{KIHAE} Acc!deNT@lly บังเอิญ โลกกลม (หรือ) พรหมลิขิต ?

ตอนที่ 18 : {Accidentally}=[13]-[ ลุงเกิงสุดเฉิ่ม & โมมินที่รัก ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,220
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    20 ก.พ. 53

ห้องเรียน คลาสศิลปวัฒนธรรมจีน

 

                เด็กที่เรียนศิลป์ทุกคนจะต้องมีวิชาที่เลือกเรียนกันทุกคน ซึ่งสำหรับวิชานี้เองก็เช่นกัน จะเลือกลงเรียนเพื่อเก็บหน่วยกิต หรือจะไปเก็บกับหน่วยตัวเลือกอื่นก็ได้

 

                และสามเกลอ ทงเฮ ซองมินและจองโม ต่างก็พร้อมใจกันเลือกที่นี่เป็นอันดับแรก เพราะว่า...

 

                เอาล่ะ...นักเรียนครับ...สรุปแล้วก็คือลายเส้นทั้งหมดนี้จะก่อตัวขึ้นมาจากหยดน้ำหมึกเล็กๆ...

 

                อาจารย์ที่สอนวิชานี้ยังไงล่ะ ไม่ใช่ว่าหล่อ ไม่ใช่ว่ารวย ไม่ใช่ว่าเก่ง

 

                แต่กลับเฉิ่มซะไม่มีชิ้นดีเลยต่างหากล่ะ

 

                เฮ้ย! ลุงเกิงแกสอนอะไรวะวันนี้ จองโมหันไปถามเพื่อนอีกสองคน

 

                แกก็เมาตามประสาแกนั่นล่ะ ทงเฮพูดอย่างเซ็งๆ

 

                เพราะอาจารย์ประจำวิชานี้น่ะเป็นคนจีนที่มาเรียนที่เกาหลีตั้งแต่ม.ปลายแล้วล่ะ ชื่อจีนก็คือฮันเกิง และชื่อเกาหลีก็คือฮันคยอง

 

                แต่เด็กนักศึกษาส่วนใหญ่มักจะเรียกว่าลุงเกิงซะมากกว่า จากการกระทำตัวแก่ๆของอาจารย์คนนี้

 

                พวกนายว่าลุงเกิงอายุเท่าไหร่แล้ว ซองมินเริ่มประเด็นนี้ขึ้นมา

 

                น่าจะสามสิบปลายๆแล้วล่ะมั้ง ทงเฮมองอาจารย์ที่กำลังยืนสอน แล้วก็พูดออกมา

 

                แต่ชั้นว่าน่าจะสี่สิบกว่าแล้วนะ ดูจากสภาพสังขาร จองโมบอก

 

                เฮ้ย แต่ชั้นได้ยินมาว่าเค้าเพิ่งจะสอนที่นี่มาได้แค่ 4-5 ปีเองนะ ซองมินร้องท้วง

 

                เค้าก็อาจจะเคยไปสอนที่อื่นมาก่อนก็ได้ จองโมมีเหตุผลมาแย้งทันที

 

                แต่ชั้นก็ยังคิดว่าอาจารย์ท่านไม่น่าจะแก่ขนาดนั้นนะ ซองมินขมวดคิ้ว

 

                โหย แกดูสภาพอาจารย์แกหน่อยสิวะ แต่งตัวยุคไหนก็ไม่รู้เนี่ย แล้วดูทรงผม ไม่รู้ว่าเทรนด์ไหนจริงๆว่ะ ทงเฮทำหน้าอยากจะลาโลก

 

                หรอ...... ซองมินเริ่มจะคล้อยตามบ้างแล้ว

 

                นินทาอาจารย์แบบนี้ไม่ค่อยดีเลยนะ... ไม่รู้ว่าโผล่มาตอนไหน

 

                แต่ตอนนี้สามเกลอรู้แล้วล่ะว่างานกำลังจะเข้าในไม่ช้า

 

                ลุงเกิง!!!

