[ FanFic KiHae (Yaoi) ] :: Beautiful Disaster Serires II

ตอนที่ 72 : Beautiful Disaster Series II Chapter 58_ชั้นจำทุกอย่างได้แล้วนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,750
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    14 ก.พ. 52

Beautiful Disaster Series II Chapter 58_ชั้นจำทุกอย่างได้แล้วนะ

 

 

 

                วันนี้ดงเฮตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้า พร้อมกับพาตัวเองไปอาบน้ำให้เรียบร้อย ความเย็นจาสายน้ำช่างเย็นยะเยือกจนเค้าต้องยกมือขึ้นมากอดตัวเองเอาไว้ เหน็บหนาว...หนาว ไปทั้งหัวใจ

 

 

 

                เมื่อาบน้ำเสร็จแล้วดงเฮก็ตรงมาหยิบเครื่องมือสื่อสารขนาดเล็กและกดโทรออกไปหาคิบอมตามเบอร์ที่ได้มาจากฮยอคแจ

 

 

 

                นี่ล่ะ...คือทางที่เค้าควรจะเลือก

 

 

 

                ยอโบเซโย...ใครครับ เสียงทุ้มใหญ่ตอบกลับมาคล้ายจะงัวเงียจากการเพิ่งตื่นนอน

 

 

 

                คิบอม...นี่ชั้น ดงเฮเองนะ

 

 

 

                ห๊า...อ่อ ดงเฮคุณโทรมาหาผมมีอะไรงั้นหรอ คิบอมรีบตาสว่างด้วยความตกใจ

 

 

 

                วันนี้ว่างรึเปล่า ดงเฮค่อยๆรีบเรียงคำพูดถามออกไป

 

 

 

                เอ๋ว่างสิ...ทำไมล่ะ

 

 

 

                ไปเที่ยวด้วยกันมั้ย ชั้นมีอะไรจะบอกนาย

 

 

 

                บอก...ยังไงล่ะดงเฮ แต่ก็ได้นะที่ไหนล่ะ คิบอมถามกลับอย่างงงๆ

 

 

 

                งั้นอีกครึ่งชั่วโมงเราเจอกันที่ร้านอาหารญี่ปุ่นที่ร้านเดิมนะ ดงเฮรอคิบอมตอบรับที่ซักพักก็วางหูไป

 

 

 

                คิบอมกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ โดยที่ไม่ได้รู้เลยว่าอีกคนที่อยู่ปลายสายตอนนี้จะรู้สึกยังไง ภายในใจของดงเฮตอนนี้ไม่อาจจะอ่านความคิดได้เลย

 

 

 

 

                และไม่เกินครึ่งชั่วโมงต่อมาคิบอมก็เดินตรงมาถึงที่ร้านเรียบร้อย แต่ร่างบางก็มานั่งคอยที่ร้านอยู่แล้ว

 

 

 

                เอ่อ...รอนานมั้ยดงเฮ ขอโทษทีนะ คิบอมพูดก่อนจะนั่งลง

 

 

 

                ไม่เป็นไร เราก็เพิ่งมาเหมือนกัน ร่างบางฝืนใจโกหกไปเพราะความจริงแล้วเค้ามาที่นี่ทันทีหลังจากที่วางหูจากคิบอมต่างหากล่ะ

 

 

 

                งั้นหรอ งั้นผมว่าเราสั่งอาหารเลยมั้ย คิบอมเริ่มมองหาบริกรคนเดิม

 

 

 

                ไม่ต้องแล้วล่ะ ชั้นสั่งฮเยซองให้เอาแบบเดิมมานั่นแหละ ดงเฮเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาซะก่อน

 

 

 

                จนกระทั่งเมื่ออาหารถูกยกมาเสิร์ฟ ทั้งคู่ก็นั่งกินโดยที่ไม่มีคำพูดเข้ามาเกี่ยว บรรยากาศก็เริ่มมาคุขึ้นเรื่อยๆ แม้ตัวคิบอมเองจะเป็นคนพูดน้อยก็จริง แต่พอมาเจอแบบนี้แล้ว เค้าก็ทนไม่ไหวเหมือนกันนะ

 

 

 

