[ FanFic KiHae (Yaoi) ] :: Beautiful Disaster Serires II

ตอนที่ 47 : Beautiful Disaster Series II Chapter 40_จูบ...ที่ผมไม่รู้สึกผิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,536
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    22 ธ.ค. 51

Beautiful Disaster Series II Chapter 40_จูบ...ที่ผมไม่รู้สึกผิด

 

 

 

                เอาล่ะ...อยากไปที่ไหนต่อล่ะ คิบอมหันไปถามคนกำลังกุมมือเค้าอยู่ข้างๆ

 

 

 

                ไม่รู้สิ...แต่ว่าอย่าลืมสัญญานะ

 

 

 

                สัญญาอะไรล่ะ คิบอมหันมามองอย่างงงๆ

 

 

 

                อะไรกันอ้ะ ก็คิบอมสัญญาแล้วไม่ใช่หรอ ว่าจะซื้อส้มกับหมวกนีโม่ให้เค้าดงเฮถามอย่างงอนๆ

 

 

 

                อ๋อ...ใช่แล้ว...งั้นไปซื้อกันดีกว่าเนอะ คิบอมพูดก่อนจะจูงมือดงเฮไปยังที่ร้านส้มก่อน

 

 

 

                เลือกเอาสิ...อยากได้แบบไหนคิบอมสั่งร่างบาง

 

 

 

                อืม...ป้าฮะ เอาแบบนั้น แบบนี้ อ้ะ เอาอันนู้นด้วย ดงเฮชี้มือปัดป่ายไปทั่วอย่างรวดเร็ว จนคนขายชักหนักใจ

 

 

 

                ดงเฮ...พอก่อน เอาอย่างนี้ครับคุณป้า ช่วยเอาทุกแบบเลยนะครับอย่างละ2ลูก คิบอมเหนื่อยใจกับคนที่ไม่ยอมอยู่นิ่งๆเลยเป็นคนหันไปจัดการทุกอย่างแทน และในที่สุดดงเฮก็ได้ส้มที่ถูกใจที่สุด

 

 

 

                คิบอมนี่ดีเนอะ รู้ใจเค้าไปหมดเลย ดงเฮเอ่ยออกมาอย่างอารมณ์ดี

 

 

 

                เรารู้จักกันมากี่ปีแล้วล่ะห๊ะดงเฮ...ทำไมเรื่องแค่นี้ผมจะจำไม่ได้...อะไรที่เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับคุณ ผมไม่วันลืม...

 

 

 

                อ๊ะ...คิบอม นั่นใช่มั้ยน่ะร้านหมวก ดงเฮหันไปชี้ที่ร้านเดิมที่คิบอมเคยพาซารังมาก่อน

 

 

 

                เอ่อใช่...ไปเลือกเอาสิ...

 

 

 

                คิบอม...เอาอันนี้ดงเฮหยิบหมวกใบเดียวกับที่ซารังเลือกอย่างไม่มีผิดเพี้ยน ทำเอาคิบอมรู้สึกผิดอย่างบอกไม่ถูก

 

 

 

                อันนี้มีคนใช้เยอะแล้วนะ เอาอันอื่นดีมั้ย...

 

 

 

                ง่า...ก็จะเอาอันนี้อ่า ทำไมหรอ

 

 

 

                ไม่มีอะไรหรอก อันนี้ก็อันนี้ คิบอมจ่ายเงินแล้วพาดงเฮออกมาจากร้าน

 

 

 

                คิบอม.... ดงเฮร้องออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

 

 

 

                อะไรหรอดงเฮ...

 

 

 

                นั่นน่ะ...ไปถ่ายรูปกัน ดงเฮชี้ไปยังตู้ถ่ายสติ๊กเกอร์ด้วยตัวเอง ก็รีบลากคิบอมเดินเข้าไป

 

 

 

 

                คิบอมมองกล้องหน่อยสิ...ดงเฮมองมุมองศาแล้วก็รีบสั่งคิบอม

 

 

 

 

                ดงเฮ...อย่าเรื่องมากเลยน่า คิบอมบอกอย่างอายๆ ก็เค้าเคยเข้าร้านหวานแหววแบบนี้ซะที่ไหนล่ะ ส่วนใหญ่ก็จะเป็นพวกพี่ซองมอน กับพี่ฮยอคแจซะมากกว่าที่จะพาดงเฮมา