 

                แหะๆ...ขอโทษครับลุง เอ้ย! อาจารย์ ทงเฮรีบหันไปประจบ

 

                ลี ทงเฮ ,ลี ซองมิน ,คิม จองโม สงสัยว่าอยากจะได้การบ้านเพิ่มแล้วล่ะมั้ง ฮันเกิงหรี่ตามองเด็กทั้งสามคน

 

                ไม่เอาคร้าบบบ จองโมรีบยกมือร้องขอความเมตตา

 

                ลุงเกิงครับ... มีเพียงซองมินเท่านั้นที่ยังไม่รู้สึกเกรงกลัวอะไร

 

                หืม?.... ฮันเกิงชินซะแล้วที่มีคนเรียกตัวเองแบบนี้

 

                ลุงอายุเท่าไหร่แล้วครับ พวกผมสงสัย ซองมินเดินหน้าถามต่อ

 

                จะรู้ไปทำไม? ตีหวย? ฮันเกิงถามขำๆ

 

                บอกหน่อยเถอะน่า...น้า.... ทงเฮช่วยอ้อนด้วยอีกคน

 

                ปีนี้ก็จะยี่สิบแปดแล้วล่ะ ฮันเกิงยอมบอกในที่สุด

 

                ห๊า!!!! ยี่สิบแปด? สามเกลอร้องออกมาจนลั่นห้อง

 

                แล้วมองหัวจรดเท้า เท้าจรดหัวของฮันเกิงอีกหลายๆรอบ

 

                ลุงโกหกพวกผมรึเปล่าเนี่ย... จองโมทำท่าไม่อยากจะเชื่อ

 

                อ้ะ!” ฮันเกิงจึงจบปัญหาด้วยการหยิบบัตรประชาชนคนจีนมาให้เด็กๆได้ดู

 

                เออ...จริงว่ะ ยี่สิบแปดในปีนี้จริงๆด้วย ทงเฮพูดเบาๆ

 

                แล้วกลับมามองฮันเกิงอีกครั้ง

 

                ทำไมทำหน้าแบบนี้ห๊ะ...ทงเฮ ฮันเกิงบีบจมูกลูกศิษย์เบาๆ

 

                อ๊า! ลุง...ผมเจ็บ ทงเฮตีแขนผู้ใหญ่เบาๆ

 

                รู้แล้วทีนี้ก็เลิกเถียงกันได้แล้วนะ ตั้งใจเรียนซะล่ะ ฮันเกิงรับบัตรมาเก็บไว้ แล้วเดินกลับไปสอนต่อ พร้อมกับดูผลงานการวาดของนักศึกษาไปพลางๆ

 

                อึ้งเลยว่ะ..... ซองมินพูด

 

                นั่นดิ...หน้าตาทรยศอายุมากมาย จองโมสำทับอีกคน

 

                คนเราไม่ควรมองกันแต่ภายนอกจริงๆ ทงเฮกล่าวปิดท้าย

 

                ก่อนะจะนึกไปถึงเด็กเจ้าเล่ห์ที่ขโมยจูบเค้าไปเมื่อเช้านี้ แววตาครู่นั้น...เค้ายังคงจำความรู้สึกได้ดี

 

                คิบอมไม่ใช่เด็กหนุ่มแต่กลับเป็นชายหนุ่มผู้ร้อนแรงเหมือนเปลวไฟ แต่ก็พลิกมาเย็นชาได้เหมือนน้ำแข็ง

 

                สรุปแล้วแบบไหน...คือนายกันแน่นะ

 

                ทงเฮ...เป็นอะไร... ซองมินถามเมื่อเห็นว่าเพื่อนนิ่งๆไป

 

                ชั้นถามอะไรพวกแกสองคนหน่อยสิ ทงเฮบอก

 

                ว่ามาสิ ทั้งซองมินและจองโมดูจริงจังมาขึ้นเมื่อเห็นว่าทงเฮทำท่าเหมือนจะไม่สบายใจ

 

                พวกนายชอบฮยอคแจรึเปลา ในฐานะแฟนชั้นน่ะ ทงเฮตัดสินใจถามออกมา

 

                ซองมินและจองโมหันไปมองหน้ากัน

 

                ทำไม? ทะเลาะกันหรอ ซองมินถามอย่างเป็นห่วง

 

