[ FanFic KiHae (Yaoi) ] :: Beautiful Disaster Serires II

ตอนที่ 83 : Beautiful Disaster Series II Chapter 67_ชั้นพาเค้ามาคืน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,712
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    12 มี.ค. 52

Beautiful Disaster Series II Chapter 67_ชั้นพาเค้ามาคืน


                บาดา...ไปเดินเล่นกันเถอะ ยุนฮักพูดขึ้นมาเมื่อเห็นว่าร่างบางยอมออกมาจากห้องแล้ว

 

                แต่นี่มันใกล้เวลาที่เราจะต้องไปที่สนามบินกันแล้วนะ ดงเฮมองไปที่นาฬิกา

 

                ยังเหลือเวลาอีกตั้งชั่วโมงครึ่งน่ะ คุณไม่อยากจะเก็บความทรงจำที่นี่ไว้ซักหน่อยหรอยุนฮักพูดแทงใจดำออกมา

 

                นั่นสินะ...ต่อจากวันนี้ไป ผมก็คงจะไม่ได้เห็นที่นี่อีกแล้ว ไม่มีอีกแล้ว ความทรงจำดีๆที่เคยเกิดขึ้นที่นี่ ความสุข ความทุกข์ ทุกๆอย่างที่ผ่านเข้ามาในชีวิตผม ต่อจากวันนี้ไป...คงไม่มีอีกแล้ว

 

                อะ...อืม...งั้นก็ได้

 

                ยุนฮักพาร่างบางเดินไปยังที่ต่างๆตลอดทางเท้า โดยที่ไม่มีใครพูดอะไรออกมาเลยซักนิด น่าแปลก...ทั้งๆที่ตอนนี้ใกล้จะเป็นช่วงปลายหนาวแล้ว แต่วันนี้หิมะกลับยังคงโปรยปรายยลงมาอย่างไม่ขาดสาย ทำเอารู้สึกหนาวไปเหมือนกัน

 

                กิมจิ...เราจะไปไหนกันหรอ ดงเฮพูดขึ้นเมื่อเห็นว่ายุนฮักยังคงเดินดุ่มๆโดยที่ไม่มีเสียงอะไรเล็ดลอดออกมา

 

                ยุนฮักเอง...ก็เริ่มรู้สึกปวดหัวมากขึ้นทุกที พยายามข่มเสียงไอไว้ไม่อยากให้คนข้างๆนี่รับรู้ เค้าอยากจะไปให้ถึงแม่น้ำเร็วๆ

 

                ตามมาเถอะน่าบาดา...ผมรับรางว่าคุณจะต้องมีความสุข          รับรองเลย...ว่าคุณต้องมีความสุข

 

                ดงเฮที่รู้ว่าคาดคั้นไปก็คงจะไม่มีประโยชน์อะไร จึงได้แต่เงียบไว้ตลอดทาง จนเมื่อมาถึงที่หมายเค้าก็ได้รู้

 

                สวนสาธารณะแม่น้ำฮัน

 

                กิมจิ เรามาที่นี่กันทำไม ดงเฮถามด้วยน้ำเสียงขาดๆหายๆ

 

                ก็คุณชอบที่นี่ไม่ใช่หรอ...ผมก็เลยพาคุณมาน่ะสิ ยุนฮักอาศัยช่วงที่ดงเฮให้ความสนใจกับหิมะที่โปรยลงมา แอบกระแอมไอเล็กน้อย

 

                เมื่อเดินต่อไปซักพัก กิมจิก็หยุดเดินก่อนจะหันหลังนั่งยองๆลงให้แก่ร่างบาง

 

                อะไรน่ะ กิมจิ... ดงเฮร้องอย่างตกใจ

 

                ขึ้นมาสิ...เร็วเข้า ยุนฮักส่งเสียงเชิงว่าให้ดงเฮขี่หลังตัวเอง

 

                ไม่เอาน่ากิมจิ อย่าทำแบบนี้เลย

 

                ขึ้นมาเถอะน่าบาดา เร็วเข้า ผมขอร้อง ยุนฮักส่งสายตาไปให้ดงเฮอย่างเว้าวอน ตอนนี้เวลาของเค้ามันเหลือน้อยลงไปแล้ว