 

 

 

 

                โห...อะไรล่ะเร็วเข้ารีบมองกล้อง ดงเฮเอามือโอบเอวคิบอมไว้แล้วฉีกยิ้มออกมา ซึ่งคิบอมก็ได้แต่ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข ทำให้ภาพถ่ายใบนี้มีค่าสำหรับเค้าจริงๆ

 

 

 

 

                เอาอีกๆ...คิบอมยิ้มน้า ดงเฮเอียงหัวไปซบกับคิบอมแล้วฉีกยิ้มออกมาอีกครั้ง

 

 

 

 

                เอาล่ะภาพสุดท้ายแล้ว คิบอมถ่ายมั่งสิ

 

 

 

 

                ก็ได้...งั้นถ่ายแบบคุณหลับตาก็แล้วกันนะ

 

 

 

 

                เอ๋ ยังไงนะ...

 

 

 

 

                ดงเฮ...คุณหลับตาก่อนสิเดี๋ยวผมจะถ่ายให้

 

 

 

 

                ทำไมต้องหลับตาด้วยล่ะ ก็ได้ ดงเฮพูดก่อนจะหลับตาพริ้มลง

 

 

 

 

                คิบอมมองคนตรงอย่างอย่างชั่งใจ มือข้างหนึ่งจับไปยังแป้นถ่ายรูปในขณะที่มืออีกข้างหนึ่งก็ไล้ไปยังแก้มสีระเรื่อของร่างบาง ก่อนจะค่อยๆโน้มใบหน้าลงประกบจูบอย่างอ่อนโยน

 

 

 

 

                แกร๊ก.... มีหนากดถ่ายรูปก่อนจะปล่อยมือมาประคองใบหน้าสวย แล้วไล้ริมปีทั่วริมฝีปากอิ่มอย่างโหยหาเหลือเกิน

 

 

 

 

                ดงเฮเองก็ตกใจไม่น้อยที่อยู่ดีๆร่างสูงก็จูบตัวเอง ตาหวานเบิกกว้างทันที มือเรียวทำท่าจะทุบคนฉวยโอกาส แต่ไม่รู่ว่าทำไม หัวใจมันกลับสั่งให้ไปโอบรอบคอของเค้าซะงั้น

 

 

 

 

                คิบอมค่อยๆใช้ลิ้นดันกลีบปากอิ่มให้เผลอออกเล็กน้อย แล้วเดินทางเข้าไปค้นหาความหอมหวานที่ซุกซ่อนอยู่ภายในนั้น

 

 

 

                ...ดงเฮ...ผมคิดถึงคุณเหลือเกิน ผมรักคุณได้ยินมั้ย รู้สึกถึงความห่วงใยและโหยหาของผมบ้างมั้ย ตลอดระยะเวลาเป็นเดือนที่คุณจากผมไป...ชีวิตผมราวกับว่าไร้ลมหายใจไปด้วยเลย...

 

 

 

 

                ดงเฮ...ก็รู้สึกราวกับว่าตัวเองลอยขึ้นไปอยู่บนที่ไหนซักแห่ง ในหัวมันขาวโพลนไปหมด แต่ก็มีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้นที่เค้ามองเห็นนั่นก็คือร่างสูงที่อยู่ตรงหน้าในขณะนี้ คิบอมคือภาพที่เด่นชัดที่สุดของเค้า

 

 

 

 

                คิบอมตัดสินใจถอนริมฝีปากออก หลังจากที่ตักตวงความสุขไปจนกลัวว่าร่างบางจะขาดอากาศหายใจแล้ว ก่อนจะประคองร่างบางเอาไว้ในอ้อมกอด เมื่อเห็นว่าร่างบางจะล้มลงไป

 

 

 

                ผมจะไม่เอ่ยคำว่าขอโทษนะ...เพราะผมไม่ได้เสียใจกับสิ่งที่ผมทำลงไป...ผมจะไม่ขอให้คุณให้อภัยเพราะผมไม่ได้ทำผิด และสุดท้ายสิ่งเดียวที่ผมอยากจะบอกกับคุณนั่นก็คือ.... คิบอมหยุดประโยคเอาไว้แค่นั้น แล้วก้มลงไปกระซิบเบาๆที่ข้างหูของร่างบาง

 

 

 

                ผมรักคุณ....

