{KIHAE} Acc!deNT@lly บังเอิญ โลกกลม (หรือ) พรหมลิขิต ?

ตอนที่ 102 : {Accidentally}=[64]-[ตั้งตัวไม่ทัน]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 243
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    9 เม.ย. 56

          มือหนาแกว่งช้อนเหล็กคันเล็กไปรอบๆแก้วกาแฟสีน้ำตาลอ่อนอย่างเหม่อลอย สายตาทอดยาวออกไปนอกบ้าน แต่ในใจกลับนึกถึงแต่คนที่ยังไม่ลงบันไดมาเท่านั้น

 

                ทงเฮเปลี่ยนไป...เปลี่ยนไปจนเค้าตั้งตัวไม่ทัน

 

                แน่นอนว่ามันไม่ใช่การคิดไปเองของเค้าแน่ๆ ทงเฮกำลังมีบางอย่างปิดบังเค้า ที่เค้าไม่ถามไม่ใช่ว่าไม่สงสัย ไม่ใช่ว่าไม่รู้สึกอะไรเลย แต่เค้ากำลังรอ รอเวลาที่ทงเฮจะเป้นคนเดินมาบอกมันกับเค้าเอง

 

                แต่นี่...เวลาของเค้าที่จะอยู่ที่นี่มันน้อยลงไปทุกๆ แต่ทงเฮกลับเดินห่างออกจากเค้าไปเรื่อยๆ ปัญหาระหว่างเรามันอยู่ที่จุดไหนกันแน่

 

                เสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นตรงบันไดทำให้คิบอมยกกาแฟขึ้นจิบอีกเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับทงเฮ ที่กำลังใส่รองเท้าอยู่

 

                “วันหยุดแบบนี้ ไม่ไปไหนหรอ” ทงเฮทัก แต่ร่างสูงรู้ดีว่ามันเป็นการทักไปแกนๆ ไม่ได้ต้องการจะได้รับคำตอบจริงจังนัก

 

                “ทงเฮล่ะ จะไปไหน” คิบอมถามเสียงเรียบ

 

                “ธุระ...” ร่างบางตอบสั้นๆ ก่อนจะเดินไปที่ประตู

 

                “อาทิตย์หน้า ผมจะกลับอเมริกาแล้วนะ” คิบอมบอก โดยที่ไม่ได้เดินตามทงเฮไป

 

                ทงเฮชะงักฝีเท้าเล็กน้อย มือจับกระเป๋าของตัวเองแน่น

 

                “งั้นหรอ เริ่มจัดของรึยังล่ะ”

 

                คิบอมขมวดคิ้วเข้ามากันทันที

 

                “อะไรนะ...” ถามเสียงแผ่ว

 

                “ชั้นถามนายว่านายเก็บของรึยัง เดี๋ยวใกล้เวลาจะจัดไม่ทันนะ อยากได้ของฝากอะไรก็ชวนเพื่อนไปซื้อซะ” ทงเฮเอื้อมมือไปจับลูกบิด

 

                “ทงเฮ...ผมจะกลับแล้วจริงๆนะ” คิบอมมองแผ่นหลังอีกฝ่ายด้วยแววตาตัดพ้อ

 

                แต่เหมือนกับว่าทงเฮจะไม่รับรู้อาการเหล่านั้นของร่างสูงเลยแม้แต่น้อย มือบางยังคงเปิดประตูบ้านออกไปอยู่ดี

 

                คิบอมยกมือขึ้นลูบหน้าผากตัวเอง พยายามนึกว่าตัวเองไปทำอะไรผิดตอนไหนหรือไม่ ทงเฮถึงได้มีท่าทีที่เปลี่ยนไปได้มากถึงขนาดนี้

 

                มันง่ายดายขนาดนี้เลยหรอ กับการเปลี่ยนใจ เปลี่ยนความรู้สึก เปลี่ยนความรักที่มีต่อกัน

 

                คนเราสามารถทิ้งความรักที่มีอยู่ได้ง่ายๆอย่างนี้เลยรึไง

 

