{KIHAE} Acc!deNT@lly บังเอิญ โลกกลม (หรือ) พรหมลิขิต ?

ตอนที่ 108 : {Accidentally}=[70]-[บ้านของเรา]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 228
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    6 ต.ค. 56





ท่าอากาศยานลอส แองเจลลิส

 

 

 

                คิบอมนั่งมองจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่ที่แสดงเที่ยวบินต่างๆที่จะนำพาผู้โดยสารจากทั่วโลกมายังเมืองนางฟ้า ลอส แองเจลลิสแห่งนี้

 

 

 

 

                วันนี้ก็ถึงกำหนดวันที่นักเรียนแลกเปลี่ยนจะเดินทางมาถึง และเค้าก็รับอาสาเป็นผู้มารับเจ้าตัวจากที่นี่เองด้วย อีกน่าเกินครึ่งชั่วโมงเครื่องก็น่าจะแลนดิ้งแล้วล่ะ คิบอมจึงหาที่นั่งบริเวณนั้น พร้อมกับมองกระดาษเอสี่ที่เขียนชื่อบุคคลนั้นเองไว้

 

 

 

 

                “ไอเดน ลี...ชื่อแปลกดีแฮะ” คิบอมยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์คล้ายๆกันนี้เมื่อปีก่อน ครั้งที่เป็นเค้าเองที่เป็นนักเรียนแลกเปลี่ยน เดินทางออกจากท่าอากาศยานแห่งนี้ไปสู่สนามบินที่เกาหลี และได้เจอกันผู้ชายตัวเล็กๆ ที่นั่งทำหน้ามุ่ยบ่นพึมพำอะไรอยู่กับตัวเอง

 

 

 

 

                เค้าเองที่ไปนั่งเก้าอี้ข้างๆ เพราะออกจากช่องผู้โดยสารขาเข้ามาได้สักพักแล้วก็ยังไม่เจอผู้มารับสักที จนผู้ชายที่นั่งข้างๆนั่นล่ะ ยกโทรศัพท์ขึ้นมาคุยแล้วบ่นกับคนในสายก่อนจะทำหน้าตกใจว่าตัวเองจำชื่อผิด เค้าจะไม่สนใจเลยถ้าหากว่าชื่อนั้นจะไม่ใช่ชื่อของเค้าเอง

 

 

 

 

                สิ่งที่จีวอนบอกก่อนจะออกเดินทางนั้น เค้าจำได้ดีเลยว่าความรู้สึกที่เพื่อนรักของเค้าหมายถึงมันเกิดขึ้นแล้วจริงๆ เพียงได้สบตาหวานๆของผู้ชายคนนั้น ที่เค้าไม่เคยคาดคอดมาก่อนเลยว่าจะทำให้เค้ารักได้มากมายในวันนี้

 

 

 

 

                คิบอมยิ้มเศร้าๆให้กับตัวเองก่อนจะมองบรรยากาศรอบๆสนามบินในวันนี้ เนื่องจากเป็นวันวาเลนไทน์ดังนั้นทุกคนจึงมีดอกไม้ ตุ๊กตา และอะไรอีกมากมายรอบตัวเต็มไปหมด ภาพของคนรักที่โผเข้ากอดกันยิ่งทำให้ชายหนุ่มหดหู่มากขึ้นไปอีก

 

 

 

 

                นับตั้งแต่กลับมาจากเกาหลี ภาพของทงเฮที่เค้าเจอครั้งสุดท้ายก็คือคืนนั้น ที่เราต่างหันหลังให้กันท่ามกลางความไม่เข้าใจ และมัน...ก็สิ้นสุดลงเพียงแต่ตอนนั้น เพราะเราไม่เคยได้ติดต่อกันอีกเลย ไม่มีแม้แต่โทรศัพท์ อีเมล์ หรือข่าวสารใดๆ

 

 

 

 

                หรือคุณจะลืมผมไปแล้วนะทงเฮ?