                เปล่าๆ แต่ว่า...บ้านชั้นน่ะมีนักเรียกแลกเปลี่ยนมาโฮมสเตย์แล้วแบบว่า...เหมือนเค้าจะไม่ค่อยชอบฮยอคแจเลย ทงเฮค่อยๆเล่า

 

                หืม?...นักเรียนแลกเปลี่ยน? จองโมงง

 

                ก็เป็นเด็กเกาหลีที่ไปอยู่อเมริกาตั้งแต่เด็ก แล้วสอบชิงทุนมาเรียนต่อที่นี่หนึ่งปีน่ะ มาเรียนที่โรงเรียนสาธิตฯมหาลัยเรานี่ล่ะ

 

                อ่อ...แล้วยังไงต่อ? ซองมินถาม

 

                เด็กคนนั้นมีท่าทางแปลกๆ ที่ชั้นไม่รู้ว่าจะอธิบายยังไงดี

 

                ชั้นว่าเราเริ่มต้นด้วยเรื่องของฮยอคแจนะ แต่ดูเหมือนว่านายยจะพูดถึงแต่เด็กแลกเปลี่ยนคนนั้น... จองโมพูดตามที่คิด

 

                และทงเฮก็เริ่มจะรู้ตัวว่าเป็นอย่างที่เพื่อนพูดจริงๆ

 

                มีอะไรรึเปล่าทงเฮ ซองมินถาม

 

                ปะ...เปล่า...ไม่มีอะไรหรอก ทงเฮตัดบททุกอย่างเพียงแค่นี้

 

                อาจารย์ฮันเกิงสั่งใบงานให้เด็กไปรับ ซองมินจึงอาสาไปรับแทนเพื่อนๆอีกสองคนด้วย

 

                ไอ้ปลา.... จองโมเรียก

 

                อะไร... ตอนนี้ทงเฮรู้สึกไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับจองโมเหมือนเช่นเคยเลย

 

                ที่เมื่อเช้าปากแกบวมๆอ่ะ...ฝีมือไอ้เด็กเมกานั่นใช่มั้ย? จองโมถาม

 

                คือ........... ทงเฮทำท่าทีลำบากใจที่จะตอบ

 

                พอ...ชั้นได้คำตอบล่ะ จองโมยกมือขึ้นลูบหัวเพื่อนรัก

 

                ขอโทษ...ชั้นก็แค่.... ทงเฮไม่ได้อยากจะมีความลับกับเพื่อน

 

                ไม่เป็นไรๆ คนเราย่อมมีเรื่องที่ไม่อยากบบอกใคร

 

                ขอบใจ...นะ... ทงเฮเอนหัวพิงซบกับเพื่อนรัก

 

                อะไรกันเนี่ย ทำไมวันนี้ถึงได้ญาติดีกันนะสองคนนี้ ซองมินมองอย่างประหลาดใจ

 

จนกระทั่งถึงเวลาเลิกเรียน

 

                คิบอมเดินมายังคณะของทงเฮพร้อมกับคยูฮยอน

 

                มีผู้คนมากมายที่หันมาให้ความสนใจกับทั้งสองคน หนึ่งด้วยว่าใส่เครื่องนักเรียนม.ปลายมา

 

                และข้อสองที่สำคัญก็คือหน้าตาดีมากๆทั้งคู่เช่นกัน

 

                น่าเสียดายเนอะไอ้มินมันไม่ได้มาด้วย คยูฮยอนพูด

 

                ทำไมล่ะ? คิบอมหันไปถาม

 

                มันจะได้รับรู้ถึงความหน้าตาดีของชั้นยังไงล่ะ ฮ่าๆๆๆๆ

 

                นายนี่มันหลงตัวเองจริงๆ คิบอมตบหัวเพื่อน

 

                เค้าเรียกว่าพูดความจริงต่างหากล่ะ คยูฮยอนยักคิ้ว

 

                คิบอมคว้าคอเพื่อนเข้ามาคล้องแขน แล้วออกเดินต่อไปด้วยกัน

 

                ฮยองของแกน่ารักมากเลยหรอวะ ถึงได้เกิดรักแรกพบเนี่ย คยูฮยอนถามขึ้นมา

 

                เค้าเรียกว่ารักแรกพบหรอวะ? คิบอมหันมาถาม

 

                อ้าว ไอ้นี่เว้ย...ภาษาอังกฤษเค้าเรียกว่า Love at first sign แกไม่รู้จักรึไง

 

                รู้จักน่ะรู้จัก แต่กรณีชั้นเค้าเรียกว่ารักแรกพบหรอวะ...

