{KIHAE} Acc!deNT@lly บังเอิญ โลกกลม (หรือ) พรหมลิขิต ?

ตอนที่ 50 : {Accidentally}=[32]-[ไม่ได้ด้วยเล่ห์ ก็ต้องเอาด้วยกล!]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,345
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    17 เม.ย. 53

          หลังจากที่กลับมาจากไร่องุ่นนั้น ดูเหมือนว่าหัวใจของคิม คิบอม และชิม ชางมินดูจะพองโตจนกักเก็บความสุขไม่ไหว

 

                จนเพื่อนอีกคนของกลุ่มอย่างโจว คยูอยอน เก็บความหมั่นไส้เอาไว้ไม่มิด ต้องลากไอ้พวกเพื่อนตัวดีทั้งสองคนออกมาปฏิบัติการณ์ล่าหัวใจนูน่าให้สำเร็จให้จงได้!

 

 

                ไม่น่าเชื่อนะ...... ซองมินพูดขณะที่เดินมายังใจกลางย่านของวัยรุ่นอีกครั้งในวันนี้ กับคนๆเดิมซะด้วย

 

                ครับ?... คยูฮยอนที่เดินอยู่ข้างๆหันมาถาม

 

                ก็คนอย่างนาย ไม่น่าเชื่อว่าจะสนใจเรื่องการดูดวง หรือทำนายอะไรพวกนี้ด้วย

 

                อ่อ...ก็เห็นว่านูน่าชอบดูไง...ผมได้ยินมาว่าสำนักนี่น่ะ แม่นที่สุดในย่านนี้แล้วนะครับ เด็กหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

 

                จริงเหรอ? ว้าว...ทำไมชั้นไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยล่ะ? ซองมินทำหน้าตาสงสัย

 

                ก็เค้าน่ะ ไม่ได้เปิดให้ทุกคนเลยนะครับ เพราะมันแม่นมากๆ จะจองคิวได้เนี่ยมันจะต้องเป็นความลับสุดๆๆๆเลยล่ะครับ คยูฮยอนบิ๊วเสียงให้น่าสนใจมากขึ้นไปกว่าเดิมอีก

 

                หรอ?...แล้วทำไมนายถึงจองได้ล่ะ ซองมินยังไม่หมดความสงสัย

 

                โธ่...นูน่าครับ...เลิกสงสัยเถอะน่า อ้ะ! ถึงแล้วครับ คยูฮยอนมาซองมินมาหยุดอยู่ที่หน้าร้านมืดๆร้านหนึ่ง ซึ่งถ้ามองจากด้านนอกแล้ว คงยากที่จะเชื่อว่าที่นี่คือสำนักดูดวงจริงๆ

 

                ทำไมมันน่ากลัวแบบนี้ล่ะ ร่างบาง(เกือบอวบ)ถาม

 

                อ้าว...มันจะได้ดูขลังๆยังไงล่ะครับ ไปเร็ว มาถึงนี่ที่นี่แล้วจะกลัวอะไรดี ร่างสูงดันหลังรุ่นพี่ให้เดินเข้าไป

 

                เชิญ...... เสียงแหลมแหบๆ ฟังแล้วชวนขนลุกแบบแปลกๆ บอกเมื่อเห็นว่ามีเงาของคนสองคนก้าวเข้ามา

 

                ซองมินหรี่ตามองคนที่จะพยากรณ์ให้แล้วก็ขมวดคิ้ว ทำไมถึงได้ดูตัวสูงขนาดนี้เลยนะ? แล้วก็แต่งตัวมิดชิดซะแบบว่าไม่เห็นหน้าเห็นตาเลยด้วย

 

                สวั...สวัสดี เสียงแม่หมอดังขึ้น

 

                เอ่อ สวัสดีครับ... ซองกับคยูฮยอนรีบนั่งลง

 

                โดยที่คยูฮยอนนั้น ต้องพยายามเก็บรอยยิ้มที่อยากจะขำเอาไว้ให้ได้มากที่สุด

 

                จะไม่ให้ขำได้ยังไงกันล่ะ ก็ในเมื่อคนตรงหน้าเค้าและซองมินในตอนนี้ก็คือ

 

                ชิม ชางมิน!!!!

