{KIHAE} Acc!deNT@lly บังเอิญ โลกกลม (หรือ) พรหมลิขิต ?

ตอนที่ 103 : {Accidentally}=[65]-[ลุกเป็นไฟ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 284
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    9 เม.ย. 56

          พื้นถนนแทบจะลุกเป็นไฟได้อยู่แล้ว เมื่อเกิดจากการเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วของรถยี่ห้อที่มีคนขับชื่อ ชเว ซีวอน

 

                ทายาทเจ้าของธุรกิจห้างสรรพสินค้าสุดหรูตอนนี้ทิ้งสติสัมปชัญญะทั้งหมดทั้งปวงตั้งแต่ที่ได้ยินน้องสาวตัวเองโทรกลับมาบอกว่าฮยอคแจออกไปกับไอ้เวรนั่น

 

                เมื่อเช้านี้เค้าเพิ่งจะได้ข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้ที่เค้าไหว้วานให้ลูกน้องของพ่อไปสืบมา แล้วก้ต้องตกใจเมื่อรู้ว่ามันเป็นพี่น้องกับมินอาผู้หญิงที่เคยเกิดเรื่องกับเค้าเมื่อตอนนั้น แต่ที่อึ้งยิ่งกว่าคือมันเป็นลูกบุญธรรมของพ่อมินอาซึ่งเป็นรัฐมนตรีคนหนึ่ง

 

                เค้าต้องการจะนำเรื่องไปบอกอยอคแจอยู่แล้ว แต่ไม่คิดว่ามันจะสายเกินไปแบบนี้ มันไม่ใช่เรื่องยากเลยที่จะรู้คอนโดของไอ้หมอนี่ เพียงแต่เค้าได้แต่หวังกับพระผู้เป็นเจ้าว่าเค้าจะไม่มาสายไปเท่านั้น

 

                เค้าโทรบอกจีวอนให้ไปเจอกันที่คอนโดจุดหมายนั้นแล้ว และก็โทรรายงานเรื่องกับพ่อเป็นระยะๆด้วย ดูเหมือนพ่อของเค้าก็จะโกรธไม่แพ้กัน ทีนี้ล่ะมันจะได้รู้ว่าการมาแตะต้องกับตระกูลชเว มันเป็นเรื่องต้องห้ามขนาดไหน!

 

                ซีวอนบิดรถเข้ามาบริเวณโรงแรมอย่างไม่กลัวใคร แล้วรีบวิ่งเข้าไปหาน้องสาวตัวเองที่ยืนอยู่ด้านหน้าทันที

 

                “พี่ซีวอน!!!” จีวอนรีบเดินมาหาอย่างร้อนใจ

 

                “รู้ห้องมันรึยัง...” ซีวอนแทบจะอาละวาดได้อยู่แล้ว

 

                “ได้มาแล้วค่ะพี่ จีวอนไปบังคับพนักงานจนได้มาแล้ว” จีวอนยื่นเศษกระดาษใบเล็กให้พี่ชายทันที แต่เมื่อเดินเข้าไปก็เจอเข้ากับมินอาที่ลงมาพอดี

 

                “ซีวอน...” หญิงสาวอึ้งไปเล็กน้อย ที่เจอเข้าจังๆแบบนี้

 

                “คุณทำอะไรฮยอคแจ!!!” ซีวอนตรงดิ่งเข้ามาหา

 

                “นี่คุณพูดเรื่องอะไรกันคะ”

 

                “ไม่ต้องมาตีหน้าซื่อ ผมรู้ความจริงหมดแล้ว!!!” ซีวอนตะคอกอย่างแรง

 

                “งั้นหรอคะ! งั้นก็ดี ชั้นจะได้บอกบางสิ่งที่คุณอาจจะยังไม่รู้ก็ได้ สุดที่รักของคุณตอนนี้น่ะกำลังถูกผู้ชายคนหนึ่งกอดอยู่!” มินอาร้องใส่อีกฝ่าย

 

                “ว่าไงนะ” ซีวอนเบิกตากว้าง

 

                “รีบไปสิคะ เดี๋ยวก็เน่าไปหมด แต่เอ...กว่าจะไปถึงเนี่ยก็คงไม่เหลือซากอะไรให้เก็บแล้วล่ะค่ะ ฮะๆๆ” มินอาหัวเราะอย่างสะใจ ส่วนซีวอนก็รีบวิ่งออกไปทันที

 

                “หึ! แล้วคุณจะรู้ว่าโง่แค่ไหนที่ไม่เลือกชั้น ซีวอน” มินอาเบะปาก

 

                “พี่ชายชั้นฉลาดต่างหากล่ะ ที่ไม่เลือกนังแม่มดอย่างเธอ” จีวอนตรงดิ่งเข้ามาทันที

 

                “นี่เธอเป็นใครกันยัยเด็กบ้า กล้าดียังไงมาว่าชั้น”

 

