[ FanFic KiHae (Yaoi) ] :: Beautiful Disaster Serires II

ตอนที่ 48 : Beautiful Disaster Series II Chapter 41_ที่ๆเคยเป็นของผม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,532
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    23 ธ.ค. 51

Beautiful Disaster Series II Chapter 41_ที่ๆเคยเป็นของผม

 

 

 

          หลังจากผ่านค่ำคืนอันสับสนมาแล้ว รุ่งเช้า ทั้งเค้าและกิมจิไม่มีใครพูดเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานอีกเลย ต่างฝ่ายต่างทำเป็นเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยังคงยิ้มให้กัน ดูแลกันและกันเหมือนเดิม

 

 

 

                แต่...ภายในใจของทั้งคู่นี่สิ...ยากที่จะเดาได้จริงๆ ทั้งๆที่กำลังยิ้มอยู่แท้ๆ แต่ในใจมันก็เหมือนกับว่ากำลังร่ำไห้ให้กับความรู้สึกที่กำลังเป็น อยากจะทำใจให้ลืมมันไป แต่ความทรงจำของคนเราก็ช่างยาวนานเหลือเกิน

 

 

 

                บาดา...... ยุนฮักเป็นฝ่ายที่ขอทำลายความอึดอัดนี้เสียเอง

 

 

 

                อะไรหรอ...กิมจิ ร่างบางตอบโดยที่ไม่หันไปมองร่างสูงเลยซักนิด

 

 

 

                เอ่อ...อยู่ในนี้ไม่เบื่อมั่งหรอ ไปเดินเล่นกันมั้ย

 

 

 

                เอาสิ.... ก็ดีเหมือนกัน เพราะถึงอยู่ในนี้ต่อไปบรรยากาศคุกรุ่นคงจะทำเอาเค้าเสียสติแน่ๆ

 

 

 

                ดงเฮและยุนฮักพากันเดินมาตามทางเรื่อยๆริมถนน เพราะต่างฝ่ายต่างก็ไม่มีจุดหมายที่แน่ชัด เหมือนกับเรื่องราวภายในหัวใจ ที่ยากจะหาทางออกได้จริงๆ

 

 

 

                กิมจิ...เราจะไปไหนกันน่ะ ร่างบางหันไปถามยุนฮักที่เอาแต่เหม่อลอย

 

 

 

                ไม่รู้สิ...เดินไปเรื่อยๆแบบนี้ก็มีแต่จะเมื่อยสิเนอะ ยุนฮักหันมายิ้มบางๆให้ดงเฮ

 

 

 

                ไม่หรอก เดินไปเรื่อยๆแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ดงเฮหันไปยิ้มตอบเล็กน้อยให้กับยุนฮัก

 

 

 

                บาดา...ส่งมือมาสิ ยุนฮักยื่นมือมาตรงหน้าร่างบางเมื่อจะต้องข้ามถนน

 

 

 

                ดงเฮ มองมือนั้นอย่างชั่งใจ เค้าควรจะยื่นมือไปดีมั้ย หรือควรจะยืนอยู่เฉยๆแบบนี้ เหมือนกับความรู้สึกของเค้าที่มีต่อกิมจิ ควรจะตัดสินใจยังไงดี แต่ก่อนที่ร่างบางจะได้ตัดสินใจอะไร ยุนฮักก็ดึงมือของร่างบางมากุมเสียเอง

 

 

 

                ข้ามกันเร็วเข้าเถอะ ไฟใกล้จะเขียวแล้ว ยุนฮักหันมาบอกร่างบางเล็กน้อย

 

 

 

                อะ...อื้ม...

 

 

 

                ดงเฮ.... เสียงหนึ่งดังขึ้นห้ามพวกเค้าได้ทัน ก่อนที่จะห้ามถนนไป ซึ่งไฟบอกสัญญาณจราจรก็บอกว่าเขียวพอดี ดงเฮและยุนฮัก จึงต้องถอยขึ้นฟุตบาทมาก่อน และเมื่อหันไปมอง ร่างบางก็จำได้ทันทีว่าคนๆนี้คือผู้ชายที่มาร้องไห้กับเค้าในสวนแม่น้ำฮันวันนั้น

 

 

 

                นะ...นาย.... เหมือนว่าจะจำชื่อได้ แต่ก็จำไม่ได้อยู่ดี

 