                หรือเพราะเค้ามีความรักมาน้อยเกินไป ก็เลยรับมือกับเรื่องแบบนี้ไม่เป็น

 

                ผิดมากหรอทงเฮ ที่ผมรักคุณมากเกินกว่าจะยอมเสียคุณไป

 

 

 

                บ่ายแก่ๆของวันนั้น คิบอมก็เดินทางไปยัง E village อีกครั้งเพื่อรับเอกสารเกี่ยวกับผลการสอบและระดับการประเมินในการใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ของเค้า

 

                อีกทั้งยังเป็นการมาเพื่อรับตั๋วเครื่องบินและกำหนดการณ์วันกลับที่ชัดเจนแน่นอน

 

                ร่างสูงเดินทอดน่องอย่างไร้อารมณ์ การเข้าไปสัมภาษณ์อีกครั้งก็เป็นไปอย่างเนือยๆ โชคดีที่เค้าทำไว้ได้ค่อนข้างดีในการมาครั้งก่อน ครั้งนี้เลยไม่จำเป็นจะต้องตอบอะไรมาก ทำเพียงเซ็นต์เอกสารเล็กน้อยเท่านั้น

 

                ไม่ถึงชั่วโมงเค้าก็เดินออกมาพร้อมกับเอกสารซองหนาหนึ่งซอง

 

                นักเรียนทุนตั้งท่าจะเดินทางกลับแล้ว ถ้าทางตอนที่เดินผ่านมุมระเบียงของที่นี่จะไม่ได้เจอกับภาพบางอย่าง

 

                ทงเฮกำลังนั่งคุยกับเดนิส โอ โดยที่บนโต๊ะที่ทั้งหนังสือและขนมมากมาย

 

                มือหนากำเข้าหากันด้วยความอิจฉา ภาพร่างบางในตอนเช้าแล่นเข้ามาเล่นงานเค้าทันที

 

                น้ำเสียงและสีหน้าตอนที่บอกเค้าว่า “มีธุระ” มันเย็นชาผิดกับคนที่กำลังหัวเราะตอนนี้ราวกับเป็นคนละคน

 

                เดนิส โอ ที่มองกลับมาด้วยแววตาลึกซึ้ง ยิ่งทำให้ความใจร้อนของคิบอมแล่นขึ้นมาจนไม่สามารถควบคุมเอาไว้ได้

 

                คิบอมเดินตรงเข้าไปหาคนทั้งคู่ทันที

 

                “ตั้งใจทำสิ!” เดนิส โอเอ็ดร่างบางด้วยการเขกหัวเบาๆไปทีหนึ่ง

 

                “โอ๊ย! ผมเจ็บนะเนี่ย” ทงเฮลูบผมตัวเอง ก่อนจะเงยหน้ามองอีกคนที่เงียบไป แล้วก็ต้องหันหลังไปดู

 

                คิบอมมองมาที่ตนเองด้วยแววตาที่ทั้งตัดพ้อ น้อยใจ และเสียใจในเวลาเดียวกัน

 

                “คิ...บอม......” ทงเฮพูดด้วยเสียงแผ่วเบา

 

                “ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะครับ เห็นผมเป็นผีหรอ” คิบอมทำเสียงเยาะ

 

                “นาย...มาทำอะไรที่นี่” ทงเฮถามงงๆ

 

                “ผมก็มาทำธุระเหมือนทงเฮนั่นล่ะครับ” คิบอมเน้นเสียงหนักที่คำว่าธุระ

 

                “อ่อ งั้นหรอ” ทงเฮสะบัดหน้าเชิดขึ้น

 

                “นี่น่ะหรอครับ ธุระที่ทงเฮหมายถึง” คิบอมมองเลยมายังเดนิส โอที่นั่งหน้านิ่ง

 

                “เห็นแล้วจะถามอีกทำไมล่ะ” ทงเฮขมวดคิ้ว

 

                “ทงเฮ...นี่มันอะไรกัน” คิบอมทำหน้าไม่พอใจ

 

                “นายอยากจะเข้าใจยังไงก็ตามใจเถอะ ชั้นก็ไม่รู้จะพูดอะไร” ทงเฮบอกปัด

 

                “ทงเฮ.....”