                ดงเฮ...คุณมีอะไรจะยอกผมกันแน่ เรียกผมออกมาแล้วก็มานั่งเงียบแบบนี้ ผมจะเข้าใจอะไรมั้ยล่ะ

 

 

 

                คิบอม...ชั้นจำทุกอย่างได้แล้ว ดงเฮพูดเบาๆ

 

 

 

                ก็แค่นั้นแหละ ห๊า!!!”คิบอมมีสีหน้าตกใจสุดขีด

 

 

 

                ด๊องบอกว่า ความทรงจำของด๊องกลับมาแล้วนะ ดงเฮย้ำอีกครั้งหนึ่งด้วยสรรพนามที่เปลี่ยนไป

 

 

 

                ดงเฮ...คุณล้อผมเล่นรึเปล่าเนี่ย คิบอมทำหน้าเหมือนไม่อยากจะเชื่อ

 

 

 

                อ้าว...บอมมี่ไม่อยากจะเชื่อก็ตามใจ บอกว่าจำได้ก็จำได้แล้วสิ ดงเฮพูดก่อนจะฉีกยิ้มกว้างให้แก่คนตรงหน้า

 

 

 

                ดงเฮ...เราแต่งกันกันที่ไหน ไปฮันนีมูนกันที่ไหน

 

 

 

                เราแต่งกันที่ภูเก็ตประเทศไทย แล้วไปฮันนีมูนก่อนที่เวนิส อิตาลี ดงเฮตอบอย่างรวดเร็ว

 

 

 

                แล้วคำพูดที่คุณชอบพูดอยู่ประจำล่ะ คิบอมถามย้ำอีกครั้ง

 

 

 

                ด๊องจะรักคิบอมคนเดียวตลอดไป สิ้นประโยคคิบอมก็เดินอ้อมโต๊ะมากอดร่างบางที่ลุกขึ้นยืนเช่นกันทันที ถ้าเป็นอย่างอื่นเค้าอาจจะไม่แน่ใจ แต่ประโยคนี้พิสูจน์ได้จริงๆแล้วล่ะว่าดงเฮ ภรรยาสุดที่รักของเค้ากลับมาแล้ว

 

 

 

                ดงเฮ...ผม...ผม...คุณรู้มั้ยว่าผมดีใจแค่ไหน...คุณ...ผมพูดอะไรไม่ออกเลย คิบอมพูดติดๆขัดๆ

 

 

 

                ฮะฮะ...คิบอมใจเย็นๆสิ ด๊องฟังไม่ทันเลยนะดงเฮลูบหัวคิบอมเบาๆ

 

 

 

                ก็ผม...ดีใจนี่นา...ดงเฮ นี่ผมฝันไปรึเปล่าเนี่ย โอ๊ย... คิบอมร้องออกมาเมื่อถูกดงเฮบิดแก้มซะเต็มแรง

 

 

 

                เจ็บนะคิบอมลูบแก้มตัวเองป้อยๆ

 

 

 

                อ้าว จะได้เลิกคิดว่าตัวเองอยู่ในความฝันซะทียังไงล่ะ อิอิ ดงเฮยิ้มจนเห็นเขี้ยว

 

 

 

                ผมดีใจชะมัดเลย คิบอมโผเข้ากอดร่างบางอีกครั้ง

 

 

 

                เอ่อ...อะแฮ่ม ขอโทษนะครับ ผมเอาอาหารมาเสิร์ฟครับ ฮเยซองที่เดินมาพร้อมกับถาดอาหารกระแอมขึ้นเบาๆเมื่อเห็นภาพตรงหน้า

 

 

 

                ทั้งสองร่างที่กำลังกอดกันจึงต้องรีบผละออกทันที และเมื่อเด็กหนุ่มทำหน้าที่ของตนเองเสร็จแล้ว ก็รีบจรลีออกไปจากที่ตรงนั้นทันที

 

 

 

                ท่ามกลางไออุ่นของร้านอาหารที่แสนโรแมนติค มีคน2คนที่ร่วมดื่มด่ำบรรยากาศนี้อย่างมีความสุข คิบอมไม่ยอมละสายตาไปจากใบหน้าหวานแม้แต่วินาทีเดียว

