[ FanFic KiHae (Yaoi) ] :: Beautiful Disaster Serires II

ตอนที่ 46 : Beautiful Disaster Series II Chapter 39_เมื่อหัวใจเต้นแรงผิดปกติ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,524
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    21 ธ.ค. 51

Beautiful Disaster Series II Chapter 39_เมื่อหัวใจเต้นแรงผิดปกติ

 

 

 

                ดงเฮที่นั่งแกร่วอยู่กับบ้านซักชั่วโมงเศษๆก็เริ่มทนความหิวไหว ต้องนั่งรถแท็กซี่ออกมายังห้างที่อยู่ใกล้กับคอนโดมากที่สุด เพื่อหาอะไรรองท้องไปก่อน

 

 

 

 

                ร่างบางเดินวนไปบนมา ตรงชั้นที่รวมร้านอาหารไว้มากที่สุดอย่างเลือกไม่ได้ซักทีว่าจะกินอะไรกันแน่น

 

 

 

                สายตาหวานมองไปรอบๆ นั่นก็อยากกิน นี่ก็อยากกิน ง่า...เค้าอยากกินไปหมดทุกอย่างเลยอ่า อาหารเกาหลีก็อยากกิน แต่สเต๊กร้านนั้นก็น่ากินอย่าบอกใครเลย

 

 

 

 

                ไปกินอาหารญี่ปุ่นกันมั้ย... เสียงเข้มดังขึ้นมาจากข้างหู ร่างบางต้องรีบหันไปมอง

 

 

 

 

                นายอีกแล้วหรอเนี่ย... ดงเฮร้องอย่างเบื่อๆ ก็นายแก้มป่องคนนี้อีกแล้วน่ะสิ ร่างบางทำท่าจะเดินหนีก็ต้องหยุดเมื่ออีตาบ้านี่ดันเดินมาขวางหน้าเอาไว้

 

 

 

 

                มีอะไรอีกล่ะ ถ้าไม่สำคัญนายตายแน่ คนยิ่งโมโหหิว... ดงเฮตวาดอย่างพาลๆ

 

 

 

 

                ไปกินข้าวด้วยกันนะ คิบอมบอกด้วยรอยยิ้ม อย่างน้อย...ก็ได้คุยกับเค้า อย่างน้อยก็ได้หายใจใกล้ๆกัน

 

 

 

 

                ไม่... สั้นๆและทำท่าจะเดินหนีอีกครั้ง

 

 

 

 

                เดี๋ยวผมเลี้ยงส้ม แถมด้วยหมวกปลานีโม่... คิบอมลองหยั่งเชิงด้วยสิ่งที่ดงเฮชอบ ลองดูซักตั้งอยากจะรู้เช่นกันว่าเค้าจะลืมทุกสิ่งไปหมดแล้วรึเปล่า

 

 

 

 

                ทำไมต้องเป็นส้มกับปลานีโม่ด้วยล่ะ ดงเฮถามอย่งาสงสัย แต่ความสงสัยนี้คนถามจะรู้ตัวมั้ยว่าทำร้ายใจคนที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้แค่ไหน ไม่มีอะไรเหลืออยู่ในความทรงจำของคุณเลย

 

 

 

 

                นั่นสินะ...ผมขอโทษก็แล้วกันที่มารบกวนคุณ ผมขอตัวล่ะเชิญคุณกินข้าวให้อร่อยเถอะนะ คิบอมพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจจนดงเฮรู้สึกได้ ก่อนตั้งท่าจะเดินออกไป

 

 

 

 

                อะไรของเค้ากันนะ... ดงเฮร้องออกมาอย่างไม่เข้าไปก่อนมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นไป ความรู้สึกบางอย่างทำให้เค้าจำต้องเดินตามไปอย่างไม่รู้ตัว

 

 

 

                นี่...เดี๋ยวสิ... ดงเฮตะโกนเรียกร่างสูง

 

 

 

                นี่นายชั้นบอกให้หยุดก่อนไง ได้ยินที่ชั้นพูดมั้ย ดงเฮตะโกนอีกครั้งแต่ก็ไม่มีวี่แววว่าร่างสงจะหันกลับมามองเลย

 

 

 

                นี่นายชั้นบอกให้หันมาคุยกันก่อนไง ดงเฮรีบวิ่งไปกระชากแขนของคนหูตึงให้หันหน้ากลับมามองตัวเอง

 

 

 