 

 

 

 

                “คุณลืมความรักที่เรามีให้กัน ลืมทุกสิ่งทุกอย่างนั่นได้จริงๆหรอ?” คิบอมยกฝ่ามือขึ้นลูบใบหน้าของตัวเอง ก่อนจะสะบัดหัวไล่อาการคิดมากออกไปให้หมดแล้วเอนหลังพิงกับพนักเก้าอี้ รอคอยผู้มาเยือนต่อไป

 

 

 

 

                ผ่านไปร่วมครึ่งชั่วโมง ผู้โดยสารขาเข้าโดยสายการบินโคเรียนแอร์ก็ทยอยกันออกมาแล้ว แต่ทว่าคิบอมก็ยังไม่เห็นใครที่น่าจะเข้าข่ายเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนเลยแม้แต่น้อย ร่างสูงขมวดคิ้วเนื่องจากผู้คนเริ่มทยอยออกมาจนหมดแล้ว

 

 

 

 

                “อะไรกันวะเนี่ย?” สบถไล่อาการงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ก่อนที่เจ้าตัวจะพาตัวเองกลับไปนั่งที่ม้านั่งเช่นเดิม

 

 

 

 

                “ไฟลท์ก็ถูก สายการบินก็ถูก แล้วไปอยู่ไหนของเค้าวะเนี่ย” คิบอมเช็คจากใบเอกสารที่แม่ให้เค้ามาเมื่อวานนี้ ก็พบว่าไม่มีอะไรขาดตกบกพร่องหรือผิดพลาดเลยแม้แต่น้อยนี่นา

 

 

 

 

                ในขณะที่เจ้าตัวกำลังง่วนอยู่กับการหาวิธีแก้ปัญหาอยู่นั้น ชายหนุ่มผู้สวมเสื้อโค้ทมีฮู้ดตัวหนา และใส่แว่นตาสีดำก็มายืนอยู่ใกล้ๆคิบอม

 

 

 

 

 

                “Excuse me? Could I sit beside you? Is it free? (ขอโทษนะครับ เก้าอี้ข้างๆคุณมันว่างหรือไม่)” ชายนิรนามคนนั้นถามขึ้นมา ทำให้คิบอมต้องเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะขมวดคิ้วกับการแต่งตัวของอีกฝ่ายเล็กน้อยแต่ก็พยักหน้ารับ

 

 

 

 

                “y…yes” คิบอมตอบก่อนจะหันกลับมาสนใจใบเอกสารต่อ

 

 

 

 

                “Hey….” ชายหนุ่มคนเดิมเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง คิบอมจึงต้องหันไปตอบตามมารยาท

 

 

 

 

                “um…”

 

 

 

 

          “You’re so handsome” ชายคนนั้นเอ่ยชมออกมาด้วยน้ำเสียงที่คิบอมไม่สามารถเดาใบหน้าที่ซุกซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ดจากเสื้อโค้ทตัวใหญ่นั่นได้เลย

 

 

 

 

                “Thanks” คิบอมเริ่มคาดเดาจุดหมายของอีกฝ่ายได้บ้าง จึงเขยิบห่างออกไปนั่งเก้าอี้อีกตัวหนึ่ง

 

 

 

 

                “Why did you move? I want to talk with you.” เสียงนั้นเอ่ยขึ้นอย่างเอาแต่ใจ และมันก็เริ่มทำให้คิบอมหงุดหงิดขึ้นมาแล้วล่ะ

 

 

 

 

                “But, I’m not. Sorry” คิบอมพยายามจะรักษามารยาทให้ได้มากที่สุด

 

 

 

 

                “Ah, Are you free? You’ve already had lovers?” อีกฝ่ายยังไม่ยอมเลิกราจนเส้นสติคิบอมเริ่มบางขึ้นเรื่อยๆ

 

 

 

 

                “Mind on your business”

 

 

 

                “Woo, Don’t be mad. I’m sorry.”

