[ FanFic KiHae (Yaoi) ] :: Beautiful Disaster Serires II

ตอนที่ 77 : Beautiful Disaster Series II Chapter 61_ทำไมต้องเป็นเค้า!!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,641
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    1 มี.ค. 52

Beautiful Disaster Series II Chapter 61_ทำไมต้องเป็นเค้า!!!

 

 

 

          ผ่านวันคืนอันโหดร้ายไปได้อีกหนึ่งวัน...คิบอมรู้สึกราวกับว่าวันเวลาบนโลกใบนี้หยุดหมุนไปแล้วตั้งแต่วินาทีที่ดงเฮหันหลังเดินจากเค้าไปเมื่อวาน

 

 

 

 

                ภาพตอนที่ที่ขาเรียวนั้นค่อยๆเดินจากไปช้าๆ ยังคงติดตาเค้ามาจนถึงตอนนี้ ยิ่งคิดถึงยิ่งโหยหา ยิ่งเรียกร้องก็ยิ่งเจ็บปวด แต่หากจะปล่อยให้หัวใจลบเลือนมันไปกลับทรมานซะยิ่งกว่า

 

 

 

 

                ในวันที่หัวใจเหนื่อยล้า เค้าควรจะนอนหลับพักผ่อนอยู่บ้านสิ ควรจะปล่อยให้หัวใจหลับใหลต่อทุกสิ่ง แต่แล้วทำไมสถานที่ที่เค้าอยู่ตอนนี้กลับเป็น...ร้านกาแฟ ได้ล่ะ

 

 

 

 

                ร่างสูงเอนหลังพิงกับพนักพิงอย่างเหนื่อยอ่อนไม่ใช่ว่าเค้าจะไม่อยากนอนพักแต่เรื่องมันมีอยู่ว่า...

 

 

 

                พี่คิบอมคะ...วันนี้พี่วางรึเปล่าคะ เสียงหวานของซารังกรอกเสียงลงมา

 

 

 

                เอ่อ...ซารังมีอะไรล่ะ คิบอมตอบกลับอย่างสุภาพทั้งๆที่ในใจ กำลังเหนื่อยล้าเหลือเกิน

 

 

 

 

                ซารังอยากเจอพี่คิบอม...จะได้มั้ยคะ

 

 

 

                ซารังมีอะไรรึเปล่า...

 

 

 

                ได้มั้ยคะ...พี่คิบอม นะคะ...ซารังอยากคุยกับพี่ ซารังส่งเสียงออดอ้อนกลับมา

 

 

 

                ได้สิ...งั้นอีกชั่วโมงนึงเจอกันที่ร้านกาแฟร้านเดิมนะ

 

 

 

                และนั่น...ก็คือเหตุผลที่ทำให้เค้าต้องมานั่งหมดแรงอยู่ที่ร้านกาแฟแห่งนี้ อาจจะเป็นเพราะความใจดีเกินเหตุของเค้า ที่ทำให้อะไรหลายๆอย่างแย่ลงไปหลายครั้ง

 

 

 

 

                คิบอมหลับตาลง พร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ทุกๆอย่างมันจบลงแล้ว...หรือยังไงกันนะ ตอนนี้แค่เรี่ยวแรงที่จะหายใจเค้ายังไม่มีมากพอเลย

 

 

 

                ทำไมทำหน้าเหมือนคนแบกโลกไว้ทั้งใบแบบนั้นคะ เสียงหวานที่ดังกระทบโสตประสาท ทำให้คิบอมจำต้องยกเปลือกตาอันหนักอึ้งคู่นี้ขึ้นมา

 

 

 

 

                สวัสดี...ซารัง สั่งเครื่องดื่มรึยังล่ะ คิบอมมองไปยังเคาท์เตอร์

 

 

 

                เรียบร้อยแล้วล่ะค่ะ ซารังยิ้มรับคำเล็กน้อย ก่อนที่ความเงียบจะเริ่มเข้าปกคลุมทั้งคู่เอาไว้

 

 

 

                เงียบงัน...เหน็บหนาว...มืดมน...