 

 

 

                พระเจ้า...นี่ผมไม่ฝันไปใช่มั้ยครับ คนที่กำลังนั่งอยู่ข้างหน้าผมตอนนี้เป็นลี ดงเฮคนเดิมจริงๆ ทำไมสิ่งต่างๆบนโลกถึงได้พากันแสดงขึ้นมาโดยที่ผมไม่ทันได้รู้ตัวทั้งนั้นเลย แต่สิ่งที่ผมแน่ใจในตอนนี้ก็คือ ผมมีความสุขเหลือเกิน

 

 

 

                นี่...หน้าด๊องมีอะไรติดงั้นหรอ ถึงได้จ้องเอาๆแบบนี้น่ะ ดงเฮถามขึ้นเมื่อเดินออกมานอกร้านแล้ว

 

 

 

                มีสิ...ที่ติดอยู่บนใบหน้าคุณก็คือ...ความน่ารักยังไงล่ะ คิบอมพูดก่อนจะคว้ามือบางมากุมไว้ แล้วเดินไปตามท้องถนน

 

 

 

                ร่างบางที่ยืนเคียงข้างหน้าขึ้นสีเพราะความเขินอาย ให้ตายเถอะ...ผมมีความสุขจังเลย ที่ได้เดินอยู่ข้างๆคิบอมแบบนี้ พระเจ้าครับ...ผมอยากอยู่ข้างๆเค้าตลอดไปจังเลย

 

 

 

                ดงเฮ...เราจะไปที่ไหนกันดีล่ะ คิบอมเอ่ยขึ้นมาบ้าง พร้อมกับยกมือขึ้นมาดูเวลาก็เกือบๆจะบ่ายโมงได้แล้ว

 

 

 

                ไปไหนก็ได้ เพราะวันนี้ด๊องว่างทั้งวันเลย ดงเฮตอบไปตามความจริง ก็เพราะว่ากำหยดที่ยุนฮักจะกลับก็คือพรุ่งนี้นี่นา วันนี้จึงเป็นวันของเค้าจริงๆ

 

 

 

 

                เอ....ไปไหนดีนะ... คิบอมคิ้มขมวดเพราะต้องการใช้ความคิด

 

 

 

                อ้า...ไปที่พระราชวังเคียงบกกันมั้ย แล้วแถวๆนั้นยังมีโบสถ์สวยๆด้วยนะ เราแวะไปเที่ยวกันมะ สุดท้ายก็ไป...เดินดูพระอาทิตย์ตกที่ป่าต้นสนกัน คิบอมพูดทริปการเดินทางร่ายยาวออกมา

 

 

 

                อื้อ...เอาอย่างนั้นก็ได้ ดงเฮพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะเดินตามคิบอมไปขึ้นรถเพื่อมุ่งหน้าไปยังสถานที่ต่างๆ

 

 

 

 

                ไม่ทันถึง15นาทีดี รถสีดำก็จอดเทียบท่าหน้าสถานที่ท่องเที่ยวอันเลื่องชื่อของเกาหลี

 

 

 

 

                พระราชวังเคียงบก

 

 

 

                เพราะเป็นสถานที่ ที่มีความสวยงามมาก ดังนั้นทางรัฐบาลเกาหลีจึงเปิดให้สถานีต่างๆได้เข้ามาถ่ายละครหลายๆต่อหลายเรื่อง อีกทั้งยังเปิดเป็นสถานที่ให้เข้าเยี่ยมชมอีกด้วย จึงไม่แปลกเลยที่ปีๆหนึ่งจะมีผู้คนชาวต่างชาตินับแสนเดินทางมาเที่ยวชมที่นี่

 

 

 

                ที่นี่กว้างขวางมากเลยเนอะคิบอม ดงเฮพูดพร้อมกับกวาดสายตาไปรอบๆวัง

 

 

 

                นั่นสินะ แบบนี้คนเดินหลงง่ายๆแน่เลย คิบอมเออออตาม

 

 

 

                จากนั้นความเงียบก็เริ่มเข้าปกคลุมทั้งคู่แล้ว ทั้งๆที่ตอนกินข้าวกัน บรรยากาศยังเต็มไปด้วยความดีใจอยู่เลย แต่ทำไมตอนนี้...มันถึงได้มีแต่ความอึดอัดล่ะ

