[ FanFic KiHae (Yaoi) ] :: Beautiful Disaster Serires II

ตอนที่ 57 : Beautiful Disaster Series II Chapter 49_หลากหัวใจ หนึ่งความทรมาน 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,837
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    5 ม.ค. 52

Beautiful Disaster Series II Chapter 49_หลากหัวใจ หนึ่งความทรมาน

 

 

 

          เช้าวันนี้ทุกคนต่างรีบเร่งกับการ เก็บของใช้ส่วนตัวเพื่อเตรียมตัวเดินทางกลับกัน บรรยากาศหนักไปทางอึมครึม เพราะหลากหลายเรื่องราวที่เกิดขึ้น จนทุกหัวใจต่างตั้งรับกันไม่ทัน ทำเอาต้องขอใช้มุมส่วนตัวเพื่อฟื้นฟูสติกัน

 

 

 

                ดงเฮที่พยายามจะตัดใจเลิกคิดเรื่องที่รบกวนหัวใจตัวเองอยู่หลายครั้ง ก็ต้องปลีกตัวออกมาเดินเล่นคนเดียวเพื่อให้สมองมันปลอดโปร่ง แต่พอรู้ตัวอีกที ขาทั้งสองข้างมันก็พาเจ้าของมายืนอยู่ใจกลางโบสถ์ซะแล้ว

 

 

 

                ร่างบางเงยหน้ามองไปรอบๆโบสถ์ กระจกใสหลากสีมากมาย สะท้อนกับแสงสว่างของพระอาทิตย์ยามเช้าแบบนี้ยิ่งทำให้ทุกอย่างดูอบอุ่นและโรแมนติคมากยิ่งขึ้น เหมาะสำหรับการจัดพิธี...แต่งงาน

 

 

 

 

                พูดถึงพิธีแต่งงานแล้ว ภาพในความฝันครั้งนั้นมันก็ย้อนกลับมาอีกแล้ว ย้อนกลับมาที่โบสถ์แห่งนี้ ภาพทุกภาพยังคอยย้ำเตือนให้เค้ารู้...ว่าเค้าเคยมายังที่แห่งนี้แล้ว เคยมาพร้อมกับ...ทุกๆคนที่อยู่กับเค้าในตอนนี้

 

 

 

                แม้แต่คิบอม ก็ยังคงอยู่ในฝันของเค้าทุกครั้ง ไม่มีครั้งไหนเลยที่เค้าจะหลับตาลงแล้วไม่เห็นหน้าผู้ชายคนนี้ ราวกับว่าเป็นเงาที่ไม่เคยปล่อยให้เค้าห่างกายเลยซักครั้ง

 

 

 

 

                ดงเฮเดินๆปเดินมา ตรงกลางทางเดินของโบสถ์อย่างสับสนเหมือนคนที่เดินแล้วหาทางออกไม่เจอติดอยู่ในวังวนแห่งความเจ็บปวดชั่วกัปชั่วกาล

 

 

 

 

                ประตูของโบสถ์เปิดออก แสงส่องลอดเข้ามาจนดงเฮต้องยกมือขึ้นป้องตาและเมื่อประตูถูกปิดลงพร้อมกับการปรากฏตัวของใครบางคน

 

 

 

                ขอโทษ...ผมไม่คิดว่าจะมีคนอยู่ คิบอมพูดออกมาอย่างเสียใจ

 

 

 

                ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมก็จะออกไปแล้ว ดงเฮพูดอย่างสุภาพแล้วทำท่าว่าจะหลีกหนีออกไป

 

 

 

 

                บาดา........ คิบอมลองเรียกคนที่เดินผ่านเค้าไปเบาๆ

 

 

 

                ร่างบางชะงักกึก ทั้งๆที่ทุกครั้งเค้ามักจะให้คนอื่นเรียกเค้าว่าบาดาเสมอแต่คิบอมก็จะไม่ยอมเรียกตลอด แล้วพอตอนนี้พอคิบอมลองเรียกชื่อนี้บ้างเค้ากลับ...รู้สึกไม่คุ้นเคยเลย

 

 

 

 

                วะ...ว่าไง....

