[ FanFic KiHae (Yaoi) ] :: Beautiful Disaster Serires II

ตอนที่ 68 : Beautiful Disaster Series II Chapter 57_สับสนภายในใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,634
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    5 ก.พ. 52

Beautiful Disaster Series II Chapter 57_สับสนภายในใจ

 

 

                และครึ่งชั่วโมงต่อมาดงเฮก็พาร่างที่แทบจะไร้เรี่ยวแรงของตัวเองเดินออกมาบ้าง

 

 

                เส้นทางที่ผมกำลังเหยียบอยู่ตอนนี้ก็กึ่งกลางซะพอดิบพอดี หันซ้ายก็กลับคอนโดของตัวเอง แต่ถ้าเดินไปทางขวาก็ตรงไปบ้านของคิบอม แล้วทางไหนล่ะที่ผมต้องเลือกเดิน

 

 

                ดงเฮยืนมองรถที่แล่นกันไป-มาอย่างทรมานก่อนจะเดินตรงไปข้างหน้าไม่หันซ้ายหันขวาใดๆทิ้งสิ้น สุดท้ายไอ้เส้นทางที่เลือกเดินมันก็ส่งผลให้เค้ามาหยุดอยู่หน้าแม่น้ำฮันอีกเช่นเคย

 

 

                เฮอะ...คราวนี้ชั้นไม่แปลกใจแล้วล่ะ ดงเฮยิ้มอย่างเศร้าๆ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งม้านั่งตัวเดิม ตัวที่เค้าเคยเจอคุณยายคนนั้น

 

 

 

 

                พระเจ้าครับ...สะใจมากมั้ยครับ หรือว่ากำลังสนุกที่ได้บงการชีวิตของพวกผม ตลกมั้ยครบ คงขำใหญ่เลยล่ะสิที่เห็นพวกผมทรมานจะตายกันแบบนี้เนี่ย ดงเฮเงยหน้าขึ้นบนฟ้าแล้วพูดออกมา

 

 

 

                อย่าได้โทษฟ้า โทษพระเจ้าเลยลูกเสียงนุ่มดังขึ้นมา และดงเฮก็จำได้ดีว่ามันเป็นเสียงของใคร

 

 

 

 

                คุณยาย...

 

 

 

                ไม่ต้องทำหน้าแปลกใจเลยนะ ชั้นเคยบอกแล้วนี่นาว่าเราจะต้องได้เจอกันครั้ง คุณยายพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

 

 

 

                ฮะฮะ...คุณยายครับ มันจบลงรึยังครับ แบบทดสอบของพระเจ้าน่ะ ดงเฮขยับตัวให้คุณยายนั่งลงข้างๆ

 

 

 

                แล้วลูกหาทางออกของทุกเรื่องได้รึยังล่ะ

 

 

 

                เอ่อ...ยังเลยครับ ดงเฮรับคำด้วยสีหน้าที่เศร้าหมอง

 

 

 

                แล้วการที่จากเค้าไปน่ะ ลูกรู้สึกยังไง

 

 

 

                ผมจำอะไรไม่ได้เลย ลืมมันไปหมดทุกอย่าง จนวันนึงกิมจิเค้าก็เข้ามาดูแลผมทุกอย่าง แต่แล้วผมก็ได้กลับมาเจอคิบอมอีกครั้ง เมื่อความทรงจำผมกลับมา ผมควรจะทำยังไงดีล่ะครับ ดงเฮพูดอย่างสับสน

 

 

 

                แล้วลูกรักใครล่ะ

 

 

 

                ผม...ไม่รู้ครับ สำหรับคิบอมผมรักเค้านะ แต่กับกิมจิผมก็จากเค้าไปไม่ได้ เค้า...เค้าต้องมีผม

 

 

 

                งั้นแสดงว่าลูกเองก็แค่สงสารเค้าอย่างนั้นน่ะสิ คุณยายลูบหัวดงเฮเบาๆ

 

 

 

                สงสาร...งั้นหรอ ไม่รู้ว่ามันจะใช่รึเปล่านะ เพียงแต่ว่าเค้าไม่อยากจะเห็นยุนฮักต้องเสียใจจนอาการทรุดหนักลง