 

 

 

 

                “Hey! I don’t know, what do you want from me but as you asked I’ve already had lovers. And I love him very much. I want nobody except him! Ok? I hope you’ll understand. So, Don’t flirt me anymore!!!” คิบอมตอกใส่เป็นชุด ก่อนจะรวบเอกสารแล้วหันหลังเตรียมจะเดินออกไปทันที ถ้าไม่ติดตรงเสียงที่ได้ยินต่อมา...

 

 

 

 

                “จะรีบพูดไปไหน แปลไม่ทันแล้ว...”

 

 

 

 

                เสียงหวานของคนที่คุ้นเคย เสียงที่ไม่ได้ยินมานานมาก แต่ก็เป็นเสียงที่เค้าจดจำได้อย่างไม่มีวันลืมด้วยเช่นกัน คิบอมชะงักปลายเท้าอยู่กับที่ทั้งๆที่เดินห่างออกมาได้เกือบสองเมตรแล้ว ก่อนจะค่อยๆหันหลังไปทีละน้อย ภาวนาให้ตัวเองไม่ได้หูฝาดไป

 

 

 

 

                และราวกับว่าพระเจ้าจะทรงตอบรับคำขอนั้นของเค้า เพราะเมื่อหันกลับไปนั้น ผู้ชายคนเดิมก็ค่อยๆปลดฮู้ดลงตามด้วยถอดเสื้อโค้ทตัวหนานั่นออกวางไว้บนเก้าอี้ เพียงแค่นี้ก็ทำให้หัวใจของคิบอมเต้นถี่มากขึ้นเรื่อยๆ และมันกลับนิ่งราวกับว่าจะหยุดเต้นเมื่ออีกฝ่ายถอดแว่นกันแดดนั่นออกช้าๆ

 

 

 

 

 

                “ทงเฮ.....” คิบอมเรียกชื่ออีกฝ่ายเพื่อตอกย้ำว่าตัวเองไม่ได้ฝันไป คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเค้าตอนนี้คือคนรักของเค้าจริงๆ

 

 

 

 

                “Nice to see you again, Mr. Bryan Travor Kim.” อีกฝ่ายส่งยิ้มบางๆกลับมาให้

 

 

 

 

                “you…You are Mr. Aiden Lee?” คิบอมยังไม่หายอึ้ง

 

 

 

 

                “yes, And I’ll stay at your home for a year. Thanks for your pleasure.”

 

 

 

 

 

          เมื่อได้ยินดังนั้นคิบอมก็ตรงเข้าไปคว้าร่างของอีกฝ่ายเข้ามากอดแน่นๆทันที เค้าไม่ได้ฝันไป นี่ทงเฮจริงๆ คนรักของเค้าจริงๆด้วย สวรรค์ทรงโปรดเถอะ!

 

 

 

 

                “I miss you ผมคิดถึงคุณ ผมคิดถึงทงเฮ ผม...ผม....” คิบอมไม่รุ้ว่าตัวเองกลายเป็นคนที่ขี้ตื่นเต้นแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ทว่าตอนนี้ร่างกายของเค้ามันสั่นไปหมดทั้งตัวแล้วล่ะ

 

 

 

 

 

                “ใจเย็นๆ....” ทงเฮลูบหลังคิบอมเป็นการปลอบประโลม

 

 

 

 

 

                “ทำไม...ทงเฮ ผมงง นี่มันเกิดอะไรขึ้น ให้ตายเถอะ...ผม....” คิบอมรู้สึกเหมือนว่าตัวเองอยากจะร้องไห้ แต่ก็อายเกินกว่าจะทำแบบนั้น

 

 

 

 

                ทงเฮผละออกจากอ้อมแขนแกร่งที่แทบจะรัดเค้าตายอยู่แล้ว มาสบตาคมที่ตอนนี้มีริ้วแดงๆคล้ายคนจะร้องไห้ก็รีบนำมือเรียวประคองรอบแก้มทั้งสองข้างเอาไว้

 

 

 

 

                “อย่ามาขี้แยกลางสนามบินนะคุณแฟน อุตส่าห์ข้ามน้ำข้ามทะเลมาหาขนาดนี้แล้ว” ทงเฮอดจะล้อเบาๆไม่ได้

