[ FanFic KiHae (Yaoi) ] :: Beautiful Disaster Serires II

ตอนที่ 49 : Beautiful Disaster Series II Chapter 42_ใกล้กลับมาแล้วสินะ...ความทรงจำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,411
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    24 ธ.ค. 51

Beautiful Disaster Series II Chapter 42_ใกล้กลับมาแล้วสินะ...ความทรงจำ

 

 

 

                อะ...เอ๋.... ยุนฮักและดงเฮพูดออกมาอย่างตกใจ ก็อยู่ดีๆเหล่าสมาชิกวงเอสเจนี่ก็ดันร้องตะโกนออกมาพร้อมกันนี่นา

 

 

 

                คุณยุนฮัก โบสถ์ที่คุณว่าน่ะอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆในเจนราโดใช่มั้ย ทึกกี้ถามอย่างตื่นเต้น

 

 

 

                ใช่ฮะ...ที่ถัดออกไปหน่อยก็เป็นหมู่บ้านเมืองโมกโพ ยุนฮักตอบอย่างงงๆอะไรจะดีใจกันปานนั้น

 

 

 

                จะไม่ให้ดีใจได้ยังไงล่ะก็ที่แห่งนั้น คือสถานที่ ที่คิบอมและดงเฮเคยใช้ถ่ายทำละครรักคิเฮยังไงกันล่ะ ในที่สุด...พระเจ้าก็เข้าข้างพวกเค้าซะที

 

 

 

                พวกเรารู้จักและเคยไปที่นั่น ให้เราพาไปเอามั้ย ทึกกี้พูดขึ้นอีกครั้ง

 

 

 

                อะไรนะฮะ ดงเฮยังคงไม่เข้าใจ

 

 

 

                พรุ่งนี้เป็นกำหนดพักร้อนประจำปีของวงเราน่ะ เรามีเวลาเที่ยวประมาณ2-3วัน เอาอย่างงี้มั้ยล่ะให้เราเป็นคนนพาไป ถือว่ามีคนนำทางฟรี คังอินพูดเสริมขึ้นมาอีกคน

 

 

 

                แต่ว่า...ผมกับกิมจิเราแค่จะไปวาดรูป ถ้าเกิดไปรบกวน....

 

 

 

                ไม่รบกวนหรอกน่าด๊อง...นะ...ไปด้วยกันหลายๆคนสนุกดีออก ฮยอคแจเข้ามาเขย่าแขนขอร้องดงเฮอีกแรง

 

 

 

                แล้วแต่กิมจิอ่ะ.... ดงเฮหันไปบอกยุนฮักที่มีสีหน้าเคร่งเครียด

 

 

 

                อ้าว...บาดา ไหงโยนมาให้ผมแบบนี้ล่ะ...อืม...เอ่อ คือ...ถ้าไม่เป็นการรบกวนก็ยินดีครับ ยุนฮักหันมาตอบสมาชิกทุกคน ที่ตอนนี้มีสีหน้ายิ่งกว่าถูกหวยซะอีก

 

 

 

                โอเค...งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้เราเอารถไปรับที่หน้าคอนโดพวกนายเลยนะ ซองมินกู่ร้องอย่างมีความสุข

 

 

 

                มะ...ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้ เอาไว้นัดเวลามาดีกว่าเดี๋ยวผมกับกิมจิมาที่นี่เอง อย่าลำบากเลย ดงเฮพูดอย่างเกรงใจ

 

 

 

                โอเค เอางั้นก็ได้งั้น6.30น.เจอกันที่หน้าบริษัทนี่นะ ใครสายวิ่งตามรถละกัน ทึกกี้พูดก่อนจะหันไปมองสมาชิกแต่ละคน

 

 

 

                ผมเห็นว่าคนที่ตื่นสายที่สุดมันก็พี่ไม่ใช่หรอ พี่ลีทึก คยูฮยอนพูดออกมาบ้างทำเอาทั้งวงถึงกับฮาแตก

 

 

 

                ไอ้หมาป่า...เดี๋ยวชั้นจะเชือดกระต่ายแก

 

 

 

                อ้าวพี่...มาเกี่ยวไรกับผมล่ะ ซองมินโวยวายขึ้นมาบ้าง

 

 

 

                อ้าวๆ...เสียงดังกันไปถึงข้างนอกเชียวนะ เหล่าดงบังที่นำหน้ามาโดยชางมินเปิดประตูห้องซ้อมเข้ามา

 

 

 

