[ FanFic KiHae (Yaoi) ] :: Beautiful Disaster Serires II

ตอนที่ 63 : Beautiful Disaster Series II Chapter 53_หมอคะ พี่ยุนฮักเป็นอะไรตอบมาสิ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,475
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    27 ม.ค. 52

Beautiful Disaster Series II Chapter 53_หมอคะ พี่ยุนฮักเป็นอะไรตอบมาสิ

 

 

 

                ร่างสูงของชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่ง กำลังนั่งรอผลวินิจฉัยด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียด...เหลือน้อยลงไปทุกทีแล้วล่ะสินะ ยุนฮักแค่นยิ้มให้กับตัวเอง

 

 

 

                เค้าเพิ่งออกจากโรงพยาบาลแห่งนี้ไปได้ไม่ถึงเดือน ก็ต้องกลับเข้ามาอีกแล้ว ให้ตายเถอะ นี่พระเจ้าจะแกล้งผมไปถึงไหนเนี่ย

 

 

 

                เมื่อครั้งที่ผมอยากจะตาย พระเจ้ากลับส่งใครคนหนึ่งมารั้งให้ผมอยากมีชีวิตต่อ แต่พอผมมีกำลังใจที่จะยืนหยัดมากพอพระเจ้ากลับซ้ำแผลเดิมลงมาให้ผมเจ็บปวดซะยิ่งกว่าเดิม

 

 

 

                อะแฮ่ม...ขอโทษนะครับที่ปล่อยให้รอนาน คุณหมอคนเดิม คุณหมอประจำตัวของเค้าพูดขึ้นมา

 

 

 

                ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมเอง...ก็ไม่ได้อยากจะรู้มันซักเท่าไหร่กันหรอก

 

 

 

                คุณหมอมองหน้าคนตรงหน้าอย่างเข้าใจ แต่อาการที่เค้าเป็น...มันก็น่าหนักใจจริงๆ

 

 

 

                เอ่อ บอกตามตรงนะว่าผมหนักใจมากเลยที่จะบอกเรื่องอาการของคุณในตอนนี้ คุณชอง ยุนฮัก

 

 

 

                บอกมาเถอะครับ จนถึงตอนนี้ไม่มีอะไรที่มันเกินความคาดหมายของผมแล้วล่ะ ยุนฮักตอบด้วยสายตาไม่หยี่ระต่อความตายเลยซักนิด

 

 

 

 

                เฮ้อ...ผมไม่เคยเจอคนไข้รายไหนใจเด็ดเหมือนคุณเลยนะ รู้ตัวมั้ย

 

 

 

                หมอเลิกพูดอ้อมค้อมเถอะครับ รีบๆพูดเรื่องอาการของผมมาเลยดีกว่า ไม่ต้องกลัวว่าผมจะช็อคตายคาที่หรอก

 

 

 

 

                โอเค ถ้างั้นผมคงจะต้องตอบคุณตามตรงแล้วนะ ว่าอาการของคุณน่ะมันแปรปรวนมากเลย ทั้งๆที่โรคที่คุณเป็นก็ไม่น่าจะมีอาการแบบนี้เกิดขึ้นมาได้เลย

 

 

 

 

                ได้สิครับ ผมเคยลองสังเกตตัวเองดูแล้ว ถ้าผมมีความสุขผมก็จะไม่รู้สึกอะไรเลย แต่ถ้าผมเสียใจไอ้อาการบ้าๆมันก็จะลุกลามทันทีเลย ยุนฮักตอบตามความเป็นจริง

 

 

 

 

                บ้าน่า ผมเป็นหมอมา10ปี ไม่น่าจะมีเคสแบบนี้นะ

 

 

 

                แล้วสิ่งที่ผมเป็นหมอจะให้คำตอบว่ายังไงล่ะครับ

 

 

 

                แล้วที่อาการคุณทรุดหนักแบบนี้น่ะ แปลว่าคุณกำลังเสียใจงั้นหรอ

 

 

 

                ยุนฮักได้ยินคำถามของคนที่เป็นหมอแล้วก็แทบจุกตอบอะไรไม่ถูก ไม่ใช่ว่าเป็นความเจ็บปวดทั้งหมด แต่ก็ไม่ใช่ความสุขจนล้นใจเช่นกัน