 

 

 

 

                “ก็ผมดีใจ อธิบายให้ผมฟังเลยนะทงเฮ ผม...ผมจะพูดอะไร ทำยังไงก่อนดีล่ะ ผมอยากถามคุณเป็นร้อยข้อ แต่ตอนนี้ผมอยากจูบคุณ ฟัดคุณ แล้วโยนคุณขึ้นเตียงเป็นที่สุดเลย” คิบอมเลื่อนมือมาบีบสะโพกนิ่มอีกฝ่ายเป็นการยืนยัน

 

 

 

 

                “ทะลึ่งไม่เคยเปลี่ยนเลย นี่มันกลางสนามบินนะคิบอม” ทงเฮโขกหน้าผากตัวเองเข้ากับหน้าผากของร่างสูง

 

 

 

 

 

                “ห้องน้ำไงเยอะแยะ นะ ทงเฮ แป๊บเดียวแล้วค่อยออกมาอธิบายเรื่องทั้งหมดก็ได้ ง่ายๆเอง” คิบอมเริ่มหน้ามืดตาลายคว้ามืออีกฝ่ายมากุมไว้แน่น

 

 

 

                “ตลกแล้วล่ะ คิม คิบอม ห้องน้ำสนาบินเล็กจะตาย ชั้นไม่อยากอับอายประชาชีชาวฝรั่งหรอกนะ เลิกเล่นพิเรนท์ได้แล้ว” ทงเฮอยากจะเอาหัวมุดดินกลับเกาหลีจริงๆเลย นี่เค้าต้องมาพูดเรื่องอะไรที่สนามบินเนี่ย

 

 

 

 

                “ก็ไม่เห็นยากเราก็ทำกันท่ายืนไง ถอดแค่กางเกง ทงเฮก็ยกขาเกี่ยวเอวผม ผมก็สอดแล้วกระแทก ไม่กี่นาทีทงเฮก็เสร็จผมก็แตกถอดของผมออกใส่กางเกง ออกมาล้างมือ จบ...” คิบอมยักคิ้ว

 

 

 

 

                “ถ้านายไม่หยุดพูดเรื่องแบบนี้ชั้นจะกลับเกาหลีจริงๆด้วย ไอ้เด็กลามก” ทงเฮหน้าแดงเป็นล้านเท่ากว่าเดิม เมื่อได้ยินอีกฝ่ายบรรยายออกมาเป็นฉากๆแบบนี้

 

 

 

 

                “ก็ได้ๆ โธ่ ทงเฮใจร้าย งั้นที่บ้านก็ได้นะ ผมจัดห้องให้ทงเฮเองกับมือเลย นี่ถ้าผมรู้ว่าเป็นทงเฮนะ ผมไม่เสียเวลาจัดหรอก ให้มานอนห้องเดียวกับผมก็สิ้นเรื่อง”

 

 

 

 

                “นายพูดมากขึ้นเยอะเลยนะ” ทงเฮขำเบาๆ

 

 

 

 

 

                “ก็ผมคิดถึงทงเฮนี่นา นี่เล่ามาเลยนะ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น” คิบอมดึงมือคนรักให้มานั่งที่ม้านั่งข้างกันเช่นเดิม

 

 

 

 

                “ไปเล่าที่บ้านก็ได้มั้ง”

 

 

 

 

                “ไม่เอาผมอยากรู้ตอนนี้ เดี๋ยวนี้” คิบอมดื้อแพ่งจนอีดฝ่ายอ่อนใจยอมเปิดปากเล่าในที่สุด

 

 

 

 

 

                “ก็คือว่านายจำวันนั้นได้มั้ยที่นายไปทำการทดสอบที่ K village น่ะ” ทงเฮย้อนความ โดยมีคิบอมนั่งกุมมืออยู่ไม่ห่าง

 

 

 

 

 