 

 

 

                ราวกับว่าเวลาได้หยุดหมุน เสียงของคิบอมถูกซ้อนขึ้นจากหลายๆที่ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกแน่นอนที่เค้าได้ยินคำๆนี้จากร่างสูง เพราะมีเสียงพูดขึ้นมาว่าเค้าบอกรักผม จากหลายๆที่ แล้วทำไม คำบอกรักของเค้า กลับทำให้ผมรู้สึกเป็นสุขได้มากขนาดนี้

 

 

 

                พาชั้นกลับคอนโดที นี่เป็นสิ่งเดียวที่ผมบอกเค้าได้ในเวลานี้ ไม่ใช่ว่าโกรธที่เค้าจูบผม ไม่ได้ไม่พอใจ แต่เป็นเพราะว่ามัน...ทำให้ผมกลัว...

 

 

 

                กลัวที่จะได้รับรู้เรื่องราวในอดีต กลัวที่จะรู้ว่าผมกับเค้าเคยรักกันมากแค่ไหน กลัวใจตัวเองที่ไม่อาจจะตัดสินใจได้ว่ารักคิบอมหรือกิมจิกันแน่ แล้วถ้าผลสุดท้ายออกมาเป็นว่าผมรักคิบอม แล้วผมควรจะทำยังไงกับกิมจิดี

 

 

 

                ได้สิ... คิบอมมองคนที่อยู่ข้างๆอย่างชั่งใจ ก็จึงเดินจูงมือเพื่อพากันไปขึ้นรถ

 

 

 

                ตลอดการนั่งรถแท็กซี่ ไม่มีใครซักคนเอ่ยคำไหนออกมา  คิบอมและดงเฮต่างฝ่ายต่างมองออก ไปนอกหน้าต่างรถคนละด้าน มีเพียงฝ่ามือเท่านั้นที่ยังถูกเกาะกุมเอาไว้แน่น ไม่มีใครยอมปล่อยออกจากกัน

 

 

 

                คิบอมนั่งคิดว่านี่เค้าทำถูกแล้วใช่มั้ยที่ไปจูบร่างบางแบบนั้นเค้าจะเป็นคนที่เห็นแก่ตัวมากเกินไปรึเปล่า แต่ว่าการที่ผมเห็นแก่ตัวแบบนี้ มันก็ทำให้ผมยังอยากที่จะ...หายใจต่อไป

 

 

 

                ดงเฮนั่งทบทวนความรู้สึกของตัวเองภายในใจ ว่าที่แท้แล้วหัวใจมันดังเพื่อบอกว่ารักใคร หลายๆครั้งที่เค้าเหมือนจะจำทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวกับผู้ชายตรงหน้านี้ได้ แต่แล้วมันก็กลายเป็นเพียงฝุ่นควันเท่านั้น เค้าควรจะทำเช่นไรดี

 

 

 

                ผมไม่ต้องขึ้นไปส่งข้างบนใช่มั้ย... คิบอมถามอย่างรู้หน้าที่ เพราะรู้ดีว่าตอนนี้ดงเฮพักอยู่กับใคร เค้าไม่อยากที่จะต้องขึ้นไปเห็น...ว่าดงเฮมีความสุขแค่ไหนที่ได้ใช้ชีวิตกับผู้ชายคนนั้น

 

 

 

                อะ...อืม...กลับบ้านดีๆนะ ดงเฮกล่าวลาเพียงสั้นๆ ก่อนจะหันหลังเดินเข้าคอนโดไป

 

 

 

                เดี๋ยว...ดงเฮ คิบอมร้องเรียกให้ร่างบางหยุด

 

 

 

                อะไร...อ๊ะ ดงเอหันกลับมาก็ต้องตั้งรับกับอ้อมกอดที่ร่างสูงมอบให้อย่างไม่ทันได้ตั้งตัว คิบอมกอดกระชับอ้อมกอดให้แน่นที่สุด ตักตวงเอาความสุขที่ได้รับในวันนี้ ไม่อยากให้มันจางหายไป

 

 

 

                ไม่อยากกลับบ้านไปทั้งที่ยังมีอีกหลายอย่างที่ยังไม่ได้บอกให้ร่างบางรับรู้ เพียงแต่ความรู้สึกของเค้าในตอนนี้....มันไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ เค้าจึงได้แต่หวังว่าสัมผัสของเค้าจะพอทำให้ร่างบางพอจะเข้าใจอะไรได้บ้าง

