{KIHAE} Acc!deNT@lly บังเอิญ โลกกลม (หรือ) พรหมลิขิต ?

ตอนที่ 101 : {Accidentally}=[63]-[สายเกิน]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 327
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    6 ม.ค. 56

          หลังจากที่ทะเลาะกับซีวอนที่มหาลัยไปในวันนั้น ฮยอคแจก็หลีกเลี่ยงที่จะเจออีกฝ่ายให้ได้มากที่สุด เพราะรู้ดีว่าถึงเจอก็มีแต่จะทะเลาะกันมากขึ้น

 

                บางที ห่างกันดูบ้าง อาจจะทำให้เราเข้าใจกันและกันมากขึ้นก็ได้

 

                วันนี้จีวอนโทรมาชวนเค้าออกมาเดินเล่นที่ห้างแก้เซ็ง ซึ่งตัวเค้าเองก็ไม่อยากนอนอยู่บ้านให้ฟุ้งซ่านด้วย จึงตกปากรับคำทันที

 

                “พี่ฮยอคแจ การเรียนมหาวิทยาลัยนี่สนุกมั้ยคะ” จีวอนชวนอีกฝ่ายคุย

 

                “มันก็ทั้งสนุกทั้งเหนื่อยนั่นล่ะ ม.ปลายก็อีกแบบหนึ่ง แต่พอมามหาลัยมันก้ต้องรับผิดชอบอะไรเยอะขึ้น เราเลือกจะเรียนต่อด้านไหนนะ”

 

                “คงเป็นศิลปะนั่นล่ะค่ะ เพราะถึงยังไงพี่ซีวอนก็คงเข้ามารับช่วงต่อกิจการทั้งหมดของคุณพ่ออยู่แล้ว”

 

                “พูดอะไรอย่างนั้นล่ะ มันก็ถือว่าเป็นของเราด้วย จะไม่มาทำงานด้านนี้เลยหรอ”

 

                “จีวอนไม่ค่อยชอบพวกบริหารเท่าไหร่น่ะค่ะ อยากเปิดร้านเป็นของตัวเองมากกว่า” หญิงสาวพูดอย่างอายๆ

 

                “แต่ถึงยังไงพ่อเราก็ต้องให้มาเปิดในห้างนี้อยู่ดีนั่นล่ะ เชื่อพี่เถอะ”

 

                “ก็ถึงเวลานั้นค่อยว่ากันค่ะ”

 

                “พูดไปเรื่อยนะเราเนี่ย” ฮยอคแจดุอย่างไม่จริงจังอะไร

 

                เดินดูอะไรกันไปได้สักพัก จีวอนก็เริ่มถามเข้าประเด็น

 

                “พี่ฮยอคแจกับพี่ซีวอน เอ่อ...ทะเลาะอะไรกันรึเปล่าคะ”

 

                ฮยอคแจหน้าเจื่อนลงไปเล็กน้อย เมื่อต้องพูดถึงคนรักของตัวเอง

 

                “ก็คงงั้นมั้ง”

 

                “มันร้ายแรงมากเลยหรอคะ”

 

                “ก็ไม่รู้สิ เอาจริงๆพี่เองก็ยังไม่ค่อยเข้าใจอะไรอยู่ดี”

 

                “จีวอนแค่อยากรู้น่ะค่ะ เพราะเดี๋ยวนี้พี่ซีวอนโมโหบ่อยจังเลย”

 

                “ก็ตามนั้นนั่นล่ะ พี่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่ามันเป็นบ้าอะไร” ฮยอคแจยักไหล่

 

                “พี่เค้าหงุดหงิดใส่ทุกคนในบ้านเลยล่ะค่ะ แม้แต่จีวอนเองก็ยังเข้าหน้าไม่ค่อยติดเลย”

 

                “เฮ้อ ปล่อยให้มันบ้าไปคนเดียวซักพักก็แล้วกัน สงสัยจะเข้าสู่วัยทองก่อนวัยอันควร”

 

                “พี่ฮยอคแจนี่ก็นะ ยังจะมาพูดจาติดตลกอีก จีวอนเครียดจนจะเป็นบ้าอยู่แล้ว”

 

                “ไม่ต้องคิดมากหรอก” ไม่รู้เหมือนกันว่านี่เป็นการปลอบใจจีวอนหรือเป็นการปลอบใจตัวเองกันแน่