 

 

                นายกำลังจะไปไหนน่ะดงเฮ ฮยอคแจรีบวิ่งเข้ามาถามอย่างดีใจ เพราะหลังจากที่เจอกันวันนั้นแล้วเค้าก็ไม่ได้เจอเพื่อนรักคนนี้อีกเลย

 

 

 

                ก็กำลังจะเดินไปเรื่อยๆกับกิมจิน่ะ ไม่มีจุดหมายอะไรหรอก สิ้นคำของดงเฮ ฮยอคแจรีบตวัดสายตาไปมองร่างสูงที่ยืนอยู่ทางด้านหลังทันที คนๆนี้น่ะหรอ ที่แย่งเพื่อนเค้าไป คนๆนี้น่ะหรอที่ทำให้ไอ้คิบอมมันเสียใจจะเป็นจะตาย

 

 

 

                อ่อ...งั้นหรอ เอาอย่างนี้มั้ยล่ะ ถ้านายไม่มีที่จะไปแน่ชัด ก็ไปดูเอสเจซ้อมกันที่บริษัทมั้ยล่ะ

 

 

 

                เอสเจ...อะไรหรอ คำตอบของดงเฮ ทำเอาฮยอคแจถึงกับหน้าเสีย

 

 

 

                เอ่อ...เอสเจ ก็ ชื่อย่อของวงซุปเปอร์ จูเนียร์ไง นะไปนะดงเฮ... ฮยอคแจพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ

 

 

 

                เอาไงดีล่ะ...กิมจิ ร่างบางหันไปถามยุนฮักเพื่อของความเห็น

 

 

 

                ...ไม่อยากให้คุณไป...นี่คือคำตอบที่ร่างสูงได้แต่ตอบร่างบางอยู่ในใจ ผมมีสิทธิ์ที่จะบอกคุณมั้ยว่าไม่อยากให้คุณจำอะไรได้อีกแล้ว ไม่อยากให้คุณกลับไปหาอดีตแล้วระลึกได้ว่าเค้ามีความหมายสำหรับคุณแค่ไหน...

 

 

 

                กะ...ก็ได้ ยังไงเราก็ไม่รู้จะไปที่ไหนอยู่แล้ว ยุนฮักฝืนยิ้มให้กับร่างบาง

 

 

 

                เย้...งั้นไปกันเลยด๊อง... ฮยอคแจยิ้มร่าก่อนจะออกเดินนำหน้าทั้งสองคนไป

 

 

 

                ด๊องงั้นหรอ...อ๊ะ ดงเฮทวนชื่อนั้นเบาๆกับตัวเองก่อนจะรู้สึกได้ว่ามือหนาของยุนฮักเลื่อนมากุมมือของตัวเองเอาไว้อีกครั้งแล้วออกเดิน

 

 

 

                เมื่อเข้ายังบริษัทที่หน้าจะเป็นค่ายเพลงยักษ์ใหญ่แล้ว ร่างบางก็รู้สึกคุ้นเคยยิ่งกว่าเดิม มองจากข้างนอกก็รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นแล้ว ยิ่งได้เข้ามาเดินดูภายในเค้ายิ่งรู้สึกเหมือนกับว่าเคยใช้ชีวิตอยู่ภายใต้อาคารหลังนี้

 

 

 

                แล้วทำไม...ผู้คนทั้งหมดต่างจะต้องพากันจ้องมองเค้า จนแทบจะทะลุแบบนี้ด้วยล่ะ รู้จักเค้ากันรึไงนะ

 

 

 

 

                ทุกๆคนฮะ...ดูสิ ว่าวันนี้ผมพาใครมาด้วย ฮยอคแจยิ้มร่าตะโกนบอกคุณเมื่อเปิดประตูห้องซ้อมเข้าไป

 

 

 

                แกพาใครมาน่ะ ทำไม...เฮ้ย...ดงเฮ คังอินร้องขึ้นอย่างตกใจเมื่อดงเฮก้าวเข้าห้องตามหลังฮยอคแจมา

 

 

 