 

                เพราะคยูฮยอนรอต่อไปไม่ไหวเลยขอร้องให้เจ้าสองเพื่อนตัวแสบ มาร่วมด้วยช่วยกันเล่นละครเพื่อให้เค้าสมหวังและได้ลงเอยกับซองมินนูน่าเสียที

 

                ชางมินจึงรับบทเป็นแม่หมอ แต่ทำไมสภาพมันถึงได้ดู...ชวนอ้วกแบบนี้ล่ะ มันหายใจออกรึเปล่าเนี่ย? กลัวจะขาดอากาศหายใจตายซะก่อน

 

                แล้วก็ดูเสียงซะสิ ดัดซะทุเรศเลย

 

                เพราะชางมินปลอมตัวเป็นแม่หมอ...ดังนั้น คิบอมจึงรับอาสาทำหน้าที่...

 

                .

                .

                .

 

ด้านหลังร้าน

 

                พี่สาวครับ...ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าพี่จะอายุเข้าเลขสามแล้ว แต่ผิวพรรณยังดูสวยอยู่เลยนะครับ คิบอมส่งตาหวาน พร้อมกับยกมือของหญิงตรงหน้าขึ้นมาเกาะกุมเอาไว้

 

                เธอนี่ปากหวานเกินไปแล้วนะ แม่หมอตัวจริง กำลังบิดตัวไปมาด้วยความเขินอาย

 

                ใช่แล้วล่ะ เพราะชางมินมาสวมรอยเป็นแม่หมอ ในขณะที่เค้าเองก็อาสาที่จะคอยหลอกล่อแม่หมอตัวจริงอยู่ทางด้านหลังร้าน

 

                นี่เธอจะทำให้ชั้นไม่ได้ทำงานนะเนี่ย.... แม่หมอไล้มือไปตามแก้มบวมๆของคิบอม

 

                โธ่...ผมก็ให้เพื่อนผมนั่งเฝ้าให้แล้วยังไงล่ะครับ ถ้าเกิดว่ามีคนมา มันก็ต้องวิ่งมาบอกพี่อยู่แล้ว... คิบอมแก้มทำสายตาเว้าวอนมากขึ้นไปอีก

 

                ใครปฏิเสธได้ก็เก่งเกินไปแล้วล่ะ!

 

                แหม...แต่นั่นก็ใช่สินะ เวลาแบบนี้คงจะไม่มีใครมาดูหมอหรอกเนอะ คิกคิก

 

                คิบอมได้แต่ยิ้ม แล้วบางครั้งก็ลอบทำหน้าหน่ายๆ และเฝ้าภาวนาให้ชางมินทำภารกิจให้สำเร็จสักที

 

                ป้าคนนี้ก็เหลือเกิน ลวนลามเค้าจังเลยเนี่ย! แก้มของเค้ามีไว้ให้พี่หน้าหวานจับคนเดียวนะ!

 

 

กลับมายังหน้าร้าน

 

                เธอจะมาดูเรื่องเนื้อคู่สินะ... ชางมินเริ่มเล่นไปตามบทที่ตกลงไว้กับคยูฮยอนก่อนหน้านี้

 

                อะ...เอ่อ...รู้ได้ยังไงครับ.... ซองมินมีท่าทีแปลกใจ

 

                โอะ...โฮะๆ...ชั้นเป็นแม่ผู้หยั่งรู้นะ ชางมินหัวเราะเสียงแหลม

 

                จนคยูฮยอนต้องลอบกุมขมับ มันจะจริงจังกับบทเกินไปมั้ยวะเนี่ย

 

                ครับ...คือผมเคยไปดูที่อื่นมานะครับ แต่ว่าเฝ้าตามหาแล้วยังไงก็ไม่เจอ ผมจะทำยังไงดีครับ ซองมินเริ่มถามในสิ่งที่ตัวเองอยากรู้

 

                โธ่! เธอนี่ช่างไม่เห็นคุณค่าของคนที่อยู่ใกล้ๆตัวเธอเลยนะ ชางมินโบกมือไปมา

 

                คะ...ครับ?

 

                ก็เนื้อคู่ของเธอน่ะ...อยู่ใกล้ๆเธอแค่นี้เอง... ชางมินพูดจบ คยูฮยอนก็ยืดอกนั่งตรงทันที แต่ซองมินก็ไม่ได้หันกลับมามอง

 

                เอ่อ...ผมขอถามลักษณะของเค้าได้มั้ยครับ พอจะมีอะไรดูได้รึเปล่า?

 

                เรื่องแค่นี้ไม่ต้องห่วง.... ชางมินสะบัดข้อมือออกมาจากชุดคลุมเล็กน้อย แล้ววาดมือไปมาเหนือลูกแก้วพยากรณ์

 

                คยูฮยอนมองตามอึ้งๆ

 

                โห...เล่นซะเหมือนเลยนะแก

 

                อ่า...เห็นแล้วๆ.... ชางมินพูด

 

                เอ่อ...มือแม่หมอนี่เหมือนผู้ชายเลยนะครับ.. ซองมินขมวดคิ้ว

 

                ทำเอาสองแสบถึงกับเหงื่อตก!