 

                ใช่แล้วล่ะ แกคิดดูนะเว้ย อยู่กันคนละซีกโลกขนาดนี้ มันจะต้องเป็นเรื่องของพรหมลิขิตแน่ๆว่ะ เชื่อชั้นสิ คยูฮยอนบอกอย่างมั่นใจ

 

                มันไม่ใช่เพราะว่าโลกมันกลมหรอกหรอวะ คิบอมยังไม่มั่นใจ

 

                เฮ้ย เชื่อในโชคชะตาหน่อยดิวะ...

 

                แล้วแกเคยมีรึไงล่ะ ไอ้รักแรกพบอะไรนั่นน่ะ คิบอมย้อนถามเพื่อนใหม่

 

                แล้วก็เกิดมีใครคนหนึ่งที่วิ่งมาทางด้านหลังของพวกเค้าทั้งสองคน

 

                !!!!

 

                โอ๊ะ! ขอโทษครับ คนใหม่คนนั้นหยุดเพื่อขอโทษคยูฮยอน

 

                เดินยังไงว.....!.......... เด็กหนุ่มผู้อัจฉริยะ กำลังจะหันกลับไปด่า แต่ก็ต้องชะงักไป

 

                เพราะคนที่ชนนั้น.........

 

                น่ารักชิบหาย!!!!

 

                ปากนิด จมูกหน่อย ผิวขาว ร่างอวบ

 

                สเป็ค!

 

                ไม่เป็นไรครับ.... เก๊กเสียงหล่อขึ้นมาทันที

 

                เป็นอะไรรึเปล่า? หนุ่มหน้าหวานคนนั้นมองคยูฮยอนที่หน้าตาลอยๆอย่างรู้สึกผิด

 

                นั่นสิ ไอ้คยู...เป็นอะไรรึเปล่า? คิบอมถามอีกคน

 

                มะ...ไม่ครับ...สบาย...สบาย.... ล่องลอยไปซะแล้ว

 

                “=.,= งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ ว่าแล้วก็เดินจากไป

 

                เฮ้ย! เฮ้ยๆ ไอ้หมาหน้ามะม่วง...แกเป็นอะไร คิบอมเขย่าไหล่เพื่อน

 

                ไอ้คิบวมกวนส้น...ชั้นเจอแล้วล่ะ.... คยูฮยอนพูดอย่างเพ้อๆ

 

                เจออะไรวะ... คิบอมขมวดคิ้ว

 

                รักแรกพบ...

 

                คิบอมเพื่อน แล้วยิ้มขำๆ

 

                ง่ายขนาดนี้เลยหรอวะ

 

                แล้วสายตาคมของเด็กอเมริกาก็พบเข้ากับฮยองหน้าหวานจนได้

 

                ทงเฮฮยอง!” คิบอมตะโกนเรียก

 

                อ้าว มาแล้วหรอ ทงเฮที่กำลังนั่งอยู่กับจองโมหันมามอง แล้วโบกมือทัก

 

                ฮยองคร้าบ....สวัสดีครับ!” คิบอมเดินเข้ามายิ้มแฉ่ง

 

                นี่จองโม เพื่อนพี่เองนะ...ไอ้ห้อย นี่เด็กที่มาพักบ้านชั้น ชื่อคิบอม ทงเฮแนะนำ

 

                สวัสดี จองโมยิ้มรับเล็กน้อย

 

                ครับ! คิม คิบอม ยินดีที่ได้รู้จักครับ!” ปิดท้ายด้วยยิ้มแก้มแตกอีกทีนึง

 

                จองโมได้แต่ยิ้มตอบกลับแล้วคิดอยู่ในใจ

 