                “อ๊อ! จำได้ซี่ ก็มันเป้นวันแรกที่ทงเฮเริ่มจะนอกใจผมนี่นา” คิบอมอดประชดขึ้นมาไม่ได้ ทงเฮหมั่นไส้จนต้องเอื้อมมือไปบิดจมูกโด่งๆนั่นเข้าให้

 

 

 

 

 

                “ใครนอกใจ อย่ามาใส่ความกันนะ นั่นล่ะ วันนั้นก็เป็นวันแรกที่ชั้นได้เจอกับคุณเดนิส คิม เพราะตอนนั้นชั้นเห็นประกาศติดอยู่บนบอร์ดข่าวสารเกี่ยวกับเรื่องทุนของสมาคมนี่ล่ะ” ทงเฮค่อยๆเล่า แต่ดูเหมือนมันจะไม่ค่อยทันใจเด็กใจร้อนเลยแฮะ

               

 

 

 

                “ทงเฮขอแบบรวบรัดๆเลยได้มั้ยอ่ะ?”

 

 

 

 

 

                “จะรีบไปไหนห๊ะนายนี่ ก็เออ ชั้นยืนอ่านๆอยู่แล้วคุณเดนิสเค้าก็เข้ามาคุยด้วยพอดี เค้าก็ถามว่าชั้นสนใจหรอ ชั้นก็บอกอืมแต่ว่าชั้นโง่ภาษาอังกฤษขั้นเทพเลยล่ะ คุณเดนิสเค้าก็อธิบายให้ว่าสมาคมนี้น่ะเค้ามีทุยให้หลายแบบหลายสาขา แล้วทีนี้มันก็มีจำพวกว่าไม่ต้องสอบข้อเขียนแต่ทว่าต้องมีสัมภาษย์แล้วก็ให้พูดคุยเกี่ยวกับเรื่องวัฒนธรรมของเกาหลีเพื่อนำมาเผยแพร่ที่นี่น่ะ”

 

 

 

 

 

                “แล้วไงต่อครับ?” คิบอมเริ่มตั้งใจฟังมากขึ้น

 

 

 

 

 

                “ชั้นก็คิดอยู่นานนั่นล่ะว่าจะเอายังไงดี แต่ชั้นก็...อยากอยู่ใกล้ๆนายก็เลยกะว่าจะลองซักตั้งนึง คุณเดนิสเค้าก็เลยอาสาเป็นเทรนเนอร์ให้”

 

 

 

 

 

                เมื่อพูดประโยคนี้จบ คิบอมก็รวบทงเฮเข้ามากอดไว้อีกครั้งทันที ความรู้สึกภายในหัวใจของเค้าตอนนี้มันตื้นตันไปหมด

 

 

 

 

 

                “ผมขอโทษนะทงเฮ ผมขอโทษที่พูดจาทำร้ายจิตใจของคุณในคืนนั้น ผมมันโง่จริงๆ ทงเฮ ผม...ผมขอโทษ” คิบอมไม่รู้ว่าควรจะเอ่ยคำพูดใดๆออกไปให้สาสมกับถ้อยคำร้ายๆและท่าทางที่ไม่ดีของตนเองในวันนั้น เค้าไม่คิดเลยว่าร่างบางจะทำเพื่อเค้าได้ถึงขนาดนี้

 

 

 

 

 

                ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะรักเค้ามากจนยอมสู้กับสิ่งที่ตนเองเกลียดมาตลอดชีวิตได้ถึงขนาดนี้ ทงเฮ...ผมรักคุณ

 

 

 

 

 

                “เลิกพูดคำนี้ได้แล้ว พูดคำอื่นบ้างเถอะ” ทงเฮเขกหัวคนที่กำลังกอดตัวเองเบาๆ

 

 

 

 

                “คิดถึง...คิดถึงที่สุดในโลกเลย”

 

 

 

 

 

                “คำนี้ก็ได้ยินเยอะแล้วนะ ตั้งแต่มาถึงที่นี่น่ะ” ทงเฮอดแกล้งไม่ได้

 

 

 

 

 