 

 

 

                ซารัง มีอะไรจะพูดกับพี่ก็บอกมาเถอะนะ วันนี้พี่รู้สึกไม่ค่อยสบายเลย

 

 

 

                เพราะลี ดงเฮ ใช่มั้ยล่ะคะ ซารังกัดฟันพูดออกมา

 

 

 

 

                คิบอมเงยหน้ามองร่างบางตรงหน้าเล็กน้อย...ก่อนจะก้มหน้าก้มตาดื่มกาแฟต่อไป

 

 

 

 

                พี่คิบอมคะ... ซารังถอนหายใจเบาๆแล้วเรียกร่างสูงเบาๆ

 

 

 

                ว่าไงล่ะ พี่รอฟังเราพูดอยู่

 

 

 

                ซารังรักพี่คิบอมค่ะ น้ำเสียงที่ดังเล็กน้อย แต่กลับเด่นชัดในความรู้สึกของตัวเอง

 

 

 

 

                อันนั้นพี่รู้แล้ว... คิบอมตอบออกมาด้วยสีหน้าที่ไม่แปลกใจเลยซักนิด

 

 

 

                รู้มานานแล้วหรือยังคะ... ซารังเองก็ไม่มีท่าทีว่าตกใจเลยเช่นกัน เธอแสดงความรู้สึกซะชัดขนาดนั้น ใครไม่รู้ก็โง่เต็มทีแล้ว

 

 

 

 

                รู้เรื่องอะไรล่ะ รู้ว่าเธอชอบพี่ หรือรู้เรื่องที่ว่าเธอเป็นใคร... คิบอมเงยหน้าขึ้นมาสบตากับบุคคลที่อยู่ตรงหน้า

 

 

 

 

                เอ่อ...คือ............

 

 

 

 

                ไม่ต้องทำหน้าตกใจแบบนั้นหรอก แล้วก็ไม่ต้องสงสัยด้วยว่าพี่รู้ได้ยังไง คิบอมส่ายหัวไปมาเบาๆ

 

 

 

 

                พี่ไม่ถือโทษโกรธเราหรอก ช่างมันเถอะ

 

 

 

                แต่ซารังก็ยังยืนยันด้วยคำเดิมนะคะ ว่าซารังรักพี่คิบอม ซารังยังคงไม่ยอมแพ้

 

 

 

                คนรักกันเค้าจะโกหกกันแบบนี้หรอ

 

 

 

                พี่คิบอม... ซารังเรียกอย่างอ่อนแรง

 

 

 

                พอเถอะนะ...ซารัง พี่ไม่สามารถรับความรู้สึกของเธอเอาไว้ได้ พี่เสียใจ คิบอมมีสีหน้าหมองลงเล็กน้อย

 

 

 

 

                เพราะอะไรคะ... ซารังเองก็หน้าเจื่อนไปเหมือนกันที่โดนตอกกลับมาแบบนี้

 

 

 

                มันไม่มีเหตุผลอะไรมากไปกว่าการที่พี่ไม่ได้รักเธอหรอก คิบอมตัดใจพูดออกไปตรงๆ วันนี้...มันถึงเวลาที่ต้องทำให้ทุกอย่างจบๆไปเสียที เค้าใจดีมามากพอแล้ว

 

 

 

 

                ไม่ใช่ว่าเป็นเพราะผู้ชายที่ชื่อลี ดงเฮหรอคะ ซารังกลั้นน้ำตาถามออกมา

 

 

 

 

                ก็มีส่วน...