                ชั้นพอจะเข้าใจแล้วล่ะไอ้ปลาเตี้ย...ว่าทำไมนายถึงมีอาการแบบนั้น ฮยอคแจสงสัยนายจะตกที่นั่งลำบากแล้วล่ะ

 

                แล้วนั่นใครล่ะ... ทงเฮมองคนที่ยืนอยู่ด้านหลังของคิบอม

 

                อ่อ นี่เพื่อนใหม่ของผมเอง เฮ้ย แนะนำตัวดิ คิบอมมองเพื่อนใหม่

 

                ครับ คยูฮยอนครับ...โจว คยูฮยอน คยูฮยอนกำลังอึ้งกับท่าทางของคิบอม

 

                เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย!

 

                อื้ม...ฝากคิบอมด้วยน้า ทงเฮพูดอย่างยินดี

 

                ทงเฮ! จองโม!” เสียงหวานคนใหม่รีบวิ่งเข้ามาหาทั้งสอง ก่อนจะนั่งลงข้างๆจองดม

 

                คยูอยอนเบิกตากว้างอย่างยินดี เพราะจำได้ว่าเป็นคนที่วิ่งชนเค้าเมื่อกี๊

 

                ไปไหนมาเนี่ย ทงเฮหันมาถาม

 

                ไปช่วยลุงเกิงเย็บเอกสารที่ห้องโรเนียวมาอ่ะ อ๊ะ นาย!” ซองมินหันมาเห็นคยูฮยอนแล้วก็ร้องออกมา

 

                มีอะไรหรอ? จองโมถาม

 

                เปล่าหรอก ชั้นวิ่งชนน้องเค้าเมื่อกี๊น่ะ ขอโทษอีกทีนะ ซองมินยิ้มให้

 

                ละลาย.......คยูฮยอนขอลาตายอย่างสงบครับ

 

                นายนี่มันซุ่มซ่ามจริงๆเลยนะ จองโมขยี้ผมของซองมินเล่นอย่างที่เคยทำเป็นประจำ

 

                แต่คยูฮยอนกลับไม่ชอบใจเอาซะเลย

 

                ย๊าส์ คิม จองโม นายทำแบบนี้กับชั้นไม่ได้นะ ซองมินหยิกมือเพื่อน

 

                ฮ่าๆๆๆๆ กระต่ายอ้วน จองโมยังคงแกล้งไม่เลิก

 

                ทงเฮ......จองโมว่าชั้น ซองมินทำท่าน้อยใจ

 

                นายทำแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย ทงเฮหันไปจัดการทันที

 

                ชั้นรักนายน่า... จองโมคว้าเอวเพื่อนมากอดเอาไว้

 

                อิอิ...ชั้นก็รักนาย กระต่ายอ้วนของเพื่อน หันกลับมากอดจองโมอย่างแนบแน่น

 

                คิบอมเหลือบตาไปมองเพื่อนแล้วจะขำก็ขำไม่ออก

 

                ก็ดูหน้าไอ้เพื่อนติดเกมส์คนนี้สิ...ถ้าฆ่าพี่จองโมได้มันคงจะเดินเข้าไปฉีกเนื้อเป็นชิ้นๆซะแล้วล่ะ

 

                เออ รักกันก็ดีแล้ว งั้นเดี๋ยวชั้นไปเลยนะ มีงานวันนี้น่ะ แล้วพวกแกล่ะ ทงเฮถาม

 

                ชั้นมีนะ...แต่กะว่าจะไปส่งซองมินเดินเล่นแถวใกล้ๆที่ทำงานแกก่อนน่ะ แล้วค่อยแยกไป ไม่อยากปล่อยให้นั่งรถเมล์คนเดียว แกก็รู้ผลจะเป็นยังไง จองโมทำท่าสยองๆ

 

                โหย...เดี๋ยวคราวหน้าชั้นก็ขึ้นเองเป็นแหละน่า ซองมินยังเถียงข้างๆคูๆ

 

                ให้มันจริงเถอะ ป้ะ! งั้นก็แยกย้ายกันเถอะ จองโมร้องบอก

 