 

 

 

                คุณคือ...บาดาใช่มั้ย คำถามที่ดูงงๆ แต่ก็แฝงด้วยความนัยอะไรบางอย่าง

 

 

 

                ตอบผมมาสิดงเฮว่าคุณจะเป็นดงเฮของผม หรือจะเป็นบาดาของนายยุนฮัก ตอบผมมาให้ผม...เข้าใจซะทีว่าตัวเองควรจะอยู่หรือไป

 

 

 

 

                ทำไม...ถามแบบนั้น

 

 

 

                ตอบผมมาหน่อยเถอะ...นะ ว่าคุณเป็นใครให้ผมรู้สึกตัวเองซะที ว่าวันนี้เป็นตัวอะไรสำหรับคุณ คิบอมเงยหน้ามองดงเฮด้วยความเจ็บปวด

 

 

 

                ชั้นคือ.... ดงเฮรู้สึกเหมือนน้ำท่วมปากอยากจะพูดก็พูดไม่ได้ ทุกๆอย่างผสมปนเปกันไปหมด

 

 

 

                เราจะกลับกันแล้ว ขอเวลาผมซัก3นาทีจะได้มั้ย...คิบอมถามขึ้นมา

 

 

 

                ดงเฮยืนนิ่งเงียบ ก่อนจะค่อยๆพยักหน้า คิบอมจึงเดินตรงเข้ามาหาคนที่รักที่สุดแล้วบรรจงกอดลงไปเบาๆ อ้อมกอดที่ถวิลหา อ้อมกอดที่ไม่อยากปล่อยคนในวงแขนไปไหน

 

 

 

                ดงเฮหลับตาพริ้มลง ความอบอุ่นนี้ยังคงไม่จางหายไปไหน ยังคงถูกจดจำเอาไว้ภายในจิตใต้สำนึก แต่ก็เพราะจิตใต้สำนึกเช่นเดียวกันที่ทำให้เค้ารู้...ว่าเค้าไปไกลกว่านี้ไม่ได้

 

 

 

                พอเถอะนะคิบอม... ดงเฮเอ่ยออกมาเรียบๆ

 

 

 

                คุณพอจะจดจำผมได้บ้างมั้ยดงเฮ พอจะมีผมอยู่ในความทรงจำของคุณซักเสี้ยวบางมั้ยคิบอมเอ่ยอย่างทรมาน

 

 

 

                ขอโทษนะ...ชั้นเสียใจ แค่นี้ก็เป็นคำตอบที่ดีแล้ว

 

 

 

                พยายามอีกครั้งไม่ได้หรอ...

 

 

 

                ขอโทษนะ...ชีวิตชั้นมีไว้...เพื่อปัจจุบัน ดงเฮเน้นเสียงหนักแล้วเดินออกจากโบสถ์แห่งนี้ไป

 

 

 

 

                ...ชีวิตชั้นมีไว้เพื่อปัจจุบัน...ชัดเจนแล้วล่ะว่าปัจจุบันของคุณคือใคร คงจะไม่ใช่ผมแล้วใช่มั้ย ที่จะได้ยืนเคียงข้างคุณแบบนี้ ไม่ใช่ผมอีกแล้วที่คุณจะบอกว่ารัก ไม่ใผมอีกแล้วที่จะดูแลคุณได้

 

 

 

                คิบอมที่ยืนอยู่ใกล้ๆกับประตูทางออกมองย้อนกลับไปยังรูปปั้นพระเยซูถูกตรึงไม้กางเขน อย่างเสียใจ

 

 

 

                นี่หรอครับ บททดสอบของพระองค์...

 

 

 

*******************************************

 

                มากันครบรึยังเนี่ย จะได้กลับๆกันซะที ทึกกี้พูดอย่างหัวเสีย ตั้งแต่ตื่นเช้ารับอรุณมานี่มีหลายเรื่องปะทะใส่หน้าเค้าจังเลย รีบกลับกันซะดีกว่าให้มันแย่ลงไปกว่านี้

 

 

 

                ไหนดูซิ ขาดใครไปมั้ย ชั้นทิ้งไว้ที่นี่จริงๆนะ ทึกกี้พูดเสียงเหี้ยม ก่อนจะกวาดสายตาไล่ไปเรื่อยๆ

 

 

 

                ดงเฮที่ยืนอยู่เคียงข้างกับยุนฮัก ฮีชอลที่ยืนอยู่ด้านหน้าของฮันคยองพร้อมกับคิบอม ถัดไปไกลๆก็มี ซองมิน คยูฮยอน จากนั้นจึงเป็นฮยอคแจและชินดง เยซอง เรียววุค ส่วนคังอินขึ้นไปตรวจตราบนรถทัวร์ขากลับแล้วล่ะ