 

                ร่างบางมองร่างโปร่งอีกครั้งอย่างตัดสินใจ ก่อนจะค่อยๆทาบตัวกับแผ่นหลังของยุนฮัก

 

                ยุนฮักค่อยๆลุกขึ้นยืนและออกเดินตรงไปตามทาง แม้ว่าอาการเจ็บปวดของร่างกายจะถาโถมเข้ามา แต่เค้า...ยังเป็นอะไรไปไม่ได้ในตอนนี้

 

                กิมจิ...ทำไมตัวของกิมจิถึงได้ร้อนขนาดนี้ล่ะ ดงเฮที่รับรู้ได้ถึงไอร้อนที่ออกมาจากตัวของคนที่กำลังแบกเค้าอยู่ ก็รีบเอามือแตะที่หน้าปากของยุนฮัก ก็ตกใจ เพราะว่าอุณหภูมิมันสูงมากมาย

 

                ไม่มีอะไรหรอกน่า... ยุนฮักตอบอย่างปัดๆ ทั้งๆที่ความจริงตัวเองก็จะทนไม่ไหวแล้ว

 

                ฮึก...ฮือ...ไม่จริง กิมจิโกหก วางบาดาลงเถอะนะกิมจิ วางบาดาลง ฮือ... ร่างบางขอร้องร่างโปร่งทั้งน้ำตา

 

                อย่าร้องไห้สิบาดา...ผม...ไม่เป็น...แค่ก...แค่ก.... พูดยังไม่ทันสิ้นคำ ร่างโปร่งก็ไอออกมาแล้ว

 

                ดงเฮมองยุนฮักอย่างตกใจ เลือด...ที่ออกมาพร้อมกับการไอ นี่มันเกิดอะไรขึ้น

 

                กิมจิ...ฮือ...วางบาดาลงเดี๋ยวนี้นะ วางบาดาลง...ทำไมถึงได้ไอเป็นเลือดแบบนี้ล่ะ ทำไม... ดงเฮยังคงร้องไห้ออกมาไม่ขาดสาย

 

                อีกนิดเดียวแล้วบาดา...เดี๋ยวผมก็จะปล่อยคุณแล้ว

 

                อีกไม่กี่นาทีข้างหน้า เค้าก็จะมารับคุณไปแล้ว เวลาของผมใกล้จะหมดลงแล้ว

 

                กิมจิพูดเรื่องอะไรน่ะ อย่าทำแบบนี้เลยรีบกลับไปกินยาเถอะนะ

               

ขอผม...ได้มีเวลาอยู่กับคุณหน่อยได้มั้ย ยุนฮักถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

 

                ก็อีกชั่วโมงนึงเราก็จะไปญี่ปุ่นกันแล้วไงล่ะ รีบกลับ..ฮือ...กัน...ฮือ...เถอะนะ

 

                แน่ใจแล้วหรอ...ว่าคุณอยากจะไปกับผมน่ะ ยุนฮักไอออกมาอีกครั้ง

 

                อย่าพูดอีกเลยนะกิมจิ อย่าพูดอีกเลย ดงเฮกอดคอของร่างโปร่งเอาไว้แน่น

 

                แต่ผมต้องพูด! คุณจำทุกได้แล้วทำไมไม่บอกผมล่ะบาดา...ทำไมปล่อยให้ผมเป็นไอ้งั่งอยู่แบบนั้น ยุนฮักระเบิดเสียงถามดงเฮออกมา

 

                กิมจิ...... ดงเฮอึ้งไป ไม่คิดว่าร่างโปร่งจะรู้เรื่องแล้ว

 

                ถ้าวันนั้นผมไม่แอบยืนฟังคุณกับเด็กผู้ชายคนนั้นพูดกัน ผมก็คงไม่มีวันได้รู้ความจริงเลยใช่มั้ย ว่าที่คุณยังอยู่กับผมน่ะ ก็เพราะว่าความสมเพช!”