 

                นี่..อย่ากวนสมาธิของชั้นสิ แต่ชางมินก็ยังไหลไปจนได้

 

                อ๊ะ...ขอโทษครับ ซองมินก้มหัวขอโทษ จึงไม่ทันเห็นสายตาที่สองหนุ่มเค้าลอบส่งให้กัน

 

                ชั้นเห็นแล้ว...เนื้อคู่ของนาย...เห็นแล้ว....

 

                เป็นยังไงครับ... ซองมินเองก็ตื่นเต้นเช่นเดียวกัน

 

                สูง.....สูงและผอม..... ชางมินมองเพื่อนที่ยกนิ้วโป้งให้ยกยอตัวเองเพิ่มขึ้นแล้วก็หมั่นไส้

 

                สูงกับผอม...อืม.... ซองมินมองแล้วก็คิดตาม

 

                ใช่ แล้วก็ยังผิวขาวซีด.... ชางมินพูดต่อ

 

                หน้าตาเป็นยังไงบ้างครับ... เผื่อว่ามันจะเข้าเค้ามากขึ้น

 

                หล่อ....เหมือนมะม่วง ขอกัดสักทีเถอะ

 

                เฮ้ย!...ไมงี้...วะ...... คยูฮยอนผลุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ตัวความเผลอตัว

 

                อะไรเหรอคยูฮยอน? ซองมินหันมามองอย่างงงๆ

 

                อ่อ..ปะ เปล่าครับ.... คยูฮยอนจำต้องกัดฟันนั่งลงต่อ

 

                เห็นสีหน้าสะใจของไอ้ชางมินแล้วอยากจะลุกขึ้นไปตบกบาลมันสักทีจริงๆเลย

 

                สรุปเนื้อคู่ของผมคือ สูง ผอม ขาว และหน้าตาเหมือนมะม่วงใช่มั้ยครับ?... ซองมินย้ำ

 

                เฮ้...นูน่า...ตกคำว่าหล่อไปได้ยังไงครับ คยูฮยอนร้องท้วง

 

                อะ...อ่อ.... ซองมินทำเหมือนว่าไม่สนใจมากนัก

 

                โธ่..... อัจฉริยะแห่งตัวเลขอยากจะร้องไห้

 

                เค้าอยู่ใกล้ๆตัวนะ...มองข้างๆตัวเองบ้าง...อย่าพยายามไปมองหาไกลที่ไหนเลย ชางมินพูดอีกครั้ง

 

                ครับ....

 

                ถ้าเจอแล้ว ก็รักกันไปนานๆนะ ผม...เอ้ย...ชั้นจะเอาใจช่วย

 

                อย่างน้อยแกก็รักชั้นล่ะน้า ไอ้ชางมินเอ๊ย...

 

                คยูฮยอนได้แต่ลอบยิ้มขอบคุณเพื่อนเบาๆ

 

                งั้นผมขอตัวล่ะนะครับ...ขอบคุณมาก ซองมินก้มหัวลา

 

                อะ...ค่ะ... ชางมินตอบลา

 

                ซองมินจึงก้าวออกไปจากร้านก่อน

 

                ขอบใจมากนะ... คยูฮยอนพูดแล้วรีบเดินตามนูน่าออกไป

 

                ฮะๆ...ชั้นว่าแกต้องไปขอบคุณไอ้คิบอมมันมากกว่านะ ชางมินสะบัดผ้าคลุมอันแสนรุงรังออกไปจากตัว

 

                ก่อนจะเดินไปที่ประตูทางหลังร้าน

 

                เฮ้ย! ไอ้คิบอม...กลับบ้าน! งานเสร็จล่ะ

 

ถนนนัมแดมุน

 

                ตอนนี้คยูฮยอนพาซองมินกลับมาที่ม้านั่งแถวนั้นอีกแล้ว พร้อมกับไอศกรีมรสชาเขียวสองโคนในมือ

 

                คราวนี้ไม่เอารสสตอเบอร์รี่แล้วหรอ? ซองมินมองแล้วก้ยิ้มขำ

 

                = =’

 

                ไม่มีทางครับ เค้าเข็ดมันไปตลอดชีวิตแล้วล่ะ

 

                ฮ่าๆๆๆๆ.... ซองมินใช้มือที่ว่างไม่ได้ถือไอติมขยี้ผมคยูฮยอนเล่น

 

                รู้แล้วล่ะสินะครับ.... คยูฮยอนบอก

 

                หืม....? ซองมินเลิกคิ้ว

 

                เนื้อคู่ของนูน่าน่ะ...