 

                ฮยอคแจเริ่มเหนื่อยแล้วจริงๆ กับสิ่งที่เป็นอยู่ในตอนนี้ เค้าได้เรียนรู้จากเรื่องนี้แล้วล่ะว่า การที่คนสองคนจะสร้างความสัมพันธ์กันนั้น รักอย่างเดียวมันอาจจะยังไม่พอก็ได้

 

                รักไม่เท่าเข้าใจจริงๆ

 

                ฮยอคแจและจีวอนจบหัวข้อสนทนาที่เกี่ยวข้องกับซีวอนไว้เพียงเท่านี้ จากนั้นจึงพากันเดินดูของต่างๆต่อ เพื่อลดบรรยากาศเศร้าๆ

 

                “พี่ฮยอคแจ จีวอนอยากเข้าไปดูตุ๊กตาร้านนี้” หญิงสาวชี้ไปที่มุมหนึ่ง

 

                “โอเคๆ ไปดูกันก็ได้” ฮยอคแจตามใจน้องสาวที่รัก แต่เมื่อเดินไปถึงก็มีใครอีกคนเดินสวนออกมาก่อน

 

                “อ้าว...” ฮยอคแจร้องงงๆ

 

                “เจอกันบ่อยเกินไปนะ” เทมโป้ยิ้มเจ้าเล่ห์ตามแบบฉบับของตัวเอง

 

                จีวอนตั้งแง่ไม่ดีกับอีกฝ่ายทันที ไม่รู้สิเพราะแค่อยู่ใกล้ๆเค้าก็รู้สึกถึงรังสีไม่ดีจากคนๆนี้ได้แล้วล่ะ

 

                “ทำท่าเหมือนรังเกียจชั้นอย่างนั้นล่ะ” ฮยอคแจทำเสียงไม่พอใจ

 

                “เปล่านะครับ ผมออกจะดีใจที่ได้เจอคุณ”

 

                “นายไม่เหมาะกับร้านตุ๊กตานะ” ฮยอคแจออกความเห็น

 

                “ผมมาซื้อให้พี่สาวน่ะครับ”

 

                “ดูท่านายจะรักพี่สาวนายสุดๆเลยนะ”

 

                “แน่สิครับ รัก...มากๆเลย” เทมโป้เน้นเสียง

 

                “เอ่อ พี่ฮยอคแจคะ จีวอนขอเข้าไปดุของในร้านก่อนนะคะ” หญิงสาวรีบผละออกไปทันที เพราะรู้สึกไม่ดีเลย ที่ต้องอยู่ใกล้ๆผู้ชายที่มีดวงตาไม่เป็นมิตรคนนี้

 

                ฮยอคแจงงกับท่าทีของจีวอนก่อนจะหันกลับมาคุยกับเทมโป้ต่อ

 

                “แล้ววันนี้บอดี้อาร์ดไปไหนซะล่ะครับ”

 

                “กวนประสาทชั้นอีกแล้วนะ”

 

                “เปล่า ผมถามจริงๆ”

 

                “ไม่รู้มัน” ฮยอคแจทำหน้าเศร้า

 

                “ทำหน้าแบบนี้อีกแล้ว ผมบอกแล้วไงว่าคุณน่ะยิ้มแล้วน่ารักกว่า”

 

                “ยิ้มไม่ค่อยออกแฮะช่วงนี้” ฮยอคแจถอนหายใจก่อนจะเงียบไปทั้งคู่สักพักหนึ่ง

 

                “ไปเที่ยวกับผมมั้ย” เทมโป้ลองชวน

 

                “ไปไหน?”

 

                “ผมไม่ได้คิดอะไรนะ แค่ไม่อยากเห็นคุณเศร้า ไปนั่งรถรับลมเย็นๆหน่อยมั้ยล่ะ?”

 

                ฮยอคแจฉุกคิดเล็กน้อย

 

                “หรือถ้าคุณไม่ไว้ใจผม จะถือมีดอีกครั้งเหมือนตอนที่อยู่ญี่ปุ่นก็ได้นะ”

 

                “ไม่ต้องขนาดนั้นหรอก ไปก็ได้” ฮยอคแจเองก็อยากพิสูจน์ให้ซีวอนได้เห็นเหมือนกันว่าสิ่งที่เจ้าตัวเข้าใจนั้นมันผิด!