                ก่อนที่ใจจะชาวาบ สายตาของคนตรงหน้าเค้า ในตอนนี้มันแสดงออกถึงความเสียใจจนปิดไม่มิด...ราวกับว่าร่างสูงจะร้องไห้ออก แล้วทำไมกันแค่เห็นเค้าเจ็บปวดหัวใจของเราก็ราวกับว่าจะแตกเป็นเสี่ยงๆไปด้วย

 

 

 

                เอ่อ...คือ.... ดงเฮถึงกับใบ้กินไปเลยทีเดียว

 

 

 

                มีอะไรอีก...ถ้าไม่มีปล่อยผมเถอะนะ อย่าให้ผมทนยืนมองคุณที่ไม่คุณคนเดิมอีกต่อไป มันทรมานนะ ให้ผมหลบไปร้องไห้เถอะ ผมไม่อยากร้องไห้ให้คุณเห็นน้ำตา

 

 

 

                ไปกินข้าวด้วยกันมั้ย... ดงเฮก้มหน้าอย่างอายๆก่อนจะจับมือของร่างสูงให้แน่นกว่าเดิมแล้วเริ่มออกเดิน

 

 

 

                ดงเฮ... คิบอมเอ่ยขึ้นมา

 

 

 

                ก็บอกแล้วว่าชื่อบาดา...

 

 

 

                ผมจะเรียกดงเฮถ้าไม่พอใจก็ปล่อยมือ... คิบอมพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา จนร่างบางชักหวั่นๆ

 

 

 

                ถ้าชั้นพูดอะไรไม่ถูกใจนาย นายจะจักชั้นฆ่าหมกห้างมั้ยเนี่ย ร่างบางบ่นอุบอิบอกมา ทำให้คิบอมต้องแอบลอบยิ้ม แค่นี้ก็พอแล้วล่ะมั้งดงเฮ...แค่นี้ผมก็ดีใจมากแล้ว

 

 

 

                ไม่รู้สิ...อย่าทำอะไรให้ผมไม่พอใจก็แล้วกัน คิบอมกลั้นขำพูดออกไป

 

 

 

                ไอ้บ้านี่หนิ... ดงเฮทำหน้าง้ำงอ จนคิบอมรู้สึกได้เลยว่านี่แหละดงเฮ...นี่แหละภรรยาของเค้าจริงๆ

 

 

 

                พอล่ะๆ...อยากกินอะไรล่ะหื๊ม...ดงเฮ คิบอมลูบหัวเล็กๆนั่นแล้วถามออกมา

 

 

 

                ยังไงก็จะไม่ยอมเรียกว่าบาดาใช่มั้ยเนี่ย...ช่างเหอะ...เค้าอยากกินทุกๆอย่างเลยอ่าคิบอม งั้นเราจะกินอะไรกันดีล่ะ ดงเฮมองไปรอบๆอย่างเลือกไม่ได้ แต่อีกด้านของคนที่ถูกกุมมือสิ ใจเต้นมากมายเพราะเค้ายอมเรียกชื่อผมเป็นครั้งแรกเลยนะ

 

 

 

                เป็นอะไรไปหรอคิบอม... ร่างบางหันมามองอย่างสงสัย

 

 

 

                อ๋อเปล่าหรอก...กินอาหารญี่ปุ่นกันมั้ยล่ะ คิบอมรีบบอก

 

 

                อาหารญี่ปุ่นหรอ...เอาสิไปกันเร็ว ดงเฮหิวแล้ว ร่างบางกอดแขนคิบอมอย่างเอาใจ แล้วจะรู้ตัวมั้ยว่าตัวเองหลุดเรียกชื่อตัวเองว่าอะไร จะรู้มั้ยว่าความทรงจำของตัวเริ่มกลับมาทีละเล็กทีละน้อยแล้ว

 

 

 

                อ้าว...คุณคิบอม มากินข้าว...อ๊ะคุณดงเฮฮเยซองเด็กหนุ่มคนเดิมรีบต้อนรับอย่างยินดี เมื่อเห็นว่าวันนี้ลูกพี่เค้าพาคุณภรรยามาด้วย หลังจากที่วันนั้นพาผู้หญิงที่ไหนมา อิอิ อย่างนี้จะต้องรีบฟ้อง

 

 

 

                รับอะไรดีฮะลูกพี่...พี่ดงเฮสวัสดีครับ ฮเยซองรีบยิ้มหวานให้กับร่างบาง

 

 

 

                อะ...เอ่อ...สวัสดีฮะ ดงเฮรีบรับคำอย่างงงๆ ใครวะ -*-

 