                ไปกันเถอะ คิบอม คยูฮยอน ทงเฮเอ่ยเรียก เด็กม.ปลายทั้งสองคนจึงต้อเดินตามไป

 

                แต่สายตาของคยูฮยอนก็ยังคงมองอยู่ที่รักแรกพบของตัวเอง

 

                เอ่อ...แล้วพี่สองคนนั้นเค้าจะไปยังไงกันหรอครับ คิบอมถามเมื่ออยู่บนรถเมล์กันทั้งหมดแล้ว

 

                คิบอมนั่งข้างๆทงเฮ ส่วนคยูฮยอนนั้นเลือกที่จะนั่งริมหน้าต่างเพียงคนเดียว

 

                จองโมมีรถมอเตอรืไซค์น่ะ น่าจะไปถึงก่อนเราอีกล่ะมึง... ทงเฮเฉลย

 

                อ่อ...ครับผม คิบอมพยักหน้าอย่างเข้าใจ

 

                คยูฮยอนมองไปนอกรถด้วยอาการเหม่อลอย สงสัยว่าคงจะอยู่ในอาการโคม่าขั้นรุนแรงไร้การรักษาแล้วล่ะ

 

                อ๊ะ! นั่น!!

 

                อัจฉริยะทางคณิตศาสตร์ร้องเบาๆในใจ เพราะมองออกไปนอกรถก็เห้นว่ามีรถมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งมาจอดที่หน้าซอยแหล่งช็อปของวัยรุ่น

 

                และคนที่เดินลงมาจากเบาะรถ ก็เป็นคนที่เค้าจำได้แม่นเลยทีเดียว ซองมินส่งหมวกกันน็อคคืนให้กับจองโม และเจ้าของรถก็ขับออกไป

 

                ไอ้บอมๆ... คยูฮยอนสะกิดเพื่อน

 

                อะไร....

 

                ชั้นนึกได้ว่ามีธุระว่ะ ไปก่อนนะ คยูฮยอนรีบพูด

 

                อ้าว ไหนบอกว่าว่างวะ คิบอมเกาหัวอย่างงงๆ

 

                เออ แต่ตอนนี้ไม่ว่างแล้วไปก่อนนะบายๆ สวัสดีครับฮยอง คยูอยอนรีบไปกดออดแล้วกระโดดลงจากรถไปทันที

 

                ทั้งคิบอมและทงเฮต่างก็หันมามองหน้ากัน

 

                มันเป็นอะไรของมันวะ?           

 

 

 

               

 *********************

นั่นสิ คยูฮยอนเป้นอะไรหว่า?
อิอิ...ตัวละครเพิ่มขึ้นมาอีกแล้ว รู้รึเปล่าว่าเป้นใครเอ่ย?
ใกล้สอบแล้วยังมีเวลามาอัพฟิคอีก ="=
ทุกคนสอบกันรึยางงงง?  สู้สู้น้า

ปิดเทอมเราคงได้เจอกันบ่อยขึ้น              

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,535 ความคิดเห็น

  1. #4477 HyukJewel (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 มีนาคม 2559 / 23:35
    สงสารป๋า เรื่องอื่นเป้นมาเฟียเรื่องนี้เป็นลุง 5555

    #4,477
    0
  2. #4378 Mind-myy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 เมษายน 2556 / 03:21
    ลุงเกิง55555555
    #4,378
    0
  3. #4341 BirdS of ParadiZe (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 มีนาคม 2556 / 02:20
    สงสารเกิงเบาๆ
    สรรพนามอัพอายุนี่มันทำร้ายกันได้มากจริงๆ
    #4,341
    0
  4. #4299 ae snoopy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2555 / 17:21


    โหเรียกว่าลุงเกิงเลยเหรอ

    เรียกซะแก่เชียวอะ
    #4,299
    0
  5. #4247 ภรรยาฮยอกแจ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2555 / 20:18
    กร๊ากก หน้าตาทรยศอายุ 55555 ฮาว่ะ
    กี้แกเป็นอาร๊ายยยยย
    #4,247
    0
  6. #4187 piggy-oun (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2555 / 14:42
    คยูเป็นไรมากรึเปล่า
    ดูท่าจะเป็นเอามาก ๆ เลยนะ
    ว่าแต่ลุงเกิงเหอะ เรื่องนี้หมดหล่อกันเลยเชียว
    #4,187
    0
  7. #4126 ลูกหลานป๋าเจ๊ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2555 / 22:56
    หน้าตาทรยศอายุ กรรมจริงๆลุงเกิง
    55555555555555555555555
    #4,126
    0
  8. #4098 @LoveBumhae (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2555 / 11:24