 

                จีวอนเดินออกจากร้านมาหลังจากที่ไม่อยากเปล่าให้ทั้งคู่อยู่คุยกันนานนัก

 

                “เอ่อ จีวอน เดี่ยวพี่จะออกไปกับเพื่อนหน่อยนะ จีวอนกลับเองได้ใช่มั้ย”

 

                “พี่จะไปไหน แล้วพี่ซีวอนรู้รึยังคะ” จีวอนทำหน้าตกใจ

 

                “ฝากบอกมันด้วยก็แล้วกันนะ” ฮยอคแจบอกปัด

 

                “อย่าไปเลยนะคะพี่” จีวอนพยายามขอร้อง

 

                “ไม่มีอะไรหรอกน่า เทมป์ก็เป็นเพื่อนพี่คนหนึ่งเหมือนกัน” ฮยอคแจบอก ก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับอีกคน ทิ้งให้จีวอนได้แต่ยืนใจไม่ดี

 

                ก่อนจะรีบโทรหาพี่ชายของตัวเองทันที!

 

                “นายนี่ชอบขี่มอเตอร์ไซค์เป็นชีวิตจิตใจจริงๆนะ” ฮยอคแจมองพาหนะคู่ใจของอีกฝ่ายแล้วก็ได้แต่ส่ายหัวไปมา

 

                “มันสะดวกดีนี่ครับ คุณหนู” เทมโป้ยื่นหมวกกันน็อกให้

 

                ออกรถมาซักพักฮยอคแจก็พบว่าตัวเองรู้สึกแปลกๆ อาจจะเป็นเพราะว่าไร้การโทรตามจากคนที่ปกติต้องกดจนมือถือแทบพัง ก็เพราะเค้าโดนยึดเครื่องมือสื่อสารไปแล้วนี่นา

 

                สมน้ำหน้านายแล้วล่ะ ซีวอน!

 

                “อยากไปตกปลามั้ย คุณหนู” เทมโป้ชะลอความเร็วของรถลงแล้วเอ่ยถาม

 

                “ตอนนี้เนี่ยนะ?”

 

                “ก็ใช่น่ะสิ”

 

                “ชั้นยังไม่เคยลองตกดูเลยนะ แต่ก็อยากลองอยู่เหมือนกัน”

 

                “ใกล้ๆอพาร์ทเม้นท์ผมมีบ่อตก งั้นเราแวะไปเอาเบ็ดที่ห้องผมแล้วไปตกปลาแข่งกันมั้ย ใครแพ้เลี้ยงข้าวมื้อใหญ่”

 

                “ได้เลย!!!!” ฮยอคแจมัวแต่สนุกจนลืมระวังตัว

 

                เมื่อรู้ตัวอีกทีก็คือเดินตามอีกฝ่ายมาจนถึงห้องภายใต้คอนโดหรูเรียบร้อยแล้ว

 

                “นายเองก็รวยใช่ย่อยนะเนี่ย” ฮยอคแจมองไปรอบๆห้อง

 

                “ไม่หรอกครับ คุณหนูก็พูดเกินไป อ้ะ กินน้ำก่อน” เทมโป้รินน้ำเย็นจากขวดให้อีกฝ่าย

 

                “ขอบใจๆ” ฮยอคแจรับมาดื่มด้วยความกระหายจนหมดแก้ว

 

                “รออยู่นี่ก่อนนะ เดี๋ยวผมไปหาคันเบ็ดก่อน” เทมโป้ เดินออกไปอีกทาง ปล่อยให้ฮยอคแจนั่งรอที่โซฟาคนเดียว

 

                เวลาผ่านไปจนฮยอคแจเริ่มสงสัย จึงเอ่ยเสียงเรียกอีกฝ่าย

 

                “เทมป์.....” ก่อนจะพบว่าตัวเองพลาดครั้งยิ่งใหญ่แล้วล่ะ เพราะว่าตอนนี้ส่วนที่ขยับได้ในร่างกายมีเพียงหัวเท่านั้น เพราะร่างกายตั้งแต่คอลงไปเกิดอาการชาจนขยับหรือบังคับเองไม่ได้ ไร้เรี่ยวแรงไปหมด

 

                “โอ๊ะโอ ออกฤทธิ์ทันใจเหมือนกันนะตัวนี้” เทมโป้ เดินออกมาจากห้องนอนตรงมาหาร่างบางทันที

 

                “นี่มันอะไรกัน” ฮยอคแจเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ

 

                “ผมเสียใจจริงๆนะที่ต้องทำแบบนี้” อีกฝ่ายยักไหล่

 

                “นายต้องการอะไร...”