 

 

 

                ผม...คิดอะไรไม่ออกแล้วครับ ดงเฮซบหน้าลงกับฝ่ามือ สองไหล่ที่มีมันเหมือนกับว่าต้องแบกหลายๆอย่างไว้มากจนเกิบจะรับไหว

 

 

 

                นี่อาจจะเป็นบททดสอบสุดท้ายก็ได้นะ ที่พระเจ้าทรงประทานให้กับลูก คิดให้ดี ว่าสิ่งไหนก็คือสิ่งที่ลูกต้องการทำจริงๆ

 

 

 

 

                คำว่ารัก...กับคำว่าสงสารมันอยู่ใกล้กันมาก แต่มันก็ไม่ใช่สิ่งๆเดียวกันนะ บางทีความสงสารที่ลูกว่าอาจจะเป็นความรักจริงๆที่ลูกมองไม่เห็นเอง หรือความรักที่ลูกมั่นใจก็อาจจะเป็นเพียงความผูกพันก็ได้ ไม่มีใครรู้เรื่องนี้ดีเท่าตัวของลูกเองหรอก

 

 

 

                ดงเฮลองใช้ความคิดไปตามที่คุณยายคนนี้บอก เค้าปล่อยตัวปล่อยใจให้ลังเลมานานเกินพอแล้ว และวันนี้มันก็ถึงเวลาที่ต้อง เลือก ซะที

 

 

 

                หน้าที่ของยายที่มีต่อลูกคงจะหมดลงเพียงเท่านี้แล้ว ต่อจากนี้ไปก็เหลือแค่ลูกตัดสินใจเท่านั้นนะ...เราคงไม่มีโอกาสได้เจอกันแล้ว ดูแลตัวเองด้วยนะ คุณยายพูดก่อนจะลุกขึ้นยืนและหันหลังเดินออกไป

 

 


               
เดี๋ยวครับ คุณยาย ผมมีอีกคำถามครับ ดงเฮร้องเรียกหญิงชราไว้

 

 

 

                ว่าไงลูก คุณยายหันกลับมาอีกครั้ง

 

 

 

                ทำไม...ต้องเป็นผมกับคิบอมด้วยครับ ทำไมเราสองคนถึงต้องมีเรื่องบ้าๆนี่เข้ามาในชีวิตด้วย

 

 

 

                ...คุณยายระบายยิ้มน้อยๆออกมา...

 

 

 

                ถ้ารักใดที่ไม่มีอุปสรรคแล้วคนเราจะเห็นถึงคุณค่าของมันอย่างนั้นหรือ

 

 

 

***********************************

 

 

 

                ซีวอน... ฮยอคแจพูดขึ้นเบาๆ ขณะที่อยู่ในอ้อมกอดของซีวอนตรงริมทางเดินของบริษัท

 

 

                ซีวอนใช้อ้อมแขนรัดเอวของร่างบางไว้จากทางด้านหลัง พร้อมกับเอาคางหนาเกยไว้ที่ไหล่บาง ก่อนจะทอดสายตาคมออกไปยังนอกหน้าต่าง

 

 

 

 

                หืม...มีอะไรหรอ

 

 

 

                ทำไมนายชอบการกอดจังเลยอ่ะ ชั้นว่าจะถามนายหลายรอบแล้ว

 

 

 

 

                หึหึ...แล้วทำไมล่ะ นายไม่ชอบหรอ

 

 

 

                ก็เปล่านะ...เพียงแต่ว่าก็แค่อยากรู้อ่า ไม่ได้รึไงล่ะ ฮยอคแจเริ่มจะงอนซะแล้ว

 

 

 

                ก็ไม่ได้ว่าอะไรซักหน่อย ถ้านายอยากรู้ชั้นจะตอบก็ได้ คิดมากทำไม ซีวอนขยี้เรือนผมนุ่มของฮยอคแจไปมา

 

 

 

                ก็ชั้นคิดว่าการกอดเป็นการแสดงถึงความห่วงใยต่อคนที่เรากอดนะ มันดูอบอุ่นและน่ารักยิ่งกว่าการจูบซะแก หรือนายว่าไงล่ะ

 

 

 