 

 

                อย่ามามองนานฮเยซอง ชั้นหวง ไปเอาแบบเดิมมานั่นแหละไป...เร็วเลย คิบอมพูดอย่างพาลๆก่อนจะรวบเมนูทั้งของตัวเองและของดงเฮยัดใส่มือเด็กหนุ่มไป

 

 

 

                อ้าว...คิบอมชั้นยังไม่ได้สั่งเลยนะ นายให้เค้าเก็บไปได้ยังไงเนี่ย ดงเฮร้องท้วงออกมา

 

 

                ผมสั่งให้คุณแล้วน่า

 

 

 

                แล้วรู้ได้ไงว่าชั้นจะกินอะไร ดงเฮร้องออกมาอย่างงอนๆ ก่อนจะเอนัวไปพิงพนัก เอามือกอดอกแล้วพองลงเข้าแก้ม

 

 

 

                คิบอมมองกริยาข้างหน้าอย่างขำ หึหึ...ดงเฮ...ผมอยากกอดคุณจังเลย...อยากกอดแน่นๆให้มันสมกับที่ผมคิดถึงคุณจังเลย

 

 

 

                อาหารมาแล้วคร้าบ...อ้าวพี่ดงเฮเป็นอะไรล่ะนั่นหน้ามุ่ยเชียว ฮเยซองหันไปมองร่างบางอย่างงๆ

 

 

 

                ไม่มีอะไรหรอกน่าฮเยซองมีอะไรก็ไปทำซะสิ คิบอมโบกมือไล่

 

 

 

                โห ไล่เลยเว้ยไปก็ได้คร้าบ ขอให้ทานอย่างมีความสุขฮะ เด็กหนุ่มกล่าวอวยพรก่อนจะรีบเดินออกไป แล้วกันที่ให้บริเวณนั้นเป็นมุมส่วนตัวไม่ให้ใครเดินเข้ามายุ่มย่ามทันที

 

 

 

                ดงเฮ...อาหารมาแล้ว หิวไม่ใช่หรอ มากินเร็วเข้า คิบอมร้องเรียกคนที่เอาแต่นั่งนิ่งไม่ยอมขยับอะไรเลย

 

 

 

                แต่ร่างบางก็ยังคงนั่งนิ่งอยู่แบบนั้น แถมยังสะบัดหน้าหนีร่างสุงอีก คิบอมมองคนข้างหน้าอย่างอ่อนใจ ไหนว่าจำอะไรไม่ได้ นี่มันมองยังไงก็นิสัยเดิมๆของคุณทั้งนั้นเลยนะดงเฮ

 

 

 

                ดงเฮ...คิบอมกดเสียงให้ต่ำลง จนร่างบางชักกลัวๆยอมหันหน้ามามองเล็กน้อยแต่ก็ไม่ยอมแตะอะไรซักนิด

 

 

 

                กินข้าว...เดี๋ยวปวดท้อง

 

 

 

                ไม่... ร่างบางพูดก่อนจะสะบัดหน้าหนี

 

 

 

                ผมสั่งให้กินข้าวไง... คิบอมใช้น้ำเสียงเย็นๆอีกครั้ง

 

 

 

                ไม่กินจะทำไม มีสิทธิ์อะไรมาสั่ง ดงเฮหันมาตอบอย่างกวนๆ

 

 

 

                จะดื้อจริงๆใช่มั้ย... คิบอมถามด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์

 

 

 

                เออ...ไม่กิน เฮ้ย...ทำอะไรน่ะ ดงเฮตอบอย่างมั่นใจ ก่อนจะร้องออกมาเมื่อร่างสูงเดินอ้อมจากที่นั่งตัวเองมายังฝั่งเก้าอี้ที่ตัวเองนั่งอยู่ ซึ่งร้านนี้ก็จะจัดเป็นสไตล์โซฟา แล้วยกร่างของเค้าขึ้นให้นั่งบนตักของคิบอม

 

 

 

                ทำอะไรน่ะ...คนบ้าร่างบางร้องด่าด้วยหน้าที่แดงฉ่ำ

 

 

 

                กินข้าว... คิบอมสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

 

 

 

                ก็ปล่อยก่อนสิ ดงเฮร้องเอ็ดเมื่อเห็นว่าร่างสูงเลื่อนมือทั้งสองข้างมากอดหลวมๆไว้ที่เอวของเค้า

 

 

 

                กินข้าวเสร็จแล้วจะปล่อย เร็วเข้า กินเข้าไป

 