                ชางมิน......... ดงเฮครางขึ้นมาเบาๆเมื่อเห้นหน้าของเด็กหนุ่มร่างสูง ทั้งวงสนทนาหันมามองดงเฮเป็นตาเดียว เมื่อกี๊ไม่ได้หูฝาดไปใช่มั้ย ดงเฮเรีกยชื่อของชางมิน

 

 

 

                พี่ด๊อง... ชางมินร้องขึ้นมาเช่นกัน ก่อนจะวิ่งเข้ามาคว้าตัวดงเฮไปกอดอย่างรวดเร็ว

 

 

 

                ทุกคนต่างมองทั้งสองร่างที่กำลังกอดอย่างอิจฉา โดยเฉพาะผู้ชายที่ชื่อคิม คิบอม ทำไมดงเฮถึงจำชางมินได้แต่จำเค้าไม่ได้ แม้จะไม่รู้ว่าจำได้แค่ไหน แต่อย่างน้อยดงเฮก็จำชื่อชางมินได้ แต่สำหรับเค้าดงเฮกลับจำอะไรไม่ได้ซักนิด

 

 

 

                พี่เป็นยังไงบ้าง... ชางมินคลายอ้อมกอดแล้วจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่วาวนั้นก็ต้องยอมรับกับสิ่งที่เห็น

 

 

                พี่...จำผมไม่ได้ ใช่มั้ย ชางมินพูดด้วยสีหน้าสลด

 

 

 

                เอ่อ...ชั้นจำได้แค่ว่านายชื่อชางมิน แต่ไม่รู้ว่านายเป็นใคร...ขอโทษด้วย

 

 

 

                ไม่เป็นไรหรอกฮะ อย่างน้อยพี่ก็ยังพอจะมีผมอยู่ในความทรงจำ ชางมินบอกอย่างเศร้าๆ

 

 

 

                เป็นคนหน้าตาดี อย่าทำตาให้มันเศร้านักสิ ดงเฮเอื้อมมือไปขยี้ผมของชางมินเล่น เป็นสิ่งที่ดงเฮมักจะทำกับชางมินเสมอเมื่อครั้งที่ยังจำทุกอย่างได้

 

 

 

                แน่นอนฮะ...พี่อยากให้ผมยิ้มผมก็จะยิ้ม ชางมินยิ้มให้ดงเฮอย่างเอาใจ

 

 

 

                ดีมาก...แล้วนั่น ดงเฮคลายอ้อมกอดของชางมินแล้วหันไปมองเหล่าเทพเจ้าที่เหลืออีก4คน

 

 

 

                ยุนโฮไม่กล่าวอะไรเพียงแต่เดินเข้ามาคว้าดงเฮเข้าไปกอดอีกคน ดงเฮได้แต่กอดตอบอย่างงงๆวันนี้มีแต่คนกอดเค้าทั้งนั้นเลยนะ

 

 

 

                สบายดีใช่มั้ย...ไม่เจ็บตรงไหนใช่มั้ย กินข้าวตรงเวลาเหมือนเดิมรึเปล่า...แล้ว...ยังดูแลตัวเองเหมือนเดิมมั้ย คำพูดที่แสดงออกถึงความเป็นห่วงจากยุนโฮคำให้ร่างบางรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูกมันไม่ใช่คำพูดของคนรัก แต่มันเหมือนกับคำพูดของพี่ชายมากกว่า

 

 

 

                พะ...พี่...พี่ยุนโฮ... ดงเฮเอ่ยออกมาเบาๆ และนั่นก็ทำให้เกิดรอยยิ้มขึ้นมาอีกคน

 

 

 

                ฮะๆ...ไอ้ปลาเตี้ย...นี่นายจำชั้นได้ด้วยงั้นหรอ... ยุนโฮคลายอ้อมแขนออกแล้วมองหน้าดงเฮอย่างพิจารณา

 

 

 

                นั่น...พี่แจจุง...ยูชอน...แล้วก็...จุนซู... ดงเฮชี้มือไล่ไปทีละคนจนครบ แล้วก็สรุปว่าร่างบางสามารถจำชื่อสมาชิกดงบังชินกิได้ทุกคน

 

 

 

                เก่งมาก...พอแล้วล่ะ...ไม่ต้องนึกอะไรแล้วเดี๋ยวปวดหัว ยุนโฮบอกกับร่างบางอย่างเป็นห่วง แค่นี้ก็ถือว่าดีมากแล้วที่อย่างน้อยก็พอจะจำชื่อคนที่เคยรู้จักได้