 

 

 

                คิบอมคลายอ้อมกอดลง แล้วจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่นั้น ก่อนจะตัดสินใจหันหลังกลับขึ้นรถแท็กซี่ไป...เมื่อรถแล่นออกไปจากที่ตรงนั้นแล้วร่างสูงก็ทำได้เพียงซบหน้าลงกับฝ่ามือของตัวเองเท่านั้น

 

 

 

                ดงเฮ...ทำไม....ทำไมคุณถึงจำอะไรไม่ได้เลย....ทำไมทุกอย่างมันจะต้องเป็นแบบนี้ดว้ย

 

 

 

                ทางด้านร่างบางก็ได้แต่ยืนนิ่งอยู่แบบนั้นซักพัก ก่อนจะเดินขึ้นไปบนห้องของตัวเอง ตลอดระยะทางที่เดินขึ้นห้องไป ในหัวนั้นมีแต่เรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ทั้งนั้น คิบอมที่แสนจะอ่อนโยน กับความรู้สึกที่แสนจะคุ้นเคย

 

 

 

                ไปไหนมาหรอ บาดา... ยุนฮักทักขึ้นทันทีที่เห็นว่าร่างบางกลับมาแล้ว

 

 

 

                ไปหาอะไรกินที่ห้างมาน่ะ...แล้วกิมจิล่ะ ร่างบางหลบสายตาของยุนฮักที่มองมาแล้วเฉไฉไปยังเรื่องอื่น

 

 

 

                เอ่อ...พอดีว่าผม....ไป...ไปติดต่อเรื่องเอกสารที่เหลือของคุณน่ะ ที่เหลือก็แค่รอให้เค้าทำการอนุมัติให้เราผ่านเท่านั้น เราก็จะไปญี่ปุ่นกันทันทีเลยล่ะ

 

 

 

                ญี่ปุ่น...นั่นสินะ เค้าลืมความจริงข้อนี้ไปเลย อีกไม่ถึง2อาทิตย์เค้ากับกิมจิก็ต้องเดินทางไปญี่ปุ่นกันแล้ว และคงจะไม่มีโอกาส...ที่จะได้เจอกับคิบอมอีกแล้ว

 

 

 

                บาดา...คุณเป็นอะไรรึเปล่า

 

 

 

                เอ่อ...ไม่นี่นา กิมจิมีอะไรอีกมั้ย

 

 

 

                มีสิ...บาดาผมมีเรื่องสำคัญจะบอกคุณ ยุนฮักมองร่างบางตรงหน้าด้วยสีหน้าจริงจังจนร่าบางเองก็ชักจะหวั่นๆเช่นกัน

 

 

 

 

                อะไรหรอ...บอกมาสิ ทั้งๆที่ความจริงไม่ได้จะอยากรู้เลยก็ตาม แต่ร่างบางก็จำต้องตอบออกไปเพื่อรักษามารยาทและน้ำใจของคนตรงหน้านี้

 

 

 

                คุณฟังผมให้ดีๆนะ...ผมรู้ว่ามันอาจจะเร็วไปที่จะเอ่ยคำๆนี้...แต่ว่าผมก็ทนเก็บมันต่อไปไม่ไหวแล้ว...คือว่าผม... ยุนฮักได้แต่หยุดคำพูดไว้แค่นั้น เมื่อบาดาเลื่อนฝ่ามือเรียวมาปิดที่ริมฝีปากของเค้าเอาไว้

 

 

 

                บาดาปวดหัว...ขอตัวไปนอนก่อนนะ ดงเฮพูดก่อนจะรีบเดินเข้าไปยังห้องของตัวเองทันที

 

 

 

                ปล่อยให้ยุนฮักยืนงงกับตัวเองอยู่ตรงนั้น ทำไมกัน....เกิดอะไรขึ้นกับร่างบาง บาดาไปไหนมากันแน่ ทำไมถึงได้มีท่าทางแปลกๆไป หรือเป็นเพราะว่าเค้า...พูดอะไรที่ไม่ควรออกไป

 

 

 

