{KIHAE} Acc!deNT@lly บังเอิญ โลกกลม (หรือ) พรหมลิขิต ?

ตอนที่ 105 : {Accidentally}=[67]-[แล้วแต่...]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 163
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    6 ต.ค. 56





          คิบอมมองไปยังนาฬิกาที่ติดอยู่บนฝาผนังของห้องรับแขกแล้วก็ต้องถอนหายใจหนักๆ นี่จะเข้าสู่วันใหม่อยู่แล้ว ทงเฮยังไม่กลับถึงบ้านเลย

 

 

 

                ร่างสูงซึ่งกำลังนั่งอยู่บนโซฟาถึงกับมีสีหน้าเครียดด้วยความเป็นห่วง

 

 

 

 

                ทั้งๆที่ร่างบางก็น่าจะรู้ว่าพรุ่งนี้คือวันเดินทางกลับของเค้า แต่แล้วทำไม? มันถึงยังไม่มีอะไรดีขึ้นแต่กลับแย่ลงไปทุกวัน เค้าไม่เข้าใจเลย

 

 

 

                ถ้าเค้าทำอะไรผิดไปก็น่าจะบอกกันดีๆสิ ไม่ใช่มาทำท่าทีห่างเหินแบบนี้ หรือว่าที่จริงแล้วใจทงเฮต่างหากล่ะที่เปลี่ยนไป

 

 

 

 

                คิบอมยกมือขึ้นลูบใบหน้าคมสันของตัวเอง ภาวนาให้ร่างบางกลับมาถึงบ้านอย่างปลอดภัยไวๆ

 

 

 

 

                มันอธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้หรอก เวลาที่เรารู้สึกเป็นห่วงใครสักคนแล้วทำอะไรไม่ได้ซักอย่าง มันเหมือนภายในใจมันโหวงๆ หัวสมองว่างเปล่า ไม่สามารถคิดหาเหตุผลในเรื่องใดๆก็ตามได้ คิดถึงแต่คนๆนั้น สุดท้ายก็ได้แต่นั่งทรมานใจอยู่กับตัวเอง

 

 

 

 

                เมื่อไหร่ที่เรารู้สึกเร่งรีบก็เหมือนกับว่าเวลามันจะยิ่งเดินเร็วขึ้นไปทุกทีๆ ไม่น่าเชื่อเลยว่าพรุ่งนี้เค้าจะต้องจากบ้านหลังนี้ไปซะแล้ว

 

 

 

 

                เด็กหนุ่มจากแดนไกลกวาดสายตามองไปรอบๆบ้าน ก่อนจะลุกขึ้นเดินสำรวจสิ่งต่างๆเป็นครั้งสุดท้าย ขายาวก้าวไปอยู่อยู่ตรงประตูเชื่อมห้องรับแขกกับห้องครัวเป็นที่แรก เค้าจำได้เป็นอย่างดีว่าตอนแรกๆที่มาทงเฮแทบจะไล่เค้ากลับประเทศด้วยซ้ำ ไม่ยอมมานั่งกินข้าวกับเค้าเลยซักมื้อ นึกแล้วก็ยังขำไม่หาย

 

 

 

 

                หรือจะเป็นรอยเปื้อนที่ขอบตู้เย็นซึ่งทงเฮบังเอิญทำโกโก้หกใส่แล้วมันยังคงทิ้งร่องรอยเหตุการณ์ในวันนั้นเอาไว้อยู่ ตามติดมาด้วยแก้วน้ำที่แปะชื่อของเค้าและทงเฮเอาไว้ จนตอนหลังที่พี่ทงฮวากลับมาแล้วไม่ยอม ในที่สุดก็ต้องแปะชื่อพี่ทงฮวาและออมม่าเข้าไปด้วยในที่สุด

 

 

 

 

                นี่ล่ะ...ครอบครัว

 

 

 

 

                คิบอมเดินกลับมาที่ห้องรับแขกแล้วก็สะดุดเข้ากับหมอนอิงใบหนึ่งที่จำได้ว่าได้มาจากการที่ไปเที่ยวสวนสนุกลอตเต้เวิลด์กับทงเฮครั้งแรกเมื่อหลายเดือนก่อน แม้ทงเฮจะกลัวเครื่องเล่นบ้างอย่างไปบ้าง แต่ก็ต้องยอมรับว่ามันเป็นความทรงจำดีๆอีกอย่างหนึ่ง