                ไม่รู้สิ...แต่ชั้นก็ชอบนะเวลานายกอดมัน...อุ่นดี ฮยอคแจหน้าแดงเล็กน้อย

 

 

 

                ก็แน่ล่ะ หุ่นชั้นออกจะดีขนาดนี้ 555 ซีวอนพูดอย่างภูมิใจ

 

 

 

                แหวะ...พ่อคนหลงตัวเอง ฮยอคแจร้องอย่างมั่นไส้

 

 

 

                หนอย....นี่แน่ะๆๆๆๆ ซีวอนรัดเอวฮยอคแจแน่นกว่าเดิมแล้วเหวี่ยงซ้ายเหวี่ยงขวาเบาๆ

 

 

 

                โอ๊ยๆ...ซีวอน ฮ่าๆๆ พอแล้วๆ ยอมแล้วๆ...เลิกเหอะ ชั้นเวียนหัว 555

 

 

 

                ร่วมเดือนได้แล้วที่เค้าและซีวอนใช้คำว่า เรา ร่วมกัน เวลาช่างเดินผ่านไปเร็วนัก เค้ารู้แล้วล่ะว่าทำไมสิงโตตัวนี้ถึงได้ถูกกล่าวขานว่าเป็นเจ้าชายสุภาพบุรุษก็เพราะว่าการวางตัวดีของซีวอนน่ะสิ เค้าไม่เคยล่วงเกินผมเลยซักครั้ง แม้แต่การจูบ ซีวอนก็ไม่เคยมีซักครั้ง อย่างมากสุดก็จะเป็นการกอดซะมากกว่า ส่วนเรื่องอย่างว่าตัดไปได้เลยครับ เราไม่เคยยกมันมาพูดกันเลยซักครั้ง

 

 

 

                จนบางครั้ง...ผมเองก็ยังงงๆว่า นี่เราเป็นคนรักกันจริงหรอเนี่ย แต่พอคิดไปคิดมามันก็ดีแล้วล่ะเพราะผมเองก็ไม่อยากให้ร่างกายของผมมีเจ้าของหลายคน เพียงแต่ว่าคนที่เป็นเจ้าของร่างกายผม เค้ากลับไม่เคยเห็นถึงคุณค่าของมันเลย มันก็แค่นั้นเอง

 

 

 

                เมื่อนึกไปถึงร่างสูงของใครอีกคน ฮยอคแจก็มีสีหน้าที่เจื่อนลงทันที

 

 

 

                นายควรจะลืมเค้าแล้วไม่ใช่หรอฮยอคแจ ตอนนี้เค้ากับนายก็เป็นเพียงสมาชิกร่วมวงเท่านั้นนะ จะไปคิดถึงเค้าอีกทำไม...จะไปเป็นห่วงเค้าทำไม ก็แค่ คนที่ไม่รักนาย ก็แค่คนที่คอยทำร้ายนาย จะยังต้องไปเป็นห่วงอีก...เพื่ออะไร

 

 

 

                เพียงเพราะปล่อยใจให้เหม่อไปเพียงครู่ อยู่ดีๆน้ำตาเจ้ากรรมกลับร่วงหล่นลงมาซะได้

 

 

 

                ฮยอคแจ...นายร้องไห้ทำไม เจ็บหรอชั้นขอโทษ ซีวอนรีบพลิกตัวร่างบางให้หันมาเผชิญตัวเองทันที ฮยอคแจพูดอะไรไม่ออกก็ได้แต่ส่ายหน้าไปมาเพียงเท่านั้น

 

 

 

                โธ่...นายเป็นอะไรน่ะ อย่าเอาแต่เงียบแบบนี้สิ ชั้นใจไม่ดีเลยนะ ซีวอนร้องออกมาอย่างทำอะไรไม่ถูก ฮยอคแจก็ร้องมากขึ้นๆซะด้วย

 

 

 

                ฮือ...ซีวอน....โฮฮ.... ฮยอคแจโผเช้ากอดซีวอนซะแนบแน่นก่อนจะฝังใบหน้าตัวเองกับอกกว้างแล้วปล่อยโฮออกมาระลอกใหญ่

 

 

 

                ซีวอนยืนนิ่งเพราะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับร่างบางในอ้อมกอดนี้กันแน่

 

 

 

                ฮยอคแจไม่เอาน่า ทำแบบนี้ชั้นใจเสียนะมีอะไรก็พูดออกมาสิ

 

 

 

                ฮือๆ...ซีวอน...ชั้น ฮึก...คิด...ถึง...คิดถึง....