                เมื่อปิดประตูลงแล้ว ดงเฮก็ถึงกับทรุดลงที่หน้าประตูนั่นเลย ไม่ใช่ว่าเค้าไม่รู้ว่าคำต่อไปที่กิมจิจะพูดมันคืออะไรกันแน่ เพียงแต่เป็นเพราะ...เค้าไม่อาจจะรับคำว่ารักจากผู้ชายถึง2คนได้ ภายในเวลาเดียวกัน แล้วคำว่ารัก...ที่ได้จากคิบอมนั่นมันยังคงดังก้องอยู่ในหัวของเค้าอยู่เลย

 

 

 

                ไม่ใช่แค่น้ำเสียง แต่ยังรวมทั้งใบหน้า ท่าทาง ความรู้สึกทุกอย่าง...ที่เกิดขึ้น มันยังคงไม่จางหายไปไหน ภาพเวลาในปัจจุบัน กับสิ่งที่เลือนรางจากอดีตทำเอาเค้าแทบจะเป็นบ้า เพราะความจริงและความฝันที่พากันจู่โจมเข้ามา

 

 

 

                มือเรียวทั้งสองข้างยกขึ้นปิดตาทั้งสองข้างตัวเองเอาไว้ ไม่อยากเห็น ไม่อยากได้ยิน ไม่อยากรับรู้ว่าในอดีตเค้าเคยเป็นใคร ไม่อยากรู้ว่าเค้ากับคิบอมเคยรักกันมากแค่ไหน ไม่อยากรับรู้ว่าเค้ากับซุปเปอร์ จูเนียร์เคยเกี่ยวข้องกันยังไง

 

 

 

                ไม่อยากจะจำอะไรได้ทั้งนั้น ถ้าการที่เค้าลืมทุกสิ่งคือสิ่งที่พระเจ้ากำหนดเอาไว้แล้ว เหตุใดจึงจะต้องนำพาเค้าให้กลับมาที่แห่งนี้อีกด้วย จะให้เค้ากลับมาปวดร้าวเพื่ออะไร

 

 

 

                พระองค์ต้องการอะไรจากผมกันแน่...พระทรงทรงต้องการให้ผมรักใคร คิม คิบอม หรือ จอง ยุนฮัก....ทำไมพระองค์ถึงได้ส่งเค้าทั้งสองมาให้ผมด้วย ผมต้องการเพียงคนเดียว ไม่ใช่สองคนแบบนี้...

 

 

 

                ผมไม่อยากให้ใครคนใดคนหนึ่ง...ต้องเจ็บปวดเพราะผมเลย ดูจากคิบอมแล้วผมก็รู้ได้ทันทีว่าเค้ารอคอยผมด้วยความทรมานแค่ไหนกับการที่ผมลืมหรือจำเค้าไม่ได้ แต่ยุนฮัก...เค้าก็ดีกับผมมากจริงๆ ถ้าไม่ได้เค้าในวันนั้นผมอาจจะตายอยู่ที่ถนนแห่งนั้นแล้วก็ได้ กับการที่มีเค้าคอยเอาใจใส่ในแต่ละวัน...

 

 

 

 

                มันทำให้ผมค่อยๆซึมซับความเคยชินนี้ไว้ทีละนิด จนกลายเป็นว่าผมจะขาดเค้าไม่ด้อีกแล้ว เค้าเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตผมในตอนนี้ไปแล้ว

 

 

 

                แบบนี้...พระองค์จะให้ผมทำเช่นไรกับเขาวงกตแห่งนี้ ช่วยหาทางออกให้หัวใจของผมที...อย่าให้ผม ต้องติดอยู่ในวังวนของความเจ็บปวดนี้อีกเลย...

 

 

 

*******************************

 

 

 จะมีใครปาร้องเท้าใส่ไอ้จีนมั้ยเนี่ย-*- อิอิ หลอกให้หวานกันไป1ตอนโฮะๆๆๆ (ดูมันชั่วร้ายมาก)
ดีใจจังเล้ยเม้นท์ทะลุ300แล้ว หลังจากลุ้นมานานว่าจะถึงมั้ย ตอนนี้ไอ้จีนก็วุ่นวายมากกับการแต่งฟิคเรื่องนี้ให้จบ(จะจบมั้ยน้อ) ใกล้ปีใหม่แล้ว มีความสุขมากๆนะฮับ

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,733 ความคิดเห็น

  1. #1661 love donghae (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 13 เมษายน 2555 / 12:49
    งือออออออออออออ