 

 

 

                ผมจำชื่อพวกคุณได้ยังไงน่ะ...มันเหมือนกับว่ามันแวบขึ้นมา...แต่ผมก็ไม่รู้...ว่าพวกคุณเป็นใครกันแน่ เกี่ยวข้องยังไงกับผม ดงเฮพูดอย่างสับสน

 

 

 

                ดงเฮ...ฟังพี่นะ...ฟังพี่... ยุนโฮจับไหล่ทั้งสองข้างของดงเฮเอาไว้แน่น

 

 

 

                ถ้าเจ็บปวดก็ไม่ต้องนึกอะไรแล้ว...พอเถอะ...อย่าไปรีบ แค่นายจำไว้ว่าทุกคนที่นี่รักนายมาก ทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ เป็นทั้ง เพื่อน เป็นทั้งพี่ เป็นทั้งน้องและยังเป็น...คนรักของนายด้วย แค่นั้นก็พอ ยุนโฮพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

 

 

                คน...คนรัก... ดงเฮทวนคำนั้นซ้ำๆ

 

 

 

                ใครหรอครับ... แล้วก็ปิดท้ายด้วยน้ำเสียงเย็นชา

 

 

 

                ทุกสายตาหันไปมองทางคิบอมทันที และก็เป็นดั่งที่คิดไว้ คิบอมราวกับว่าถูกกระชากวิญญาณออกจากร่างกันเลยทีเดียว สีหน้านี่ซีดยิ่งกว่าไก่ต้มเสียอีก

 

 

 

                จำไม่ได้...คุณไม่เหลืออะไรที่เกี่ยวกับผมเอาไว้เลยใช่มั้ย คุณจำพี่ๆดงบังชินกิ ได้ครบทุกคน แต่กลับจำผมที่เป็นสามีของคุณไม่ได้...โธ่ สวรรค์นี่จะเล่นตลกกับเค้าไปถึงไหนกันเนี่ย

 

 

 

                เอ่อ...คือ.... ยุนโฮก็ถึงกับใบ้กินไปเลย

 

 

 

                กิมจิ...เดี๋ยวเราไปซื้อของใช้เดินทางพรุ่งนี้ด้วยนะ ดงเฮหันไปพูดกับยุนฮักที่ตอนนี้แทบจะกลายเป็นธาตุอากาศไปแล้ว

 

 

 

                อะ...อื้ม...ได้สิ ยุนฮักหันมายิ้มน้อยๆให้ร่างบาง

 

 

 

                นี่คิบอม...ส้มวันนั้นน่ะอร่อยมากนะ ขอบใจมาก เป็นประโยคแรกที่ร่างบางหันมาพูดกับคิบอม

 

 

 

                ระ...หรอ งั้นเดี๋ยวผมไปซื้อให้อีกเอามั้ย คิบอมรีบพูดอย่างเอาใจ

 

 

 

                ไม่ต้องหรอกเดี๋ยวเราไปซื้อกับกิมจิก็ได้...เนอะกิมจิ เดี๋ยวเราแวะไปซื้อส้มด้วยนะ ดงเฮหันไปยิ้มแฉ่งให้กับยุนฮัก โดยที่ไม่ได้รู้เลยว่ามีใครอีกคนชาตั้งแต่หน้า ไปจนถึงขั้วหัวใจ คุณ...จะพาเค้าไปยังที่ของเรางั้นหรอ คุณไปกับใครก็ได้ใช่มั้ย...

 

 

 

 

                ก็ได้...บาดาอยากกินหรอ ยุนฮักหันมาถามบ้าง

 

 

 

                อื้ม...แล้วก็พวกของใช้ด้วย เห็นกิมจิบ่นๆไม่ใช่หรอว่าอยากกินอาหารญี่ปุ่น ร้านอะไรนะคิบอม ที่วันนั้นไปกิน...บอกกิมจิหน่อยสิ กิมจิจะได้พาบาดาไปกิน ดงเฮหันไปอ้อนร่างสูง ที่หัวใจแทบจะแตกสลายอยู่แล้ว

 

 

 

                ว่าไงครับ...คุณคิบอม ร้านอะไรหรอ ผมจะได้พาบาดาไปกินถูก ยุนฮักถามด้วยน้ำเสียงที่คล้ายจะเย้ยหยั่น แต่ความจริงแล้วตัวเค้าเองก็ไม่ได้เจ็บปวดน้อยไปกว่าที่คิบอมกำลังรู้สึกเลย ยิ่งเห็น ยิ่งได้ยินเค้าก็รู้สึกว่า...บาดาเริ่มจะจำทุกอย่างได้มากขึ้นแล้ว

