{SHINee} The Trust บทเรียนนี้เรียกว่ารัก

ตอนที่ 27 : The Trust Lesson 24_จะหายโกรธดีมั้ยนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,997
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    12 มี.ค. 52

The Trust Lesson 24_จะหายโกรธดีมั้ยนะ

 

 

 

                เมื่อเห็นแผ่นหลังของเพื่อนที่ค่อยๆเดินจากไปช้าๆ ทำเอาโซฮีชักจะอดทนอยู่เฉยๆไม่ได้ซะแล้ว ต่อมแม่พระมันทำงาน

 

 

 

                หญิงสาวแก้มป่องเดินตรงไปหารุ่นพี่ตัวดีที่ห้องเรียนแต่กลับเจอความว่างเปล่าของคนที่ต้องการหา แต่ความคิดอย่างหนึ่งมันก็แล่นเข้ามา

 

 

 

 

                ...ดาดฟ้า...

 

 

 

                หญิงสาวรีบตรงไปที่แห่งนั้นทันที และมันก็เป็นอย่างที่คิดซะด้วยสิ พี่อนยูเท้าแขนกับริมระเบียงเหม่อลอยไปกับสายลม

 

 

 

                ไม่กินข้าวหรอคะพี่อนยู ถึงได้มายืนเป็นพระเอกเอ็มวีให้โซฮีหาตัวอยู่ตั้งนาน โซฮีเดินเข้าไปยืนอยู่ข้างๆ

 

 

 

                ถ้าจะมาคุยเรื่องคีย์ พี่ไม่อยากฟังนะโซฮี อนยูเอ่ยออกมาเบาๆ ทำเอาโซฮีถึงกับหน้าเสียตั้งแต่ยังไม่ได้พูดด้วยซ้ำ

 

 

 

                แต่พี่อนยูคะ พี่กำลลังเข้าใจผิดนะคะ

 

 

 

                พี่บอกว่าพี่ไม่อยากฟังยังไงล่ะ อนยูหันมามองโซฮีด้วยสายตาที่ขู่เล็กน้อย แม้ว่าภายในใจจะรู้สึกกลัวซักแค่ไหน แต่วันนี้...ถึงเวลาบอกความจริงซะแล้วล่ะ

 

 

 

 

                พี่อนยูคะ โซฮีมีความจริงบางอย่างจะมาสารภาพกับพี่ค่ะ

 

 

 

                ความจริง...เรื่องอะไรกันโซฮี อนยูขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ

 

 

 

                โซฮีบอกพี่แน่ แต่พี่ต้องให้โอกาสโซฮีได้อธิบายเรื่องราวบางอย่างได้มั้ยคะ

 

 

 

                เอาสิ....

 

 

 

                เมื่อวาน ที่นายคีย์กลับบ้านพร้อมกับซึงรี ดึกนั่นเป็นเพราะว่า เมื่อของซึงรีเข้าโรงพยาบาลกะทันหัน

 

 

 

                เอ๋...ว่ายังไงนะ เข้าโรงพยาบาลงั้นหรอ

 

 

 

                ใช่ค่ะ ความจริงทั้งคู่ไปดูหนังกันเสร็จตั้งแต่ 1 ทุ่มแล้ว จากนั้นมินโฮก็ได้รับโทรศัพท์เข้ามาว่าคุณแม้ท่านล้มป่วยกะทันหัน คีย์เลยอาสาไปอยู่ที่โรงพยาบาลเป็นเพื่อนน่ะค่ะ พี่ก็ลองคิดดูสิคะ ถ้าจะขอตัวกลับก่อนมันก็คงน่าเกลียด ใช่มั้ยล่ะคะ โซฮีพยายามโน้มน้าว

 

 

 

                อนยูเองก็ใช่ว่าจะเป็นคนไร้เหตุผลขนาดนั้น แต่มันก็ยังมีอีกเรื่องที่คาใจ

 

 

 

                แล้วทำไมจะต้องมาส่งกันถึงบ้านด้วยล่ะดึกๆดื่นๆปานนั้น

 

 

 

                พี่ยังพูดเลยว่าดึกๆดื่นๆ จะปล่อยให้คีย์มันกลับคนเดียวได้ยังไงล่ะคะ ถ้าถูกฉุดไปจะว่ายังไงล่ะ ตัวยิ่งแห้งๆแบบนั้น อนยูถึงกับต้องยอมจำนนให้แก่เหตุผลของคนตรงหน้า