 

 

 

                คิดถึงเค้าใช่มั้ย ซีวอนชิงพูดออกมาก่อน และอาการชะงักไปของร่างบางก็เป็นคำตอบที่ดีมากพอแล้ว

 

 

 

                ชั้นขอโทษ...ฮึก...ชั้นไม่ได้อยากจะให้มันเป็นแบบนี้...ชั้นพยายามแล้ว แต่มัน...ไม่เคยสำเร็จเลยนะวอน ฮืออ...

 

 

 

                พอแล้วๆ...เย็นซะนะ...โอ๋ๆ...คนดี ไม่ร้องนะครับ...ไม่เอาไม่ร้องนะ... ซีวอนใช้มือหนาลูบหลังร่างบางเบาๆเพื่อปลอบประโลม

 

 

 

 

                นายคิดว่าชั้นไม่รู้รึไงนะฮยอคแจ สายตาของนาย แววตาของนาย มันยังคงสะท้อนเป็นเงาของเค้าเสมอ คิดว่าชั้นจะโง่ขนาดที่มองไม่เห็นอย่างนั้นหรอ แต่เพราะอยากให้นายสบายใจ จึงไม่พูดมันออกมาเท่านั้นเอง

 

 

 

 

                ฮึก...ฮือ.... ฮยอคแจยืนร้องไห้แบบนั้นซักพักก็เริ่มสงบลง จากนั้นจึงค่อยๆฝืนตัวออกมาจากอ้อมกอดของร่างสูง

 

 

 

                ขอโทษนะ...ชั้นทำเสื้อนายเปียกไปหมดเลย ฮยอคแจพูดอย่างเขินๆเมื่อมองไปยังเสื้อของซีวอนที่มีรอยด่างเป็นดวงที่ตรงหน้าอกกว้าง

 

 

 

                อ๊า...น้ำลายทั้งนั้นเลยนะเนี่ย ซีวอนพูดพยายามให้ตลก

 

 

 

                ใช่ที่ไหนกันล่ะ...เชอะ

 

 

 

                ฮะฮะ...ยิ้มออกแล้วไงนั่น อ้ะ ฮยอคแจ...อยู่เฉยๆนะ ขนตานายหล่นมาอยู่ใต้ขนตาล่างอ้ะ ซีวอนพูดก่อนจะค่อยๆก้มลงไปมองขนตาเส้นเล็กเพื่อที่จะหยิบออกให้

 

 

 

 

                แต่...จะรู้กันมั้ยนั่นน่ะว่าท่าที่มองจากด้านหลังของร่างสูงนั้น มันชวนให้เข้าใจผิดขนาดไหน เพราะมองยังไงแล้วมันก็ท่าของคนกำลังจูบกันชัดๆ

 

 

 

                เอ่อ...ขอโทษนะ ถ้าจะพลอดรักกันก็เชิญไปที่อื่นเถอะ ตรงนี้เป็นที่สาธารณะช่วยเกรงใจกันบ้าง เสียงทุ้มดังขึ้น ซีวอนจึงรีบถอยหลังออกมาด้วยความมึนงง

 

 

 

                แล้วก็ได้เจอกับฮีชอลที่เดินมาพร้อมกับฮันคยอง

 

 

 

                บรรยากาศดูค่อนข้างจะน่าอึดอัด เพราะ4คนที่ยืนประจันหน้ากันอยู่ในตอนนี้ต่างก็ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกกันทั้งนั้น

 

 

 

                หมายความว่ายังไงครับ ซีวอนชิงถามก่อน

 

 

 

                ทำอะไรไม่เกรงใจสถานที่บ้างเลยรึไงน่ะ ถึงได้มายืนจูบกันกลางวันแสกๆแบบนี้เนี่ย ฮันคยองพูดซ้ำออกมาอีกครั้ง ทำเอาซีวอนที่ตอนแรกไม่เข้าใจก็แทบจะร้องอ๋อออกมาทันที