 

                อ่อ...ฮะๆ...นั่นสินะ... ซฮงมินยิ้มบางๆ

 

                นูน่า!” คยูอยอนร้องขึ้น

 

                อะไร....

 

                เดี๋ยวผมจะไปยืนอยู่ที่ถนนฝั่งนู้นนะ...นูน่ามองผมด้วยนะ... คยูฮยอนพูดเสร็จก็วิ่งออกไปทันที

 

                เดี๋ยวสิ! นายจะไปทำไม? ร่างบางร้องตามอย่างงงๆ

 

                แต่คยูฮยอนก็ข้ามไปอีกฝั่งซะแล้ว...แม้จะอยู่ไม่ห่างกันมากมาย แต่รถที่สวนไปมา ทำให้ซองมินต้องจับตาแน่วไปมองไปที่คยูฮยอนให้ชัดเจนยิ่งขึ้น

 

                ...สูง...

 

                คยูฮยอนสูงถึง ร้อยแปดสิบได้เลยมั้ง กะจากสายตา เพราะเวลาเดินข้างกันเค้าก็อยู่เพียงไหล่เท่านั้นเอง

 

                ...ผิวขาว...

 

                เด็กคนนี้เรียกว่าซีดได้เลยล่ะมั้ง

 

                ...ผอม...

 

                ผอมมาก...เอวเล็กด้วย เค้าแลดูอวบจนเกือบอ้วนเลยแฮะ

 

                ...หล่อ...

 

                ไม่ปฏิเสธ ดูดีมาก ทั้งที่เค้าไปยืนอยู่ท่ามกลางการที่ผู้คนมากมายเดินขวักไขว่ไปมาแบบนั้น ยังดูโดดเด่นกว่าใครคนอื่นทั่วไป

 

                ...หน้ามะม่วง...

 

                = =;;

 

                ไอ้ข้อนี้มันจะวัดกันยังไงดีล่ะ

 

                แต่...เอ๊ะ! นี่เค้ากำลังนั่งพูดถึงลักษณะเนื้อคู่ของเค้าไม่ใช่หรอ?

 

                แต่ทำไมเด็กคนนี้ถึง.....

 

                หรือว่า...

 

                ไม่จริงใช่มั้ย!!!

 

          เค้าอยู่ใกล้ๆตัวนะ...มองข้างๆตัวเองบ้าง...อย่าพยายามไปมองหาไกลที่ไหนเลย

 

                สิ่งที่แม่หมอบอกกับเค้าเมื่อครู่นี้มันดังขึ้นมา

 

                ร่างบางนึกไปถึงช่วงเวลาสั้นๆที่เค้าได้รู้จักกับคยูฮยอน

 

                ไม่ว่าจะเป็นในร้านไอศกรีม

 

                นูน่า....กินเลอะ...

 

          ล็อตเต้เวิลด์

 

                นูน่า...ถ่ายรูปกัน...

 

                ที่มหาลัย

 

                นูน่า...ผมมารับ...

 

          ที่บ้าน

 

                นูน่า...ไปเดินเล่นกันน้า...

 

                ทำไม...เค้าถึงไม่เคยรู้สึกตัวเลยนะ ที่แท้เนื้อคู่ของเค้า...ก็คือคนที่อยู่ข้างๆตัวเค้ามาตลอดเลยนั่นเอง

 

                ซองมินได้แต่อมยิ้มบางๆ แล้วเปลี่ยนเป็นยิ้มกว้างขึ้นเรื่อยๆเมื่อเห็นคยูฮยอนข้ามถนนกลับมาหาเค้าแล้ว

 

                ร่างบางลุกขึ้นยืนตรง พร้อมกับสบตาเด็กหนุ่มตรงหน้า

 

                ได้คำตอบ...รึยังครับ? คยูฮยอนหายใจหอบด้วยความเหนื่อย

 

                ชัดเจนเลยล่ะ

 

                ได้ว่า...ยังไงครับ

 

                แบบนี้ไง...... ร่างบางพูดก่อนจะโถมตัวเข้ากอดคยูฮยอนเอาไว้

 

                ฮะฮะ..... คยูฮยอนแม้จะอึ้งแต่ก็ต้องสวมกอดตอบจนได้

 

                เจอแล้ว...ชั้นเจอแล้วล่ะ... ซองมินซุกหน้าลงกับอกกว้างของรุ่นน้องแล้วก็พูดออกมา

 

                ครับ?