 

 

 

 

                เอาล่ะครบแล้ว...ขึ้นรถกันซะที ทึกกี้พูดออกมาเบาๆ

 

 

 

                เอ่อ...แล้ว พี่ซีวอนล่ะครับ เสียงแหลมเล็กของเรียววุคช่วยถามคำถามที่ทุกคนต้องการจะรู้ขึ้นมา ซึ่งทึกกี้ที่รู้อยู่แล้วว่าน้องๆจะต้องถามคำถามนี้ก็ถอนหายใจออกมาหนักๆ

 

 

 

 

                ซีวอนเค้าให้รถจากที่บ้านมารับกลับไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้วล่ะ เฮ้อ...ชั้นไม่รู้หรอกนะว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ว่า...เฮ่ย หมดคำจะพูดแล้วเว้ย ทึกกี้พูดอย่างหัวเสียแล้วเดินนำหน้าขึ้นรถไป

 

 

 

                สมาชิกที่เหลือที่ไม่รู้เรื่องต่างมองหน้ากันเหรอหรา อธิบายแบบนี้กรูจาเข้าใจอะไรมั่งเนี่ย ส่วนคนที่เข้าใจทุกเรื่องดีอย่างฮีชอล ฮันคยอง ก็ได้แต่หน้าเจื่อนเท่านั้น จะทำอะไรได้มากกว่านี้ล่ะ

 

 

 

 

                บรรยากาศขามาและขากลับช่างต่างกันลิบลับ ตอนนี้บนรถทัวร์คันนี้แทบจะกลายเป็นสงครามเย็นย่อยๆแล้ว

 

 

 

                ดงเฮและยุนฮักนั่งด้วยกันเบาะที่2นับจากด้านหน้าสุด ส่วนคิบอมก็นั่งถัดออกมาอีก3เบาะนับจากที่ๆ2คนนั้นนั่งด้วยกัน ฮีชอลประกาศกร้าวว่าจะขอนั่งคนเดียว ฮันคยองจึงยึดที่นั่งด้านหลังเบาะนึงทันที

 

 

 

                ฮยอคแจนั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่ข้างๆเพื่อนซี้อย่างชินดง ทุกๆอย่างดูเหมือนว่าจะเลวร้ายมากขึ้นไปทุกที ทึกกี้ได้แต่เกาหัวอย่างกลุ้มๆ เค้าช่างเป็นหัวหน้าวงที่ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ เรื่องงานนี่ให้ยากแค่ไหนก็ไม่หวั่น แต่ถ้าหหากเป็นเรื่องความรักภายในวงแล้ว...ตัดสินใจยากจริงๆ

 

 

 

 

                ถึงไม่มีใครบอก เค้าก็พอจะรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ประวัติศาสตร์มันซ้ำรอยขึ้นมาอีกครั้งแล้ว ฮีชอลทำให้อีก1หัวใจต้องเจ็บปวดอีกแล้ว 1หัวใจที่ฮีชอลเคยทำให้...มีความสุขที่สุด ส่วนอีก1คนที่ฮีชอลเคยทำให้เจ็บปวด วันนี้...ยังจะให้ความสุขแก่เค้าอีกรึเปล่า

 

 

 

 

                ทึกกี้ทอดสายตามองไปตามทางเดินบนรถ แล้วก็ได้เห็นหลายๆสิ่งหลายๆอย่าง คิบอมมองไปยังดงเฮและยุนฮักที่นอนพิงไหล่กันอย่างเจ็บปวด กรณีของคิบอมนั้น เค้าคงจะช่วยอะไรไม่ได้จริงๆ แต่สิ่งที่ฮันคยองทำ การที่เดินเอาเสื้อคลุมไปห่มให้แก่ฮีชอลในขณะที่เจ้าตัวเค้าหลับด้วยใบหน้าแบบนั้น...

 

 

 

 

                เค้ารับรู้ได้เลยว่ามันแสดงออกถึงความรักมากมายขนาดไหน สายตาหวานของนางฟ้าตวัดไปมองน้องรักอย่างฮยอคแจทันที

 

 

 

 

                แล้วเค้าก็เดาไม่ผิด อัญมณีของวงเรากำลังมองภาพนั้นซะแน่นจนไม่ละสายตาไปไหน ทั้งๆที่นายก็รู้นะฮยอคแจว่าเห็นแล้วเจ็บปวด ยังจะมองอีกทำไม คนเรานี่ก็แปลก หรือนายจะจดจำ...ให้ซึ้งเข้าไปในหัวใจว่าฮันคยองเคยทำร้ายนายขนาดไหนนะ...