 

 

 

                เพราะทุกครั้งที่บาดาเหม่อ...ในแววตาของร่างบางนั้นก็มีแต่เงาของนายคิบอมนั่น แต่ไม่เคย...มีเงาของเค้าเลยซักครั้ง แม้ว่าเค้าจะแกล้งหลอกตัวเองให้มองไม่เห็นแค่ไหน มันก็ทำใจไม่ได้ซักที

 

 

 

 

                ผมก็เพียงแค่หวัง...ว่าซักวันภายในแววตาคู่นั้นจะมีแต่เพียงภาพของผมบ้างก็เท่านั้น แต่เวลาที่ผมมีอยู่มันก็ทำให้อดใจรอวันนั้นไม่ไหว

 

 

 

 

                ทางเดียวที่จะจบเรื่องนี้ ก็คือการที่ผมพาบาดาไปจากเกาหลีให้เร็วที่สุด ไปให้ไกลจากคนที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเค้า อย่าให้เค้าถลำลึกจำอะไรได้มากกว่านี้ ใครจะว่าผมเลว ว่าผมเห็นแก่ตัวก็ช่าง ผมไม่สน

 

 

 

                ก็ถ้าเรื่องราวที่กำลังเกิดขึ้นกับผมในตอนนี้ เกิดขึ้นกับชีวิตของคุณบ้างล่ะ คุณจะกล้าตอบผมได้เต็มปากมั้ย ว่าคุณจะตัดสินใจคืนเค้าให้กับคนอื่น

 

 

 

 

                แล้วจะยอมให้ตัวเอง...เป็นฝ่ายที่เสียใจมั้ย คุณตอบผมมาสิ ว่าถ้าเป็นตัวคุณ คุณจะทำยังไง

 

 

 

                หมอครับ...

 

 

 

                ว่ายังไงครับ

 

 

 

                หมอบอกผมมาตามตรงเถอะ...ว่าผมจะอยู่ได้อีกนานเท่าไหร่ ยุนฮักพูดด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย ตอนนี้อะไรมันจะเกิดก็ต้องปล่อยให้มันเกิดแล้วล่ะ

 

 

 

                คุณ.......เฮ้อ.... คุณหมอได้แต่ส่ายหน้าไปมาเบาๆ

 

 

 

                คุณนี่มัน...เอาล่ะผมจะบอกคุณตรงๆเลยก็ได้นะคุณชอง ยุนฮัก จากผลการตรวจของคุณตอนนี้...มันทำให้ผม หนักใจจริงๆ เพราะถึงภายนอกคุณจะดูปกติแข็งแรง แต่ว่าภายในระบบร่างกายของคุณนั้น...มันเริ่มจะดื้อยาแล้วนะ

 

 

 

 

                ผมไม่ต้องการรู้ว่าผมมีอาการยังไง ที่ผมอยากรู้ก็คือว่าผมจะตายตอนไหน วันไหน วินาทีไหน แค่นี้แหละที่ผมอยากจะรู้ ยุนฮักตะคอกใส่หมออย่างลืมตัว

 

 

 

 

                แล้วทำไมคุณจะต้องอยากรู้ด้วยล่ะครับ ว่าตัวเองจะหมดลมหายใจตอนไหน มันยิ่งทำให้คุณหดหู่ไม่ใช่หรอ

 

 

 

 

                หมอไม่รู้และไม่มีวันเข้าใจหรอกว่าเวลามันมีค่ากับผมมากแค่ไหน ผมต้องการรู้ว่าชีวิตของผมจะอยู่ได้อีกนานแค่ไหน ทุกๆอย่างมันมีค่าสำหรับผมมาก ผมขอร้องบอกผมมาเถอะ

 

 

 

 

                คุณหมอผู้ซึ่งมีจรรยาบรรณเต็มเปี่ยม มองหน้าคนไข้หัวดื้ออย่างชั่งใจก่อนจะตัดสินใจพูดออกมา

 

 

 

                ไม่ถึง1เดือน...