 

 

                เผด็จการ... ดงเฮบ่นอุบอิบก่อนจะเงยหน้ามองอาหารที่ร่างสูงสั่งให้ ว้าว...น่ากินจังเลย

 

 

 

                คิบอมมองท่าทางของคนในอ้อมกอดที่ดูตื่นตาตื่นใจกับอาหารก็อดยิ้มไม่ได้ ทำไมผมจะสั่งไม่ถูกใจคุณล่ะดงเฮ ก็นี่มันของโปรดของคุณทั้งนั้น ผมได้กอดคุณแล้วนิดนึงก็ยังดี ได้เห็นท่าทางไม่พอใจของคุณ ราวกับว่าได้ย้อนไปในช่วงที่คุณยังไม่จากผมไป มันช่างมีความสุขอะไรเช่นนี้

 

 

 

                คิบอม...ไม่กินแครอท ดงเฮหันกลับมาบอกร่างสูง

 

 

 

                คีบมาสิ...เดี๋ยวผมกินให้ คิบอมพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

 

 

 

                โอเค...อ้ะ ดงเฮรีบคีบแครอทสารพัดรูปแบบมาป้อนให้ร่างสูง ซึ่งคิบอมก็กินมันเข้าไปอย่างเต็มใจ

 

 

 

                เออใช่...คิบอมยังไม่ได้กินเลยนี่นา งั้นเดี๋ยวเค้าป้อนนะ ดงเฮยิ้มหวานอย่างเอาใจ จนคิบอมใจกระตุกวาบ อยากลากเข้ามากดจูบซะยังไงยังงั้น

 

 

 

                อ่ะ..คิบอม อ้ามมม ดงเฮคีบข้าวปั้นชิ้นหนึ่งมาป้อนให้คิบอมที่อ้าปากรออยู่แล้ว ด้วยรอยยิ้ม

 

 

 

                ยิ้มที่คิบอมมีความสุขที่สุดในรอบเดือนที่ผ่านมา ยิ้มด้วยหัวใจที่เบิกบานเพราะได้อยู่เคียงข้างคนที่ตนเองรัก

 

 

 

                ยิ้มที่ดงเฮเองก็ไม่รู้เช่นกันว่าเกิดขึ้นได้เพราะอะไร...แต่ก็เป็นยิ้มที่เค้ารู้สึกว่าหัวใจตัวเองเต้นไม่เป็นจังหวะมากที่สุด ยิ้มที่ทำให้หัวใจเค้าเบิกบานเมื่อได้อยู่กับคนตรงหน้านี้...คิบอม

 

 

 

                คิบอม...อิ่มแล้วง่า... ดงเฮหันกลับมามองร่างสูงอย่างอ้อนๆ

 

 

 

                กินอีก3คำ... คิบอมเงยหน้าไปมองในจาน ก่อนจะวกกลับมาพูดกับร่างบาง

 

 

 

                อิ่มแล้วจริงๆอ้ะ...นะ...อิ่มแล้ว ร่างบางหันมายิ้มอ้อนๆให้คิบอม

 

 

                เฮ้อ...โอเค...อิ่มก็อิ่ม และคิบอมก็ยังคงแพ้ลูกอ้อนดงเฮเสมอไป

 

 

 

                เย้...คิบอมน่ารักที่สุดเลย ดงเฮร้องออกมาอย่างดีใจก่อนจะเผลอตัวหอมแก้มคิบอมไปเต็มฟอดแล้วรีบเดินออกไปยังที่เก็บเงิน

 

 

 

                คิบอมลูบแก้มข้างที่โดนหอมอย่างล่องลอย...ดงเฮ คุณจะทำให้ผมคลั่งตายรึไงเนี่ย

 

 

 

**************************

ย๊าฮุ๊....(ร้องทำไม-*-)
ตอนหวานตอนแรกหลังจากพลัดพรากกัน
หึหึ...(หัวเราะทำไม-*-)
อยากรู้รอตอนต่อไปนะฮับ...วานเม้น+โหวตให้กันด้วย
หรือถ้าไม่...ก้ไม่เปรไรฮะ (อ้าว-*-)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,733 ความคิดเห็น

  1. #1660 love donghae (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 13 เมษายน 2555 / 12:46
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดด


    น่ารักอ่าาา

    จำได้เร็วๆนะเฮ
    #1,660
    0
  2. #1578 KIHAE*129 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 29 มีนาคม 2555 / 01:54
    อ๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