 

 

 

                พี่คิบอม... ซารังเรียกอย่างอ่อนแรง นี่เธอทำอะไรไม่ได้เลยใช่มั้ย

 

 

 

 

                ซารัง...อย่าทำให้พี่ลำบากใจแบบนี้เลยนะ คนที่พี่รักมีเพียงคนเดียวนั่นก็คือดงเฮเท่านั้น

 

 

 

                ทำไมล่ะคะ...ทั้งๆที่เค้าทิ้งพี่ไปแล้ว ทั้งๆที่เค้ารักคนอื่น แล้วทำไม...ทำไมพี่ถึงทำแบบนี้อยู่อีกล่ะ

 

 

 

 

                พี่ไม่สนหรอกว่าเค้าจะรักใคร หรือจะคิดยังไงกับพี่ พี่รู้เพียงแค่ว่าพี่รักเค้า คนเดียวทั้น และไม่มีวันเปลี่ยนใจด้วย

 

 

 

 

                ทำไมต้องเป็นลี ดงเฮ ซารังคนนี้ก็เหมือนเค้าแทบจะทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นหน้าตา นิสัย แตกต่างกับก็แค่เพศ ซารังซะอีกที่เป็นผู้หญิงแท้ๆ ทำไมพี่คิบอมยังจะทำแบบนี้...

 

 

 

 

                เธอจะว่าพี่วิปริตก็ได้ ที่ชอบผู้ชายด้วยกัน แต่เธอรู้อะไรมั้ยซารังไม่มีใครแทนใครได้ ต่อให้ดงเฮเป็นสัตว์ประหลาดมาจากนอกโลกพี่ก็ยังจะรู้เค้า...เค้าคือชีวิตของพี่ คิบอมพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

 

 

 

               

                งั้นหรอคะ...พี่เรียกเค้าว่าชีวิต...ทั้งๆที่เค้าเดินหันหลังจากพี่ไปงั้นหรอ ซารังถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา วินาทีนี้ เธอคงจะหมดหวังจริงๆซะแล้ว

 

 

 

                พี่บอกเธอแล้ว...ว่าพี่ไม่สนว่าดงเฮจะจากพี่ไปไกลแค่ไหน แต่สำหรับตัวพี่แล้วเค้าจะยังคงอยู่ในใจนี้เสมอ คิบอมยืนยันอีกครั้ง

 

 

 

 

                ซารังค่อยๆปล่อยให้น้ำใสๆไหลออกมาจากดวงตาเงียบๆ

 

 

 

                ซารัง...อดทนให้คนด่า ให้คนว่า หาว่าหน้าด้านแย่งสามีคนอื่นเค้า พี่รู้มั้ยคะพี่คิบอม ว่าความรู้สึกของนังแพศยาคนนี้มันเจ็บแค่ไหน... ซารังกล่าวต่อไปเรื่อยๆ

 

 

 

 

                ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่อยากจะเกิดมาเพื่อเป็นเมียน้อยหรอกนะคะ...แล้วใครเป็นคนกำหนดให้เค้าได้เจอพี่ก่อนซารังล่ะ ทำไมพระเจ้าถึงไม่ให้ซารังเจอพี่คิบอมก่อนเค้า ทำไมถึงได้ให้พี่กับเค้ารักกัน แล้วให้ซารังมารักพี่...ทำไมมันต้องเป็นแบบนี้ด้วย ร่างบางยังคงร้องไห้ไม่หยุด

 

 

 

                บางครั้ง...สิ่งที่เราอยากจะรู้ที่สุดในชีวิต...กลับเป็นสิ่งที่เราไม่มีวันได้คำตอบจากมันเลยก็ได้

 

 

 

                ซารัง...ยอมข้ามน้ำข้ามทะเลมาเพียงเพื่อจะได้บอกความรู้สึกที่มีต่อพี่คิบอม แต่พอได้ทำความรู้จักกับพี่แล้วซารังกลับถลำลึกมากข้นไปเรื่อยๆ...มากจนตัดใจจากพี่ไม่ได้...

 

 

 

 

                ซารัง...พี่ขอโทษ เป็นเพียงคำๆเดียวที่สามารถหลุดออกมาจากปากของร่างสูงได้ในเวลานี้

 

 

 

                พอเถอะค่ะ...ซารังไม่อยากได้ยินคำนี้แล้ว ซารังได้ยินมันมาตลอดชีวิตแล้วล่ะ นับตั้งแต่... ร่างบางของหญิงสาวหยุดปลายเสียงขมขื่นไว้แค่นั้น

 

 

 

 

                เอ๋...ตั้งแต่อะไรหรอ...