 

 

 

 

                รูปถ่ายที่ใส่กรอบตั้งอยู่บนโต๊ะ แรกเริ่มที่เค้ามานั้นมันเป็นรูปของทงเฮและออมม่าถ่ายคู่กัน ซึ่งเค้ามารู้ทีหลังว่าพี่ทงฮวาเป็นคนถ่ายและเซ็นชื่อไว้หลังรุปนั้น ในตอนนี้มันกลายเป็นรูปภาพวันแต่งงานของพี่ทงฮวาที่มีทั้งคู่บ่าวสาวนั่นคือพี่ทงฮวาและภรรยาถ่ายร่วมกับออมม่า ทงเฮ และเค้าที่ตำแหน่งริมสุด

 

 

 

 

                ดูจากภาพที่ทุกคนยิ้มสดใสและเมื่อมองดีๆจะพบว่ามือของทงเฮนั้นกำลังจับกันแน่อยู่กับ

มือของเค้า บรรยากาศในวันนั้นรวมทั้งเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันเดียวกัน เป็นเรื่องที่เค้านึกถึงเมื่อไหร่ก็ยังยิ้มได้ทุกที

 

 

 

 

                ช่วงเวลาเพียงปีเดียวเท่านั้น เค้ากลับพบว่ามีเรื่องราวต่างๆเกิดขึ้นกับเค้ามากมาย ไม่ใช่เฉพาะในบ้านหลังนี้เท่านั้น แม้แต่บ้านข้างๆของมินโฮ เค้าก็ยังคงจดจำทุกอย่างตั้งแต่แรกเริ่มที่เค้าไม่ชอบไอ้เด็กคนนี้ได้

 

 

 

 

 

                ไม่น่าเชื่อว่าแค่ความต้องการกำจัดคู่แข่งหัวใจโดยการโยนมินโฮไปให้ชางมินนั้น จะทำให้ทั้งสองคนที่ตอนแรกเกลียดกันปานจะฆ่าให้ได้กลายมาเป็นคู่รักที่เหมาะสมกันสุดๆในทุกวันนี้ พูดถึงชางมินแล้วก็ต้องมีคยูฮยอน วีรกรรมที่เค้าทำร่วมกับมันสองคนก็ใช่ย่อย เค้าเคยคิดว่าเพื่อนแท้จะต้อองเป็นคนที่เราคบมาตั้งแต่เด็ก รู้ซึ้งถึงกันและกันมาเป็นสิบปี แต่ทั้งสองคนนี้ทำให้เค้ารู้แล้วว่ามิตรภาพที่แท้จริงมันอาจจะเกิดขึ้นได้ในช่วงเวลาสั้นๆแต่มันจะยังคงอยู่ภายในหัวใจของเราไปอีกนานแสนนาน

 

 

 

 

                ชั่วชีวิตนี้เค้าอาจจะไม่มีวันได้พบกับเพื่อนดีๆอย่างไอ้สองคนนี้แล้วก็ได้ นับว่าเค้าโชคดีๆจริงๆ ที่ได้รู้จักและใช้เวลาปีสุดท้ายของการเป็นนักเรียนมัธยมด้วยกัน

 

 

 

 

                อีกไม่กี่ชั่วโมงเค้าก็ต้องจากที่แห่งนี้ ประเทศแม่ของเค้าไปแล้ว เค้าก็คงจะต้องกลับไปใช้ชีวิตเป็นพลเมืองประเทศยักษ์ใหญ่ของโลกเช่นเดิม กลับไปทำเรื่องเรียนต่อ เลือกมหาลัย เลือกคณะที่อยากเรียน แล้วก็ใช้ชีวิตไปวันๆตามเดิมกับจีวอน

 

 

 

 

                แต่ความรู้สึกของเค้าจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้รึเปล่าก็ยังไม่รู้เช่นเดียวกัน

 

 

 

 

 

                “ทงเฮ....ไหนบอกว่าเราจะไม่มีวันปล่อยมือออกจากกันยังไงล่ะ” คิบอมพูดกับตัวเองเบาๆบนโซฟา

 

 

 

 

 