 

 

 

 

                ...พี่ฮัน นี่ใช่มั้ย ค่าตอบแทนสำหรับความรักตลอด5ปีของผม สิ่งที่สมควรได้คือการหลอกให้รักแล้วเฉดหัวทิ้งแบบนี้น่ะหรอ...

 

 

 

 

                ...ซีวอน พี่ขอโทษ ขอโทษๆๆ จะต้องเอ่ยคำๆนี้แก่ซักกี่พันล้านครั้งดีนะ ถึงจะสาสมกับสิ่งที่ซินได้ทำลงไปเมื่อคืนนี้...

 

 

 

 

                ...ฮยอคแจ พี่ทำผิดกับเรามากเหลือเกิน แล้ววันนึงเราจะให้อภัยพี่ได้มั้ย พี่ชายคนนี้จะเห็นแก่ตัวมากไปมั้ย ถ้าอยากให้เราเป็นพี่น้องกันเหมือนเดิม...

 

 

 

 

                ...ดงเฮ ผมจะต้องสูญเสียคุณให้กับเค้าไปจริงๆใช่มั้ย ผมไม่มีวันกลับไปยืนในที่ๆเคยเป็นได้อีกแล้วใช่มั้ย...

 

 

 

                ...คิบอม ชั้นขอโทษที่ไม่อาจบอกนายได้จริงๆว่าชั้นเริ่มจำทุกอย่างได้มากแค่ไหน เพราะชั้นไม่อาจจะทรยศต่อคนที่กำลังอยู่ข้างกายชั้นในตอนนี้...

 

 

 

 

                ทางด้านซีวอนที่ตอนนี้เริ่มเข้าสู้เขตกรุงโซลเรียบร้อยแล้วก็ได้แต่มองภาพวิวทิวทัศน์ไปเรื่อยๆ เพียงแต่สิ่งที่เค้าเห็นกลับมีเพียงภาพอันโหดร้ายของเมื่อวานเท่านั้น ภาพที่คนรักของเค้าได้เปลี่ยนเป็นคำว่า อดีตคนรัก ภาพที่ซินกอดฮันคยองเอาไว้แน่น

 

 

 

                ความกลัวและกังวลที่คอยหลากหลอนเค้ามาหลายปี ต่อจากนี้คงจะไม่มีอีกแล้วล่ะสินะ ก็ในเมื่อมันเป็นจริงขึ้นมาแล้ว เค้าคงจะไม่ต้องหวังอะไรอีกแล้ว

 

 

 

                ซีวอนเอนตัวชิดกับพนักพิงบนรถแล้วหลับตาลงช้าๆ เค้าอยากจะนอนให้เต็มอิ่มเพื่อตื่นขึ้นมาแล้วรับรู้ว่าทุกอย่างเค้า...เพียงแค่ฝันไป

 

 

 

                ทุกหัวใจหลากหลายสาเหตุที่ก่อให้เกิดความเจ็บปวด แต่ในทุกความรู้สึกที่เกิดขึ้นกลับให้กำเนิด ความทรมานที่พวกเค้าไม่อาจจะต้านทานได้จริงๆ ทุกๆสิ่งพัดเข้ามาเหมือนกับลมพายุ แต่ลมในครั้งนี้กลับเป็นพายุทะเลทรายที่ถึงแม้ว่าลมจะหมดไปแล้วก็ยังคงเหลือเม็ดทรายไว้ให้ดวงตาของเราร้องไห้ได้ง่ายๆ

 

 

 

                อยู่ที่ว่าใคร จะสามารถหลบมันได้ดีกว่ากัน

 

 

 

******************************************

 

 

 กลับมาแล้ว...ปีใหม่ผ่านพ้นไปแล้ว ใกล้จะถึงวันเกิดครบรอบฟิคเรื่องนี้ครบ1ขวบแล้ว จะมีใครจำได้บ้างมั้ยเนี่ยว่าวันแรกที่จีนลงฟิคเรื่องนี้คือวันที่เท่าไหร่ 0.0