 

                ชั้นเจอนายแล้วไง...

 

                ผมอยู่กับนูน่ามาตั้งแต่แรกแล้วต่างหาก ร่างสูงร้องท้วง

 

                อื้ม...ใช่อยู่มาตลอดเลย ซองมินผละออกจากอกกว้าง แล้วใช้สองมือแนบแก้มตอบของร่างสูงเอาไว้

 

                คยูฮยอนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของร่างบาง แล้วก็อมยิ้ม

 

                ในที่สุด...ก็สำเร็จนะ...

 

                ในที่สุด...ผมก็ได้ยืนเคียงข้างนูน่า

 

                ในฐานะคนรัก

 

 

ระหว่างทางเดินที่มหาลัยยอนเซ

 

                ฮีชอล..... เจย์เรียกร่างบางไว้ เมื่อเดินสวนกันที่ทางเดิน

 

                อยู่ในเวลาทำงานควรจะเรียกว่าอาจารย์ฮีชอลนะ.... ร่างบางระหงส์หันมาตำหนิ

 

                โธ่...อย่าจริงจังนักสิ.... เจย์ยกมือยอมแพ้

 

                ว่าแต่มีอะไรหรอ?

 

                วันหยุดนี้...นายว่างมั้ย...เราจะนั่งรถกินลมกันหน่อยสิ... เจย์คิมทำสายตาสื่อความนัยน์

 

                กินลมมันไม่อิ่มนี่นา

 

                ดูพูดเข้าสิ...ถ้านายหิวเราไปนั่งกินอาหารที่ภัตตาคารกันก็ได้นี่นา

 

                ขอโทษทีนะ พอดีว่าวันหยุดนี้...ชั้นไม่ว่างน่ะ ต้องไปทำธุระที่สนามบิน ฮีชอลพูด

 

                หืม? นายจะไปต่างประเทศหรอ? เจย์พูดอย่างสนใจ

 

                เปล่าหรอก...ไปรับคนน่ะ ฮีชอลมีสีหน้าเจื่อนลงเล็กน้อย

 

                หืม? ใครหรอ?

 

                เปล่าหรอกน่ะ...เอาเป็นว่าขอโทษแล้วกันนะ... ฮีชอลพูดแล้วก็หมุนตัวหันหลังเดินออกไปทันที

 

                เฮ้! เดี๋ยวสิฮีชอล ถ้างั้นวันนี้เรา...อุ๊บ!” เจย์จะเดินตามแต่ก็ต้องชะงัก เมื่อมีคนๆหนึ่งพุ่งมาชนเค้าเอาไว้ก่อนน่ะสิ

 

                โอ๊ะ! ขอโทษครับ จองโมทำหน้าเหรอหรา

 

                จะไม่ให้งงได้ยังไงล่ะ

 

                แอบฟังกันอยู่ได้สามคนอยู่ดีๆ พอไอ้บ้าเจย์นี่จะวิ่งตามอาจารย์ฮีชอล ไม่รู้ว่าจะเป็นซองมินหรือไอ้ทงเฮที่ถีบเค้าออกมาทันที

 

                = =;;

 

                หลุดออกไปก่อนเถอะ แกตาย!!!

 

                เดินยังไงเนี่ย? เจย์พูดอย่างหัวเสีย

 

                ขอโทษครับ...อาจารย์ ผมขอโทษ... จองโมผงกหัวปะหลกๆ

 

                เดี๋ยวก่อน...ไหนนายเงยหน้าขึ้นซิ!” เจย์สั่ง และเด็กหนุ่มก็เงยหน้าขึ้นจนได้

 

                คิม จองโมใช่มั้ย? แววตาของอาจารย์จากอังกฤษแทบจะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

 

                ..คะ...ครับ.... จองโมเริ่มรู้สึกถึงลางร้ายที่กำลังจะมาเยือนซะแล้ว

 

                หึหึ ไม่เจอกันนานเลยนะ ไอ้เด็กขี้แย ที่มักจะโดนชั้นจับแก้ผ้าตอนเด็กๆน่ะ เจย์เล่าถึงความหลังอย่างสะใจ

 

                บางอย่างน่ะ...ลืมมันไปก็ดีนะครับ จองโมเชื่อแล้วล่ะว่าไอ้ซองมินกับทงเฮจะต้องเอาเรื่องมาล้อเค้าไม่หยุดแน่ๆ

 

                รวมทั้งเรื่องที่ชั้นได้จูบแรกของนายด้วยอ่านะ? เจย์ คิมหันมาทำสีหน้ายียวน

 

                O_O! ยังจำได้อยู่อีกหรอวะเนี่ย?