    สับสนๆๆๆๆ



    #1,661
    0
  2. #1579 KIHAE*129 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 29 มีนาคม 2555 / 02:03
    ยุนฮักขอร้องปล่อยหมวยกับไปเห๊อะ
    #1,579
    0
  3. #1500 I'm ELF Forever (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 9 มีนาคม 2555 / 20:24
    โหยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    ไม่ต้องสับสนเลยด๊องงงงงง><
    #1,500
    0
  4. #1412 OoMy (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2554 / 22:28
     อยากให้ด๊องพบกับชางมินง่ะ
    #1,412
    0
  5. #1329 I'M LOOKNU (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 12 กันยายน 2553 / 21:23
    ตัวด๊องอยู่ที่ยุนฮัก

    แต่หัวใจด๊องอยู่ที่บอมนะ...



    อ๊ายยยย เลี่ยนซะไม่มี = =;
    #1,329
    0
  6. #1288 E.L.F.*JW (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2553 / 22:05
    พระเจ้าโหดร้ายมั่กๆ
    #1,288
    0
  7. #1230 Nene-Kihae (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2553 / 16:46
    ด๊องง่า

    ด๊องต้องรักบอมน๊า


    รักคนอื่นไม่ได้........
    #1,230
    0
  8. #1165 ~MilddY~my_Min7~ (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 28 เมษายน 2553 / 23:12

    บอมๆสู้ๆ
    เดี๋ยวด๊องก็จำได้
    T T

    #1,165
    0
  9. #320 อุ๋มอิ๋ม (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2551 / 23:53
    ยัยจีนนน นี่เพื่อนอุ๋มเองนะ มาเม้นให้แว้ววว อัพอีกเยอะๆ นะ สนุกมากมาย
    #320
    0
  10. #311 ^^LovE^DonGHae^^ (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2551 / 07:58
    หมวยเอ๊ยๆๆๆๆๆๆๆ


    ยังไงแกก้อต้องกลับไปรักบอมมี่ซะ เด๋วกิมจิของแกเค้าก้อไม่อยู่แล้ว(ใช่มั๊ย??)


    สวนจีนทำร้ายด๊องมากไปแว๊วนะเนี่ย
    เอาเถอะ สู้ต่อไป
    #311
    0
  11. #307 KI_HAELOVER (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2551 / 20:41
    ไรเตอร์อ่า อย่าทำให้ด๊องไข้วเขว่สิ

    ต้องคิเฮ ไม่ใช่ฮักเฮนะ ไม่เอา
    #307
    0
  12. #306 mc_mean (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2551 / 20:39
    ไม่ได้มาอ่าน 3 วัน อิอิ
    เเอบหวานกันนะเนี่ย
    เมื่อไหร่ด๊องจะจำได้ซักีอ่ะ
    สงสารบอมจังเลย
    ไรท์เตอร์สู้ๆนะคะ
    #306
    0
  13. #305 ~*+::-LoVeLeSS-::+*~ (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2551 / 20:29

    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก

    สงสารคิมคิอย่างสุดซึ่ง

    ใจจะขาดดดดดดดดด

    (ไรเตอร์สู้ๆคะ เป็นกำลังใจให้)

    #305
    0
  14. #304 @_minto_@ (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2551 / 18:23

    โหยยย

    หลอกให้ดีใจหวานได้ตอนเดียวเองอ่ะพี่สวนจีนนนนนน

    อยากอ่าน วอน-ซิน-ฮัน-ฮยอก อ่ะ

    มาอัพหน่อยน้าๆๆๆๆ

    เอาคิเฮแบบหวานๆด้วยยยย

    ให้ด๊องจำได้ซักที สงสารบอมมมม

    #304
    0
  15. #303 nUmaY~* (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2551 / 15:46
    หวานมากกกกกกกกกกกกก!!



    กรี๊สสสสสสสสสสสสสส!!



    หง่าๆๆๆๆๆๆๆ ยุนฮักกว่าเอ่นคำนั้นน๊า



    คำนั้นอ่า บอมให้ด๊อง ได้คนเดียว 55+
    #303
    0
  16. #302 ^0^ haru~~ne (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2551 / 15:27
    จีนนนนนนนนนนนนนน....
    หวานจนร้องไห่เลยอ่ะ....
    สงสารบอมอ่ะ....พยามทำทุกอย่างอ่ะ
    แต่ด๊องก้อจำไม่ได้อ่ะ....
    TToTT......
    #302
    0