 

                ไม่ใช่นะกิมจิ ฮือ...มันไม่ใช่แบบนั้น ดงเฮพยายามแก้ตัวเป็นพัลวัน

 

                เลิกหาคำพูดสวยหรูมาปลอบผมเถอะบาดา...สุดท้ายแล้วหัวใจของคุณมันก็ยังมีแต่คิบอมเท่านั้น ไม่มีวันเป็นชื่อผมไปได้หรอก ยุนฮักแค่นยิ้มออกมา

 

                ฮือ....กิมจิ วางบาดาลงเถอะ แล้วเราก็ไปญี่ปุ่นกันนะ ไปดูดอกซากุระด้วยกันแบบที่กิมจิเคยบอกไง

 

                ผมอยากได้คุณทั้งตัวและหัวใจนะบาดา ไม่ใช่รั้งตัวคุณไว้ ส่วนหัวใจคุณฝากใครไว้ที่นี่ ผมไม่อยากได้ร่างที่ไร้วิญญาณของใครหรอกนะ ยุนฮักปล่อยให้น้ำตาลูกผู้ชายมันร่วงหล่นออกมา

 

                ผมกำลังจะตายยังไงล่ะบาดา...เพราะคำๆนี้ใช่มั้ยที่รั้งตัวคุณไว้ให้ยังอยู่กับผม...เพราะคำๆนี้ใช่มั้ย

 

                ไม่ใช่นะ...ทำไมพูดแบบนี้ล่ะ...ฮือ...ฮึก...มันไม่ใช่แบบนั้น ดงเฮร้องไห้อยู่บนหลังของร่างโปร่ง

 

                พอเถอะบาดา...พอแล้ว เลิกทำตัวสงสารผมซะที ผมยิ่งทำให้ผมทุเรศตัวเอง เลิกทำแบบนี้ซะที แค่ก...แค่กๆ.... ยุนฮักไอจนสำลักเลือดออกมา

 

                กิมจิ!!!........ ดงเฮร้องอย่างตกใจ พยายามจะดิ้นลงจากหลังของยุนฮักให้ได้ แต่มือหนาก็ยังคงควบคุมทุกการย่างก้าวเอาไว้ได้

 

                จนสุดท้ายก็ใกล้มาถึงริมแม่น้ำฮันซะที

 

ดงเฮที่มองเห็นใครคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้นก็เบิกตากว้าง

 

                คิบอม...ทำไมคิบอมมาอยู่ที่นี่ได้

 

                คิบอมเอง...ก็ไม่คิดเช่นกันว่าจะเห็นว่าดงเฮมาพร้อมกับยุนฮักแบบนี้ แถมยังขี่หลังกันมาแบบนี้ด้วย

 

                ยุนฮักที่แทบจะทนอาการของตัวเองไม่ไหวแล้ว ก็เริ่มใจชื้นขึ้นเมื่อเห้นว่าคิบอมยังมาตามที่ตัวเองส่งข้อความไป ขายาวรีบก้าวให้ถึงจุดที่คิบอมยืนอยู่

 

                ทำไมทำแบบนี้ล่ะกิมจิ...พาบาดามาที่นี่ทำไม ฮือ..พามาทำไม.... ดงเฮร้องไห้ไม่หยุด

 

                ยุนฮักมายืนอยู่ตรงหน้าของคิบอมก็ค่อยๆว่างร่างบางลง ก่อนจะค่อยๆพยุงตัวเองลุกขึ้น มองตาคิบอมอย่างไม่หลบ พลางเช็ดเลือดที่เลอะมุมปากของตัวเองออก

 

                นาย.... คิบอมตกใจเช่นกัน ที่เห็นว่าชายหนุ่มตรงหน้ามีคราบเลือดติด

 

                ฮือ...กิมจิ.... ดงเฮไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำอะไรแล้ว

 

                ยุนฮักพยายามประคองสติตัวเองให้ได้มากที่สุด ค่อยคว้ามือดงเฮให้มายืนอยู่ข้างๆเค้าตรงหน้าของคิบอมและหยิบมือคิบอมข้างหนึ่งขึ้นมาเช่นกัน

 

                ก่อนจะจับสองมือนั้นให้ซ้อนทับกัน แล้วยิ้มออกมาอย่างยากเย็น

 

                ชั้นพาเค้ามาคืน... พูดจบร่างโปร่งก็ล้มลงบนพื้นหิมะเย็นเฉียบทันที

 

                กิมจิ!!!!!”