 

 

 

                ร้าน*** ที่ชั้น4 ห้าง**ครับ... คิบอมจำใจตอบอย่างน่าสงสาร ความทรมานและความเจ็บปวดมันเกาะกินหัวใจที่เคยขึ้นชื่อว่าเย็นชาดุจน้ำแข็งของเค้าทีละนิดๆ

 

 

 

                อ๋อ...งั้นเดี๋ยวเราไปกันเลยดีมั้ยบาดา ยุนฮักหันไปถามร่างบางที่ตอนนี้นั่งจ้องหน้าหวานๆของแจจุงซะเพลิน

 

 

 

 

                ห๊ะ...อะไรนะ...โอเคๆ ไปกันเลยก็ได้ ป้ะ... ร่างบางพูดก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วยื่นมือมาตรงหน้ายุนฮักที่กำลังนั่งอยู่

 

 

 

                ซึ่งยุนฮักก็ส่งมือขึ้นไปจับตอบกับฝ่ามือเล็กเช่นกันแล้วลุกขึ้น ก่อนจะยิ้มบางๆให้คนตัวเล็ก คิอมอยากจะกลายเป็นอากาศให้มันรู้แล้วรู้รอดจะได้ไม่ต้องเห็นสิ่งที่อยู่ข้างหน้าแบบนี้

 

 

 

                เดี๋ยวก่อน... คิบอมร้องทักขึ้นเมื่อเห็นว่าทั้งสองล่ำลาทุกคนจนเกือบครบแล้ว

 

 

 

                อะไรหรอ คิบอม ดงเฮหันมาถามอย่างงงๆ

 

 

                ดงเฮ...เอ่อ...หรือบาดาน่ะ ต้องสั่งเซตข้าวปั้นหน้าทะเลให้เค้านะ กับข้าวหมูทงคัตสึ แต่ระวังด้วยนะ เค้าไม่ชอบกินแครอท คุณจะต้องเอาออกให้เค้าก่อนนะ...จากนั้นเรื่องเครื่องดื่มเค้าชอบกินน้ำส้มสด...ไม่เอาแบบเป็นน้ำอัดลมนะ เพราะเดี๋ยววันต่อไปเค้าจะแสบคอเอา... คิบอมพูดทุกอย่างที่เป็นดงเฮออกมา ก่อนจะหันหลังให้คนทั้งคู่ไม่อยากให้เค้าเห็นว่าตัวเองกำลังร้องไห้

 

 

 

 

                หรือถ้าคุณจำไม่ได้...ก็เรียกเด็กที่ชื่อฮเยซองนะ เค้ารู้ดีว่าดงเฮจะสั่งอะไร คิบอมพยายามบังคับไม่ให้น้ำเสียงของตัวเองมันสั่น

 

 

 

                ขอบคุณมากครับ...แล้วผมจะจำไว้ ยุนฮักพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่ภายในใจกลับร้อนรุ่ม ได้ฟังแค่นี้ก็รู้แล้ว ว่าร่างสูงตรงหน้านี้ใส่ใจและรักบาดามากขนาดไหน เค้ารู้ทุกอย่างที่บาดาชอบ รู้ทุกสิ่งที่บาดาเกลียด ส่วนเค้า...กลับไม่รู้อะไรเลยซักนิด

 

 

 

                ว้าว...คิบอมนี่เก่งจังเลยเนอะ กิมจิว่ามั้ย... ดงเฮพูดโดยที่ไม่ได้เข้าใจหรือรับรู้เลยว่ากำลังมีผู้ชายเสียใจเพราะตัวเองถึง2คน

 

 

 

                เอ่อ...อืม...ผมว่าเราไปกันเถอะนะ บาดา ยุนฮักบีบกระชับมือของตัวเองที่กุมอยู่ที่มือของร่างบางให้แน่นกว่าเดิม

 

 

 

                อื้อ...เราไปแล้วนะคิบอม...ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ ดงเฮหันไปบอกคิบอมและก้มหัวให้ทุกก่อนจะเดินออกไปจากที่แห่งนั้นกับยุนฮัก...