                “ชั้นเป็นคนที่จะทำแบบนี้กับเธอยังไงล่ะ!!!!” จีวอนตบเข้าใบหน้าอีกฝ่ายฉาดใหญ่

 

                “กรี๊ดดดด!!!” มินอาร้องอย่างไม่อายผู้คนบริเวณนั้น

 

                “ร้องเข้าไปสิ เอ้า! ทุกคนมาดูเร็วค่ะ ผู้หญิงคนนี้นะคะ ผิดหวังจากผู้ชายคนหนึ่งจนต้องลวงแฟนเค้ามาข่มขืน มาดูหน้ายัยอสรพิษคนนี้เร็วค่ะ” จีวอนตะโกนจนลั่นโรงแรม ผู้คนจึงให้ความสนใจกันมากกว่าเดิม

 

                “แก! นังเด็กเวร!” มินอาจ้องอีกฝ่ายราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

 

                “ชั้นเอาเธอตายแน่!!!” จีวอนจ้องอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัวเช่นเดียวกัน

 

                “เด็กอย่างแกจะทำอะไรชั้นได้”

 

                “ชั้นอาจจะทำอะไรเธอไม่ได้ แต่พ่อชั้นสามารถทำได้แน่” จีวอนพูดอย่างมั่นใจ ก่อนที่มินอาจะพบว่าคำพูดของอีกฝ่ายนั้นเป็นจริง เมื่อลูกน้องของพ่อซีวอนและจีวอนตรงเข้ามาล็อกตัวตนเองเอาไว้ ในขณะที่อีกกลุ่มหนึ่งก็ตามไปช่วยซีวอน

 

 

                ซีวอนรีบขึ้นลิฟต์มายังชั้นเป้าหมายอย่างร้อนใจ ก่อนจะมองหาห้องที่เขียนไว้ในกระดาษ นึกไปว่าถ้าหากมันล็อกคงต้องออกแรงไม่น้อยในการพัง แต่ก็เหมือนว่าโชคจะเข้าข้างเค้า เมื่อประตูไม่ได้ลงกลอนเอาไว้

 

                ร่างสูงรีบเข้าไปเพราะได้ยินเสียงร้องไห้อันคุ้นเคย มือหนากำหมัดแน่นเข้าหากันทันที เมื่อเห็นสภาพของคนรักกำลังถูกย่ำยี ในขณะที่ปากก็เอาแต่ร้องเรียกชื่อของเค้าเอาไว้

 

                “มึง!!!” ซีวอนกระโดดถีบเทมโป้จนล้มคว่ำไปจนกล้องวิดีโอตกลงมา

 

                “ใครวะ!!!” เทมโป้หน้าเหยเกด้วยความเจ็บ

 

                “กูเอง! มึงกล้ามากที่มายุ่งกับคนของกู” ซีวอนตรงเข้าไปชกอีกครั้ง แต่คราวนี้เทมโป้รับได้และสวนเข้าที่ท้องของซีวอนเต็มๆเช่นเดียวกัน

 

                ทั้งสองคนแลกหมัดกันไปมา ในขณะที่ฮยอคแจได้แต่นอนดูเท่านั้นเนื่องจากไม่สามารถขยับตัวได้

 

                ซีวอนลากเทมโป้จนออกมาอยู่อีกห้อง ในขณะที่สภาพของทั้งสองคนนั้นต่างก็ยับเยินไม่แพ้กัน

 

                “รูเมียมึงอ่ะโคตรฟิตเลย เห็นมั้ยกูต้องเอาอะไรมายัดไว้” แม้ปากจะเต็มไปด้วยคราบเลือดแล้วแต่เทมโป้ก็ยังไม่วายปากดี

 

                “ไอ้เวรเอ๊ย!!!” ซีวอนโมโหจนเลือดขึ้นหน้า รัวหมัดเข้าใส่อีกฝ่ายทันที

 

                จนรู้สึกว่าตนเองถูกดึงตัวจากด้านหลังโดยลูกน้องของพ่อนั่นล่ะ

 

                “พอเถอะครับคุณซีวอน”

 

                “ปล่อยชั้น! ชั้นจะฆ่ามัน!!!

 

                “รีบไปดูคุณฮยอคแจเถอะครับ เดี๋ยวทางนี้พวกผมจัดการเอง” เหมือนดั่งเสียงเรียกสติ ซีวอนรีบวิ่งกลับไปยังห้องรับแขกทันที

 

                “ซีวอน...” ฮยอคแจรู้สึกเหมือนตัวเองได้เจอโอเอซิสกลางทะเลทราย ตอนนี้เค้าตื่นจากฝันร้ายเรียบร้อยแล้ว

 

                ร่างสูงอยากจะร้องไห้ให้กับภาพที่เห็น คนรักของเค้านอนหมดสภาพในท่ากางขา ซึ่งระหว่างขานั้นก็มีบางอย่างที่สร้างความทรมานเอาไว้อยู่

 

                “กูขอโทษที่มาช้า...” ร่างสูงพูดเสียงเครือ

 

                ฮยอคแจส่ายหน้าไปมา

 

                “กูรู้อยู่แล้วว่ามึงต้องมา”

 

                ซีวอนคุกเข่าลงระหว่างขาของอีกฝ่ายก่อนจะสำรวจทั่วร่างกายที่มีรอยฟันเต็มไปหมด หรือแม้แต่แก่นกายที่บวมช้ำ เห็นแล้วอยากจะออกไปฆ่าไอ้สัตว์นรกนั่นอีกครั้งจริงๆ

 

                “กูขอโทษที่ไม่เชื่อมึง กู....ขอโทษ...”