 

                “ต้องการแก้แค้นนายยังไงกันล่ะ!!!” ไม่ใช่เสียงของเทมโป้ แต่กลับเป็นเสียงแหลมของผู้หญิงอีกหนึ่งคนที่ก้าวเข้ามายืนข้างๆ

 

                “ชเว มินอา!!!!” ฮยอคแจถึงกับอึ้ง

 

                “ไง ยังจำชั้นได้อยู่อีกหรอลี ฮยอคแจ!” อีกฝ่ายมองฮยอคแจราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

 

                “นี่มันแผนของเธอใช่มั้ย?” ฮยอคแจพูดอย่างแค้นใจ

 

                “ใช่! นายกล้าดียังไงมาแย่งซีวอนไปจากชั้น ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนกล้าปฏิเสธชั้นทั้งนั้นล่ะ แต่สุดท้ายผู้ชายสุดเพอร์เฟ็คคนนั้นเค้าก็เลือกนาย นายมีดีอะไรสู้ชั้นได้กันห๊า!

 

                “ซีวอนไม่มีวันรักเธอ” ฮยอคแจเน้นช้าๆ

 

                “เค้าก็จะต้องเลิกรักแก!

 

                “ไม่มีทาง!!” ฮยอคแจพูดอย่างมั่นใจ

 

                “เค้าต้องเลิกรักนายแน่ ถ้าได้รู้ว่าสุดที่รักของเค้า นอนกับผู้ชายคนอื่นอย่างเร่าร้อนน่ะ นายก็จะสกปรก ทุเรศ ไม่มีทางที่ซีวอนจะเลือกคนอย่างนาย!” มินอาพูดอย่างสะใจ

 

                “เธอหมายความว่ายังไง” ฮยอคแจถามอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะได้รับการเฉลยเมื่อเทมโป้ยกกล้องวิดีโอพร้อมขาตั้งมาตั้งไว้ที่มุมหนึ่ง

 

                “ขอบใจมากนะ ที่รัก...” มินอาเดินเข้าไปหาเทมโป้พร้อมกับประกบจูบอย่างเร่าร้อน ฮยอคแจมองภาพนั้นอย่างตะลึง

 

                “ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะฮยอคแจ พี่น้องเค้าจะแสดงความรักต่อกัน มันผิดตรงไหน” มินอาหัวเราะ ก่อนจะสอดมือเข้าไปไล้เรียอารมณ์ของชายหนุ่ม

 

                “เอาแค่ไหนครับ....พี่....” เทมโป้มองอีกฝ่ายอย่างบูชา

 

                “เอาให้มันจำไปตลอดชีวิตเลยว่า อย่ากล้ามาเทียบกับคนอย่างชั้นอีก นายทำได้ใช่มั้ย” มินอามองอีกฝ่ายด้วยความปรารถนา

 

                “ทำน่ะผมก็กลั้นใจทำได้ แต่...” เทมโป้มองมาที่ฮยอคแจอย่างรังเกียจ

 

                “ฝืนใจทำหน่อยนะ แล้วชั้นจะมาล้างความทุเรศออกให้” หญิงสาวภายใต้คราบเครื่องสำอางลูบผ่านเป้ากางเกงของอีกฝ่ายอย่างยั่วยวน ก่อนจะหัวเราะแล้วเดินออกจากห้องไป

 

                ฮยอคแจมองมาที่เทมโป้อย่างหวาดกลัว

 

                “เรามาสนุกกันเถอะครับ คุณหนูฮยอคแจ” เทมโป้ถอดเสื้อของตัวเองออก

 

                “อย่านะเทมป์ เราเป็นเพื่อนกันนะ” ฮยอคแจอยากจะหนีแต่ก็ขยับตัวไม่ได้เลย

 