 

                ดงเฮรีบถลาเข้าไปรับร่างโปร่งเข้ามาไว้ในอ้อมกอดทันที เช่นเดียวกับคิบอมที่ทรุดเข่านั่งลงข้างๆอย่างตกใจ

 

                ฮือ...กิมจิ...ทำไมทำแบบนี้ล่ะ...ฮือ..... ดงเฮร้องไห้ออกมาอย่างเสียใจ

 

                อย่า...แค่ก....อย่าร้องไห้สิบาดา...คุณรู้ตัวมั้ยว่าเวลาที่คุณยิ้ม...แค่ก....คุณน่ารักมากแค่ไหน ฉะนั้นอย่าร้องไห้เลยนะ ยุนฮักพยายามเค้นเสียงออกมา

 

                ไม่เอาแล้วนะยุนฮัก...ไม่ต้องพูดแล้ว ฮือ...ไปหาหมอนะ คิบอม...ฮึก...โทรเรียกรถพยาบาลสิ...ฮือ ดงเฮหันไปสั่งคนที่นั่งอยู่ข้างๆ

 

                คิบอมรีบคว้ามือถือออกมาจากกระเป๋าเสื้อเตรียมกดเบอร์ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อมือของยุนฮักมาหยุดตัวเองเอาไว้

 

                ป่วยการ...ไม่มีประโยชน์หรอ หมอน่ะ...ช่วยอะไรชั้นไม่ได้หรอก

 

                ทำไมถึงพูดแบบนี้ล่ะกิมจิ ไหนกิมจิบอกว่ากิมจิจะหายยังละ กิมจิสัญญากับบาดาว่าเราไปญี่ปุ่นกันแล้ว กิมจิจะไปผ่าตัดยังไงล่ะ ฮือ...ทำไมล่ะ...ฮือ...

 

                บาดา...ผมขอโทษ.... ยุนฮักปล่อยให้น้ำตาค่อยๆไหลออกมา

 

                ขอโทษอะไร...ฮือ...กิมจิขอโทษอะไรบาดา... ดงเฮกอดคนในวงแขนเอาไว้แน่น

 

                ขอโทษที่เอาความรู้สึกของตัวเองเป็นใหญ่แต่เพียงฝ่ายเดียว ขอโทษที่กักขังคุณไว้ แล้วก็ขอโทษที่ผมพรากคุณ มาจากเค้า ผมขอโทษ... ยุนฮักเอ่ยคำสำนึกผิดออกมา

 

                อย่าพูดแบบนี้สิ...ฮือ...อย่าพูดแบบนี้

 

                วันนี้...แค่ก...ผม....อะแฮ่ก...พาร่างกายคุณ กลับมาเจอหัวใจ...แค่ก...ของคุณแล้วนะ... ยุนฮักพูดไปก็ไอไป ยิ่งสร้างความใจเสียของร่างบางมากเพิ่มขึ้นไปอีก

 

                ไม่นะ...กิมจิ...บาดาจะไม่ทิ้งกิมจิไปไหน... ร่างบางส่ายหัวไปมา

 

                ตอนนี้คุณเป็นดงเฮไปแล้ว ไม่ใช่บาดาอีกแล้ว ยุนฮักมองคนตรงหน้าด้วยแววตาเสียใจ

 

                คนที่ผมรักคือบาดา...ไม่ใช่ดงเฮ...ในเมื่อวันนี้คุณเลือกที่จะเป็นดงเฮ ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่ผม...แค่กๆๆๆ....จะรั้งตัวคุณไว้ให้อยู่กับผมอีกต่อไป ยุนฮักปล่อยให้สายน้ำตามันระเบิดออกมา

 

                กิมจิ...ฮือ...บาดาขอโทษ....ฮือ.......

 

                อย่าเอ่ยคำๆนี้อีกเลยนะบาดา...ผมต่างหากที่ควรจะเป็นฝ่ายขอโทษคุณ

 

                กิมจิ...ไหนกิมจิบอกว่ากิมจิอยากจะดูดอกซากุระ ที่บานดอกแรกของปียังไงล่ะ ทำไมเป็นแบบนี้...