 

 

 

                ดงเฮ คุณไม่สบายใจอะไรรึเปล่า คิบอมตัดสินใจถามขึ้นมา

 

 

 

                ไม่นี่นา ทำไมล่ะ

 

 

 

                สีหน้าคุณ...เหมือนกับว่ากำลังลังเลอะไรอยู่

 

 

 

                นี่ผมถูกอ่านใจได้ง่ายขนาดนี้เชียวหรอ...ไม่ใช่หรอกคิบอม...ชั้นบอกแล้ว ว่าชั้นเลือกแล้ว ไม่มีความกังวลใดๆอีกแล้วล่ะ

 

 

 

 

                คิบอมไม่ไว้ใจด๊องหรอ ดงเฮเริ่มจะใช้น้ำเสียงอ้อนๆแล้ว

 

 

 

                เฮ้อ...อย่าทำสีหน้าแบบนี้น่า คิบอมหันหน้าหนี

 

 

 

                ทำไมล่ะ...อ๊ะ โกรธจริงหรอ เค้าขอโทษๆๆ ดงเฮเอาหัวเล็กๆนั่นถูไถที่ต้นแขนของร่างสูงอย่างเอาใจ

 

 

 

 

                โอเคๆ ไม่ได้โกรธ แต่มันจะทำให้ผมอดใจไม่ไหวแล้วต้องทำแบบนี้ยังไงล่ะ พูดจบคิบอมก็หันกลับมาคว้าท้ายทอยของร่างบางแล้วประกบจูบทันที

 

 

 

                จูบที่รวดเร็วแต่อ่อนโยน จูบที่แสดงความเป็นเจ้าของเพียงคนเดียวเท่านั้น ดงเฮ...คุณเป็นของผมคนเดียวนะ คิบอทปล่อยให้เวลาเดินผ่านไปแบบนั้นจึงค่อยๆถอนริมฝีปากออกมา

 

 

 

                บะ...บ้า...ทำอะไรของนายเนี่ย ดงเฮทุบที่ไหล่หนาเบาๆ เพื่อระบายความเขิน ก่อนจะกระแทกเท้าเดินที่รถ

 

 

 

 

                คิบอมส่ายๆหัวเล็กน้อยให้กับท่าทางของคนรัก ก่อนจะก้าวขึ้นไปประจำตำแหน่งคนขับ เพื่อไปต่อยังโบสถ์ที่มีชื่อเสียงมากในย่านนี้ และเป็นสถานที่ที่เหล่าคนดังพากันมาลั่นระฆังวิวาห์เป็นจำนวนมาก

 

 

 

                ถึงแล้วล่ะดงเฮ คิบอมดับเครื่องก่อนจะเดินนำดงเฮเข้าไปในโบสถ์

 

 

 

                แค่เห็นภายนอก เค้าก็สะท้อนใจไปถึงตอนที่อยู่ฝรั่งเศสแล้ว ถ้าวันนั้นเค้าไปพาคิบอมไปที่นั่น วันนี้...เราก็คงจะยังรักกัน ได้อยู่ด้วยกันเหมือนเดิม

 

 

 

 

                ร่างบางสะบัดหัวไล่ความคิดบ้าๆออกไป ก่อนจะเดินตามร่างสูงเข้าไปยังตัวโบสถ์

 

 

 

                เมื่อเข้าไปแล้ว ก็พบว่าคิบอมรออยู่ที่หน้าแท่นพิธีเพื่อขอพรก่อนแล้ว ดงเฮจึงเดินไปยืนข้างๆ  ก่อนจะเริ่มลงมือของพร

 

 

 

                มือทั้งสองข้างสอดประสานกันไว้ที่กลางอก พร้อมกับหลับตาง ตั้งสมาธิอย่างแน่วแน่ เพื่อทำจิตใจให้บริสุทธิ์

 

 

 

 

                พระเจ้าครับ...อย่าให้เรื่องราวในวันนี้เป็นเพียงฝันไปเลยนะครับ ผมรู้สึกเป็นหนี้พระองค์มากมาย ที่นำพาความทรงจำของเค้ากลับมาให้ผม ทุกๆอย่างรอบๆตัวผมที่เคยเป็นสีเทาตอนนี้ กลับมามีสีสันขึ้นอีกเยอะ คงจะเป็นเพราะดงเฮใช่มั้ยครับ ถ้าเป็นแบบนั้นจริง อย่าให้พวกเราต้องจากกันอีกเลยนะครับ

 

 

 

 

                ...นี่คือคำขอร้องของคิบอมที่มีต่อพระผู้เป็นเจ้า...