                ทั่วทั้งห้องหยุดกิจกรรมที่กำลังทำกันทันที ต่างพากันจ้องมองดงเฮกันเป็นตาเดียว รวมถึงคิบอม ที่มองมายังฝ่ามือของดงเฮที่กำลังถูกกุมโดยผู้ชายคนนั้น ทั้งๆที่เมื่อก่อนที่ตรงนั้น...ที่ๆจะได้ยืนอยู่เคียงข้างคุณมันเป็นที่ของผมแท้ๆ

 

 

 

                ด๊อง...คิดถึงจังเลย ซองมินดีใจจนแทบจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่

 

 

 

                ดงเฮ...นั่นแกจริงๆหรอเนี่ย ฮีชอลถามออกมาอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง

 

 

 

                พวกคุณ...เป็นใคร.... ดงเฮถามอย่างเจ็บปวดเพราะตอนนี้ในหัวของเค้ามันตีกันไปหมดแล้ว กว่า10ชีวิตข้างหน้าเค้าในตอนนี้เป็นใคร

 

 

 

 

                เอ่อ...นั้นสิเนอะ...นายจำอะไรไม่ได้นี่นา ทึกกี้พูดด้วยสีหน้าที่เศร้าหมองไม่ต่างอะไรจากเหล่าสมาชิกที่เหลือมากนัก

 

 

 

                ผม...ชื่อบาดานะฮะ ส่วนนี่กิมจิ เอ่อ...พวกคุณควรจะเรียกเค้าว่า อืม...ไงดีล่ะ ดงเฮทำท่าเอียงคออย่างสงสัย

 

 

 

                พอเถอะน่าบาดา สวัสดีครับ ผมชื่อจอง ยุนฮัก ร่างสูงหันมาทักทายทุกคน

 

 

 

                อะไรกันเล่า...ยังไม่ได้พูดอะไรเลย ร่างบางทำหน้าง้ำงอจนยุนฮักต้องระบายยิ้มออกมาบางๆ แต่พวกที่เหลือนี่สิ โดยเฉพาะคิบอมต้องมองภาพแห่งความเจ็บปวดนี่อย่างจนใจ

 

 

 

                เอ่อ...ดงเฮ เอ้ย บาดา...กินอะไรมารึยัง ฮันคยองถามอย่างเป็นห่วง

 

 

 

                เรียบร้อยแล้วล่ะครับ ขอโทษด้วยนะฮะที่วันนี้มารบกวนการซ้อมของทุกคน ดงเฮหันไปขอโทษอย่างนอบน้อม

 

 

 

                จะขอโทษทำไมก็ในเมื่อที่นี่ก็เป็นเหมือนบ้านของนาย ซีวอนพูดขึ้นบ้าง

 

 

 

                บ้าน...งั้นหรอ ดงเฮทวนคำอย่างสงสัย

 

 

 

                นี่นายจำอะไรไม่ได้เลยหรอ แม้แต่พวกเราซักคนนายก็ไม่มีความทรงจำส่วนนั้นเหลืออยู่เลยหรือไงห๊ะด๊อง ซองมินขึ้นเสียงอย่างน้อยใจ

 

 

 

                ไม่...ผมจำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น...ไม่...พวกคุณเป็นใคร...ไม่ ดงเฮปล่อยมือจากยุนฮักแล้วใช้สองมือกุมหัวตัวเองอย่างเจ็บปวด

 

 

 

                บาดา...คุณเป็นยังไงบ้าง... ยุนฮักรีบประคองร่างบางไปที่โซฟาด้วยความเป็นห่วง

 

 

 

                ดงเฮ...เกิดอะไรขึ้นกับนาย สมาชิกที่เหลือต่างพากันมองอย่างเป็นห่วง

 

 

 

                ดงเฮ คุณเป็นอะไรมากมั้ย คิบอมรีบตรงเข้าไปถามอย่างกังวล

 

 

 

                กิมจิ...บาดาปวดหัวจังเลย แต่ร่างบางกลับดึงมือของยุนฮักขึ้นมากุมไว้ ทำให้คิบอมถึงกับชะงัก ฮันคยองตบไหล่ลูกชายอย่างเห็นใจ

 

 

 

                พวกคุณอย่าเพิ่งเค้นถามอะไรจากเค้าเลยนะครับ ผมขอร้อง ยุนฮักหันมาบอกกับทุกคน ก่อนจะหันไปมองร่างบางอย่างร้อนใจ

 

 

 

                บาดา...ไม่เป็นอะไรแล้วนะ ใจเย็นๆ ไม่ต้องนึกอะไรแล้ว สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ยุนฮักเอื้อมมือไปลูบหลังของร่างบางอย่างแผ่วเบา

 

 

 

                อื้ม...บาดาไม่เป็นอะไรแล้วล่ะกิมจิ ร่างบางเงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มให้กับยุนฮักเล็กน้อย

 

 

 

                อื้ม...งั้นก็ดีแล้ว...