 

                นั่นล่ะครับ ลืมซะ... จองโมล่ะ อยากจะไปให้พ้นๆหน้าหมอนี่ซะจริง

 

                ฮ่าๆ ถ้าจะลืมยากนะ...เพราะว่าหน้าตานายตอนร้องไห้เหมือนจะขาดใจ ตอนที่โดนชั้นแกล้งน่ะ มันสนุกสุดๆเลยล่ะ แล้วไว้เจอกันนะ ไอ้หนู เจย์ผลักหัวจองโมเล็กน้อย แล้วเดินออกไป

 

                ใครเป็นไอ้หนูกันวะ... จองโมสบถ

 

                โห...ความหลังเยอะกันจริงเลยเว้ย ทงเฮและซองมินเดินออกมาจากแนวบันไดที่ซ่อนตัวกันอยู่

 

                เอ่อ...แกไม่เป็นไรนะ ซองมินถามอย่างเป็นห่วง

 

                เออ.... จองโมพูด แต่มันขัดกับท่าทางที่กำลังแสดงออกอย่างมากมาย

 

                เป็นแหงเลยว่ะ ทงเฮกระซิบกับซองมิน

 

                ไม่ล้อชั้นหรอ? จองโมหันมาถาม

 

                ล้อเรื่องอะไรล่ะ? ซองมินพูด

 

                ก็เรื่องที่ได้ยินนั่นล่ะ

 

                โธ่...นี่แกเห็นพวกชั้นเป็นคนยังไงเนี่ย? ทงเฮเขย่งตบหัวไปทีนึง

 

                เรื่องมันผ่านไปแล้ว อย่าไปเอามาจำเลยน่า... ซองมินบีบมือเพื่อนเป็นการให้กำลังใจ

 

                ฮ้า....นั่นสิเนอะ.... จองโมคว้าคอเพื่อนรักทั้งสองคนมาคล้องแล้วเริ่มออกเดินไปด้วยกัน

 

                แต่ว่า...เห็นทีเราจะต้องรีบทำภารกิจเปลี่ยนแปลงลุงเกิงซะแล้วล่ะ!” ทงเฮบอก

 

                ใช่! ดูท่าว่าอาจารย์เจย์จะสู้ไม่ถอยเหมือนกันนะ ซองมินหรี่ตาเพื่อใช้ความคิด

 

                วันหยุดนี้เลยดิ เร็วดี จองโมเสนอบ้าง

 

                ใช่แล้วล่ะ...เรียกประชุมฝั่งเราทุกคนเลยนะ...เดี๋ยวชั้นจะให้ฮยอคแจช่วยอีกแรง งานนี้ล่ะ ต้องหล่อกว่าอาจารย์เจย์ให้ได้!!!” ทงเฮกำหมัดด้วยความมั่นใจ

 

                ว่าแต่...อยากรู้จังเลยเนอะ...ว่าคนที่อาจารย์ฮีชอลเก็บไว้ในใจจะเป็นใคร... ซองมินพูด

 

                นั่นสิ... ทั้งทงเฮและจองโมต่างก็เห็นด้วยกับข้อนี้

 

                คนที่ทำให้คนที่มีมีหน้าตาสะสวยจนเลือกได้มากมายแบบนั้น รอคอยมาตลอดแบบนี้

 

                จะเป็นคนยังไงกันนะ? 


***************************************************

อารมณ์ว่าอัพฟิค เฉพาะกิจ ฮ่าๆๆๆๆ ชอตนี้แม่ยกคยูมินคงสมใจกันไปแล้วล่ะ
แต่งไปอมยิ้มไปให้กับความแสบของสามนรกนี่จริงๆเลย นี่ล่ะเพื่อน!  55555
เป็นยังไงกันบ้าง? ปีใหม่ไทยที่ผ่านมา สาดน้ำกันโครมๆๆๆเลยล่ะสิ
ไรเตอร์นั่งงมฟิคอยู่ที่บ้าน ไม่ออกไปไหนเลย อิอิ  ไม่เปียกเลยยยยย


ในที่สุด บลพ ก็มีสองพันเม้นท์จนได้ ขอบคุณทุกๆคนน้า รู้สึกดีใจมากอ่า แทบร้องไห้ T^T
มาช่วยกันทำให้มันเยอะๆๆๆๆ ขึ้นไปเรื่อยๆเน้อ รักรีดเดอร์ทุกๆคนเลยจ้า