 

 

 

                ช่างมันเถอะค่ะ...ทำไมพี่ยังรักเค้าอีก ทั้งๆที่เค้าทำกับพี่ไว้ถึงขนาดนี้ ซารังถามอย่างไม่เข้าใจ

 

 

 

                ก็เพราะรักยังไงล่ะ...คำเดียวสั้นๆแต่กลับมีพลังอย่างมากมาย ที่สามารถทำให้คนๆหนึ่งยอมสละความสุขทั้งชีวิตเพื่อดูแลคนที่ตัวเองรักมากที่สุด

 

 

 

 

                ซารังได้ฟังแบบนี้แล้ว น้ำตาก็ยิ่งพาลไหลมากไปกว่าเดิมเสียอีก ถึงเวลาหยุดแล้วล่ะ...คิม ซารัง

 

 

 

                พี่คิบอมคะ...

 

 

 

                อะไรหรอครับ...

 

 

 

                จากนี้ไป...ก็อย่ายอมแพ้นะคะ ร่างบางเอ่ยขึ้นมาเบาๆ

 

 

 

                อะ...เอ๋... คิบอมมองหน้าคนพูดอย่างงงๆ

 

 

 

 

                ซารังเชื่อว่า...หัวใจของเค้าต้องยังอยู่ที่พี่แน่ๆค่ะ ซารังยิ้มน้อยๆให้คนที่นี่งอยู่ตรงข้ามกัน

 

 

 

 

                ขอบใจ... คิบอมยิ้มให้ร่างบางเช่นกัน

 

 

 

                ยังไงซารังเอง...ก็จะยังเป็นน้องสาวของพี่ตลอดไปนะ

 

 

 

                พอเถอะค่ะ...ต่อจากนี้เราคงจะไม่ได้พบกันอีกแล้วนะคะ...ขอให้พี่โชคดี ซารังรักพี่นะคะพี่ชาย... พูดจบหญิงสาวก็คว้ากระเป๋าเดินออกจากร้านไปทันที

 

 

 

 

                เมื่อเดินออกมาจากร้านกาแฟแห่งนั้นแล้ว ดูเหมือนว่าทุกๆอย่างเริ่มจะย้อนกลับมาให้เผชิญหน้าอีกครั้ง

 

 

 

 

                ฮะฮะฮะ...ทำไมเธอถึงได้เป็นนางเอกขนาดนี้เนี่ยยัยซารัง หญิงสาวยิ้มอย่างสมเพชให้กับตัวเอง

 

 

 

                ร่างบางเงยหน้าขึ้นมองฟ้าสีคราม

 

 

 

                ถึงเวลาที่ชั้นจะกลับบ้านจริงๆซะทีสินะ อดีต...รอก่อนนะ ชั้นกำลังจะกลับไปหาแกแล้ว

 

 

 

********************************************

 

 

 

          กำลังใจๆๆๆ...555 ปิดเทอมกันรึยังเอ่ย จีนปิดเรียบร้อยแล้ว
ก็หวังว่าการสอบของทุกๆคนจะผ่านไปได้ด้วยดีนะ ฟิคเรื่องนี้สนุกมั้ย ฮึฮึ
เศร้ารึยังอ่า - -* เอาเศร้ากว่านี้มะ หุหุ เม้นท์เยอะๆนะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,733 ความคิดเห็น

  1. #1684 love donghae (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 13 เมษายน 2555 / 16:07
    เฮ้ออออออออออออ


    ที่จิงซารังก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรนะ
    #1,684
    0
  2. #1604 KIHAE*129 (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 30 มีนาคม 2555 / 01:56
    ซารังก็ไม่ร้ายกาจอย่างที่คิดเท่าไร