 

 

 

                จากนั้นสมาชิกทุกคนก็เริ่มแยกย้ายกันไปตามส่วนต่างๆองห้องเพราะรู้ดีว่าดงเฮคงจะยังไม่อยากให้เค้าถามอะไรมากนัก ตอนนี้ที่โซฟาจึงเหลือเพียงดงเฮและยุนฮักเท่านั้น

 

 

 

                กิมจิ.... ร่างบางเรียกขึ้นเมื่อเห็นว่าคนที่กำลังนั่งอยู่ข้างๆตัวเองกำลังเหม่อลอยอย่างหนัก

 

 

 

                ห๊ะ...อะไรนะครับบาดา

 

 

 

                วันนี้กิมจิเป็นอะไรน่ะ...ทำไมเหม่อลอยบ่อยจังเลย ร่างบางไล้ฝ่ามือไปทั่วหน้ายุนฮักอย่างเป็นห่วง ซึ่งร่างสูงก็จับมือเล็กๆนั่นมากุมไว้

 

 

 

                เจ็บ คำเดียวที่พูดได้ในตอนนี้ สิ่งเดียวที่คิบอมกำลังเป็นคือเจ็บปวด ภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้า มีมีดเป็นพันเล่มมาปักลงตรงกลางหัวใจยังไม่เจ็บเท่านี้เลย ชายหนุ่มได้แต่เบือนหน้าหนีอย่างปวดร้าว

 

 

 

                เราก็อยู่ที่เกาหลีกันมาหลายวันแล้วนะกิมจิ ไม่เห็นว่ากิมจิจะออกไปวาดรูปที่ไหนเลย ร่างบางถามอย่างสงสัย

 

 

 

                อ๋อ...ก็ผมกำลังจะบอกคุณอยู่พอดีเลย ผมเลือกสถานที่ได้แล้วล่ะ ไว้พรุ่งที่เราไปกันนะ... ยุนฮักยิ้มให้กับคนที่เค้ารักสุดหัวใจอย่างอ่อนโยน

 

 

 

                อ้าว...ที่ไหนกันล่ะ

 

 

 

                ผมเห็นจากในหนังสือน่ะ รู้สึกจะอยู่แถวเจนราโดมั้ง ที่นั่นมีโบสถ์แห่งหนึ่งอยู่น่ะ ผมเห็นว่าสวยมากเราไปด้วยกันนะ

 

 

 

                พวกเรารู้จัก!!!”

 

 

 

***************************

 

 

 กลับมาอัพแล้ววู้วๆๆๆ เนื้อเรื่องเริ่มจาเข้มขึ้นขึ้นไปทุกทีๆ
ง่าแต่...ยัยซารังหายไปไหนเนี่ย นั่นสิหายไปไหน (อ้าว0.0)
โฮะๆๆๆ ขอเม้นท์กันหน่อยน้า สู้ๆ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,733 ความคิดเห็น

  1. #1662 love donghae (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 13 เมษายน 2555 / 12:53
    แงงงงงงงงงงงง

    สงสารบอมสุดๆอ่าาาา
    #1,662
    0
  2. #1580 KIHAE*129 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 29 มีนาคม 2555 / 02:09
    รู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ
    #1,580
    0
  3. #1501 I'm ELF Forever (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 9 มีนาคม 2555 / 20:29
    พยายามนึกหน่อยซี่T^T
    #1,501
    0
  4. #1413 OoMy (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2554 / 22:34
     จำบอมให้ได้เร็วๆสิด๊องงง
    #1,413
    0
  5. #1341 TOEY DONGHAE (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 2 มีนาคม 2554 / 13:51
    ดีที่ซารังไป  555+
    #1,341
    0
  6. #1231 Nene-Kihae (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2553 / 16:51
    แงๆๆๆๆๆๆๆๆ


    สงสารบอมมมมมมมมมมม
    #1,231
    0
  7. #1166 ~MilddY~my_Min7~ (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 28 เมษายน 2553 / 23:19

    ซารังหายตัวไปแล้ว
    ฮ่าๆ
    สะใจๆ
    = =

    #1,166
    0
  8. #319 blue#cherry (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2551 / 23:48

    ชะแว๊บบบบ!!!!!!!!!!