 

 

 

                แล้วทำไมไม่รับโทรศัพท์ นั่นไงยังอุตส่าห์หาเหตุผลมาเถียงจนได้ โซฮีล่ะกลุ้มใจกับพี่จริงๆเลยพี่อนยู

 

 

 

 

                คุยโทรศัพท์ในโรงพยาบาลเสียมารยาทนะคะพี่ชาย แถมยังเป็นการรบกวนผู้ป่วยด้วย

 

 

 

                เฮ้อ...นี่สรุปพี่ผิดจริงๆใช่มั้ยเนี่ย อนยูทำท่าอยากจะตายเสียให้ได้

 

 

 

                ไม่ใช่หรอกค่ะ ไม่ใชพี่ที่ผิดหรอก โซฮีต่างหากที่เป็นคนที่ผิดที่สุด โซฮีก้มหน้าพูดอย่างเศร้าๆ

 

 

 

                หมายความว่ายังไงน่ะโซฮี เธอพูดอะไรออกมา อนยูมองหน้าหญิงสาว

 

 

 

                พี่อนยูคะ โซฮีมีเรื่องสำคัญที่จะต้องบอกพี่ค่ะ โซฮีเงยหน้าขึ้นสูดลมหายใจให้เข้าไปเต็มในปอด

 

 

 

                ว่ามาสิ พี่รอฟังอยู่

 

 

 

                นายกุญแจ...เค้ารักพี่ค่ะ

 

 

 

                ห๊า...ว่ายังไงนะ อนยูเบิกตาเล็กๆนั่นให้กว้างมากเท่าที่จะทำได้

 

 

 

                พี่จำเมื่อ 2 ปีก่อนได้มั้ยคะ วันนั้นที่โซฮีบอกรักพี่น่ะค่ะ

 

 

 

                อะ...อืม ทำไมล่ะ

 

 

 

                จากนั้นโซฮีกำลังจะเดินกลับบ้าน เห็นนายนั่นไปนั่งร้องไห้ในสวนสาธารณะ พี่ก็รู้ใช่มั้ยล่ะว่าปากโซฮีมันเป็นยังไง ชั้นก็เลยเดินเข้าไปหลอกหมอนั่นว่าชั้นกับพี่เราตกลงเป็นแฟนกันแล้ว อ๊า...พี่อย่าโกรธชั้นเลยนะ โซฮีรีบยกมือขึ้นปกป้องตัวเองกลัวอนยูจะประทานฝ่ามือลงมา

 

 

 

                ...แต่...ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

 

 

                แล้วยังไงต่อ

 

 

                หมอนั่นดูซึมไปเลยล่ะค่ะ แล้วพอโซฮีกลับมาเรียนต่อในเกาหลีนี่พอได้คุยกับหมอนั่นทำให้โซฮีได้รู้ว่าเค้ายังฝังใจว่าเรื่องที่โซฮีเล่าเป็นเรื่องจริงน่ะค่ะ เลยพยายามทำตัวประชดใส่พี่

 

 

 

 

                มิน่าล่ะ หลังจากวันนั้นมาคีย์แทบจะกลายเป็นคนละคนไปเลย แถมยังชอบเย็นชาใส่พี่ด้วย

 

 

 

                ชั้นขอโทษนะคะ พี่อนยู โซฮีก้มหน้าด้วยความรู้สึกผิด

 

 

 

                ไม่ต้องหรอก พี่สิต้องขอบใจโซฮีที่มาทำให้พี่คิดได้ แล้ว...คีย์เค้ารักพี่จริงๆงั้นหรอ อนยูยังไม่มั่นใจ

 

 

 

                นั่นคงจะเป็นคำถามที่พี่ต้องหาคำตอบด้วยตัวพี่เองแล้วล่ะค่ะ โซฮียิ้มอย่างเป็นกำลังใจให้คนที่ตัวเองเคนรักวันนี้คงจะเหลือแต่ความเป็นพี่น้องให้กันแล้วล่ะ

 

 

 

 

                จากนั้นการเรียนภาคบ่ายก็ดำเนินต่อมาเรื่อยๆ แล้วในที่สุดการเรียนอันหนักอึ้งของวันนี้ก็จบลงซะที

 

 

 

                คีย์....... โซฮีร้องเรียก

 

 

 

                ว่าไง....