    ขอบคุณที่ยอมหยุดทุกอย่าง

    สักวันขอให้เธอเจอคนที่เค้ารักเธฮแล้วเธอก็รักเค้าเช่นกัน
    #1,604
    0
  3. #1523 I'm ELF Forever (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 9 มีนาคม 2555 / 22:27
    โอเค เข้าใจเธอละU_U
    #1,523
    0
  4. #1435 OoMy (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2554 / 10:01
     เฮ้อ รักเธอก็วันนี้
    #1,435
    0
  5. #1186 ~MilddY~my_Min7~ (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2553 / 14:27

    ซารังไปแล้วว
    ไปหาอดีตหรอ??
    - -+
    ไปหายุนฮัก?
    - -*

    #1,186
    0
  6. #788 *~ เยเย่พอย ~* (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 8 มีนาคม 2552 / 15:37
    ซารังจะไปแล้วววว ~
    #788
    0
  7. #740 @_minto_@ (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 2 มีนาคม 2552 / 21:23

    ซารังคิดได้แล้ววววววววววว

    แต่ด๊องยังคิดไม่ได้นี่สิ-*-

    เห้อ สงสารบอมจัง

    พี่สวนจีนสู้ๆ

    #740
    0
  8. #739 ......... (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 2 มีนาคม 2552 / 20:14
    มาเป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์ มาอัพบ่อยๆน้า
    #739
    0
  9. #738 blue#cherry (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 2 มีนาคม 2552 / 16:50
    ไม่เปนไร เรายังให้อภัยเทอ


    เช๊อะๆ~



    ทำตัวเป็นนางเอกตอนนี้ไม่สายไปหรอยะ - -*


    -----------------


    พี่จีนปิดเทอมแล้ว ชิมิ ฮ่าๆ เย๊~



    เจ๊คะ  เอินเครียดมากเลยอ่าเจ๊

    เจ๊ได้ข่าวคิมคิบ้างมั้ย?


    ทำไมรุปซ้อมอัลบั้มสามไม่มีคิมคิอ่า  เอินเครียดๆๆ
    #738
    0
  10. #737 ~*+::-LoVeLeSS-::+*~ (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 2 มีนาคม 2552 / 14:04
    ซารังเริ่มเป็นคนดีกะเค้าแล้วอิอิ

    บอมมี่สู้ๆ อย่าให้กิมจิเน่าเอาตัวด๊องไปได้นะ

    และสุดท้าย รักไรเตอร์เสมอค่า
    #737
    0
  11. #735 mako (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 2 มีนาคม 2552 / 13:07
    ดีจ้า รอบ 2



    เนื่องจากเม้นแล้วส่งไปแล้วรอบนึงเยอะมากจนมัน error เซง



    มาต่อที่ไอ่ป่วย นี่ก้อน่าฆ่านัก ป่วยแล้วยังไม่เจียมมายุ่งกับลูกเขยกับลูกสาวฉันอีก ไปตายซะไป ขอให้ผ่าตัดไม่สำเร็จแล้วก้อก่อนผ่าก้ออย่าลืมขอมีไรกับลูกสาวฉันละเผื่อยอม ( เวรกรรม ยังเคืองลูกอยู่) เห็นแก่ตัวที่สุด อย่างนี้เค้าไม่เรียกว่ารัก เค้าเรียกว่าหลงเว้ยไอ่บ้า (ถ้ารักต้องอย่างเปาป่องนี่ ยอมรับแม้เค้าจะไม่เลือกตัวเอง แงงงงงง ลูกเขยจ๋า)



    ยัยเซโรงัง ซารังนี่ก้อเหนแก่ตัวคิดมาเลียนแบบลูกสาวฉัน อย่างนี้เปนได้แค่ของเลียนแบบเท่านั้นหละ ไม่งั้นเปาป่องก้อคงเอามาเปนยารักษาอาการชำทางใจแล้วหละ สมน้ำหน้า รีบไปเอา ไอ่ป่วยไร้สมรรถภาพของเธอกลับไปด้วย รับผิดชอบที่ตัวเองทำหน่อยยยย