 

                แฮ่ก....ผม....ผม....... ยุนฮักเค้นเสียงด้วยความยากลำบาก

 

                เรี่ยวแรงเริ่มถอดถอย....

 

                อาการชาเริ่มเกาะกินไปทั่วร่างกาย...

 

                การไอเริ่มถี่มากขึ้นเรื่อยๆ....

 

                นี่ล่ะมั้ง สัญญาณที่บ่งบอกว่าเค้ากำลังจะ...ตาย

 

                บาดาเลิกร้องไห้ซะทีเถอะนะ...ผมอยากเห็นคุณยิ้ม.... ยุนฮักพูดอย่างอ่อนโยน

 

                บาดาที่ผมรู้จัก...แค่ก....ไม่ใช่คนขี้แยนะ เค้ามักจะร่างเริงอยู่เสมอ...

 

                บาดาที่ผมรัก...เค้าสามารถทำให้อาการเหนื่อยล้าของผมมลายหายไปได้ทันที บาดาคนนั้นเค้ามักจะมีท่าทางที่ตรึงสายตาของผมให้จดจ้องไว้ที่เค้าได้เก่งมากเลยนะ...

 

                บาดาคนนั้น...เค้าอยู่ไหนหรอ ดงเฮ...คุณเห็นเค้ามั้ย ยุนฮักเอ่ยถามออกมา

 

                ฮือ...กิมจิ....โฮ....บาดาเสียใจ บาดาไม่ได้อยากจะ...ฮือ...ให้มันเป็นแบบนี้ กิมจิอย่าเป็นอะไรไปนะ...ฮือๆ....

 

                ผม...ยัง...ยืนยันคำเดิม...แฮ่กๆ....ว่ายังอยากไปดูดอกซากุระกับคนที่ผมรักที่สุด...ผม...อยาก...จะ...ไปดูมัน...แค่ก....กับคุณนะ....แต่ว่า...คงจะ...ไม่มีโอกาสอีกแล้ว... ยุนฮักพยายามสูดลมหายใจเข้าปอดให้ได้มากที่สุด

 

                กิมจิ...อย่าจากบาดาไปไหนนะ...อย่าทิ้งกันนะ ฮือ...

 

                ผมไม่ได้ทิ้งคุณไปไหนนะบาดา...ผมไม่เคยคิดจะจากคุณไป...แต่ทำไมพระเจ้าจะต้องเล่นตลกกับชีวิตคนเราขนาดนี้ด้วย ห๊ะ บาดา...ทำไมพระเจ้าจะต้องให้ผมเจอคุณ...ในวันที่คุณเป็นของใคร

 

                กิมจิ...บาดาขอโทษ....

 

                อย่าพูดอีกเลยนะ คำๆนี้น่ะ ผมไม่เคยโกรธคุณเลยซักครั้ง...แค่กๆ....

 

                ยิ้มให้ผมหน่อยสิบาดา...ยิ้มให้ผมเห็นว่าคุณคือบาดาของผมจริงๆ... ยุนฮักขอร้องด้วยแววตาที่น่าสงสาร

 

                ดงเฮปาดน้ำตาทิ้งลวกๆ แล้วยิ้มให้กับร่างโปร่งในอ้อมกอดอย่างอ่อนหวานที่สุด

 

                ยุนฮักระบายยิ้มออกมาน้อยๆ พอแล้วล่ะครับพระเจ้า...ผมพร้อมจะไปอยู่กับพระองค์แล้ว

 

                คิบอม....ชั้นไม่อยากจะพูดหรอกนะ...ว่าชั้นอิจฉานายมากแค่ไหน ยุนฮักหันไปพูดกับคิบอมที่นั่งอยู่ข้างๆดงเฮ

 

                ไม่อยากจะบอกนายเลยว่าบาดาเฝ้าแต่คิดถึงนาย ถึงแม้ว่า...แค่กๆ....ตัวเค้าจะอยู่กับชั้นก็ตาม...แต่หัวใจของเค้ากลับเรียกร้องหาแต่นาย ยุนฮักเริ่มหน้าซีดลงไปทุกที

 

                คิบอมหันไปมองร่างบางที่นั่งอยู่ข้างๆทันที

 

                ดงเฮได้แต่ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาเป็นสายอยู่แบบนั้น

 

ชั้นขอ...โทษ...ขอโทษนะคิบอม...ที่พรากชีวิตของนายมา...ขอโทษ

 

                ช่างมันเถอะ...นายอย่าพูดอะไรอีกเลย คิบอมตบบ่าของร่างโปร่งเบาๆ

 

                สัญญากับชั้นมาซิคิบอม...สัญญาอะไรกับชั้นซักหน่อยจะได้มั้ย....