 

 

 

 

                สิ้นคำคุณหมอ สีหน้าที่เรียบเฉยกลับไหววูบเพียงเล็กน้อย 1เดือน ช่างน้อยนิดเหลือเกิน 1เดือน 31วัน เริ่มนับถอยหลังได้แล้วล่ะสิ แต่ถึงว่า ไม่ถึง มันก็ค้ำคอเค้าอยู่ อาจจะเป็นวันพรุ่งนี้ก็ได้ ที่เค้าจะต้องจากโลกนี้ จากบาดา จากความรักไป

 

 

 

                แล้วเรื่องอาการล่ะครับ...

 

 

 

                ตอนนี้อาการของคุณจะไม่มีการแสดงออกถึงความเจ็บปวดใดๆทั้งสิ้น แต่ว่า...ถ้าเกิดว่า...ถ้าวันนั้นใกล้จะมาถึงแล้ว ร่างกายคุณจะแสดงอาการออกมาทันที ซึ่งอาการที่ผมหมายถึงอะไรคุณก็น่าจะรู้ดีนะ

 

 

 

                ครับ... ร่างสูงรับคำด้วยสีหน้าเศร้าหมอง

 

 

 

                ตอนนี้ผมว่าคุณทำใจให้สบาย แล้วทำในสิ่งที่คุณอยากจะทำเถอะครับ

 

 

 

                ผมทราบแล้ว...และผมก็กำลังจะทำในสิ่งที่ต้องทำด้วย ผมว่าผมคงจะไม่ต้องมาหาคุณหมออีกแล้วล่ะมั้งครับ ครั้งนี้คงจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่เราได้พบกัน

 

 

 

 

                คุณอย่าพูดจาให้ผมรู้สึกแย่แบบนี้สิ คุณหมอถึงกับวางสีหน้าไม่ถูก

 

 

 

                หึหึ...ขอบคุณนะครับสำหรับหลายปีที่คอยประคับประคองอาการของผมมาตลอด คุณหมอเป็นแพทย์ที่เจ๋งมาก ขอบคุณจริงๆครับ ยุนฮักพูดก่อนจะยื่นฝ่ามือไปข้างหน้า

 

 

 

                คุณหมอเองก็ยื่นมือของตัวมาจับตอบเช่นกัน

 

 

 

                จะเป็นการยุ่งเรื่องส่วนตัวของคุณมากเกินไปมั้ย ถ้าผมจะถามคุณว่าสิ่งที่คุณจะทำหลังจากกลับออกจากโรงพยาบาลแห่งนี้ไปแล้วคืออะไร คุณหมอถามขึ้นเมื่อเห็นยุนฮักจับที่ลูกบิดประตู

 

 

 

                ซึ่งร่างสูงก็ส่ายหน้าเบาๆเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน

 

 

 

                ผมจะไปอเมริกาครับ

 

 

***************************************************************

 

                ด้วยความที่เร่งรีบออกจากห้องตรวจไป ทำให้ร่างสูงไม่ทันสังเกตคนๆหนึ่งที่รีบหลับหลังเสาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับยกมือขึ้นปิดปากเพราะกำลังตกใจกับสิ่งที่ตัวเองได้ยินมาเมื่อสักครู่

 

 

 

                เมื่อเรียกสติทั้งหมดกลับมาได้แล้ว ร่างบางก็รีบผลักประตูห้องตรวจเข้าไปอย่างรวดเร็ว

 

 

 

                เอ่อ...ขอโทษนะครับ ไม่ทราบว่าคุณได้นัดไว้ก่อนรึเปล่าครับ คุณหมอหันมาถามอย่างตกใจ

 

 

 

                ไม่ค่ะ...แต่ว่าชั้นมีเรื่องจะถามคุณหมอ เกี่ยวกับคนไข้คนเมื่อกี๊ คุณชอง ยุนฮักค่ะ

 

 

 

                ขอโทษนะครับ ผมเป็นหมอที่มีจรรยาบรรณพอที่จะไม่เปิดเผยข้อมูลส่วนตัวของคนไข้ แล้วว่าแต่คุณเป็นใครครับ

 

 

 

                ชั้นชื่อ คิม ซารังค่ะ ร่างบางตอบกลับอย่างฉะฉาน

 

 

 

 

                แล้วคุณมาถามผมเกี่ยวกับคุณยุนฮักทำไม

 

 

 