 

 

 

 

                อ้าว...ไม่ให้จูบตอนนี้จะให้ไปทำตอนไหนล่ะครับ ก็ตอนกลางคืนมันมีไว้ทำอย่างอื่นน่ะสิ ซีวอนพูดด้วยใบหน้าเจ้าเล่ห์ ทำเอาฮันคยองกำหมัดโดยไม่รู้ตัว

 

 

 

                พูดอะไรให้เกียรติฮยอคแจมั่งสิซีวอน ฮีชอลเป็นฝ่ายพูดขึ้นบ้าง

 

 

 

                ไม่ใช่เรื่องของพี่นี่ครับ ฮยอคแจปล่อยหมัดฮุคเข้าใส่อีกด้านซะก่อน แถมหมัดนี้ยังทำให้ฮีชอลจุกแทบลุกไม่ขึ้นเหมือนกัน

 

 

 

                อดทนรอตอนกลางคืนมันไม่ไหวรึไงกันห๊า...ถึงได้ต้องออกมาหากินกันตอนนี้เนี่ย ฮันคยองที่รู้สึกว่าจะเก่งภาษาเกาหลีมากขึ้นเป็น10เท่ายังไม่วายกัดให้อีกฝ่ายได้เจ็บปวดเล่น

 

 

 

 

                ไม่ไหวหรอกครับ ก็รสชาติที่ผมได้จากซีวอนน่ะมันถึงใจจนผมอยากจะลิ้มรสมันตลอดเวลาเลยนี่นา...ยิ่งจังหวะของเค้า เมื่อมารวมกับของผม...อ่า...สวรรค์เปิดต้อนรับเราคืนละเป็น10ครั้งเลยนะ ฮยอคแจกัดฟันกุเรื่องพูดออกไป

 

 

 

                ฮยอคแจ...นี่นายกลายเป็นคนหน้าไม่อายแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย ฮีชอลร้องออกมา ในขณะที่ฮันคยองนั้นวิญญาณแทบจะออกจากร่างไปแล้ว

 

 

 

 

                ขอโทษนะครับ พูดอะไรกรุณาให้เกียรติภรรยาผมบ้าง ซีวอนดึงฮยอคแจมาโอบไหล่เอาไว้

 

 

 

                ฮีชอลเงยหน้าขึ้นมองซีวอนด้วยความรู้สึกที่แปลกๆ...เพียง1เดือน...ผ่านมาเพียง1เดือน แต่มันก็ช่างยาวนานเหลือเกินในความรู้สึกของเค้า ซีวอนตอนนี้ดูจะมีความสุขมากเลย นายคงจะคิดว่าฮยอคแจเค้าเหมาะกับนายมากเลยใช่มั้ย

 

 

 

 

                นายทำใจได้แล้วหรอ...ที่จะใช้ชีวิตโดยที่ไม่มีชั้น...นายไม่เคยคิดถึงชั้นบ้างเลยหรอ เวลาที่ฮยอคแจไม่อยู่ภายในสายตาของนายนั้นจะยังพอมีเงาของชั้นหลงเหลือบ้างมั้ย ฮีชอลได้แต่พร่ำถามตัวเองอยู่ในใจ

 

 

 

                ฮันคยองเองในวินาทีนี้ก็ไม่รู้ว่าจะต้องพูดอะไรออกไปแล้ว ทุกๆอย่างมันก็เห็นๆกันอยู่ว่าเค้าสองคนรักกันมากแค่ไหน และเค้าก็เป็นคนเลือกทางสายนี้เอง ทำไม...จะต้องไปเจ็บปวดกับมันอีก

 

 

 

ฮีชอล...ไปกันเถอะ... ฮันคยองเดินเข้าไปจับมือฮีชอลและพากันเดินออกไปช้าๆ ก่อนที่ขาจะชาเมื่อได้ยินประโยคต่อมา...