    โอ๊ยย ก่อนจะฮากี้สงสารลุงเกิงโคตร หน้าตาทรยศอายุ กรรมส์
    555555555 กี้เอ๊บบอมจ๋า สนิทกันน่ารักจัง

    #4,098
    0
  9. #4029 OoMy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2555 / 18:12
     ฮากี้
    #4,029
    0
  10. #3955 KIHAE*129 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 เมษายน 2555 / 19:07
    โธ่ ลุงเกิง

    ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    กี้เป็นเอามาก
    #3,955
    0
  11. #3900 I' Saru,, (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 เมษายน 2555 / 22:37
    กี้อาการหนักนะ
    ฮาลุงเกิงอ่ะ
    55555555
    #3,900
    0
  12. #3802 Es^^ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2555 / 18:16
    ลงแทบไม่ทันเลยนะคยู
    #3,802
    0
  13. #3784 eyety (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 มกราคม 2555 / 00:46
     ไปตามรักแรกพบอ่ะดิ 555+
    #3,784
    0
  14. #3744 "KiHae129" (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2554 / 22:40

    ลุงเกิงงงงงง คิดถึงMV super girl

    #3,744
    0
  15. #3653 yaimajunk (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2554 / 21:49
    หมดสภาพเลยลุงเกิง
    #3,653
    0
  16. #3606 Elf--->Luv_Kyu (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2554 / 02:19
    รักแรกพบมันดูง่ายจริง ๆ ฮ่าฮ่า
    อิหมวยเริ่มเอนเอียงไปทางบอม หุหุ
    #3,606
    0
  17. #3567 kwang_E.L.F (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 มีนาคม 2554 / 22:49
    ฮาลุงเกิงอ่ะ555
    #3,567
    0
  18. #3529 [[Oo..~*VaLyn_KH*~..oO]] (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2554 / 09:22
    ลุงเกิงหน้าตาทรยศอายุ 55+

    คยูเจอรักแรกพบซะแล้ว สู้ๆๆ
    #3,529
    0
  19. #3492 beer+++ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2554 / 14:11
     พ่อหมาป่ากำลังเอาสูตรคณิตมาช่วยในการกินกระต่ายอ่ะเปล่าอ่ะ  อิอิ
    #3,492
    0
  20. #3447 sweet_memory (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2554 / 20:36
    55555+ คยูอย่าเพิ่งไปฆ่าจองโมนะ
    รักแรกพบมาแล้ว คยูจะทำไงเนี่ย คิคิ
    #3,447
    0
  21. #3403 geejajaa (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2554 / 06:05
    คยูฮยอนจะจีบมินนี่ติดไหมอ่ะ เอาใจช่วยนะคยู
    #3,403
    0
  22. #3295 lay-lalala (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2553 / 20:49
    5555โมมิน

    เข้าใจแจ่มแจ้ง

    คยูก็มีรักแรกพบ อิอิ+O+
    #3,295
    0
  23. #3253 LOVE_D2B_SJ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2553 / 19:00
     คยูอาการหนักน่ะ
    #3,253
    0
  24. #3246 MyKiBum (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2553 / 17:41

    โหไรเตอร์จ๊ะ

    บรรยายป๋าซะเห็นภาพเลยอ่า

    อย่าให้ได้เเปลงโฉมน้า

    เข้าตาเจ๊ฮีเต็มๆ

    (ถึงในใจจะชอบฮันฮยอกก็เหอะ ตามน้ำๆ ><)

    #3,246
    0
  25. #3155 KiHae_FF (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2553 / 22:37
    ตอนกดเข้าตอนก็สงสัย โมมินคืออะไร

    เข้าใจแล้วๆ

    คยูเข้าขั้นโคม่าเลย
    #3,155
    0