 

 

 

 

                พระผู้เป็นผู้ช่วยให้รอด ตอนนี้ความทรงจำทั้งหมดของผมกลับมาแล้ว กลับมาพร้อมกับสิ่งที่ผมจะต้องตัดสินใจ และตอนนี้ผมก็ได้เลือกแล้ว ทางออกที่ดีที่สุด ผมอยากจะขอร้องให้พระองค์ช่วยคุ้มครองดูแลคิบอมด้วย อย่าให้เค้า...ต้องเสียใจไปมากกว่านี้เลย

 

 

 

                ...และนี่ก็คือคำร้องของร่างบางเช่นกัน...

 

 

 

                ดงเฮ...คุณขอพรว่าอะไรหรอ คิบอมถามดงเฮเม่อเดินออกมาที่นอกโบสถ์แล้ว เนื่องจากเค้าทั้งคู่ยังจะต้องรีบไปยังสถานที่อีกแห่งซะก่อน ดูเลาตอนนี้ก็5โมงกว่าแล้ว เดี๋ยวจะไม่ทันดูพระอาทิตย์ตกดิน

 

 

 

                เค้าบอกว่าถ้าเราบอกสิ่งที่ขอกับพระเจ้าให้ใครฟัง สิ่งที่มักจะไม่เป็นความจริงนะ ดงเฮพูดแค่นั้น คิบอมก็รู้เลยว่าคาดคั้นไปก็ไม่ได้คำตอบก็ควรที่จะรีบเงียบลงจะดีเสียกว่า

 

 

 

                นี่มันก็ใกล้จะเย็นแล้วนะ ผมว่าเรารีบไปดูพระอาทิตย์ตกดินกันดีกว่า คิบอมรีบพาดงเฮไปยังแพต้นสนขนาดยักษ์ที่เรียงตัวกันไปเป็นแนวยาวจนสุดลูกหูลูกตา ที่นี่ก็นับเป็นอีกสิ่งที่1ที่เป็นสถานที่ท่องเที่ยวของเกาหลีที่จะมีคนหลั่งไหลมากถ่ายรูปไว้เสมอ ก็เพราะว่าที่นี่คือสถานที่ถ่ายทำ ละครที่แสนประทับใจเรื่อง Winter Love Song เพลงรักในสายลมหนาวยังไงล่ะ

 

 

 

 

                บรรยากาศที่มีไอหนาวของภูมิประเทศ บวกกับความงามของทัศนียภาพ จึงเหมาะแก่การพาคนรักมาเดินตามแนวต้นสนเป็นอย่างยิ่ง

 

 

 

                ...แล้วคนที่กำลังยืนอยู่ข้างๆผมตอนนี้ เค้าเป็นใคร...

 

 

 

                คิบอมและดงเฮเดินจูงมือกันเดือนผ่านต้นสนต้นแล้วต้นเล่า ถึงแม้ว่าจะมีรอยยิ้มออกมาจากปากทั้งสองคน แต่กลับไม่มีคำพูดที่จะเอื้อนเอ่ยให้แก่กันเลยซักคำ

 

 

 

                ...และสุดท้ายก็มาถึงปลายทางของต้นสนแล้ว...