.
.
.
ปล. HBD Tomozuki1 ผู้ทำให้วันนี้มีการอัพฟิคเกิดขึ้น ฮ่าๆๆๆ สุขสันต์วันเกิดค่า
คิดสิ่งใด ได้สิ่งนั้น คิดถึงหมี หมีมาหา คิดถึงหกแพคม้า ม้าก็มาเปิดให้ยลโฉม กร๊ากก
สุขภาพแข็งแรงๆ พักผ่อนเยอะๆนะพี่ จะรอวันเราได้พบกัน ฮิ้ววววว (ลิเกล่ะ)
.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,535 ความคิดเห็น

  1. #4496 HyukJewel (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 23:14
    พี่ซองมินควรเอะใจตั้งแต่ชนกันสองครั้งแล้วว 
    อาแปะไง คนในใจเจ๊
    #4,496
    0
  2. #4206 piggy-oun (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2555 / 16:48
    ซองมินกว่าจะรู้ตัวนะ

    #4,206
    0
  3. #4145 ลูกหลานป๋าเจ๊ (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2555 / 05:52
    หน้ามะม่วง 5555555555555555
    เจ๊มีควาหลังกับใครเนี่ย
    #4,145
    0
  4. #4048 OoMy (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2555 / 21:38
     ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #4,048
    0
  5. #3974 KIHAE*129 (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 22 เมษายน 2555 / 03:23
    ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    ในที่สุดก็เจอซะที

    ใช่เจ๊ชอบใครน่ะ
    #3,974
    0
  6. #3920 I' Saru,, (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 7 เมษายน 2555 / 23:46
    หน้ามะม่วง
    =..=

    ความหลังของจองโม
    แอบฮาอ่ะ
    55+
    #3,920
    0
  7. #3860 Darker-40 (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2555 / 18:04
    ไม่ชอบเจย์เบาๆ -_-
    #3,860
    0
  8. #3821 Es^^ (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2555 / 20:43
    ฮา ชางมินอ่ะ5555
    #3,821
    0
  9. #3478 sweet_memory (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2554 / 20:19

    ฮ่าๆๆๆๆๆ เจอแล้วชิมิซองมิน เนื้อคู่น่ะ 5555+
    แฟนเยอะเหลือเกินนะคุณชายโจ
    จองโม~ ความหลังถูกเปิดเผย

    #3,478
    0
  10. #3314 lay-lalala (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2553 / 18:26
    สมใจแล้วอิอิคยูมิน



    ได้เวลาเปลี่ยนลุงเกิงเสียที



    สู้สู้นะ
    #3,314
    0
  11. #3275 MyKiBum (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2553 / 08:35

    หน้าเหมือนมะม่วงงง

    สงสัยตรงทุกอย่างยกเว้นข้อนี้แหละมั้งง

    แต่อย่างน้อยกี้ก็หล่อน้า

    55+

    ลงเอยกันด้วยกลจริงๆคู่นี้

    ^^

    #3,275
    0
  12. #3173 KiHae_FF (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2553 / 00:38
    แม่หมอชิมทำเอาน้ำตาเล็ด

    กี้หน้ามะม่วงหรือนี่ ทำซะบอมถูกลวนลามเลย
    #3,173
    0
  13. #2896 sai_kyu (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2553 / 13:02
    ไปแปลงโฉมลุงเกิงกันเถอะ
    ส่งสารแก รอมาเป็นสิบปี
    ไม่ได้แอ้มสักที
    อยากรู้คนที่อยู่ในใจคิมฮีจังเลย
    #2,896
    0
  14. #2795 snowvirgin (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2553 / 14:52
    จัดไปค่ะ หนุ่มๆ สำเรจกานทั่วหน้า
    #2,795
    0
  15. #2475 Mihona Akira (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2553 / 23:21
    หน้าเหมือนมะม่วง =[ ]=!!!
    สรุปว่าพี่มินคิดออกไหมว่ากี้หน้ามะม่วงอะ  55+
    ลุงเกิงสู้เค้า  ลุงเกิงสู้ๆ  ลุงเกิงสู้ตาย >__<
    #2,475
    0
  16. #2405 zzzzza1 (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2553 / 15:29
    ฮ่าๆๆๆ หน้ามะม่วง
    ในที่สุดก็สำเร้จ กี้ได้เป็นแฟนกับซองมินนูนาแล้ว
    ลุงเกิงจะได้แปลงโฉมแล้ว แว้ววว
    คยองกี้ สู้ๆ
    แล้วใครอยู่ในใจเจ๊ล่ะ