 

                ได้สิ...นายต้องการอะไรล่ะ

 

                ชั้นมีความต้องการทั้งหมด3ข้อ นายจะทำให้ชั้นได้มั้ย ยุนฮักรวบรวมกำลังทั้งหมดที่เหลืออีกครั้ง

 

                ว่ามาสิ....

 

                ข้อ1...รักดงเฮให้มากที่สุด

 

                ได้แน่นอน...

 

                ข้อ2...ดูแลเค้าไปตลอดชีวิต

 

                ชั้นสัญญา....

 

                ข้อ3...อย่าทำให้เค้าต้องเสียใจ

 

                ชั้นสาบาน... คิบอมตกลงรับปากทุกข้ออย่างหนักแน่น

 

                ยุนฮักระบายยิ้มเล็กน้อยและเอื้อมมือไปจับมือคิบอมเพื่อแทนคำสัญญาลูกผู้ชาย

 

                ก่อนที่สายตาคมจะเลื่อนกลับมามองดงเฮที่ยังคงร้องไห้ไม่หยุด

 

                บาดา...ต่อไปนี้คุณจะต้อง แค่กๆ...ดูแลตัวเองรู้มั้ย... ยุนฮักเอื้อมมือไปลูบไรผมนิ่มเบาๆ

 

                อือ...เข้าใจแล้วๆ...บาดาจะดูแลตัวเอง ร่างบางรีบพยักหน้าอย่างรวดเร็ว

 

                รัก...คิบอมให้มากๆนะ...

 

                ฮือ....เข้าใจแล้ว.... ดงเฮกอดร่างของยุนฮักเอาไว้แน่น

 

                ยิ้มนะบาดา...ยิ้มเข้าไว้ ผมรักรอยยิ้มของคุณ...จะเกิดอะไรขึ้นก็ขอให้คุณยิ้มเอาไว้ก่อนนะ ผมจะคอยดูรอยยิ้มของคุณอยู่บนฟากฟ้าเอง ยุนฮักระบายยิ้มพร้อมกับหายใจหอบถี่ยิ่งกว่าเดิม

 

                ฮือ...กิมจิ...บาดา...ดีใจ...ที่ครั้งหนึ่ง...ฮือ...เราได้รู้จักกัน...ฮือ...

 

                ผมเองก็ไม่เคยเสียใจที่เคยมีความรู้สึกดีๆให้กับคุณเหมือนกัน ยุนฮักเริ่มรู้ว่าตัวเองจะไม่ไหวแล้ว จึงคว้ามือบางมากุมไว้แน่น

 

                สัญญานะ...ว่าจะมีชีวิตต่อไปเพื่อผม

 

                ร่างบางรีบพยักหน้าอย่างรวดเร็ว

 

                ร่างโปร่งระบายยิ้มออกมาอีกครั้งอย่างอ่อนโยน

 

                บาดา...ผมขอโทษ...ผมรักคุณ สิ้นคำๆนี้ร่างสูงก็หลับตาพริ้มลง พร้อมกับเรี่ยวแรงที่กุมมือของร่างบางไว้ก็ตกลง

 

                จบแล้ว....การเดินทางมาทั้งชีวิต

 

                ม่ายยย!!!!....กิมจิ....โฮ....ฮือ........ ดงเฮกอดร่างอันเย็นเฉียบของยุนฮักเอาไว้แน่น แล้วระเบิดน้ำตาออกมา

 

                คิบอมคว้าร่างบางเข้ามาซบอกไว้ ดงเฮเองก็ร้องไห้อย่างเสียใจอยู่ในอ้อมกอดของคิบอม

 