    ขอโทษนะคะที่อาจเม้นแรงไปแต่เคืองพฤติกรรมของแต่ละคนมากค่ะ ขอบคุณนะคะ เปนกำลังใจให้ค่ะ บายยยยย
    #735
    0
  12. #734 mako (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 2 มีนาคม 2552 / 12:57
    ดีจ้า



    เปาป่องน่าสงสารที่สุดเลยอะ รุสึกว่าตอนนี้เปาป่องจะรักเดียวใจเดียวและมั่นคงมากเลย น่าสงสาร



    ด๊องน้อยงี่เง่ามากลูกเรื่องนี้ ยอมทิ้งสามีตัวเองเพื่อไปดูแลไอ่ป่วยเห็นแก่ตัวแถมยังรับแต่งงานกับมันอีก ถ้ามันขอมีไรด้วยก้อยอมมันไปซะนะ จะได้มีสามีหลาย ๆ คนไง เซง จะบอกเหตุผลเปาป่องก่อนทำแล้วช่วยกันหาทางแก้ไขหนะไม่ได้รึไง รึใจจริงก้ออยากลองมีสามีหลายคน (ไรเตอร์จ๋าอย่าโกดเค้าน้านี่เปนเรื่องแรกที่เค้าว่าลูกสาวที่น่ารักของเค้าเลยนะเนี่ย แสดงว่าเขียนได้ถึงอารมณ์อยากถีบตัวละครมาก ขนาดลูกรักนะเนี่ย แล้วไอ่ป่วยจะขนาดไหน)
    #734
    0
  13. #732 haruzen (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 2 มีนาคม 2552 / 08:45
    เย้ๆๆๆๆ...ไรเตอร์ปิดเทอมแล้ว...
    อย่างนี้ไรเตอร์ก้ออัพทุกวันใช่ป่ะ..อิอิ...

    ซารังเหมือนจะเปิดคนดี..แต่ก้อยังไม่ดี..
    ทำไมไม่บอกบอมให้หมดล่ะว่าด๊องไปทำอะไรอ่ะ...
    สงสารบอมจังเลยอ่ะ...
    #732
    0
  14. #731 PoiPuRa-SuJu (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 2 มีนาคม 2552 / 00:40
    รักซารังที่สุดเลย(((ที่อ่านมาทั้งหมด))) อิอิ ดงแฮจะกลับมาหาคิบอมแล้วใช่ไหม((ขอใหเปนอย่างนั้น)) 555 มาอัพต่อนะ สวนจีน สู้ๆๆ **ปิดเทอมแล้ว ไปเที่ยวไหนดี??
    #731
    0
  15. #730 sunaja (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 1 มีนาคม 2552 / 23:19
    ซารัง กลับไปหา ยุนฮัก ซะ

    แล้วเอาด๊องกลับมาคืน คิบอม เลย

    สู้ต่อไปไรเตอร์
    #730
    0
  16. #729 mc_mean (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 1 มีนาคม 2552 / 23:06

    แค่นี้ก็เศร้าจะแย่อยู่แล้ว...
    ซารังไปตามยุนฮักเลยนะ


    ไรท์เตอร์สู้ๆนะคะ

    #729
    0
  17. #728 New (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 1 มีนาคม 2552 / 22:32
    เค้าว่าแล้ววันนี้พี่จีนต้องมาอัพ หุหุ รอตั้งแต่เช้าเรยย



    ตอนนี้เพิ่งกลับมาบ้าน



    ซารัง นางเอกจิงๆ-..-



    จาไปหาพี่ยุนฮักแล้วชิมิ แล้วบอกไห้ด๊องกลับมา *0*



    ถ้าทำงั้นจิง รักซารังตายเรย
    #728
    0
  18. #727 legolas (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 1 มีนาคม 2552 / 20:26
    คิมซารัง เธอเป็นคนดีม๊ากมาก มากมายเลยนะ
    อิอิ ไปหาเจ้า ไรฮัน ๆ นั้นเลยนะ ต้องแยกดงเฮจากเจ้านั้นให้ได้ ซารัง
    อิอิ เริ่มชอบซารังแล้วสิ 55556+
    ดีจัง ไรเตอร์
    #727
    0