    ฮาโหล สวนจีน  บลูมาแว๊ว><

    หายเนิ่นนาน =_="

    -----------


    อร๊าคค 5555+

    ซารุ่งซาริ่งหาย


    ดีละๆๆๆ

    หายไปเท๊อะ แม่คุ๊น~!

    ไม่มีใครเค้าตามคุณเทอร๊อก 555+

    ----------


    ใช่ว่าบอมเจ็บคนเดียวคร่ะ


    เดี๊ยน ก็เจ็บบบบบ!!!!!!!


    อ๊าคคค!!  ด๊องเค๊อะ!~ ถ้าด๊องไม่เอาแล้ว...

    บริจาคให้ เอินเซ้ง ต่อก็ได้เค๊อะ 55+

    (อ่า ไม่ได้ๆสิ  เด๋วฟิคนี้ไม่จบ)



    เอิ่มม.. แต่ บอม จ๋า มาซบ อก(LCD) ของเอิ่นเอิ๊น ก่อนก้ได้นะ 5555+

    (มันประจารสภาพแบนราบของมันด้วยวุ้ย -*-)




    BOY IN CITY ค่า~

    เป็นโฟโต้บุ๊ค ฮันนีมูน ของคิเฮ  (กั่กๆๆๆๆ)

    กอดคอ จ้องตา ซบ

    มาเป็นเซ็ตค่า

    ใครที่เป็นแม่ยกคิเฮตัวจริง ห้ามพลาด!!!!!!

    #319
    0
  9. #317 haruzen (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2551 / 21:24
    ง่า...ด๊องขอให้จำได้ทีเถอะ..สงสารบอมจะแย่อยู่แล้วอ่ะ....
    ที่จริงก้อสงสารยุนฮักเหมือนกันอ่ะ..แต่ไม่เท่าบอมด๊องอ่ะ...
    ดีแล้วทีซารังหายไปอ่ะ...ไม่ใช่ว่าที่หายไปคิดการณ์ใหญ่อยู่ล่ะเนี่ย...
    ม่ายเอาน้าาาาาาาาาา
    #317
    0
  10. #316 New (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2551 / 18:01
    ดีแร้วววววววว อีซารังไม่ต้องมา



    ไปตายไหนก้ไปเลยยยป๊ายยยย



    แง่งๆ สงสารบอมง่ะT^T
    #316
    0
  11. #315 mc_mean (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2551 / 17:58

    ด๊องจำได้เหอะนะ
    นานแล้วอ่ะ
    สงสารบอม
    ไรท์เตอร์สู้ๆนะคะ

    #315
    0
  12. #314 @_minto_@ (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2551 / 17:55

    ด๊องงงงงงงงงงงงงง

    ชั้นสงสารบอม แกจำได้ซักทีเหอะๆๆๆๆๆๆๆ

    แล้วก็อย่าหวีดหวานกะยุนฮักให้มากนักดิ แงๆๆๆๆๆ

    เศร้าจายยยย

    พี่สวนจีนอัพเร็วๆๆๆๆๆๆๆ

    ค้าง สงสารบอมง่ะ

    #314
    0
  13. #313 ~*+::-LoVeLeSS-::+*~ (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2551 / 17:30
    เมื่อไรด๊องจะจำได้ซะที

    สงสารคิมคิจัง

    แงแงแง
    #313
    0
  14. #312 dong na rak (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2551 / 14:18
    Hello พี่ปักษากวีนะจ๊ะ

    ในที่สุดข้าพเจ้าก็ทำใจอยางเรื่องนี้จนได้

    น้องจีนขา อย่าทรมานหนูบอมมากนัก

    สาธุ ขอให้การเดินทางไปเจนราโด

    หนูด๊องกลับมาจำได้ซะทีเถอะ

    ป.ล. เพิ่งอ่านตอนที่ 48 เป็นตอนแรก ยังไม่อยากช้ำใจมากนัก

    ขอตัวไปอ่านตอนที่เหลือก่อนนะ
    #312
    0