                ไอเย็นของหิมะที่พากันร่วงโรยอย่างผิดฤดูกาล...ความหนาวเย็นที่มาพรากชีวิตของคนๆหนึ่งไป...การจากลาอย่างไม่ทันตั้งตัว

 

                อนิจจา...ความรักไม่เคยนำพาสิ่งใดเลย นอกจาก...ความเจ็บปวด

 

 

 

***************************************

 

 อะ..ฮึก...ฮือ...ยุนฮักจ๋ามาหาจีนเถอะมา (แว้ก มาเป็นวิญญาณไม่เอานะ)
หุหุ ขอเม้นท์ไม่พูดมาก ของให้จบเรื่องนี้แล้วเม้นท์ถึงพันด้วยเท๊อะ เพี้ยง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,733 ความคิดเห็น

  1. #1690 love donghae (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 13 เมษายน 2555 / 16:32
    งือออออออออออ


    สงสารยุนฮักอ่าาา
    #1,690
    0
  2. #1610 KIHAE*129 (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 30 มีนาคม 2555 / 02:34
    T_______________________T

    น้ำตาไหล

    จนหายใจไม่ออก
    #1,610
    0
  3. #1529 I'm ELF Forever (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 9 มีนาคม 2555 / 22:58
    สงสารยุนฮักจังU_U
    #1,529
    0
  4. #1441 OoMy (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2554 / 10:42
     TTT___________________TTT
    #1,441
    0
  5. #1294 E.L.F.*JW (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2553 / 21:58
    น้ำตาท่วมจอ 

    ดราม่าจั ด


    T__________T;
    #1,294
    0
  6. #1251 Nene-Kihae (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2553 / 15:59
    เศร้า

    T^T
    #1,251
    0
  7. #1227 zyfa (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2553 / 23:18
     ตายสบายไปนะ สร้า่งความเดือนร้อนมานาน 

    ทำมาเป็นบอกว่าเอามาคืน ถุยๆๆๆๆๆๆ

    ขี้ขโมย เอาของคนอื่นไปยังมาทำเท่

    กลับใจตอนสายไงๆก็ไปนรกโว้ยยยยยยยยยย

    ปล. อินอีกแระเรา -//-
    #1,227
    0
  8. #1192 ~MilddY~my_Min7~ (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2553 / 15:11

    อ่านไปน้ำตาไหลไปด้วยเรยอ่ะ
    โฮกกก กิมจิ!~

    #1,192
    0
  9. #1121 ไม่ประสงค์ออกนามมจ่ะๆ (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 8 เมษายน 2553 / 14:22
    อ่านแล้วน้ำตาไหลเลยอ่า ~~~ T*T



    ไรเตอร์ สู้ๆๆ

    #1,121
    0
  10. #1115 smile (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 23 มกราคม 2553 / 01:05
    ร๊ากๆๆๆๆ พีจีนที่สุ๊ดๆๆๆ แต่งได้สะท้อง อารมณ์มากถ้าเจอหน้าจะกระโดนกัดใบหูให้สมรักเลย(ปู๊ดเล่นนะ)
    #1,115
    0
  11. #1105 KiMtArA (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2552 / 21:03
    เค้ารักยุนฮักก่อนจะตายนี่แหละ



    ไม่น่าตายเลย



    (ได้ข่าว พาร์ทที่แล้วแกไล่มันไปตายอยู่)



    น่าจะหายแล้วกลับไปคู่กับยัยซารังซะ



    แล้วก็ไปอยู่กันไกลๆ คนละซีกโลกเลยยิ่งดี หึหึ
    #1,105
    0
  12. #1092 มุกใหม่ (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2552 / 16:44
    ซึ้งอะอ่านไปร้องไห้ด้วย
    สงสารยุนฮัก
    TT
    #1,092
    0
  13. #905 ^^LovE^DonGHae^^ (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 18 มีนาคม 2552 / 18:20
    โคตรสงสารกิมจิเรยอ่ะ

    อ่านแล้วร้องไห้เรยรู้มั๊ย??