 

 

 

 

                ทันทีที่ได้ยินเสียงประตูปิดลง...น้ำตาใสๆที่ทนกักเก็บไว้ มันก็ค่อยๆไหลรินลงมาเงียบๆ ไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้น ไม่มีแม้แต่เสียงที่แสดงออกถึงความเจ็บปวด แต่แบบนี้ล่ะมั้งที่เค้าเรียกว่า ร่ำไห้อยู่ภายในใจ

 

 

 

                คิบอม.... ฮีชอลครางขึ้นมาด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะถูกคิบอมยกมือขึ้นเป็นเชิงห้ามเสียก่อน

 

 

 

                ไม่ฮะ...ผมไม่เป็นไร... คิบอมพูดว่าไม่เป็นไร ทั้งๆที่ใบหน้านองไปด้วยน้ำตา

 

 

 

                ผมก็แค่...ยังตั้งรับกับสิ่งที่เกิดไม่ทันเท่านั้นเอง...ไม่คิดว่าเค้าจะลืมทุกอย่างไปมากขนาดนี้...ไม่คิดว่าผู้ชายคนนั้น จะมีอิธพลกับเค้ามากขนาดไหน...ไม่ทันคิดว่าผม...จะสลายจากใจเค้าไปแล้วคิบอมก้มหน้ารับชะตากรรมของตัวเองอย่างเศร้าๆ

 

 

 

 

                ไม่จริงหรอนะคิบอม...ไอ้ด๊องมันก็แค่...มันก็แค่... ฮยอคแจพยายามสรรหาคำพูดดีๆมาปลอบคิบอมแต่ก็ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ผลเลยซักนิด

 

 

 

 

                พอเถอะฮะ...ผมไม่เป็นไร แค่น้ำตามันไหลไม่ยอมหยุดเท่านั้นเอง ผมไม่ได้พูดซักคำ...ว่าผมจะยอมแพ้...เค้ารอเพื่อที่จะได้รักกับผมมาถึง10ปี แค่การรอให้ความทรงจำของเค้ากลับมา ต่อให้ใช้เวลาเป็นร้อยปีผมก็จะรอ...

 

 

 

                เฮ้อ...มานี่มาคิบอม ฮันคยองตบไหล่คิบอมเบาๆ แล้วดึงเข้ามากอดทีนึง

 

 

 

                คนเราน่ะนะ...ไม่สามารถเข้มแข็งได้ตลอดไปหรอก...แต่เราก็ต้องคิดอยู่เสมอแหละว่าที่เราอ่อนแอนั่นเพื่ออะไร...เพื่อตัวเอง หรือเพื่อคนอื่น ยังมีคนที่ไม่ได้เสียน้อยไปกว่านายอีกเยอะนะ เจ้าลูกชาย

 

 

 

                ขอบคุณครับ...ป๊า คิบอมสามารถหยุดน้ำตาตัวเองได้แล้ว

 

 

 

                ขอบคุณนะฮะทุกๆคน... คิบอมหันไปบอกกับเหล่าสมาชิกที่เหลือ

 

 

 

                ซึ่งทุกคนก็ได้แต่ระบายยิ้มออกมาเพื่อเป็นการให้กำลังใจเท่านั้น ก็สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้...มันมีเพียงเท่านี้นี่นา...

 

 

 

************************************

 มาอัพก่อนไปเรียน555
ทุกๆคนรออะไรกันอยุเอ่ย
วันนี้ไร้สาระมากมายแต่เด๋วตอนเยนจะมา
ชวนไปทำบุญให้คิเฮกัน โฮะๆๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,733 ความคิดเห็น

  1. #1663 love donghae (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 13 เมษายน 2555 / 12:58
    ง่าาาาาาาาาาาา


    จำดงบังได้แต่จำวงตัวเองไม่ได้เนี่ยนะ


    เฮ้ออออออออออออออ



    สงสารบอมอ่า
    #1,663
    0
  2. #1581 KIHAE*129 (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 29 มีนาคม 2555 / 02:18
    ย๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก

    น้ำตาไหลพรากกกกกกกกกกกก
    #1,581
    0
  3. #1502 I'm ELF Forever (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 9 มีนาคม 2555 / 20:38
    จำเทพได้ซะงั้น=*=
    เค้าเทพจริงๆๆ
    #1,502
    0
  4. #1414 OoMy (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2554 / 22:44
     เย้ๆๆๆ ~~ อย่างน้อยก็ยังดี
    #1,414
    0
  5. #1232 Nene-Kihae (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2553 / 16:58