                ซารังไม่ตอบอะไร เพียงแต่หยิบนามบัตรบางอย่างขึ้นให้คุณหมอดู เท่านั้นก็เพียงพอที่จะทำให้คนที่เรียนมาสูงพอจะเข้าใจอะไรหลายๆอย่างได้มากขึ้น

 

 

 

                ชั้นไม่อยากจะบังคับคุณหมอหรอกนะคะ แต่...คุณคงเข้าใจว่าชั้นจำเป็นต้องรู้

 

 

 

                ครับ...ผมเข้าใจ คุณหมอพูดอย่างยอมจำนน

 

 

 

                หลังจากนั้นคุณหมอก็เริ่มเล่าอาการที่ยุนฮักเป็นตั้งแต่แรกเริ่ม จนไปถึงผลข้างเคียงของร่างกายที่ร่างสูงกำลังเผชิญอยู่

 

 

 

 

                ซารังเองที่แม้จะวางสีหน้าเรียบเฉยแต่ภายในใจกลับกำลังร่ำไห้จะเป็นจะตาย ทำไม...ทำไมเธอถึงไม่เคยรับรู้เรื่องนี้เลย พี่ยุนฮัก ทำไม...พี่ถึงไม่บอกชั้น

 

 

 

                คุณหมอคะ...

 

 

 

                ว่ายังไงครับ

 

 

 

                แล้วที่คุณหมอบอกว่า...พี่ยุนฮักจะอยู่ได้ไม่ถึง1เดือน จริง...รึเปล่าคะ

 

 

 

                ถึงแม้ว่ามันจะฟังดูโหดร้าย แต่ผมก็ต้องบอกตามตรงว่าจริงครับ

 

 

 

                ดวงตาฉ่ำหวานมีน้ำเอ่อมารวมกันทันที 1เดือน 1เดือนต่อจากนี้ พี่จะมีชีวิตอยู่ต่อเพื่อเค้าใช่มั้ยคะ พี่ยุนฮัก

 

 

 

                คุณยุนฮักจะไปอเมริกาวันนี้ คุณจะตามเค้าไปมั้ย คุณหมอถามอย่างเป็นห่วง

 

 

 

                ไม่ล่ะค่ะ ชั้นรู้ว่าเค้าไปทำอะไร และตัวชั้นเอง...ก็มีเรื่องที่ต้องทำเหมือนกัน ซารังพูดด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว

 

 

 

 

                ในเมื่อพี่รักเค้า...ลมหายใจสุดท้ายของพี่ ชั้นก็จะทำให้เค้าอยู่เคียงข้างพี่ให้ได้

 

 

 

*****************************************

 กลับมาแล้ว - -"ขอโทษคร้าบ คอมติดไวรัส เดชะบุญฟิคไม่หายไปด้วย ขอบคุณสวรรค์ -*-
ก็แก้ตัวด้วยการลง3ตอนรวดเลยละกันเนอะ เม้นท์ให้กำลังใจกันด้วยน้า 
แต่งเก็บไว้หลายตอนเลย หุหุ ตอนต่อไปแจ้งข่าวนะค้าบ
อ่านด้วยๆๆ โหวต+เม้นท์ เป็นกำลังใจให้จีนด้วยนะ
จีนชอบอ่านคอมเม้นท์ยาวๆนะจาบอกให้ อิอิ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,733 ความคิดเห็น

  1. #1676 love donghae (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 13 เมษายน 2555 / 15:24
    งืออออออออออออออ


    เข็บปวดอ่าาาาาา


    ซารังอย่าทำอะไรเลยนะ


    ขอร้องละ
    #1,676
    0
  2. #1596 KIHAE*129 (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 29 มีนาคม 2555 / 23:59
    ยุนฮักปล่อยหมวยไปเห๊อะน่ะ

    แล้วท่าหมดเวลาหมวยจะเสียใจขนาดไหน

    นึกถึงใจหมวยบ้างดิ

    ยัยชะนีซารังหยุดเลยยยยยยยยยยย
    #1,596
    0
  3. #1515 I'm ELF Forever (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 9 มีนาคม 2555 / 21:44
    ยุนฮักเห็นแก่ตัวจัง
    แกไม่ได้สนใจเลยใช่มั้ยว่าแกตายแล้วใครจะอยู่กับด๊อง
    ซึ่งตึงจริงๆๆ
    บักยูฮักกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!
    #1,515
    0
  4. #1427 OoMy (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2554 / 00:02
     โอม่ายก๊อด =[ ]= ยัย...ยัยนี่ - -++
    #1,427
    0
  5. #1245 Nene-Kihae (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2553 / 18:06
    ให้คิบอมกับดงเฮได้รักกันเถอะนะ

    ส่วนยุนฮักหน่ะไปหาซารังได้แล้ววว
    #1,245
    0
  6. #620 PoiPuRa-SuJu (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2552 / 22:54
    ไม่รุจะสงสารคัย???~


    คิบอม? ยุนฮัก ?