    ไรเตอร์สู้ๆ
    #2,405
    0
  17. #2381 Signkii (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2553 / 17:34
    สู้ต่อไปนะลุงเกิงงงงงงงง
    #2,381
    0
  18. #2270 ppmy (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 29 เมษายน 2553 / 10:16
    สมใจจร้า
    น่ารักมาก
    วางแผนกันขนาดนี้ไม่สมหวังก็ไม่ใช่กี้แล้วคิคิคิคิ


    ปล.สารภาพว่าอ่านตอนนี้มา3วันละเพิ่งอ่านจบ
    #2,270
    0
  19. #2232 SUJU_Only 13 (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 28 เมษายน 2553 / 00:13
    คยู หล่อ ใช่! ><
    สูง ใช่! ><
    หน้ามะม่วง ~~ -*- ง่ะ!
    #2,232
    0
  20. #2227 Intimate love (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 26 เมษายน 2553 / 23:16
    โถ..ซองมิน ไม่ได้แม่หมอนี่แย่เลยนะ
    #2,227
    0
  21. #2211 Mickiiz*13 (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 26 เมษายน 2553 / 00:33
    ก๊าก หน้ามะม่วง มันยังไงเค้าเองก็คิดไม่ตกเหมือนๆกับซองมิน - -

    แม่หมอชางมินเนียนสมบทบาทได้ใจมากค่ะ ฮ่าๆๆๆ

    ลงทุนกันดีจริงๆเลย


    ว่าแต่ใครเป็นคนที่ฮีชอลรอคอยอยุ่กันเนี่ย
    #2,211
    0
  22. #2150 Space of Love (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 24 เมษายน 2553 / 19:10
    นั่นสิ..เค๊าก้ออยากรู้เหมือนกันล่ะว่า..ใครกันหนอที่เป็นคนในหัวใจคิมฮี???

    แต่แบบ..ในที่สุดเด็กหล่อหน้ามะม่วง..ก้อปฏิบัติการพิชิตใจนูน่าสำเร็จ..

    หูยยยย ย  ไอ่เด็กแก๊งค์นี้นี่..ตั้งใจจามีแฟนยกแก๊งค์เรย ชิมิ?

    สามัคคีกันดีจิงๆ
    #2,150
    0
  23. #2132 AdLy (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 22 เมษายน 2553 / 21:15
    มีเพื่อนดีๆแบบนี้ คงไมม่มีวันอกหัก ไร้คู่แน่นอน ทุ่มกันสุดตัวจริงๆ



    ถ้ามีมินโอมาเห็นชางมินคราบแม่หมอแบบนี้ คงสะใจน่าดูเลย



    แต่ถ้ามีด้งมาเห็นบอมแบบนี้ ระเบิดลงแหง



    สภาพป๋าตอนนี้เหมือนในSuper girl แน่เลย
    #2,132
    0
  24. #2122 @_minto_@ (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 21 เมษายน 2553 / 22:21

    พี่สวนจีนเจ้าขา

    ยังจำกันได้มั้ยเนี่ย???? 55+

    แอบมาแต่งเรื่องนี้ไม่บอกกันเลยนะ ดีที่วันนั้นเราไปรื้อๆหาเรื่องเก่าๆของพี่สวนจีนมาอ่านเลยได้เจอ

    สนุกมากมายยยยยยยยยยย

    บอมน่ารักสุดๆ เดี๋ยวเด็กเดี๋ยวทำตัวเป็นผู้ใหญ่ ทงเฮยอโบ(ของเราอิอิ)ก็น่ารักเกินใครจริงๆ 

    จะบอกว่า ชอบวอนฮยอกเรื่องนี้มากค่ะ!!! อารมณ์เพื่อนๆงี้น่ารัก แล้วฮยอกก็น่ารักมากกกกกกกก

    2มินก็เพิ่งมาตอนหลังๆ สนุกดี กัดๆกัน อิอิ

    คยูตอนนี้ร้ายมากมายยยย ลงทุนมาก แอบสงสารชางมินนะ อ้อๆสงสารบอมด้วย โดนลวนลาม 555+

    เรื่องนี้อ่านไปแล้วยิ้มไปอ่ะ ชอบมากกกกกกก

    พี่สวนจีนสู้ๆนะคะ เรากลับมาเป็นแฟนฟิคพันธุ์หนึบเหมือนเดิมแล้วนะ>_<

    หลังจากหายไปนาน 55+ สู้ๆนะค้า

    #2,122
    0
  25. #2121 amiko (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 21 เมษายน 2553 / 16:42
    ท่านคยู..แผนนี้ยอดเยี่ยม

    มินนี่ก็เชื่อหมอมินน่าดูเลย

    หมาป่าเลยจับกระต่ายสำเร็จซะที ^___^
    #2,121
    0