 

 

 

                ลองไปขอโทษพี่อนยูเค้าดูอีกทีสิ

 

 

 

                ไม่เอาล่ะ พี่เค้าคงไม่ยอมหายโกรธชั้นง่ายๆหรอก คีย์หน้าเศร้าจนโซฮีชักจะเป็นห่วง

 

 

 

                คีย์...ลองดูอีกซักครั้งน่า ทุกๆครั้งมันก็มีแต่พี่อนยูไม่ใช่หรอที่เป็นฝ่ายเข้าหานายก่อน แต่นาย...ไม่เคยเดินก้าวเข้าไปหาพี่เค้าเลย แล้วแบบนี้เส้นทางของนายและพี่อนยูมันจะมาบรรจบกันได้ยังไงล่ะ

 

 

 

                คีย์ขมวดคิ้วหนาๆ คิดตามที่โซฮีพูดออกมา

 

 

 

                ลองไปขอโทษเค้าอีกครั้ง ถ้ามันไม่สำเร็จก็ช่างมันสิ อย่างน้อยๆเราก็ได้ลองพยายามแล้ว โซฮีตบบ่าเพื่อนเพื่อเป็นการให้กำลังใจ

 

 

 

                อืม...ชั้นเข้าใจแล้ว คีย์พูดพร้อมกับคว้ากระเป๋าเตรียมวิ่งออกจากห้องเรียน แต่...ฝ่าเท้าดันวิ่งกลับมาหาโซฮีแล้วคว้าตัวหญิงสาวเข้ามากอดเอาไว้

 

 

 

                ยัยซาลาเปาขอบใจมากนะ.... คีย์พูดทั้งรอยยิ้ม

 

 

 

                ไม่เป็นไรหรอก... ถ้ามันจะชดเชยสิ่งที่ชั้นทำไว้ในอดีตได้

 

 

 

                คีย์รีบวิ่งตรงไปยังห้องเรียนของพี่ชายข้างบ้านทันที เอาวะ เป็นไงเป็นกัน ลองดูซักตั้งจะโดนเค้าไล่กลับมาก็ไม่สนแล้วโว้ย

 

 

 

                เมื่อไปถึงก็เจอเข้ากับพี่อนยูที่กำลังนั่งคุยอยู่กับเพื่อนแล้วก็เด็กชายคนหนึ่งที่ทำผมคล้ายๆกับดอกเห็ดเลยแฮะ

 

 

 

                เฮ้ย...อนยู นู่นน่ะมีใครมาหาแน่ะ จงฮยอนมองไปทางประตู

 

 

 

                อนยูเองก็มองไปเช่นกัน ก่อนจะเบือนหน้ากลับมาที่เดิม คีย์ถึงกับหน้าเสียแค่นี้ความกล้าทั้งหมดที่เคยมีมันก็สลายไปหมดแล้ว ร่างบางเตรียมหันหลังเดินกลับ

 

 

 

                น้องคีย์...เดี๋ยวก่อนสิ มานั่งด้วยกันสิ จงฮยอนกวักมือเรียก เพราะรู้ดีว่าไอ้เพื่อนข้างหน้านี้กำลังพยายามเก๊กโกรธขนาดไหน

 

 

                คีย์มองอนยูอย่างกล้าๆกลัวๆ ก่อนจะค่อยๆไปนั่งเก้าอี้ข้างๆพี่ชาย

 

 

 

                ครืด...... อนยูลากเก้าอี้ออกห่างทันที

 

 

 

                จงฮยอนและแทมินเงยหน้ามองกันอย่างอึ้งๆ ไม่คิดว่าอนยูจะกล้าขนาดนี้

 

 

 

                คีย์จิกเล็บเข้ากับฝ่ามือพยายามกลั้นน้ำตาไว้ ไม่น่ามาเลย มาแล้วก็โดนท่าทีรังเกียจใส่แบบนี้

 

 

 

                เอ่อ...น้องคีย์นี่แทมินนะเป็นลูกพี่ลูกน้องของพี่น่ะ จงฮยอนรีบแนะนำคนข้างๆตัว

 

 

 

                สวัสดีครับ ผมลี แทมินครับ เด็กหนุ่มยิ้มหวาน

 

 

 

                อ่า...สวัสดีพี่ชื่อคีย์นะ น่ารักจังเลย ชื่ออะไรนะ แทมินหรอ อิอิ เรียกเร็วๆแล้วจะเหมือนแทมนี่เลยนะ คีย์พอจะยิ้มออกบ้าง

 

 