 

 

 

 

ฮยอคแจ...เราแต่งงานกันมั้ย

 

 

 

 

*******************************************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,733 ความคิดเห็น

  1. #1680 love donghae (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 13 เมษายน 2555 / 15:55
    อ๊ากกกกกกกกกกกก


    ซีวอนนายดีเวอร์อ่าาาา


    งืออออออออออออออ
    #1,680
    0
  2. #1600 KIHAE*129 (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 30 มีนาคม 2555 / 00:23
    วอนโคตรดีอ่ะ

    รู้สึกวอนจะเจ็บหนักสุดน่ะ

    วอนชอบฮยอกจริงๆมั๊ยอ่ะ
    #1,600
    0
  3. #1519 I'm ELF Forever (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 9 มีนาคม 2555 / 22:04
    เฮอะ!!ช็อคอ่ะดิ โด่วววววว
    #1,519
    0
  4. #1431 OoMy (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2554 / 09:29
     ชิส์ เป็นไงละ
    #1,431
    0
  5. #1183 ~MilddY~my_Min7~ (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 29 เมษายน 2553 / 17:59

    บอกแล้วว่าจะต้องเสียใจ

    หึหึ

    เจ๊กะป๋าทิ้งฮยอกกะวอนทำไมล่ะ

    - -

    #1,183
    0
  6. #670 *~ เยเย่พอย ~* (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2552 / 15:02
    ชิชะ !

    ป๋า กะ เจ๊ เพิ่งมาหวง ฮยอก กะ วอน รึ?
    #670
    0
  7. #603 -*- (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2552 / 22:31
    สะใจ สะใจ ฮีซอลกับฮันคยอง

    ต้องโดนแบบนี่บ้าง 5556+

    ด๋อง อ่าาาาา นายรักบอมมี่ม่ายช่ายหรอ

    สำหรับนายนั้นเดี๋ยวก็ตาย ด๋องแค่สงสารอ่า

    มาอัพได้แล้ว webwester
    #603
    0
  8. #598 อุ๋มอิ๋ม (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2552 / 23:07
    สะใจ สั้นๆง่ายๆ



    มาต่ออีกนะ
    #598
    0
  9. #595 blue#cherry (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2552 / 23:42
    โถ่!!! ด๊องเลือกไม่ได้ -*-


    แย่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ


    ถามใจตัวเองดูดีๆนะด๊อง!!

    ---------------


    แอบสะใจ!!


    โอ๊ยๆๆ สะใจ๊มั๊กกกกกก!!!!!!


    พี่จีน ขอ4คนนี้เยอะๆอีกนะ

    ชอบๆๆๆๆๆๆๆ  งิงิๆๆๆ
    #595
    0
  10. #593 @_minto_@ (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2552 / 21:42

    สะใจวอนฮยอก

    เอาคืนเลยที่รัก จะได้รู้ซะมั่งว่าคนอื่นเค้าเจ็บแค่ไหนน่ะ เชอะ

    สงสารด๊องอ่ะ อย่าสับสนมากนะตัวเอง

    รักบอมก็บอกมาเหอะ

    พี่สวนจีนอัพด่วนนนน

    #593
    0
  11. #589 nUmaY~* (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2552 / 18:48
    กรี๊สสสสสสสสสสสสสส



    วอนย๊อก



    ได้ใจมากมาย



    เอาเลยๆ เอาให้ป๋ากับเจ๊ จุกอกตายเลย 55



    มีของดีในมือแล้วไม่รักษา



    เป็นไงล๊า โดนเลย 55+



    ลมหึงเจ๊กับป๋านี่แร๊งแรงเน๊าะ 55+
    #589
    0
  12. #585 ~*+::-LoVeLeSS-::+*~ (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2552 / 15:10

    สู้ๆคะ
    เอาให้เจ้กะฮันจุกอกตายไปเลย
    ชิชะ สมน้ำหน้า

    #585
    0
  13. #584 haruzen (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2552 / 14:32
    อ๊าก..วอนกับฮยอกเล่นกันสมบทบาทเชียวนะ...
    เชือดเชือนกันจริงเลยอ่ะ....
    ป๋าก่ะซิน....ไม่รู้ใจตัวเองใช่ม่ะว่ารักใครอ่ะ....
    ความผูกผัน...กับคนที่ขาดไม่ได้อ่ะ....

    มาอัพต่อไวไวน้า....เข้มข้นมากๆๆ
    #584
    0