ตอนนี้เนื้อเรื่องดูชักจะวุ่นวายมากเข้าไปทุกที เฮ้อ...ยุนฮักจ๋ามาอยู่กับจีนมา (แต่ขอไปทำขาวก่อนนะ-*-) ขอเม้นท์+โหวตนะ จีนจาได้มีกำลังใจเยอะๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,733 ความคิดเห็น

  1. #1670 love donghae (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 13 เมษายน 2555 / 13:18
    งือออออออออออออ


    ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยเนี่ยยยยยยยย
    #1,670
    0
  2. #1588 KIHAE*129 (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 29 มีนาคม 2555 / 02:58
    ฮือออออออออออออออออออออออออออออออออออ

    ทำไมหมวยทำแบบนี้อ่ะ

    ยุนฮักพอใจแกรึยัง
    #1,588
    0
  3. #1509 I'm ELF Forever (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 9 มีนาคม 2555 / 21:18
    อึก !! ฮึก ฮื่อออออ ทำไม WHYYYYYYYYYYYYYYYYY!!!
    #1,509
    0
  4. #1421 OoMy (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2554 / 23:36
     ฮื่ออออ 
    #1,421
    0
  5. #1334 I'M LOOKNU (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 12 กันยายน 2553 / 22:13
    ยิ่งอ่านยิ่งร้องไห้แฮะ

    บอมเจ็บมากเลยนะนั่นอ่านก็รู้

    สงสารฮยอกกับวอน
    #1,334
    0
  6. #1239 Nene-Kihae (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2553 / 17:45
    ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    นับวันยิ่งเศร้าขึ้นอ่า
    #1,239
    0
  7. #1174 ~MilddY~my_Min7~ (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 29 เมษายน 2553 / 16:26

    ทำไมมันวุ่นวายอย่างนี้- -

    #1,174
    0
  8. #461 litterrabbitza (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 8 มกราคม 2552 / 22:44
    เฮ้อๆๆๆง่าๆๆ

    เศร้าอ่า

    สงสารมากเลยอ่ะ

    ไมเป็นงี้เนี่ยยย

    พี่สวนจีนอ่ะ

    ดูแล้วคงจะวุ่นวายน่าดูเลยนะนี่

    ฮือๆๆๆ

    แล้วมาต่อเร็วๆนะค่ะเป็นกำลังใจให้ค่ะ


    สู้ๆๆๆ
    #461
    0
  9. #460 12ฟู4 (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 7 มกราคม 2552 / 21:21

    ง๊าส่งสาร ทุกคู่เลย ง่ะเศร้า พอเหอะจีนจ๋า

    #460
    0
  10. #458 blue#cherry (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 6 มกราคม 2552 / 22:13

    สัตเพสัตตา สัตว์ทั้งหลายทั้งปวง... ที่เป็นเพื่อนทุกข์ =_="...


    งืมๆ งำๆ  บลาๆๆ


    (ตกลงชั้นไม่สามารถหาคำใดมาเม้นแล้วชิมิเนี่ย - -*)



    ".........."  เอิ่ม...


    อะนะ


    อืมม

    อ่า


    เอ่อ...


    (ตกลงวันนี้จะเข้าใจมั้ย-*-)


    แบบว่า มันเฮิร์ท อะ  ไม่รู้จะเม้นยังไง

    (เลยแผ่เมตตาแมร่งเลย ว่างั้น-*-)


    จับ ด๊อง บอม ป๋า ฮยอก วอน ซิน ไปนั่งในศาลา..

    แล้วแปะป้ายใหญ่ๆว่า... 'ศาลาคนเศร้า'   -*-


    http://my.dek-d.com/earn_kigku/story/viewlongc.php?id=455804&chapter=14

    ฝากหน่อยจ้า สำหรับผู้ที่ บีลีฟ อิน คิเฮ ^^ แล้วคุณจะรุ้ว่าคิเฮของจิง

    #458
    0
  11. #456 mc_mean (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 6 มกราคม 2552 / 20:12
    ด๊อง...เริ่มจำได้แล้วทำไม...
    ฮือๆ...สงสารบอม วอน ฮยอก
    เศร้าไปอีก...
    ไรท์เตอร์สู้ๆนะคะ
    #456
    0
  12. #455 New (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 6 มกราคม 2552 / 19:41
    แง้วๆๆ ด๊องทำงี้ได้งัยอ่ะ T_T