    ทำไมด๊องถึงจำบอมไม่ได้

    ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆ

    สงสารบอมง่า~~~~~~~~

    #1,232
    0
  6. #1167 ~MilddY~my_Min7~ (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 29 เมษายน 2553 / 15:15

    สงสารบอมอ่ะๆๆ
    อย่างน้อยๆด๊องก็จำดงบังได้
    เย้ๆ

    #1,167
    0
  7. #332 mc_mean (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2551 / 20:21
    T_T
    ฮือเศร้า...
    สงสารบอมจะตายอยู่แล้วอ่ะ
    ไรท์เตอร์สู้ๆนะคะ
    #332
    0
  8. #331 ^^LovE^DonGHae^^ (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2551 / 20:12
    น้ำตาร่วงไปกับตี๋เรยอ่ะ

    โฮๆๆๆๆ ปลาเน่าเอ๊ย ทำไมแกจำสามีแกไม่ได้เนี่ย

    สงสารคิบอมมี่~~~

    อัพต่อพรุ่งนี้นะจ๊ะ สู้ๆ
    #331
    0
  9. #330 รักปลาน้อย (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2551 / 18:59
    สนุกมากเลยคร่า^^

    สงสารบอมอ่ะ

    ด๊องอ่ะ จำได้สักทีสิ+-T^T



    ปล.คือว่าเราอยากอ่านภาคแรกอ่ะ แต่หาไม่เจอ

    ขอลิงค์ได้มั้ยอ่ะคะ^^
    #330
    0
  10. #328 @_minto_@ (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2551 / 17:13

    แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

    เกลียดยุนฮักอ่ะ นังกิมจิเน่า!!!!

    เน่าตายไปกะยัยซารังเหอะ (แล้วซารังหายไปไหนเนี่ย??)

    ยังดีนะที่ด๊องจำเทพได้ แต่ทำไมจำลูกลิงไม่ได้ล่ะเนี่ยยยยยยยยยย

    พี่สวนจีนเอาความจำของด๊องยัดใส่เมมโมรี่แล้วใส่หัวด๊องที จะได้จำได้ซักที

    มาอัพเร็วๆๆๆๆๆๆๆๆ  อยากอ่านนนนนน ไม่เอาเศร้าๆแล้วนะ สงสารบอมTT_TT

    #328
    0
  11. #327 อุ๋มอิ๋ม (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2551 / 16:09
    โห ยัยจีน จาแต่งเศร้าปายหนาย แค่นี้ก้อจาตายอยู่แล้วว แต่ก้อ นะ มันเศร้าดีจิง(อินี่ยังงัย)
    #327
    0
  12. #324 เดกล้างจาน (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2551 / 14:21
    ทำไมมันเศร้าจังเจ้ๆๆๆๆ



    อยากให้หมวยจำตี๋ได้เร็วๆอ่ะ T^T
    #324
    0
  13. #323 haruzen (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2551 / 12:58
    ง่า..สงสารบอมที่สุดเลย....
    TToTT.....
    ทำไมด๊องเริ่มจำคนอื่นได้แต่จำบอมไม่ได้อ่ะ...
    เศร้าอ่ะ....
    ขอให้จำได้เร็วๆด้วยเถอะ..
    แล้วทำไมเวลาพูดถึงบอมต้องทำเสียงเย็นชาด้วยอ่ะ
    ไม่ดีไม่ดี..นะด๊องงง
    #323
    0
  14. #322 blue#cherry (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2551 / 12:21

    ฮึก~ T^T

    เค้าเริ่มอยาก หาอีกคนให้บอมแล้วล่ะTT_TT

    (ยกเว้นยัยซารุ่งริ่งนั่น- -*)

    เห้อ~

    มันน่าจะทำให้ด๊องหึงบ้างได้ละน่า ...


    ทำไมบอมต้องเจ็บอยู่คนเดียวฟระ เชอะ~!!

    (เห้ยๆ  ตกลงแกรักบอมไปแล้วเร๊อะ -0-)


    แต่ ภาคแรก ด๊องก็เสียใจอยู่เยอะนี่น้า ><


    สรุปๆๆๆๆ

    แกจะพิเรนไปซื้อสร้อยมาทำไมฟร๊ะ!!!!! -0-!

    #322
    0
  15. #321 ลลล (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2551 / 09:28
    เย้



    มาอ่านก่อนสอบเหมือนกัน

    555+





    เสียใจแทนคิบอมอ่า

    งี้เค้าเรียกว่ากรรมตามสนอง



    ตอนแรกอยากร้ายดีนัก
    #321
    0