                คิบอมผลักไหล่อีกฝ่ายออกมาสบตาก่อนจะยิ้มด้วยรอยยิ้มและแววตาที่เป็นแบบเดียวกับในวันที่ทงฮเคยตกหลุมมาก่อนเมื่อปีที่แล้ว ณ สถานที่ๆคล้ายกับในวันนี้

 

 

 

 

 

                “งั้น...คำว่าอะไรดีล่ะ” ยักคิ้วหลิ่วตาแบบนี้ค่อยสมกับเป็นคิม คิบอมหน่อยสินะ

 

 

 

 

 

                “อะไรก็ได้ รอฟังอยู่...” ทงเฮยิ้มหวานตอบ

 

 

 

 

 

                “เอ...อะไรดีๆ...อะไรดีน้า”

 

 

 

 

 

 

                “ก็บอกว่าอะไรก็ได้ไง...”

 

 

 

 

 

                “ห๊า? ให้พูดคำว่าอะไรก็ได้หรอ?” คิบอมยียวน

 

 

 

 

 

                “เอ๊ะ นายนี่! คำว่ารักเนี่ยมันพูดยากนักรึไง” ทงเฮทำหน้ามุ่ย จนคิบอมต้องขำออกมาดังๆ

 

 

 

 

 

                “ล้อเล่นคร้าบ รักนะครับทงเฮ รักๆๆๆ รักทงเฮที่สุดเล๊ย!” คิบอมใช้สองมือขึ้นประคองแก้มเนียนแล้วบิดไปมา

 

 

 

 

                ทงเฮมองลึกเข้าไปในดวงตาก็ได้พบกับความหมายอย่างที่เจ้าตัวพูดจริงๆ ความรักที่แสนบริสุทธิ์และมั่นคงยิ่งช่วยตอกย้ำให้เค้ามั่นใจว่าการตัดสินใจครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเค้าครั้งนี้เป็นสิ่งที่ควรจะทำแล้วจริงๆ

 

 

 

 

 

 

                ขอบคุณทุกๆอย่างที่รวบรวมความกล้าให้เค้ามีวันนี้จนสำเร็จ ขอบคุณความรักความเข้าใจที่ทุกๆคนมอบให้แก่เค้า ขอบคุณคนตรงหน้านี้ที่รักเค้าจนไม่สามารถบรรยายเปรียบเทียบกับสิ่งใดๆบนโลกใบนี้ได้

 

 

 

 

 

                “ชั้นก็รักนายคิบอม รักนายแบบที่ไม่เคยรักใครมาก่อน” ทงเฮยกมือข้างหนึ่งลูบแก้มของคิบอมเช่นเดียวกัน

 

 

 

 

 

                “ขอบคุณนะครับทงเฮ ที่มายืนอยู่ตรงหน้าผมในวันนี้ ขอบคุณนะครับที่เกิดมาบนโลกใบนี้เพื่อมารู้จักกับผม ขอบคุณที่รักผมไม่ว่าผมจะเป็นยังไง ขอบคุณจริงๆนะครับ ผมรักคุณ”

 

 

 

 

 

                ทงเฮยิ้มอย่างตื้นตันใจให้กับคำพูดของคนรัก ก่อนจะเลื่อนมือไปจับมือของอีกฝ่ายเอาไว้

 

 

 

 

                “ป้ะ กลับบ้านกันเถอะ ชั้นอยากเห็นบ้านของนายเต็มทนแล้ว” ทงเฮจะเดินนำหน้า แต่ก็ถูกคิบอมรั้งแขนเอาไว้

 

 

 

 

 

                “ไม่ใช่...”