    จำได้ก้ไปหาบอมเสะ



    สงสาร บอม ฮยอก ก่า วอนง๊าา
    #455
    0
  13. #454 ปวดร้าวจ้า (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 6 มกราคม 2552 / 18:56
    มาต่อไวไวเถิด ก่อนจาลงแดงตาย!
    #454
    0
  14. #453 moon (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 6 มกราคม 2552 / 17:43
    ความรักช่างวุ่นวายจริง จะมีดีสักคู่ไหมนิ
    #453
    0
  15. #452 @_minto_@ (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 6 มกราคม 2552 / 17:41

    สงสารทุกคนเลยอ่ะ บีบหัวใจสุดๆTT_TT

    พี่สวนจีนโหดร้ายยยยยยย

    เพราะงั้นต้องมาอัพเร็วๆน้า

    ไม่งั้นจะยึดด๊องเอาไว้ไม่ให้กลับมาเล่น อิอิ

    #452
    0
  16. #451 Love SJ (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 6 มกราคม 2552 / 09:25
    เมื่อไหร่บอมจะหายเจ็บปวดสักอ่า



    สงสาน วอน จังเลยอ่ะ



    จีนแต่งได้แบบสุดยอดมากเลยนะ



    เอาใจช่วยนะคับผม



    อยากให้ซินคู่กับวอนมากกว่าฮยอกอ่ะ



    เชียร์ วอนซิน คิเฮ คับผม



    เอายุนฮักไปไกล ๆ ด้วยนะคับผม



    ชักจะไม่ค่อยชอบยุนฮักแล้วล่ะ



    มาอัพไว ๆ น๊า



    รออ่านอยู่คับ
    #451
    0
  17. #450 haruzen (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 6 มกราคม 2552 / 09:22
    จีนเศร้ามาก...ๆๆ
    ทำไมด็องต้องพูดอย้่างนี้อ่ะ....
    สงสารบอมจังเลย...
    แล้วมันจะเป็นยังไงต่อไปอ่ะ
    #450
    0
  18. #449 อุ๋มอิ๋ม (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 5 มกราคม 2552 / 23:18
    เศร้าได้อีกอ่ะ ปีใหม่แล้ว น่าจะสมหวังแล้วนะ ฮือๆๆๆ



    จีน หมวยเค้าไม่ยอมรับอ่ะ ทำงัยดี ฮือๆๆ
    #449
    0
  19. #448 Beezz (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 5 มกราคม 2552 / 22:21
    มาต่อไวๆน้ะ



    รออยู่ๆ
    #448
    0
  20. #447 karin_kung_ (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 5 มกราคม 2552 / 21:50
    แบบว่า ค้างจัด !! พี่จีนมาอัพต่อไวไวนะคะ :) รออ่านคะรออ่าน ๆ ^^ สู้ๆ
    #447
    0
  21. #446 Arai (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 4 มกราคม 2552 / 21:30
    น้องจีนคับเมื่อไหร้ด็องจะจำได้ซะที่อ่ะ



    อยากหั้ยจำได้เร็วๆอ่ะสงสารบอมมัน



    สู้ๆนะน้อง



    เรื่องอื่นพี่ก้อรออ่านอยู่นะ
    #446
    0
  22. #443 12ฟู4 (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 2 มกราคม 2552 / 17:57
    จีนจะแกล้ง ไปถึงไหนอ่ะ
    #443
    0
  23. #441 popeye (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 1 มกราคม 2552 / 23:23
    เนี่ยเหรอบททดสอบของพระเจ้า ช่างใจร้าย

    บอมน่าสงสารมากมาย

    แทบจะร้องไห้แทนบอมเลย

    ด๊องพูดซะบอมใจสลายเลย

    มาอัพต่อเร็วๆนะคะ



    สู้ๆ
    #441
    0
  24. #440 แจซู (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 1 มกราคม 2552 / 22:01

    ขอโทษนะ  ชีวิตฉันมีไว้  เพื่อปัจจุบัน


    เจ็บแทนบอมอ่ะ


    เศร้า..  ด็องใจร้ายอ่ะจำบอมม่ะสักที...

    #440
    0
  25. #439 Fame_Pup (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 1 มกราคม 2552 / 21:50
    เศร้ามากเลยอ่ะ ทำไมพระเจ้าต้องส่งบททดสอบให้คิบอมกับดงแฮต้องจำกันไม่ได้ด้วยอ่ะ
    #439
    0