    ง่าา า~~~


    :โอ๊ย ย อ่านฟิคเรื่องนี้

    ไม่รุเสียน้ำตาไปกี่ลิตรแล้ว ((เวอร์ไป่เนี่ย??~ ><))

    55


    สู้ๆๆน๊า า


    ขอเปน วอนฮยอก ฮันชอล นี้แหละค่ะ


    ^^~


    ปล.คอนเอสเอมสนุกมากเลยเนาะ^^
    #620
    0
  7. #535 ^^LovE^DonGHae^^ (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 30 มกราคม 2552 / 18:02
    โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ

    สงสารยุนฮักอ่า

    เล่นเอาแทบร้องง่ะ ปวดใจแทนทุกคนเรย

    กลับมาอัพไวๆน๊าคะ
    #535
    0
  8. #531 litterrabbitza (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 29 มกราคม 2552 / 22:50
    ง่า

    ตายล่ะ

    จะแยกบอมกับด๊องเรอะ

    เจ็บปวดดด

    ยัยซารังแกจะมาเป็นคนดีอะไรตอนนี่

    เศร้า

    สงสารบอมที่สุดเลยอ่ะ

    แล้วมาอัพต่อเร็วๆนะค่ะ

    เป็นกำลังใจให้ต่ะ

    สู้ๆๆ
    #531
    0
  9. #528 ~*+::-LoVeLeSS-::+*~ (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 29 มกราคม 2552 / 13:54
    โอ้ยยยย ปวดจิต

    เมื่อไรจะจำได้ซะทีละนู๋ด๊อง
    สงสารคิบอมสุดๆ

    เจ้ากิมจิเน่ากลับบ้านเก่าไปเรยไป๊ๆๆๆๆๆๆ
    #528
    0
  10. #527 mc_mean (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 29 มกราคม 2552 / 10:59
    แฮ่มๆ
    ขอโทดนะคะไรท์เตอร์ที่หายไปหลายวัน
    คอมติดไวรัสค่ะ

    สงสารบอมจังเลยอ่ะ
    ด๊องไปหาบอมเถอะนะ

    ไรท์เตอร์สู้ๆนะคะ
    #527
    0
  11. #523 blue#cherry (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 28 มกราคม 2552 / 19:02
    อิตาหัก -*-

    ถ้าชั้นเปนนายนะ

    ชั้นกะลังจะตาย ชั้นก็จะปล่อยคนที่ชั้นรักไปหว่ะ! อ่ะโด่!

    เคยมั้ย.. แค่ได้เห็นคนที่เรารักยิ้มได้ก็พอใจอ่ะ ! (ออกแนวอารมณ์ส่วนตัว-*-)


    ---------------------


    ยัย คู่นี้ นิ - -*  

    เหมาะกันกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว

    ซารังเค๊อะ!! -0-


    แกจะมาเป็นคนดีอารายตอนเน๊!


    แล้วดีในทาง..........    เอ่อ - -*




    เป็นไปได้ จะยื่นมือผ่านคอมฯไปโบ้หน้าซะเลยนิ -*-

    (วันนี้โหมดนักเลงคร่ะ โฮะๆๆๆๆ)


    --------------------

    ยกโทษค่ะ พี่จีน 555555+


    สามตอนรวด ><
    #523
    0
  12. #520 haruzen (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 28 มกราคม 2552 / 14:04
    แง.....จะทำให้ด๊องแยกกับบอมเหรอ....
    ไม่เอานะ...ให้ซารังไปอยู่กับยุนฮักจิ...
    แล้วด๊องก่ะบอมจะได้คืนดีกันซะทีอ่ะ...
    มาอัพไวไวน้าาาาาา
    #520
    0