!


    พี่เขยยยยยย
    #2,382
    0
  22. #2322 Chae-snail (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2553 / 22:58
    ป๋าเกิงหล่อแล้ว *0*

    อยากสั่งฟิคอ่ะ แต่ไม่ทันแล้ว TT^TT
    #2,322
    0
  23. #2319 ♥•. งืม `★ (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2553 / 19:27
    หนุกๆๆๆๆ
    #2,319
    0
  24. #2257 PUKUCHAN (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 28 เมษายน 2553 / 22:22
    แปลงโฉมแล้วทำเอาเด็กแถวนั้นลืมตัวไปเป็นแถบ



    ป๋าสู้ตายนะค๊า
    #2,257
    0
  25. #2235 kaeo (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 28 เมษายน 2553 / 12:59
    ป๋าหล่อแล้ว รีบทำคะแนนหล่ะ

    แล้วพี่เขยที่เจ๊ชอบใครกันนะ???
    #2,235
    0