 

 

 

 

                พระอาทิตย์ยามอัสดง ช่างมีความสวยงามมากมายในสายตาของคิบอม แต่จะรู้บ้างมั้ยว่าภายในจิตใจของร่างบางกลับนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อวันที่เค้าเกิดอุบัติเหตุ พระอาทิตย์ก็เป็นแบบนี้ และสุดท้ายเค้าก็ต้องจากคิบอมไป

 

 

 

 

                คิบอม... ร่างบางเอ่ยเรียกเบาๆ

 

 

 

                หืม...ว่าไงครับ คิบอมละสายตาที่มองต้นสนให้กลับมาสนใจร่างบางคนเดียว

 

 

 

                เรามีของจะให้... ดงเฮพูดจบก็ยื่นสร้อยคอที่มีแหวนร้อยอยู่ตรงกลาง พร้อมกับสลักชื่อ คิบอมไปตรงหน้าของร่างสูง

 

 

 

 

                เอ๋...อะไรกันเนี่ย คิบอมมองของในมือดงเฮอย่างงงๆ

 

 

 

                มันเป็นสร้อยคู่น่ะ...ด๊องก็มี ดงเฮเปิดเสื้อให้คิบอมได้เห็นเล็กน้อย

 

 

 

 

                ด๊องซื้อมันมาตอนเราไปเที่ยวฝรั่งเศสกันน่ะ ตั้งว่าจะให้วันที่เราจะไปโบสถ์แต่แล้วมันกลับ... พูดถึงแค่ตรงนี้ดงเฮก็เงียบไป

 

 

 

                คิบอมเองก็เข้าใจดีว่าสิ่งที่เกิดขึ้นคืออะไร จึงทำได้เพียงระบายยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน

 

 

 

                ดงเฮค่อยๆเอื้อมตัวไปโอบรอบคอของคิบอมไว้แล้วบรรจงสวมสร้อยอย่างดีลงไปในคอของร่างสูง เมื่อใส่ให้เสร็จแล้ว กลับกอดร่างสูงเอาไว้แบบนั้น ไม่ยอมผละออกมา คิบอมจึงโอบเอวบางเป็นการตอบแทน

 

 

 

                คิบอม...ด๊องรักคิบอมมากนะ...รักมาก...มากที่สุด ดงเฮย้ำประโยคนี้ซ้ำไปซ้ำมาให้ร่างสูงได้ยิน เค้าต้องบอกให้คิบอมรู้ ให้คิบอมจำประโยคนี้ให้ได้มากที่สุด

 

 

 

 

                ผมก็รักคุณนะดงเฮ...

 

 

 

                จำไว้นะคิบอม...ต่อให้เกิดเรื่องอะไรขึ้น ชั้นก็รักคิบอม รักคิบอมเท่านั้น ดงเฮพยายามพูดให้ได้มากที่สุด พระเจ้าครับ ผมรักเค้าเหลือเกิน

 

 

 

 

                คุณเป็นชีวิตทั้งชีวิตของผม...ดงเฮ คิบอมพูดย้ำอย่างหนักแน่น ก่อนจะค่อยๆดันตัวของดงเฮออกมาสบตาอย่างหวานซึ้ง

 

 

 

 

                คิบอมค่อยๆก้มหน้าต่ำลงมาจนใบหน้าสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆของกันและกัน สายตาที่2คู่ยังคงละจากกันไปไหน ราวกับว่าต้องการประทับใบหน้าของคนรักให้ตรึงใจมากที่สุด

 

 

 

                พระอาทิตย์ในตอนนี้กำลังลาลับขอบฟ้าลงไปทุกทีๆแล้ว และแสงสุดท้ายของมันก็คือ...

 

 

 

                ตอนที่คิบอมก้มลงมาประทับริมฝีปากของร่างบางนั่นเอง ร่างสูงบรรจงมอบจุมพิตแสนหวาน ให้กับคนรัก เพื่อแทนคำพูดร้อยพัน ความรักที่เค้ามีให้คนตรงหน้านี้มันมากจนบรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้แล้ว ดงเฮ...ผมรักคุณจังเลย

 

 

 

                ดงเฮ...หลับตาพริ้มเพื่อกักเก็บความอบอุ่นนี้ให้ได้มากที่สุด คิบอม...ชั้นเลือกแล้ว เลือกที่จะทำแบบนี้ ชั้นรักนายนะ รักนายมาก

 

 

 

 

                มือทั้ง2ข้างของร่างบางยกขึ้นโอบรอบท้ายทอยของร่างสูงไว้ เช่นเดียวกันกับมือคิบอมที่โอบรอบเอวของร่างบางไว้ไม่ยอมปล่อยให้ไปไหนเลย

 

 

 

                ความรักที่เคยหายไป...วันนี้มันกลับมาแล้ว...