 

                “ไม่ต้อง ไม่ต้องขอโทษหรือพูดอะไรทั้งนั้น” ซีวอนประคองร่างของฮยอคแจขึ้นมากอดไว้ ก่อนจะกดหัวร่างบางให้ติดกับไหล่ของตัวเอง จากนั้นจึงกลั้นใจกระชากหวีออกในครั้งเดียว

 

                “โอ๊ยยยย!!!!!” ฮยอคแจจิกหลังของซีวอนอย่างแรง

 

                “มันจบแล้วฮยอคแจ....มึงปลอดภัยแล้ว กูอยู่ตรงนี้แล้ว” ซีวอนร้องไห้ออกมาเช่นเดียวกัน

 

                เค้าผิดสัญญาที่ให้ไว้กับตัวเอง เค้าสัญญาว่าจะดูแลคนๆนี้ให้ดีที่สุด แต่ดูที่เค้าทำลงไปสิ ถ้าหากเค้าทำได้ดีที่สุดแล้วทำไมต้องปล่อยให้คนตรงหน้ามาพบเจอเรื่องแบบนี้ด้วย

 

                “ขอบคุณนะซีวอน...ขอบคุณ....ฮือๆๆๆ....” ฮยอคแจที่ยังคงไร้เรี่ยวแรง พยายามกอดซีวอนเอาไว้ให้แน่นที่สุด

 

                “กูจะไม่ปล่อยให้ใครมาทำร้ายมีได้อีกแล้ว ไม่ต้องกลัวแล้วนะ กูขอโทษ...ขอโทษที่ปล่อยให้มึงต้องมาเจออะไรแบบนี้ อย่าร้องไห้เลยนะคนดี กูอยู่ตรงนี้แล้ว” ซีวอนปลอบไปก็ร้องไห้ไป

 

                เหตุการณ์ครั้งนี้อาจจะเป็นเหตุการณ์ครั้งที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตของเค้าและฮยอคแจเลยก็ว่าได้ มันคงจะเป็นบาดแผลที่ฝังลึกลงไปในใจของพวกเค้าทั้งสองคนไปอีกแสนนาน

 

                ต่อให้เวลาจะผ่านไปอีกแค่ไหน ฝันร้ายนี้มันกคงจะไม่อาจลบเลือนออกจากใจไปได้

 

                ซีวอนร้องไห้อยู่แบบนั้น พร้อมกับฮยอคแจพี่ร้องไห้จนเหนื่อยและสลบลงในอ้อมแขนของร่างสูง

 

                “คุณซีวอนครับ ผมเรียกรถพยาบาลให้แล้ว รีบพาคุณฮยอคแจไปเถอะครับ” ชายคนหนึ่งยืนอยู่นอกห้องเพื่อเป็นการให้เกียรติฮยอคแจเอ่ยขึ้น ซีวอนจึงถอดเสื้อนอกของตัวเองมาคลุมร่างบางเอาไว้ แล้วอุ้มออกไปทันที

 

                ตลอดเวลาที่อยู่บนรถพยาบาลนั้น ซีวอนไม่ยอมปล่อยมือที่กุมอีกฝ่ายออกเลยแม้แต่น้อย ได้แต่จ้องใบหน้าขาวซีดที่เพิ่งเผชิญกับความโหดร้ายมาหมาดๆ

 

                “ไม่ต้องกลัวนะฮยอคแจ กูจะไม่ละสายตาออกจากมึงอีกเป็นอันขาด”








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,535 ความคิดเห็น

  1. #4529 HyukJewel (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 19:34
    ฮ่อล T_T 
    ดีที่ไม่มีอะไรมากไปกว่านี้ 
    #4,529
    0
  2. #4429 Mind-myy (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 24 เมษายน 2556 / 08:52
    ดีใจที่วอนมาช่วยฮยอกทัน
    #4,429
    0
  3. #4357 piggy-oun (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 15:36
    เกือบไปแล้วมั๊ยล่ะ
    ดีนะที่ซีวอนมาช่วยไว้ทัน
    #4,357
    0
  4. #4355 cioudy3130 (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 12:05
    ดีใจที่วอนมาทัน
    #4,355
    0
  5. #4353 I' Saru,, (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 9 เมษายน 2556 / 17:00
    เฮ้อ... โชคดีนะที่วอนมาทัน T_T
    #4,353
    0