 

 

 

 

 

                “หืม?” ทงเฮทำหน้างงๆ

 

 

 

 

 

                “ไม่ใช่บ้านของผม ตอนนี้มันเป็นบ้านของเราไปแล้วต่างหาก” คิบอมพูดเสร็จก็อมยิ้มน้อยๆ แต่ฝ่ายทงเฮนี่ยิ้มกว้างไปแล้วเรียบร้อย

 

 

 

 

 

                “โอเค! กลับบ้านเรากันเถอะนะ ที่รัก”

 

 

 

 

 

                คิบอมยิ้มก่อนจะพยักหน้ารับคำชวนนั้นด้วยความเต็มใจเป็นที่สุด

 

 

 

 

 

                “ครับ ยอโบ...กลับบ้านเรากัน”

 

 

 

 

 

 

                วาเลนไทน์ปีที่แล้วบางสิ่งบางอย่างได้นำพาเด็กแลกเปลี่ยนคนหนึ่งบินลัดฟ้าจากมหานครอันทันสมัยไปสู่ประเทศฝั่งเอเชียอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรมากนัก ใครจะไปคิดล่ะว่าการเดินทางครั้งนั้นจะแปรเปลี่ยนทั้งชีวิตของเค้าไปได้มากถึงขนาดนี้

 

 

 

 

 

 

                และในวาเลนไทน์ปีนี้ จะเป็นสิ่งเดียวกันนั่นด้วยรึเปล่านะ? ที่นำพานักศึกษาแลกเปลี่ยนอีกคน ต่อสู้กับศัตรูคู่อาฆาต บินข้ามทวีปจากบ้านเกิดเมืองนอนมาสู่อีกดินแดนหนึ่งที่ไม่เคยจินตนาการด้วยซ้ำว่าจะต้องใช้ชีวิตเช่นไร

 

 

 

 

 

                แต่ ณ ตอนนี้ เวลานี้ สองมือที่กำลังเกี่ยวกันไว้อย่างแน่นหนาก็เป็นเครื่องการันตีที่ดีว่า สิ่งที่ตนเลือกนั้น “ไม่ใช่การตัดสินใจที่ผิดพลาดเลยแม้แต่น้อย” ทุกๆอย่างถูกกำหนดไว้เป็นอย่างดีแล้ว และมันก็เป็นสิ่งที่วิเศษในชีวิตของพวกเค้าแล้วด้วย กับความรักที่มีในวันนี้ มันช่างดีแสนดีจนไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้เพราะใครหรืออะไร ขอเพียงเรามีกันและกันเช่นนี้ตลอดไปก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว

 

 

 

 

 

 “ที่โลกมันกลมแบบนี้คงมีเหตุผลของมัน ที่ทำให้ฉันได้มาเจอเธอ
 หรือว่ามันคือพรหมลิขิตที่ใครมาขีดไว้ แต่ก็ทำให้หัวใจได้ใช้รักใครสักคน
 
 บนโลกนี้มีคนอยู่เป็นร้อยล้านคนแต่วนมาได้พบเธอ
 ความบังเอิญเปลี่ยนชีวิตฉันไปแค่แรกเจอที่พบเธอ ก็เหมือนเจอทุกสิ่งที่ฉันรอ”

 

 

 

 

 

                 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,535 ความคิดเห็น

  1. #4534 HyukJewel (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 21:14
    นอกจากจะมาเรียนแล้ว 
    ยังมาเปิดตัวกับแม่ยายด้วยนะ 
    #4,534
    0
  2. #4449 piggy-oun (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2556 / 13:12
    ตกใจมากมั๊ยล่ะคิบอม (ดีใจล่ะสิไม่ว่า)
    ทงเฮตัวเป็น ๆ มายืนอยู่ข้าง ๆ หน่ะ
    อึ่ม... ว่าแต่เก็บอาการหื่นซักนิดก็ได้นะ
    เจอทงเฮปุ๊บก็จะชวนไปทำอะไรในห้องน้ำซะงั้น 
    #4,449
    0
  3. #4444 Pada lee (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2556 / 21:37
    เฮทำเซอร์ไพรส์บอมมากกกเลยอ่ะ
    #4,444
    0
  4. #4443 กุหลาบน้ำเงิน (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2556 / 20:58
    เย้ๆจบhappyมากอะ
    เฮน่ารักตลอดอะ
    บอมโคตรหื่นเลย
    มีสเปฯไหมอะอยากให้มีลูกสะใภ้พบปะแม่ยายอะ
    #4,443
    0