 

 

 

                ....แน่หรือ...

 

 

 

                สิ่งที่ผมเลือก...คือทางออกที่ดีที่สุดแล้ว...

 

 

 

                ...ใช่มั้ย

 

 

 

*****************************************************

 กลับมาแล้ว...หลังจากหายไปนอยด์1 อาทิตยเต็มๆ
ความจริงก็จะยังไม่อัพหรอกนะ แต่เนื่องจากวันนี้เป็นวันแห่งความรัก
เลยอยากให้ทุกคนได้มีรอยยิ้มกัน อิอิ (ขำทำไม- - *)
ก่อนอื่นก็จะต้องขอขอบคุณทุกกำลังใจนะ
เอาวะ...ยังไงงานหน้าตี๋มันก็ต้องมา ฮึด...สู้ว้อย

ขอคอมเม้นท์+โหวตเป็นกำลังใจด้วยนะ

 

 

 

 

 

 

               

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,733 ความคิดเห็น

  1. #1681 love donghae (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 13 เมษายน 2555 / 15:58
    ง่าาาาาาาาาาาาา


    เฮจะกลับไปหายุนฮักหรอ???


    ไม่น๊าาาาาาาาาา
    #1,681
    0
  2. #1601 KIHAE*129 (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 30 มีนาคม 2555 / 00:33
    ทำไมหมวยทำแบบนี้อ่ะ

    ทำไมไม่ให้สร้อยตัวเองกลับบอมอ่ะ

    คำขอหมวยไม่มีทางเป็นจริงน่ะ

    ท่าหมวยทำแบบนี้อ่ะ
    #1,601
    0
  3. #1520 I'm ELF Forever (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 9 มีนาคม 2555 / 22:13
    อย่าทำอะไรบ้าๆนะT^T
    #1,520
    0
  4. #1432 OoMy (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2554 / 09:40
     ด๊องไปแหงเลยอะ ดีเกิน - -
    #1,432
    0
  5. #1184 ~MilddY~my_Min7~ (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 29 เมษายน 2553 / 18:09

    ด๊องจะไปกะยุนฮักอีกป่ะเนี่ย
    -*-

    #1,184
    0
  6. #657 อุ๋มอิ๋ม (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2552 / 06:31
    ชอบทำเป็นมีปริศนา



    ให้สมหวังซักทีเหอะ นะ พลีสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส
    #657
    0
  7. #648 popeye (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2552 / 16:28
    แล้วด๊องจะต้องกลับไปหายุนฮักอีกมั้ยเนี่ย



    สงสารบอมกะด๊องจังเลย



    มาอัพต่อเร็วๆนะคะ
    #648
    0
  8. #647 popeye (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2552 / 15:57
    ยังไงด๊องก้อต้องกลับไปหายุนฮักก่อนใช่มั้ยอ่าเนี่ย



    สงสารบอมกะด๊องจังเลย ชีวิตทำไมถึงเป็นอย่างนี้เนี่ย



    มาอัพต่อเร็วๆนะคะ



    สู้ๆ
    #647
    0
  9. #646 ThePloiiZ (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2552 / 17:53
    ด๊องงงงงงงงงงง
    อย่ากลับไปหายุนฮักน่ะเฟ้ยยยย

    ทำไมด๊องพูดแบบนี้อ่า มันคงจะไม่เปนอย่างนั้นหรอกน่ะ
    มาอัพเร็ว ๆ น่ะ ไรเตอร์
    #646
    0
  10. #645 mc_mean (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2552 / 16:05
    ด๊องพูดแปลกนะ
    ตัดสินใจดีๆนะด๊อง
    สงสารบอมอ่ะ
    อย่าไปกับยุนฮักเลยอ่ะ
    ไม่เอานะ

    ไรท์เตอร์สู้ๆนะคะ
    #645
    0
  11. #644 ~*+::-LoVeLeSS-::+*~ (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2552 / 15:25
    อ๊ากกกกกกกกกกกกก