    น่ารักที่สุด

    หมวยรีบจำได้เร็วๆน่ะ
    #1,578
    0
  3. #1499 I'm ELF Forever (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 9 มีนาคม 2555 / 20:17
    กรี็ดดดดดดดดดดดดดดดดด ใช่เลยหวานมันแบบนี้><
    #1,499
    0
  4. #1456 Pada lee (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2554 / 00:44
    อั๊ยย่ะ หวานมากกก วู้ว
    #1,456
    0
  5. #1411 OoMy (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2554 / 22:22
     เยสสสส
    #1,411
    0
  6. #1328 I'M LOOKNU (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 12 กันยายน 2553 / 21:17
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด

    ให้ตายเถอะโรบินฉันชอบบรรยากาศนี้ >
    #1,328
    0
  7. #1287 E.L.F.*JW (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2553 / 21:57
    อ้ากกกกก เขิน
    #1,287
    0
  8. #1229 Nene-Kihae (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2553 / 15:24
    อ๊ายยยยยย


    กลับมาหวานอีกครั้งงงง


    น่ารักมากๆๆเลย
    #1,229
    0
  9. #1164 ~MilddY~my_Min7~ (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 28 เมษายน 2553 / 23:04

    กรี้ดดด

    เย้ๆๆๆ

    หวานกันเชียว

    ด๊องจำบอมให้ได้เร็วๆน้า

    #1,164
    0
  10. #1090 เง้อ (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2552 / 02:49
    สงสัย ตี๋ ต้องส้างความทรงจำ ให้ หมวย



    ด้วยการ กดซักทีมั้งเนี่ย ถึงจะจำได้ 555+ >,,< [เก่วมั้ย- -*]
    #1,090
    0
  11. #299 chiwawa_jk (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2551 / 01:05
    กลับมาหวานแหวว ถึงแม้ด๊องจะยังจำคิบอมไม่ได้
    แต่เพราะความผูกพัน ความเคยชินใช่ัมั้ยล่ะ
    ทุกอย่างที่ทำออกไป ความรู้สึกในส่วนลึกของจิตใจ
    #299
    0
  12. #296 555+ (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2551 / 20:37
    เขิน!





    อิอิ
    #296
    0
  13. #295 prim^^ (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2551 / 19:53
    หวานซึ้งหลังจาก"เศร้า"มานาน(เน้นคำว่าเศร้าหน่อย พี่สวนจีนจะได้อัพหวานๆอีก 5555)

    น่ารักจริงๆเลยด๊องเอ๊ยยย คิบอมก็น่ารัก(น่าจับกด-..-)

    อัพไวๆนะคะพี่สวนจีนสนุกมากกกกกกกกกกกกกกกกกก

    อัพบ่อยๆนะคะ โหวตให้ด้วยเลย!
    #295
    0
  14. #294 KI_HAELOVER (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2551 / 17:55
    น่ารักจัง กลับมาเป็นเหมือนเดิมนะดงแฮของคิบอม คิคิ
    #294
    0
  15. #293 nUmaY~* (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2551 / 17:52
    อ๊ากกกกกกกก!!



    หมวยจำได้แล้วววว



    จิตใต้สำนึกหละซี่..!!!
    #293
    0
  16. #292 haruzen (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2551 / 16:51
    มาหวานแกล้งกันชัดๆๆๆ (>///<)
    ดูดิ..บอมยิ้มแว้วววอ่ะ...
    ขอให้ด๊องจำได้ทีเถอะ......
    น่ารักจองเลยคู่นี้......
    หวานซะมดเกาะคอมเลย...อิอิ
    #292
    0
  17. #291 New (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2551 / 14:56
    อ๊ากกกกกกกกก



    ด๊องจาจำได้แร้วว TT0TT



    น่ารักมากมายย



    บอมลากลับบ้านจับกด เรียกความจำด๊องเรยยย



    หุหุ
    #291
    0
  18. #290 ^^LovE^DonGHae^^ (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2551 / 14:15
    โอ้ววววววว

    นังหมวยเอ๊ย ยังไงแกก้อเสดบอมมี่ชัวร์ กรั่กๆๆๆๆ

    สู้ต่อไปนะ เอายัยซารังไปปล่อยเกาะได้แว๊ว มันจิได้ไม่มาพัวพันสามีภรรยา

    สวนจีนสู้ๆนะคะ
    #290
    0
  19. #287 อุ๋มอิ๋ม (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2551 / 12:30
    สู้ๆ อย่าคิดมาก ไรเตอร์จีน
    #287
    0