 

                คีย์...นายนี่พูดเหมือนไอ้มินโฮมันเลยนะ ไอ้ชื่อแทมนี่น่ะ จงฮยอนส่ายหัวไปมา

 

 

 

                เอ๋...มินโฮ ใครหรอครับ

 

 

                อ๋อ...เพื่อนของพี่จงฮยอนกับพี่อนยูน่ะครับ แต่วันนี้พี่เค้าคงไปทำงานแหละฮะ แทมินเป็นฝ่ายตอบออกมาซะเอง

 

 

 

                เฮ้ย อนยูแกจะไม่พูดกับน้องเค้าจริงๆหรอวะ จงฮยอนที่ทนความหมั่นไส้ไม่ไหวถามเพื่อนที่กำลังนั่งปั้นหน้าตายไม่พูดไม่จา

 

 

 

                ก็ไม่มีอะไรจะพูดนี่นา อนยูพูดพร้อมกับจะลุกเดินหนี แต่ก็ถูกคีย์รั้งแขนเอาไว้

 

 

 

                คีย์ขอโทษ... ร่างบางพูดด้วยน้ำเสียงสำนึกผิด

 

 

 

                รู้แล้ว ปล่อยแขนเถอะ อนยูพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

 

 

                หายโกรธคีย์รึยัง

 

 

 

                ยัง...ปล่อยแขนเถอะน่าจะได้กลับบ้าน

 

 

 

                ทำยังไง...ถึงจะหายโกรธ

 

 

 

                อย่ามางี่เง่าน่าคีย์ลุกได้แล้ว กลับบ้านกัน อนยูพยายามแกะมือน้องชายออก

 

 

               

จงฮยอนเตะขาโต๊ะเล็กน้อยเป็นสัญญาณให้อนยูหันมามอง จากนั้นจึงทำปากพะงาบๆไม่ให้คีย์รับรู้

 

 

 

...เล่นตัวนักนะแก เดี๋ยวน้องเค้าไม่ง้อแล้วจะรู้สึก...

 

 

 

...เรื่องของชั้น แกอย่ามายุ่งน่า...

 

 

 

...ไอ้นี่หนิ ถ้าแกไม่หายโกรธนะ ชั้นจะพาคีย์ไปให้มินโฮรู้จักแล้วจะจัดการให้2คนนี้เป็นแฟนไปเลย คอยดูสิ...

 

 

 

...แกกล้าก็ลองดูสิ...

 

 

 

โอ๊ย...พวกพี่พอเถอะนะครับ มักแน่แทมินชักจะทนไม่ไหวแล้วนะ อย่ามาจ้องตาพี่จงฮยอนของผมนะฮะพี่อนยู ผมหวง

 

 

 

หายโกรธพี่คีย์เถอะนะครับ พี่อนยูพี่เค้าก็มาขอโทษพี่แล้วยังไงล่ะครับ พี่เค้าน่าสงสารออก แทมินมองไปยังพี่ชายคนใหม่ที่เพิ่งจะรู้จัก

 

 

 

 

อนยูมองน้องชายข้างบ้านอีกครั้ง

 

 

 

จะทำแบบนี้อีกมั้ย

 

 

 

ไม่แล้ว...ไม่ทำอีกแล้ว คีย์รีบพูด

 

 

 

อย่าให้เกิดเรื่องแบบนี้อีกนะ ไม่มีคราวหน้าอีกแล้ว อนยูพูดเสียงเข้มๆ

 

 

 

เป็นห่วงเค้าก็บอกไปรงๆสิวะ ทำเป็นเข้มอยู่ได้ จงฮยอนยังไม่วายขัดคอ

 

 

 

หุบปากไปไอ้เป็ดจมูกบาน...

 

 

 

อ้าวไอ้เต้าหู้เน่านี่หนิ

 

 

 

พอๆๆ...พี่จงฮยอนครับ กลับบ้านกันเถอะ ไปนะฮะพี่อนยูพี่คีย์ แทมินก้มหัวเล็กน้อยแล้วลากพี่ชายออกมาทันที

 

 

 

อ้าว...นี่จะนั่งสำนึกผิดอยู่นี่รึไงล่ะ จะกลับมั้ยบ้านน่ะ นานๆจะมีโอกาสทีขอซ้ำเติมหน่อยละกัน

 

 

 