                อีกครู่ใหญ่ๆต่อมาก็เริ่มได้ยินเสียงรถแล่นมาจอดหน้าบาน จึงรีบวิ่งออกไปดูทันที

 

 

 

 

 

                ทงเฮกับ........เดนิส โอ อีกแล้ว

 

 

 

 

 

                สองมือมันกำหมัดแน่นขึ้นมาทันที

 

 

 

 

 

                ทงเฮเอ่ยลาคนที่ขับรถมาส่งตัวเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้าบ้านมาแล้วตกใจเมื่อพบว่ามีใครยืนรอตนเองอยู่ถึงหน้าประตูบ้านด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

 

 

 

 

 

                “ทำไมยังไม่ไปนอนอีก ดึกมากแล้ว” ทงเฮเอ่ยทัก เมื่อปิดประตูบ้านเรียบร้อยแล้ว

 

 

 

 

                “รู้ด้วยหรอว่าดึก นี่มันเข้าวันใหม่มาเกือบสองชั่วโมงแล้วครับยอโบ ไปอยู่ที่ไหน ไปทำอะไรมา ทำไมกลับบ้านเอาป่านนี้ ผมจะเป็นบ้าตายอยู่แล้ว” คิบอมพูดอย่างร้อนใจ

 

 

 

 

 

                “ก็แล้วนายจะมารอชั้นทำไมล่ะ ชั้นก็บอกนายไปแล้วนี่นาว่าช่วงนี้ชั้นมีธุระต้องกลับบ้านดึก” ทงเฮเสยผมอย่างรำคาญ

 

 

 

 

                “ก็เพราะผมรู้ไงว่าทงเฮมีธุระ และมันอาจจะยุ่งมากจนอาจจะทำให้ทงเฮลืมไปว่า พรุ่งนี้ผมจะต้องเดินทางกลับอเมริกาแล้ว!” คิบอมพ้อด้วยความน้อยใจ

 

 

 

 

                “อ่อ...นั้นสินะ...” ทงเฮทำท่าเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้

 

 

 

 

                “นี่อย่าบอกนะ ว่าทงเฮลืมจริงๆ” คิบอมแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง

 

 

 

 

                “ก็พอจะจำได้ โอเค แล้วไงต่อ...” ทงเฮถามกลับ

 

 

 

 

 

                “แล้วไงต่อ? ทงเฮหมายความว่ายังไง” คิบอมพยายามดับอารมณ์ร้อนของตัวเองให้กลับลงไป

 

 

 

 

 

                “ชั้นก็หมายความตามที่พูดนั่นล่ะ นายต่างหาก มีอะไรจะพูดกับชั้นก็รีบพูดมา ชั้นจะไปนอนแล้วชั้นเหนื่อย!” ทงเฮเริ่มขึ้นเสียง

 

 

 

 

 

                “ไปทำอะไรมาล่ะครับถึงได้หมดแรงขนาดนี้น่ะ” ร่างสูงประชด

 

 

 

 

 

                “อยาจกะพูดอะไรก็เชิญพูดไปคนเดียวเถอะนะ ชั้นขอตัวไปนอนล่ะ” ทงเฮเลี่ยงไปอีกทางแต่คิบอมก็ตามไปขวางเอาไว้

 

 

 

 

                “ไม่ต้องมาเดินหนีผมหรอก คุยกันให้มันรู้เรื่องวันนี้ไปเลย”

 

 

 

 

                “ก็ว่ามาสิ”

 

 

 

 

 

                “ทงเฮจะเอายังไงก็ว่ามา” คิบอมสั่งเสียงเฉียบ

 

 

 

 

 

                “อะไร? ชั้นไม่ได้ต้องการอะไรจากนายเลย มีแต่นายนั่นล่ะ ดึกดื่นป่านนี้มายืนหาเรื่องชั้นอยู่ได้ คนง่วงจะตายอยู่แล้วเนี่ย”

 

 

 

 

                “ก็จะคบกันต่อหรือว่าจะเลิกกันเลยล่ะ!!!” คิบอมโพล่งออกมาในที่สุด

 

 

 

 

                ทงเฮที่เดินไปได้ประมาณสามก้าวชะงักอยู่กับที่ แล้วหันมาตอบช้าๆ ด้วยน้ำเสียงที่กรีดลึกลงกลางหัวใจของคนฟัง