    ด๊อง ด๊องจะกลับไปหากิมจิเน่าใช่ไหม

    ไม่นะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    จะทำให้บอมมี่เสียใจอีกไม่ได้นะ

    กรี้ดดดดดดดดดดดดดด
    #644
    0
  12. #642 litterrabbitza (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2552 / 14:37
    ด๊องงงงงงงง

    จะไปหนายยยยยยย

    มันแปลกๆอยู่นระตั้งแต่ชื่อตอนแล้ว

    ด๊องจะไปอยู่กับ ยุนฮักเรอะ

    บอมลูกทำใจดีๆนะลูก

    ถ้าด๊องมันจะไปไหนอ่ะะ

    แงแงๆๆตอนแรกก็หวานๆอยู่หรอก

    แต่ตอนนี่เศร้าอีกแล้ว

    แล้วมาต่อเร็วๆนะค่ะ

    แต่คงสอบเสร็จอ่ะถึงจะได้มาอ่านอีก

    เป็นกำลังใจให้นะค่ะ

    สู้ๆๆ
    #642
    0
  13. #640 @_minto_@ (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2552 / 16:47

    ด๊องจะทำอะร้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยย

    อย่าบอกนะว่าจะไปอยู่กับ X บ้านั่นอ่ะ แงๆๆๆๆ

    มาบอกรักแล้วพูดจาแปลกๆแบบนี้ชักเสียวๆแฮะ

    พี่สวนจีนอัพด่วนนนนนนน

    อยากอ่านมากๆค่า>_<

    #640
    0
  14. #637 haruzen (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2552 / 02:31
    รู้สึกเหมือนด๊องกำลังจะทำอะไรสักอย่างอ่ะ
    ด๊องจะไปกับยุนฮักเหรอ...
    บอมมี่ต้องเสียใจมากแน่ๆเลยอ่ะ....
    #637
    0
  15. #635 blue#cherry (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2552 / 01:30
    หมวย - -*

    ชั้นเริ่ม ไม่ไว้ใจเทอแล้ว ... - -


    เหม่งๆ แฮะ





    อ่า... เอินคิดไปเอง ชิมิ




    สรุปว่าตอนนี้ คิเฮ ชื่นมื่น ละกันนน อิอิ



    ปล. คิดถึงพี่จีนนนนนน >[]<
    #635
    0
  16. #634 New (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2552 / 23:18
    แอบเครียด-*-



    ด๊องขอพรแปลกๆนะ เอ้อ ไห้พระเจ้าดูแลบอมทำมาย ในเมื่อด๊องก้ทำด้ายอ๊าา



    เลือกทางหนายยT0T อย่าไห้เปนแบบที่เค้าคิดน้า >_<
    #634
    0
  17. #633 came (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2552 / 22:16
    สู้ๆนะไรเตอร์

    คอนนี้บอมไม่มา คอนหน้าบอมต้องมาแน่นอน

    ไม่งั้นแม่ยกคิเฮคงนอยต่อไปอีกนานนนนน
    #633
    0
  18. #631 beebeekung (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2552 / 22:14
    ดีจัยจัง

    จีนกลับมาอัพแร้ว

    หุๆ
    #631
    0
  19. #630 love kihae (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2552 / 20:15
    โครตดีจัยเลยที่พี่จีนมาอัพแล้วอ่ะ



    อย่าไปเครียดเรื่องคอนนะคับ



    คิบอมเค้ามีเหตุจำเป็นจิง ๆ อะ



    ไม่อย่างนั้นเค้าคงไม่อยากทำหั้ยเราผิดหวังหรอก



    เปงกำลังจัยหั้ยนะคับ



    พี่จีนมาอัพตอนต่อไปเร็วนะคับ



    กำลังลุ้นเลยอะ



    ขอบคุนคับ
    #630
    0
  20. #628 จ๊ะเอ๋ (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2552 / 19:52
    อิอิ



    ดีใจจังเลย



    ไรเตอร์มาอัพฟิกแล้ว



    เย้เย้



    ดีใจด้วยนะที่ข้ามผ่านมันมาได้



    ดีใจด้วยๆๆๆๆ



    ^_____^
    #628
    0