ไม่กลับ...จนกว่าพี่จะบอกว่าพี่หายโกรธผมแล้ว และก็พูดจากับผมเหมือนเดิมด้วย คีย์ยกมือขึ้นกอดอก

 

 

 

สรุปใครเป็นฝ่ายงอน ใครเป็นฝ่ายง้อกันแน่เนี่ย

 

 

 

อนยูก้มตัวลงเล็กน้อยให้ระดับสายตาตรงกับคีย์ที่นั่งเก้าอี้อยู่ มือหนาลูบผมคีย์ไปมาเบาๆ

 

 

 

พี่หายโกรธเราดีมั้ยนะ.... อนยูพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

 

 

 

ดีสิ...อ๊ะ.... ปากเรียวถูกประทับด้วยริมฝีปากของอนยู ดีที่ห้องเรียนตอนนี้ไม่มีใครอยู่แล้ว ไม่งั้นคงจะเป็นเรื่องใหญ่ที่หัวหน้าห้องมาทำอะไรในห้องเรียนแบบนี้

 

 

 

จูบที่ยาวนานจนคีย์กลัวว่าตัวเองจะขาดอากาศหายใจไปในวินาทีใดวินาทีหนึ่ง

 

 

 

อนยูยอมผละออกมาในที่สุด แล้วจ้องมองผลงานตัวอย่างพอใจ

 

 

 

ริมฝีปากที่แดงสดที่บวมเจ่อ ทำให้คนตรงหน้ายิ่งดูน่าหลงใหลมากเพิ่มขึ้นไปอีก

 

 

 

คีย์คว้าเอวของอนยูมากอดเอาไว้แล้วซุกหน้าลงไปกับหน้าของท้องพี่ชาย

 

 

 

คีย์ขอโทษนะ...คีย์มีเหตุผลนะ คีย์อธิบายได้ คีย์รับรองว่าจะไม่มีคราวหน้าอีกแล้ว พี่อย่าเย็นชาใส่คีย์แบบนี้อีกเลยนะ คีย์พูดอู้อี้ออกมา

 

 

 

อนยูมองคนที่กำลังกอดตัวเองด้วยแววตาอ่อนโยน นี่นายรักพี่จริงๆใช่มั้ยคีย์

 

 

 

ป้ะ...กลับบ้านกันเถอะนะอนยูผลักตัวน้องชายออกมา แล้วจูงมือน้องชายกลับบ้าน

 

 

 

นี่ล่ะมั้ง...ที่เค้าว่ากันว่าคนรักกันยิ่งทะเลาะกันก็จะยิ่งเข้าใจกัน

 

 

 

แต่การทะเลาะนั้นมันก็ต้องมีสาเหตุมาจากคำว่ารักเท่านั้นนะ

 

 

 

**********************************************
ป้ะเท่งป๊ะ555+ อนคีย์ๆๆๆ จีนเชียร์สุดใจขาดดิ้น
แล้วโฮคีย์ล่ะ...รักเหมือนกันลูก อ้าว 0.0
555 มีใครสนใจ โฮจีนมั่งเนี่ย ก๊าก ยินดีแต่งแบบไมกลัวบ้านระเบิด

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,229 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 9 กรกฎาคม 2554 / 17:07
    อ๊ายยยย
    แทมหึงจงง่าาาา
    ป.ล.อนนี่ชอบเล่นทีเผลอตลอด~!
    #2,150
    0
  2. #2013 'The Pancake!; (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 มีนาคม 2554 / 19:55
    เยี่ยมๆ หายเคืองกันซะที
    #2,013
    0
  3. #1974 candy-tarn (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2553 / 12:14
    ง้อน่ารักจริงจัง

    สู้ๆนะค่ะ

    (:
    #1,974
    0
  4. #1936 Bobinsky (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2553 / 15:14
    เข้าใจกันแล้วสินะ :$
    #1,936
    0
  5. #1920 a little thing called 'love' (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2553 / 21:03
    สุดท้ายก็จบลงที่เข้าใจกัน
    #1,920
    0
  6. #1871 kiki (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2553 / 20:07
    โหหหหหหห



    ในห้องเรียนนะ



    เปงกำลังจายหั้ยนะ
    #1,871
    0
  7. #1761 อิทอม (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2553 / 18:44
    หวานจังเลย * w * > w
    #1,761
    0
  8. #1719 เอ็ม (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2553 / 13:13
    อ๊ากอนคีย์!!!!!!
    #1,719
    0
  9. #1664 juyong (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2553 / 22:00
    อ๊ายยยยยย  