                “นั่นสินะ...แต่ขอโทษที ที่มินอาสำคัญต่อผมเหนือทุกสิ่ง!” เทมโป้กระชากเสื้อของอีกฝ่ายออกจนขาดวิ่น ก่อนจะเลื่อนมือไปปลดกางเกงพร้อมบ็อกเซอร์ลงด้วย

 

                “อย่า!!!!” ฮยอคแจหวาดกลัวจนต้องร้องไห้ออกมา

 

                “ไม่ต้องกลัวครับคุณหนู กับผู้ชายผมก็เคยลองมาบ้าง แต่ต้องขอโทษทีนะครับที่ผมอาจจะทำอย่างอ่อนโยนไม่เป็น เพราะส่วนใหญ่ผมจะได้พวกผู้ชายขายตัวมานอนแก้เซ็งด้วยน่ะ ของดีๆแบบคุณหนูเนี่ย ไม่เคยมีมาหรอกครับ” เทมโป้ไล้มือไปทั่วผิวกายของฮยอคแจอย่างจาบจ้วง

 

                “อย่ามาจับชั้น! ชั้นเกลียดแก เอามือออกไปจากตัวชั้น” อยอคแจกรีดร้องทั้งน้ำตา

 

                “ร้องไปเถอะ! ร้องให้กล้องเห็นหน้านายชัดๆ อยากจะรู้เหมือนกันว่าพ่อแม่นายยังจะยืนอยู่บนธุรกิจได้อีกมั้ย ถ้าลูกชายคนเดียวเป็นตัวเอกของคลิปโป๊น่ะ” เทมโป้หัวเราะอย่างสะใจก่อนจะตรงเข้ากุมแก่นกายของร่างบางเอาไว้อย่างแรง ก่อนจะลงมือบีบจนเป็นรอยนิ้วมือ

 

                “โอ๊ย! ชั้นเจ็บ! ปล่อยชั้น!!!!” ฮยอคแจร้องไห้อย่างเจ็บปวด ก่อนจะต้องหันหน้าหนี เมื่ออีกฝ่ายพยายามจะเข้ามาจูบตนเอง

 

                เทมโป้ละความสนใจจากริมฝีปากสีแดงมาเป้นผิวขาวซีดทั้งตัว จึงลงมือขบกัดไปทั่วทั้งร่างทันที

 

                “โอ๊ย...ฮือๆ...ซีวอน! ช่วยด้วย!!! อย่ามายุ่งกับชั้น ไปให้พ้น โอ๊ย!” ฮยอคแจร้องออกมาอย่างทรมาน เมื่ออีกฝ่ายกัดไปทั่วตัวของเค้าจนเป็นรอยฟันไปหมด ส่วนแก่นกายของเค้าตอนนี้ก็บวมแดงจากน้ำมือของเทมโป้

 

                “ร้องให้ตายมันก็มาช่วยคุณไม่ได้หรอก ร้องไปเลย! เอ้า ร้องสิ!!!” เทมโป้จิกเข้าที่ปลายแก่นกายของฮยอคแจ พร้อมกับผลักอีกฝ่ายให้นอนราบลงกับพื้นห้อง

 

                “อ๊าสสสสส์!!!” ฮยอคแจร้องไห้หนักขึ้นเรื่อยๆ ไม่ได้มีอารมณ์ร่วมด้วยเลยแม้แต่น้อย มีเพียงแต่ความเจ็บปวดและหวาดกลัวเพียงเท่านั้น

 

          “หวังว่าไอ้ซีวอนมันจะฝึกคุณหนูมาดีนะครับ ผมจะได้มุดเข้าไปไม่ยาก เทมโป้ที่ตื่นตัวตั้งแต่ถูกมินอาเล้าโลมงัดแก่นกายของตัวเองออกมาสร้างความผวาให้กับฮยอคแจ

 

                มือหยาบกางขาของร่างบางออกอย่างแรงก่อนจะจ่อส่วนปลายเข้าที่ช่องทางสีชมพู

 

                “แม่งเอ๊ย!” เทมโป้สบถอย่างขัดใจ เพราะจะเสือกกายยังไง ช่องทางของฮยอคแจก็ไม่รับเค้าเข้าไปอยู่ดี

 

                “โอ๊ย!!” ฮยอคแจร้องไห้ปานจะขาดใจ

 