 

 

 

 

 

                “นายก็...ตัดสินใจเองแล้วกัน”

 

 

 

                “ผม...ไม่เข้าใจ...” คิบอมต้องเค้นเสียงให้หลุดออกมาจากปากให้ได้

 

 

 

 

 

 

                “ก็...ขอให้เดินทางปลอดภัยนะ โชคดี” ทงเฮพูดโดยที่ไม่หันกลับมาแม้แต่น้อย

 

 

 

 

 

                คิบอมมองหลังของคนรักอย่างเจ็บปวด

 

 

 

 

 

                “ทำไมล่ะทงเฮ มันเกิดอะไรขึ้น หรือว่าผมทำอะไรผิดไปงั้นหรอ บอกผมเถอะนะ ผมยินดีแก้ไขตัวเอง ผมงี่เง่าหรอ? หรือว่าผมยังไม่เป็นผู้ใหญ่พอ บอกมาสิ แต่อย่าทำแบบนี้เลย” คิบอมเดินเข้าไปกอดทงเฮเอาไว้จากด้านหลัง

 

 

 

 

 

                “ปล่อยชั้นเถอะคิบอม ชั้นอยากจะนอนพัก วันนี้ชั้นเหนื่อยมามากพอแล้ว” ทงเฮพยายามแกะมือที่รัดอยู่ตรงเอวของตัวเองออกแต่คิบอมกลับกอดแน่นขึ้นไปกว่าเดิม

 

 

 

 

                “ไม่! ผมไม่ยอม ทงเฮรักผมเหมือนที่ผมรักทงเฮใช่มั้ย? มันเกิดอะไรขึ้นระหว่างเรา อย่าทำแบบนี้กับผมเลย ผมรักทงเฮนะ ผมไม่อยากเสียทงเฮไป” คิบอมจูบไหล่ของอีกคนแต่ก็พบว่าอีกฝ่ายเบี่ยงหนี

 

 

 

 

                “นายเป็นบ้าอะไรของนาย!” ทงเฮดิ้นจนหลุดได้สำเร็จ

 

 

 

 

 

                “ทงเฮ....” คิบอมมองอีกคนอย่างเสียใจ

 

 

 

 

                “ไปนอนซะ นายต้องเดินทางอีกไกล” ทงเฮรวบกระเป๋าตัวเองแล้วเดินออกไป

 

 

 

 

 

                คิบอมมองคนที่เคยบอกรักตัวเองด้วยน้ำเสียงแสนหวาน คนที่เคยบอกว่าจะรักเพียงเค้าคนเดียวเท่านั้น คนที่....ตัดขาดเค้าไร้เยื่อใย

 

 

 

 

                ทำไมต้องเป็นคนๆเดียวกัน!!!!

 

 

 

 

                “เรื่องที่ผ่านมาระหว่างเรามันไม่เคยมีความหมายกับคุณเลยใช่มั้ยทงเฮ?!

 

 

 

 

 

                ไม่มีเสียงใดๆตอบกลับมา มีเพียงเสียงลมของความว่างเปล่าเท่านั้นที่คิบอมกำลังเผชิญหน้าอยู่ ร่างสูงทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างไม่สามารถบอกหัวใจให้ยอมรับได้เลยว่าทงเฮปล่อยมือจากเค้าแล้ว

 

 

 

 

 

                ทงเฮไม่ได้รักเค้าอีกต่อไปแล้ว...

 

 

 

 

 

                มันไม่ใช่ความจริงๆใช่มั้ย?







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,535 ความคิดเห็น

  1. #4531 HyukJewel (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 20:27
    คือ ถ้าเฮต้องการไปอยู่กับบอมที่เมกา
    แล้วต้องทำให้บอมเสียใจแบบนี้ก่อนมันก็ไม่โอนะ 
    #4,531
    0
  2. #4446 piggy-oun (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2556 / 12:04
    ทงเฮทำแบบนี้กะคิบอมทำไม
    หรือว่ามีเจตนาอย่างอื่นแอบแฝงอยู่

    #4,446
    0
  3. #4440 กุหลาบน้ำเงิน (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2556 / 20:24
    เฮทำไมทำแบบนี้อ่า แต่เราเชื่อว่าเฮน่าจะมีเหตุผลที่ดีพอ
    #4,440
    0