 

                “ชั้นจำชื่อตัวเองได้ ไม่ต้องให้นายมาย้ำหรอก เลิกเรียกซะที”

 

                “ผมไม่คิดเลยนะ ว่าคุณจะเป็นคนแบบนี้น่ะ”

 

                “งั้นตอนนี้นายก็คิดได้แล้ว”

 

                “ทงเฮ!” คิบอมขึ้นเสียงอย่างลืมตัว

 

                “ถ้าจะมาอาละวาดเป็นหมาบ้าขาดการฉีดยาอยู่แบบนี้ก็เชิญกลับไปเถอะ” ทงเฮพูดอย่างไม่สนใจ

 

                “นี่ทงเฮไล่ผมหรอ” คิบอมแทบไม่เชื่อหูตัวเอง

 

                “กลับไปก่อนเถอะไป ชั้นเห็นนายแล้วปวดหัว” ทงเฮหันไปมองอีกทาง

 

                คิบอมแทบจะก้าวขาไม่ออกแล้ว คำพูดที่สิ้นไร้เยื่อใยขนาดนี้ก็ไม่ได้ทำให้เค้าอยากจะยืนอยู่ตรงนี้อีกต่อไป

 

                “ผมยังไม่เข้าใจอยู่ดีนั่นล่ะทงเฮ ทำไม....”

 

                ทงเฮไม่ตอบอะไร กลับนั่งลงบนเก้าอี้แล้วให้ความสนใจกับหนังสือเช่นเดิม คิบอมมองคนทั้งคู่ที่คุยกันต่อไป โดยทำเหมือนกับว่าเค้าไม่ได้ยืนอยู่ ณ ตรงนั้นแล้ว ด้วยหัวใจที่ร้าวราน

 

                หันหลังเดินก้าวขาออกเดินย้อนมาทางเดิมทันที แต่เดินมาได้ไม่กี่ก้าวก็ใจอ่อนหันหลังกลับไปมอง หวังอยู่ลึกๆว่าทงเฮอาจจะเดินตามมาแต่เจ้าตัวก็ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

                คิบอมข่มตาสั่งขาสองข้างของตัวเองให้เดินออกมาให้พ้นจากที่ตรงนั้น แต่เหมือนมันจะหมดแรง เดินได้ช้าเหลือเกิน

 

                กว่าจะออกมาถึงหน้าถนนใหญ่ได้ก็แทบจะทรุดลงไปกองกับพื้นอยู่หลายที ความรักนี่น่ากลัวจริงๆ

 

                “ทงเฮ.....” คิบอมเรียกชื่อคนรักอย่างอ่อนแรง

 

                “ทำไม....” ได้แต่ถามตัวเองวนเวียนอยู่แบบนี้ แต่ก็ไม่ได้รับคำตอบอะไรกลับมา มีเพียงผู้คนที่เดินสวนไปมา และรถที่แล่นไปบนถนนเท่านั้นเอง

 

                มีเพียงตัวเค้า...คนเดียว

 

                ความรักของทงเฮในวันนี้ยังเป็นเค้ารึเปล่าที่เป็นเจ้าของมัน

 

                ตอบให้ผมเข้าใจชัดเจนซักทีเถอะทงเฮ วันนี้เรายังรักกันอยู่รึเปล่า

 

                หรือมีเพียงผมคนเดียวที่รักคุณ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,535 ความคิดเห็น

  1. #4528 HyukJewel (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 19:27
    โอย พี่เฮเป็นไรเนี่ย 
    ใจร้ายกับบอมทำไม T_T
    #4,528
    0
  2. #4428 Mind-myy (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 24 เมษายน 2556 / 08:50
    เฮทำกับบอมอย่างนี่ได้ไง
    #4,428
    0
  3. #4356 piggy-oun (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 15:30
    ทำร้ายจิตใจกันเกินไปรึเปล่าจ๊ะ
    #4,356
    0
  4. #4352 I' Saru,, (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 9 เมษายน 2556 / 16:58
    ทำไมหมวยทำแบบนี้เนี่ย =*=
    #4,352
    0