                “ทำไมแม่งคับจังวะ...” แววตาคมกวาดไปทั่วห้องแถวนั้น แล้วก็พบเข้ากับหวีที่มินอาน่าจะหยิบออกมาจากห้องนอน จึงยิ้มอย่างมาดร้ายแล้วคว้าส่วนด้ามที่เรียวยาวมาถือเอาไว้

 

                ฮยอคแจเบิกตากว้างเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายจะทำอะไรกับตนเอง

 

                “เอาล่ะครับคุณหนู อดทนนิดนึง” เทมโป้หัวเราะก่อนจะสอดด้ามหวีนั้นเข้าช่องทางที่คับแคบของฮยอคแจจนสุดด้าม

 

                “อ๊าก!!” ฮยอคแจแหงนหน้าเชิดขึ้นด้วยความเจ็บ

 

                น้ำตาพรั่งพรูมารวมกันอย่างทรมาน ในใจเห็นเพียงแต่ภาพใบหน้าของซีวอนเพียงเท่านั้น

 

                ซีวอนมึงอยู่ที่ไหนมาช่วยกูที กูกลัว....

 

                กูขอโทษที่ไม่เชื่อฟังมึง มาช่วยกูที...








*************************************
=[]=!! ผีอะไรเข้าสิง อัพเป็นบ้าเป็นหลังแบบนี้ ^^'

อากาศหนาวกันบ้างรึยังจ๊ะคนอ่านจ๋า ทับแก้ว (นครปฐม) หนาวบ้างร้อนบ้างสลับกันไป
ขอโทษที่ไอ้จีน ทำตัวเป็นนินจานะจ๊ะ แวบไปแวบมา เรียนหนักมาก!!

ใครกำลังจะเข้ามาอักษรศาสตร์เนี่ย คิดดีๆนะ (อย่าไขู่น้องงงงง) 555
แต่พอมาที่นี่ ได้เรียนเรื่องภาษาจริงๆรู้สึกเลยว่า ตัวเองยังมีข้อบกพร่องอีกเยอะ
ในขณะเดียวกันก็รู้สึกคิดถึงทุกคนมากๆ เลยคิดอยู่ว่า ... กลับมาแต่งฟิคดีมั้ย? *O*!
หายไปน๊านนานขนาดนี้ ทุกคนจะลืมกันรึยังหว่า? เราแก่เกินไปรึยัง? 55555'

ปล. จีนจะทำการรีปริ๊นท์ฟิคเพื่อมาเก็บไว้ของตัวเอง (อยู่มาห้าหกปีไม่เคยได้เห็บไว้กับตัว)
เลยถามเผื่อๆนะจ๊ะ พอดีจะไปเดินเล่นงานฟิคเดือนนี้ด้วย ใครอยากได้เก็บไว้ ก็ลองบอกทางเมลล์
หรือเม้นท์บอกไว้เน้อ ตอนแรกกะไม่ทำแล้ว แต่ก็ยังมีคนถามมาตลอด ตอบเมลล์บ้างไม่ตอบบ้าง 
ตอนนี้จะรีทุกเรื่องนะจ๊ะ

ปล. เราจะขึ้นเลขสองแล้วอ่ะ มันน่ากลัวจริงๆนะ TOT5555 มิสยูคร้าบ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,535 ความคิดเห็น

  1. #4527 HyukJewel (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 19:24
    ไรท์ใจร้าย T_T 
    พี่วอนอยู่ไหน 
    มาช่วยฮยอกแจด้วยฮื่ออ
    #4,527
    0
  2. #4427 Mind-myy (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 24 เมษายน 2556 / 08:48
    วอนมาช่วยฮยอกที   
    #4,427
    0
  3. #4351 loveyc (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 24 มีนาคม 2556 / 18:39
    จะมีคัยมาช่วยฮยอกไม๊ น่าสงสารจัง

    ฮยอกอย่าเปนไรนะ
    #4,351
    0
  4. #4325 piggy-oun (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 11 มกราคม 2556 / 15:24
    ซีวอนอยู่ไหน
    ฮยอกแย่แล้ว
    รีบมาช่วยด่วนเลย
    #4,325
    0
  5. #4321 I' Saru,, (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 7 มกราคม 2556 / 19:58
    วอนรีบมานะ T_T
    #4,321
    0