    อิจฉาอ่ะ..หวานเกินไปแล้ว
    #1,664
    0
  10. #1506 Nosomi & Misora (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2553 / 23:07
    Nosomi:สุดยอดเลย
    Misora:อะไรจะขนาดนั้น
    #1,506
    0
  11. วันที่ 10 เมษายน 2553 / 10:02
    โหยย
    ยิ่งทะเลาะกันยิ่งมีลูกมากมาย

    ก๊ากกกกกกก
    #1,409
    0
  12. #1086 มายุ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2552 / 21:57
    พอเข้าใจกันก็หวานซ้า ไม่เห็นเราในสายตา
    #1,086
    0
  13. #941 ★SHINing_MEAN★ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2552 / 15:27
    นั่งลุ้นจนปวดก้นเลย - -"

    ในที่สุดก็คืนดีกันแล้ว เย้วว ๆๆ
    #941
    0
  14. #927 –•“Som”•– (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2552 / 02:37
    ในที่สุดก้อเข้าใจกันแล้ววววววววว

    เย่ๆ ดีใจแทน ^^
    #927
    0
  15. #748 kY I$ KeY N๐t An0tHR (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2552 / 09:30
    อนคีย์ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

    เหอะะะะๆ
    #748
    0
  16. #442 ultar...naruk (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 เมษายน 2552 / 14:27

    น่ารักมากคุ่นี้

    #442
    0
  17. #360 fai ^^ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 มีนาคม 2552 / 15:41
    ค้าง.......ๆๆๆๆๆ

    น่ารัก ทั้งคู่ เลยยยยย

    อยากอ่านใจจะขาด >O<

    ไม่เอา โฮคีย์น่ะ อนคีย์ น่ารักก่า

    แต่ก้อชอบ โฮคีย์ น่ะ

    แย่ เลยย อนคีย์ดีก่า
    #360
    0
  18. #359 JuZZMin (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 มีนาคม 2552 / 13:05
    ไม่เอา โฮคีย์อ่ะ


    ถ้าโฮคีย์ จะทิ้งระเบิดด้วย ยย ย


    กร้าซซซซซซซซซซซซ ซซซ


    อนคีย์ๆๆๆ
    #359
    0
  19. #358 Nook_Jaejoong (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มีนาคม 2552 / 21:36

    ไม่อยากให้มินโฮชอบคีย์อ่ะ

    ชั้ลเกียดรัก 3 เส้า

    UP !!!!

    #358
    0
  20. #356 กล่องดนตรีสีมะนาว (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มีนาคม 2552 / 18:03
    เค้าก้เชียร์อนคีย์นะ

    อย่าให้คู่กะมินโฮเลย
    #356
    0
  21. #355 haha (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มีนาคม 2552 / 17:14
    ไม่เอาไรเตอร์

    อนคีย์ดีแล้ว

    น่ารัก^^คีย์น่ากดชะมัด

    อนจับกดเลย555



    #355
    0
  22. #354 *~ เยเย่พอย ~* (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มีนาคม 2552 / 16:48
    อ๊างงงง >//<

    อนคีย์น่ารักเกินไปแล้วววว ~

    แล้วโฮล่ะ !

    อ่า .. งั้นให้โฮคู่กะไรเตอร์รึกัน !
    #354
    0
  23. #353 ... (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มีนาคม 2552 / 11:50
    งานนี้ต้องขอบคุณโซฮีกับแทมินอ่ะ



    ที่ช่วยให้พี่สองคนคืนดีกันซักที



    เฮียจงห้ามเอาพี่คีย์ไปเป็นแฟนเฮียโฮอย่างที่พูดน๊ะ



    ฮาตอนที่แทมิมไม่อยากให้เฮียอนมองเฮียจงอ่ะ



    แต่แหม๋ดูท่าเฮียอนจะคิดถึงพี่คีย์จัด ดูดิทำปากพี่เขาช่ำเลยอ่ะ
    #353
    0
  24. #352 aommalette (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มีนาคม 2552 / 09:38
    โว้ว.....น่ารักได้อีกนะเนี่ย คู่นี่



    น้องเปาด้วย ฮี่ๆ





    อนยู อย่ามาเรียกจงฮยอนว่าเป็ดจมูกบานนะ!

    (แต่ก็...จริงแฮะ --')







    เป็นกำลังใจให้ไรต์เตอร์น้าาาาา ^o^v
    #352
    0