    สงสารแทบขาดใจ
    #905
    0
  14. #888 fai ^^ (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 17 มีนาคม 2552 / 02:34
    5555+

    เศร้า น้ำตาแตกเลยยย YOY

    มาตอนเศร้าในวันเกิด >O<

    มาเม้นเปงจรึกไว้วันอ่านตอนเศร้าในวันเกิด

    5555+

    แต่งได้เก่งจังเลย พี่จีน เศร้า
    #888
    0
  15. #868 khimiiZ♥may (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 14 มีนาคม 2552 / 01:02
    อ๊ากกกกกกกกกกก ,,,
    พระเจ้า ฟิคเรื่องรี้ทำไมถึงเส้าได้ใจจิง ๆ ==;;;
    ยุนฮักนายทำดีที่สุดแล้ว สู้ ๆๆ

    คิเฮ ก็กลับมาเป็นดั่งเดิมได้แล้วนะ !^^
    รักคิเฮล้นโลกกกกกกกกกกกกกกกกก ..
    ไรเตอร์สู้ ๆ จุ๊บ ๆ ^3^'
    #868
    0
  16. #867 Fame_KiHae (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 13 มีนาคม 2552 / 22:04
    ดีใจมากนะที่ในที่สุดแล้วดงแฮกะบอมก็ได้กลับมารักกัน แม้ต้องแลกด้วยอีกชีวิตหนึ่งก็ตาม

    พระเจ้าก็ใจร้ายจังเลยน้า
    #867
    0
  17. #866 อุ๋มอิ๋ม (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 13 มีนาคม 2552 / 15:24
    ดีที่สุดแล้วนะ ^^
    #866
    0
  18. #864 yah (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 13 มีนาคม 2552 / 13:24
    เปงการเสียสละที่ยิ่งใหญ่มากเลยค่ะ
    #864
    0
  19. #862 เจ๊ของเพื่อน (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 12 มีนาคม 2552 / 22:54
    ในที่สุด พ่อหนุ่มยุนฮักก็เลือกทำในสิ่งที่มันควรจะเป็น และยุนฮักก็ไม่เลือกที่จะพลิกแพลงสิ่งที่ควรเป็นอยู่ นับเป็นการเสียสละครั้งยิ่งใหญ่เจงๆๆๆ อย่างน้อยก็เป็นการไถ่โทษที่ได้ทำมาจริงป่ะ
    #862
    0
  20. #860 mc_mean (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 12 มีนาคม 2552 / 22:14
    เศร้า...
    ยุนฮักนายทำถูกแล้ว
    บอมด๊องกลับมาแล้วดแลด๊องดีๆนะ
    ไรท์เตอร์สู้ๆ
    #860
    0
  21. #857 beebeekung (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 12 มีนาคม 2552 / 21:22
    ซึ้งอ่ะจีน 


    กลับมาจากค่ายรีบกลับมาอ่านเรยนะเนี่ย
    #857
    0
  22. #856 sanolonopey (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 12 มีนาคม 2552 / 19:45
    เห็นด้วยๆๆ

    สงสารกินมิ หลังจากที่แอบเกลียดมานาน



    สมหวังกันสักทีนะลูกกก ก.

    ><"
    #856
    0
  23. #855 @_minto_@ (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 12 มีนาคม 2552 / 19:12

    อ่านแล้วสงสารกิมจิ (หลังจากเกลียดมานาน)

    แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

    ด๊องใจเย็นๆนะลูก เค้าไปสบายแล้ว ฮึกๆ

    ไปอยู่กะบอมเหมือนเดิมเหอะ เดี๋ยวกิมจิเราดูแลเอง 555+

    พี่สวนจีนสู้ๆน้า

    #855
    0
  24. #854 popeye (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 12 มีนาคม 2552 / 18:20
    ม่ายยยยยยยยยยยยยนะะะะะะะะะะะะะะะะะ กิมจิจิจิจิจิจิจิจิจิจิ(ที่นี้ล่ะทำเป็นสงสาร) อิอิ



    อ่านไปด้วยฟังเพลง Dead At Heartของเอสเจไปด้วย น้ำตาแทบไหล ฮิๆ



    สงสารใครดีเนี่ย เลือกไม่ถูก
    #854
    0
  25. #853 *~ เยเย่พอย ~* (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 12 มีนาคม 2552 / 17:38
    โฮกกก

    T^T
    #853
    0